บทที่ 506 นกต่อหลิ่วน้อย (อ่านฟรี 25 ก.ค. 69)

บทที่ 506 นกต่อหลิ่วน้อย

“ระ รุ่นน้อง รุ่นน้องอัน กับดักพวกนี้...ทำไมมากมายมหาศาลแบบนี้ได้ล่ะ!!”

“ใช่แล้ว กับดักพวกนี้ราคาแพงมากเลยนะ แม้ว่ารุ่นน้องจะมีเงินมาก แต่ก็ไม่ควรเอาออกมาใช้กับเรื่องพวกนี้นะ”

“กับดักพวกนี้เป็นกับดักระดับสูงทั้งนั้นเลยนี่! ตอนแรกฉันคิดว่ารุ่นน้องจะเอากับดักระดับต่ำหรือกลางมาประมาณ 2-3 ชิ้น นั่นก็น่าจะเพียงพอแล้ว รุ่นน้องเอามาทั้งหมดหลายสิบอันเลยหรอ? อย่าบอกนะว่าข้างหลังนั้นเต็มไปด้วยกับดักน่ะ”

​ในที่สุด ความเข้าใจของพวกรุ่นพี่ก็ถูกต้องตามที่ซูหยวนต้องการจะสื่อความหมายเสียที เห็นพวกเขาแสดงท่าทางเช่นนี้ออกมา เธอก็พยักหน้ารับแล้วอธิบายเพิ่มเติม

“ด้วยกับดักพวกนี้กับสารดึงดูดสัตว์ร้าย ฉันคิดว่ารุ่นพี่รับผิดชอบบนเส้นทางลำธารทั้งหมดก็น่าจะดี โดยสารดึงดูดสัตว์ร้ายพวกนี้น่าจะกินอาณาเขตได้ประมาณ 500 เมตร ในรัศมี 500 เมตรนี้ รุ่นพี่น่าจะฆ่าพวกมันได้ในเวลาประมาณครึ่งชั่วโมง”

“แต่ระวังเอาไว้ด้วยนะคะ สารดึงดูดสัตว์ร้ายนี้เป็นรุ่นพัฒนาพิเศษ มันจะดึงดูดสัตว์ร้ายมาเร็วหน่อย แล้วก็มากหน่อยด้วย...ถ้าหากรับมือไม่ทันก็ให้หนีก่อนได้เลยค่ะ รอจนกว่าสารดึงดูดสัตว์ร้ายจะหมดระยะเวลาทำงานแล้วค่อยกลับมาอีกที”

“ด้วยการใช้กับดักพวกนี้อย่างต่อเนื่อง ฉันคิดว่าประมาณ 1 ชั่วโมง รุ่นนี่น่าจะสังหารพวกปลายักษ์ใหญ่ได้ประมาณ 700 ตัว น้ำหนักเฉลี่ยประมาณ 5-6 กิโลกรัม ดังนั้นสมควรจะได้ 3,500 กิโลกรัม คิดเป็น 3.5 คะแนน ตอนนี้พวกเราตามหลังพวกนักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองอยู่ 16 คะแนน หากจะไล่ตามคะแนนเดิมที่ทิ้งห่างไป จะต้องใช้เวลาประมาณ 4-5 ชั่วโมง”

“แต่ระหว่างวัน สถาบันเพลิงพลองที่มีอัตราเฉลี่ยในการล่า ตลอดทั้ง 29 วัน สามารถล่าได้ 88 คะแนน ดังนั้นเฉลี่ยประมาณวันละ 3 คะแนนกว่าๆ โดยถ้าคิดว่าผลิตภาพการล่าดีขึ้นจากวันแรกๆเนื่องจากรู้วิธีการล่าที่ถูกต้อง ก็คิดคร่าวๆว่าวันนี้พวกเขาจะทำได้อีก 4 คะแนน”

“รุ่นพี่ถ้ามีเวลาเหลือและมีกับดักเหลืออยู่ ก็น่าจะสามารถทำคะแนนชดเชยของวันนี้และคะแนนที่ทิ้งห่างได้แล้ว โดยอาจจะใช้เวลาแค่ 6-7 ชั่วโมง”

“แต่...ถ้าพวกเราต้องการเอาชนะ จะต้องล่าส่วนเกินพวกนี้มาให้ได้ และสำหรับเรื่องที่เหลือนี้ ฉันจะมอบให้พวกเพื่อนๆและรุ่นน้องรับผิดชอบไป รุ่นพี่สามารถทำตามแผนของฉัน รับผิดชอบในส่วนการไล่ตามคะแนนของสถาบันเพลิงพลองได้หรือเปล่าคะ”

​ครั้งนี้พวกรุ่นพี่เหมือนหาเสียงของตนเองไม่พบ พวกเขาได้แต่อ้าปากพะงาบๆ รู้ว่าควรจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่จะพูดอะไรได้? พวกเขารับรู้ได้เลยว่าแผนการนี้มันยอดเยี่ยมขนาดไหน แม้ว่าเธอจะใช้กับดักระดับสูงมาเป็น “ตัวโกง” การแข่งขัน ทว่า...กฎพวกนี้ก็ไม่มีห้ามไม่ใช่หรือ?

​หากคิดในมุมมองของพวกเขา แค่อันซูหยวนที่เป็นนักเรียนของสถาบันไม่ได้เข้าร่วมการล่าด้วย ก็ถือว่าเป็นการยอมถอยให้มากแล้ว ดังนั้นจะมาเอาผิดกันแค่เรื่องใช้กับดักเล็กๆน้อยๆ(?) นี้ได้อย่างไร!

“รุ่นพี่?”

“อ๋า....ซูหยวน! รุ่นน้องอัน เธอมั่นใจแล้วจริงๆน่ะหรอว่าจะทำแบบนี้น่ะ”

“จริงด้วยรุ่นน้อง นี่มัน...นี่มันก็เกินไปหน่อยนะ กับดักพวกนี้น่ะ...มันล้ำค่าเกินไป จะเอามาเล่นที่นี่ทั้งหมดเลยหรอ?”

“ถ้าเป็นพวกเรา เอาเงินไปซื้อกับดักพวกนี้เพื่อมาแข่งขัน คงจะทำให้พ่อแม่ตีจนก้นลายแน่ๆ เผลอถูกไล่ออกจากตระกูลเลย!!”

“ทุกคนคิดเหมือนฉันไหม ทำไมพวกเราไม่ยอมแพ้การแข่งขันนี้ แล้วแบ่งกับดักให้กับทุกคน...” ยังพูดไม่ทันจบ เพื่อนรุ่นพี่ที่อยู่ใกล้ก็ออกแรงตบหัวเพื่อนรักของตนเองไปหนึ่งทีจนมีเสียงดัง เพี๊ยะ! ออกมา

​ก็นะ ใครใช้ให้เจ้านี่โลภมากขนาดนี้กันล่ะ! ถึงแม้ทุกคนจะคิดเหมือนกัน แต่เรื่องนี้พูดออกมาได้หรือ? ดูสิว่านี่เป็นของที่รุ่นน้องเอามาให้แข่งขันนะ ไม่อยากใช้เพราะเสียดายก็เรื่องหนึ่ง แต่ไม่ใช้แล้วเก็บเข้ากระเป๋าตัวเองนี้เป็นอีกเรื่องหนึ่งเลยนะ

​เจ้าคนพูดไม่อาย ก็ช่วยคิดถึงพวกเพื่อนๆด้วยว่าจะอายมากขนาดไหน ให้ตายเถอะ!! แทนที่จะแอบหยิบเอาไปเงียบๆ หรือไม่ก็รอพูดคุยกันระหว่างนักเรียนปี 4 กันเอง กลับพูดออกมาแล้ว แบบนี้พวกเขาก็อาจจะถูกจับตามองก็ได้ ใครจะไปกล้าทำอีกล่ะ!

​อ่า แน่นอนว่านี่ก็แค่การเปรียบเทียบนะ ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาต้องการขโมยกับดักพวกนี้ไปจริงๆเสียหน่อย!

“อย่างนั้นฉันจะถือว่ารุ่นพี่รับปากที่จะทำคะแนนให้ทันสถาบันเพลิงพลองนะคะ สำหรับกับดักที่เหลือ...ถ้ารุ่นพี่ใช้อย่างประหยัดและสามารถไล่ตาม 19-20 คะแนน ซึ่งคาดว่าพวกสถาบันเพลิงพลองจะทำได้ ฉันจะถือว่าเป็นการมอบให้รุ่นพี่ไปเลยค่ะ”

“เห๋ นี่...พูดจริงใช่ไหม?”

“รุ่นน้องพูดอะไรน่าขำจริงๆ รุ่นน้องจะเอากับดักมาให้พวกพี่ทำไม แต่ว่า...ในเมื่อรุ่นน้องพูดแบบนั้นแล้ว พวกเราก็ไม่ขัดแล้วกันนะ”

“โอ้ นั่นสิ ใช่ๆ พวกเราเห็นว่ารุ่นน้องมีน้ำใจจะช่วยสถาบัน ดังนั้นพวกเราจะทำให้ดีที่สุด”

​พวกรุ่นพี่ปีสี่ที่ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะพูดอะไร คิดอะไร ก็ล้วนแล้วแต่อยู่ในกรอบของการพ่ายแพ้สถาบันเพลิงพลอง แล้วต้องยืนยันตำแหน่งอันดับที่ 2 ของตนเองเอาไว้ให้ได้ เวลานี้กลับพูดเหมือนว่าตำแหน่งอันดับ 1 น่าจะได้มาอย่างง่ายดาย ช่างเป็นพวกรุ่นพี่ที่...เข้าใจอะไรได้ง่ายดายจริงๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็มาที่แผนการเอาชนะของคนอื่นๆที่เหลือ เพราะพวกรุ่นพี่จะทำคะแนนตีตื้นกลับมาให้ ดังนั้นส่วนต่างของคะแนนจะอยู่ที่พวกเราแล้ว แผนการของนักเรียนชั้นปี 3 ลงไปก็ไม่ได้ยากมากนัก แต่อาศัยความขยันของทุกคน นั่นก็คือ...ทุกนคจะต้องเอาเจ้านี่ไปติดตั้งไว้รอบๆ ยิ่งกระจายพวกมันออกไปได้มากเท่าไรก็ยิ่งดี”

“ตอนที่เข้ามาในพื้นที่นี้ ฉันได้ตรวจสอบแล้ว พบว่าตอนนี้สถาบันต่างๆอยู่กันเป็นเหมือนอาณาเขตขนาดย่อม โดยสถาบันของพวกเราถูกสถาบันทำยา และสถาบันเกษตรกร ขนาบอยู่ข้างๆสองแถบ โดยด้านหน้าเป็นธารน้ำใหญ่ ในขณะที่มีภูเขาล้อมอีกทีทางด้านหลัง”

“ดังนั้นก่อนอื่นเลย พยายามกระจายพวกนี้ออกไปให้ได้มากที่สุด ซึ่งจะเพิ่มโอกาสให้จัดการกับพวกสัตว์ร้ายได้มากที่สุดเช่นเดียวกัน”

“วิธีการใช้งานของกับดักหนามน้ำแข็งนั้นไม่ได้ยากอะไร แต่เงื่อนไขเปิดใช้งานของมันก็คือการที่สัตว์ร้ายจะต้องเข้าไปอยู่ในรัศมีทำงานคือ 2 เมตร ฉันวางตำแหน่งเอาไว้ให้แล้ว โดยจะวางเป็นเหมือนตาข่ายที่มีปมเล็กๆเป็นเชือกผูก ตารางนั้นจะเป็นสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัดเชื่อมกันไป โดยแต่ละจุดจะห่างกัน 4 เมตร เท่ากับรัศมีทำงานจะคลุมทุกพื้นที่”

“อันดับแรก เอาแต่รัศมีใกล้ๆกับค่ายของพวกเราก่อน เริ่มจากด้านหน้าที่เป็นธารน้ำไป เพื่อให้สุดท้ายแล้วพวกเราที่จะต้องตามเก็บทั้งทรัพยากรและกับดักสามารถทำงานได้ง่าย”

“ฉันกระจายออกไปเป็นเหมือนกับรูปพัดขนาดใหญ่ หลังจากที่ติดตั้งอุปกรณ์เสร็จแล้ว พวกมันก็จะทำงานอยู่ตลอดเวลา ทุกคนน่าจะได้เห็นแล้วว่าการปรากฏตัวของสัตว์ร้ายที่นี่ไม่เหมือนกับเขตพื้นที่ล่าจริงๆ ข้างนอก สัตว์ข้างในนี้มีโอกาสที่จะกลับมาโผล่จุดเดิมอย่างกะทันหันประมาณ 20 ส่วนจาก 100 ส่วน แต่ต่อให้ไม่กำเนิดที่จุดเดิม ก็ยังอยู่ในระยะ 10 เมตรนี้”

“พวกเราจะกินรวบพื้นที่พวกนี้ แต่..เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัยแล้วถูกคนอื่นมาต่อสู้แย่งชิงทรัพยากรได้ พวกเราจะส่งทีมล่าปลอมๆออกไปด้วย”

​ซูหยวนกำลังจะเล่าแผนการขั้นต่อไป และทุกคนก็ตั้งใจฟังอย่างมาก พวกเขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรตั้งแต่เห็นซูหยวนเอากับดักมากมายมอบให้พวกรุ่นพี่แล้ว แถมตอนนี้ก็ยังเอากับดักอีกชุดออกมาเหมือนกับเป็นของเด็กเล่นทั่วไปด้วย

การที่คนรวยแสดงออร่าความร่ำรวยออกมานี้ ช่างน่าอิจฉาเสียจริง!

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เพราะหญิงสาวเงียบเสียงไปเช่นนี้ แท้จริงมีสาเหตุมาจากแขกที่ไม่ได้รับเชิญเหล่านั้นต่างหาก!

“หลิ่วโป?” เห็นเป็นคนคุ้นเคยที่เดินมา ซูหยวนก็ทักทายขึ้นก่อน เด็กน้อยยังคงแสดงท่าทางเคารพเธอเหมือนเดิม แต่ท่าทางของเขาแสดงให้เห็นแล้วว่าเขาไม่ได้มาที่นี่ในฐานะคนรับใช้ของซูหยวน ทว่า...เขากำลังเป็นนักเรียนของสถาบันแผนและกลยุทธ์ต่างหาก

“เจ้านาย ยินดีต้อนรับครับ เจ้านายทำภารกิจได้ราบรื่นสินะครับ”

เด็กน้อยไม่อายที่จะแสดงให้ทุกคนเห็นว่าแท้จริงแล้วตนเองมีสถานการณ์แบบไหนอยู่ แต่พวกเพื่อนๆรู้อยู่แล้วตั้งแต่แรก หลิ่วโปก็ไม่เคยซ่อน ดังนั้นจึงไม่มีอะไรให้น่าสนใจกับคำพูดนี้ ก็แค่พวกนักเรียนจากสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งเท่านั้นที่ไม่รู้เรื่องมาก่อน พวกเขาจะคิดได้อย่างไรว่าอันซูหยวนของสถาบันพวกเขาเป็นเจ้านายของนักเรียนสถาบันเจ้าเล่ห์แสนเหลี่ยมพวกนี้!

“อืม ไม่ใช่ว่าแอบถามพวกหนูทองไปแล้วรึไง”

“แหะ แหะ แต่มันก็ไม่เหมือนกันนี่ครับ ว่าแต่...เจ้านายมาร่วมในฐานะผู้วางแผนจริงๆสินะครับ”

“อืม ใช่ ดังนั้นหลิ่วโปน้อยก็กลับไปได้แล้ว ไม่ใช่ตอนนี้พวกเรากำลังแข่งกันอยู่รึไง”

อันซูหยวนโบกมือไล่ เธอกำลังอธิบายแผนอยู่ ไม่อยากเสียเวลาพูดคุยกับหลิ่วโปตอนนี้ ทว่าเด็กหนุ่มกลับไม่ยอมจากไป สายตาของเขามองไปยังกับดักที่กองอยู่ก่อนจะถอนหายใจ

“ผมคิดอยู่แล้วครับว่าเจ้านายจะต้องมีวิธีการรับมือกับสถานการณ์นี้แน่ คาดว่า...ด้วยกับดักกองนั้นก็น่าจะมากพอที่จะทำให้ขึ้นไปเป็นอันดับ 1 ได้สินะครับ”

“แล้วก็...กับดักกองนี้ ยังเป็นการสร้างคะแนนเพิ่มเติม ทำให้ทิ้งห่างจนพวกสถาบันเพลิงพลองหรือแม้แต่พวกอาจารย์ก็ยังตกตะลึง...” หลิ่วโปชี้ไปที่กองกับดักระดับสูงพวกนี้ด้วยท่าทางเหนื่อยใจ

​เขารู้วิธีการทำงานของเจ้านายค่อนข้างดี ส่วนหนึ่งเป็นเพราะติดสอยห้อยตามาตลอด ดังนั้น...เขาก็เหมือนจะคาดเดาได้แล้วว่าเจ้านายของเขาย่อมทุ่มทุนไม่อั้นแน่ๆ แต่เพราะแบบนั้น...พวกเขาก็เลยมาที่นี่ไม่ใช่รึไง?

“เจ้านายอยากจะแลกเปลี่ยนกับผมหน่อยไหมครับ”

“แลกเปลี่ยน?” ซูหยวนเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ เจ้าหลิ่วโปตัวแสบ ตั้งแต่เข้าสถาบันแผนและกลยุทธ์ก็ยิ่งเหมือนเด็กน้อยในชีวิตของเธอมากขึ้นทุกทีๆ เจ้าเล่ห์...แต่ก็ยังซื่อสัตย์!

“ผมสามารถรับประกันได้ว่าเจ้านายจะขึ้นเป็นอันดับหนึ่งได้ใน 2 ชั่วโมง โดยไม่จำเป็นต้องใช้กับดักที่ล้ำค่าพวกนี้ กลับกัน...ถ้าเจ้านายร่วมมือกับผม เช่นนั้นพวกผมสถาบันแผนและกลยุทธ์ก็ขอกับดักพวกนี้ครึ่งหนึ่ง เจ้านายคิดเห็นเป็นยังไงครับ?”

​หลิ่วโปไม่ได้รู้หรอกว่าเจ้านายของเขาจะเอากับดักระดับสูงมากองใหญ่เช่นนี้ แต่เขาคาดเดาได้จริงๆว่าเจ้านายจะต้องมีแผนการรับมือ ไม่ว่าจะเอายาพิษ ยาทำลาย ยาจับสัตว์ หรืออะไรก็แล้วแต่ ซึ่งต้องเป็นวิธีการที่ทำให้จัดการได้ง่ายๆ และอันดับหนึ่งก็จะกลายเป็นของเจ้านาย

​เพื่อที่จะไม่ให้เจ้านายต้องเสียทรัพยากรอันล้ำค่าไปเปล่าๆ แม้ในสายตาของเจ้านายจะคิดว่ามันไม่ได้มีค่าอะไร แต่ในสายตาคนอื่นกลับไม่เป็นเช่นนั้น

​ดังนั้น...พวกเขาจะเป็นคนขอรับเอาไว้เอง! นักเรียนจากสถาบันแผนและกลยุทธ์ขาดแคลนมากที่สุดคืออะไร? พวกเขาสามารถวางแผนใช้ คิดคำนวณได้ แม้แต่วิธีการฆ่าสัตว์ร้ายพวกนี้ก็คิดออกเป็นร้อยๆวิธี ทว่า...สิ่งที่ขาดก็คือทรัพยากร!

​หลิ่วโปมาที่นี่ก็เพื่อขอทรัพยากรเหล่านั้น แลกกับการที่เจ้านายไม่ต้องทำงานเหนื่อยเกินไป และที่สำคัญที่สุด...

“ถ้าเจ้านายตกลง พวกเราสถาบันแผนและกลยุทธ์ก็จะได้กับดักไปใช้ในสถาบันครึ่งหนึ่ง และอีกครึ่ง...เจ้านายก็ยังมอบให้พวกรุ่นพี่และนักเรียนของสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งได้อีก ผมคิดว่าพวกเขาเองก็ต้องการเหมือนกันนะครับ”

​หลิ่วโปพูดแบบนั้น นักเรียนชั้นปีที่ 4 กระทั่งพวกเด็กๆก็เกือบจะเช็ดน้ำลายกันแทบไม่ทัน เดิมทีพวกเขายังคิดว่าหลิ่วโปคนนี้อาจจะเป็นคนร้ายที่วางแผนทำให้พวกเขาพ่ายแพ้ เนื่องจากอีกฝ่ายไปร่วมมือกับสถาบันเกษตรกร ให้เจ้าพวกนั้นช่วยเหลือจนคว้าอันดับ 3 มาได้ จู่ๆตอนนี้บอกว่าจะมาร่วมมือกับพวกเขา มันก็เชื่อได้ยากจริงๆ

​แต่...เมื่อเจ้านั่นพูดว่าแค่ 2 ชั่วโมง ก็เหมือนจะตัดข้อสงสัยทั้งหมดไป

​หากคิดจะกดคะแนนพวกเขา ทำไมเป็นเวลาแค่ 2 ชั่วโมง ในขณะที่พวกเขาใช้เวลา 6-7 ชั่วโมงก็น่าจะเอาชนะได้แล้ว ต่อให้เสีย 2 ชั่วโมงนี้ไป ทั้งคืนนี้พวกเขาก็ยังทำคะแนนทิ้งห่างได้อยู่ดีด้วยแผนการเดิม ดังนั้น...ในเวลา 2 ชั่วโมงนี้ก็น่าลองไม่ใช่หรือ?

“เอ่อ รุ่นน้องอัน...บางที...พวกเราไม่ลองฟังแผนของพวกเขาก่อนล่ะ”

​แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่แล้ว ซูหยวนอยากจะพูดเช่นนี้จริงๆ แต่ก็ยังต้องการรักษาใบหน้าของรุ่นพี่เอาไว้ สุดท้ายจึงโบกมือให้หลิ่วโปพูดต่อ

“แผนของพวกผมไม่ยาก ก็ในเมื่อสถาบันเกษตรกรทำสัญญากับพวกผมไว้แล้ว พวกเขาจะล่าสัตว์ร้ายมาให้ กองไว้ที่ค่ายของพวกผม ตอนนั้นคนของรุ่นพี่ก็ไปรอที่ค่ายของพวกเราเพื่อเป็นคนลงมือสังหารสัตว์ร้ายพวกนี้ด้วยตัวเอง ระหว่างนั้น...พวกผมก็จะบอกแผนการล่าที่ดีให้”

“ช่วงนี้ยังต้องขอให้คนของนักเรียนจากสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งติดตามพวกเราไป พวกเราพบตำแหน่งของสัตว์กลายพันธุ์ก็จะระบุให้ทันที เพื่อให้พวกคุณไม่ต้องเสียเวลาในการตามหา”

“และพวกเราก็ยังจะมอบยาสลบระดับพื้นฐานที่ซื้อติดมาให้ด้วย การจะจัดการกับพวกสัตว์ร้ายไม่จำเป็นต้องใช้ยาแรงขนาดกับดักระดับสูงก็จัดการได้แล้ว”

“สุดท้ายจะเหมือนกับนักเรียน 3 สถาบันร่วมกันต่อสู้ โดยแต่ละคนก็ทำในสิ่งที่ตนเองถนัด พวกสถาบันนักล่าก็ทำหน้าที่แค่ล่าอย่างเดียว การสนับสนุนทั้งหมดจะเป็นพวกเราเอง แล้วก็เรื่องแผนการเคลื่อนไหว...ให้พวกเราเป็นคนสั่งการจะได้หรือไม่”

“ขอบอกตามตรง เรื่องนี้ก็เหมือนกับการฝึกฝนไปด้วย พวกเราเป็นผู้วางแผน แต่ไม่เคยได้วางแผนให้กลุ่มจริงๆจังๆ ดังนั้นจะขอยอมแรงของพวกนักเรียนสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งด้วย โปรดแบ่งคนออกเป็นกลุ่มละ 4 คน พวกเราจะส่งสมาชิก 2 คนไปเป็นผู้ช่วยออกคำสั่งให้”

“เชื่อเถอะว่าภายใน 2 ชั่วโมง พวกเราจะแสดงผลลัพธ์ให้ได้เห็นแน่ ถ้าหากทำไม่ได้...พวกเจ้านายก็ไม่ได้เสียหายอะไรอยู่แล้ว..” หลิ่วโปเปิดเผยอย่างจริงใจ แถมยังกำหนดเวลาชัดเจนด้วย ทำแบบนี้ก็เรียกความสนใจจากนักเรียนสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งไปได้เกือบหมด!

​ซูหยวนไม่จำเป็นต้องตอบแทนพวกเขาด้วยซ้ำ ก็สายตาของพวกเขามันบอกแบบนั้นหมดแล้ว!

 ……………………………