บทที่ 516 ผู้ว่าจ้างไม่ยอมจ่ายค่าตอบแทนภารกิจ (อ่านฟรี 4 ส.ค. 69)

บทที่ 516 ผู้ว่าจ้างไม่ยอมจ่ายค่าตอบแทนภารกิจ

“เกษตรกรอัน ที่ทุกคนพูดก็ถูกต้องเเล้วนะ คุณมอบรางวัลมากเกินไป อีกอย่าง...ภารกิจในมือของคุณ อย่างภารกิจที่สอง ที่มีรางวัล 15 กิโลกรัม เเต่คุณบอกว่าจะเเบ่งรางวัล 0.5 กิโลกรัม คิดรวม 30 คนก็หมด 15 กิโลกรัมพอดี ถ้าอย่างนั้นตัวคุณเองล่ะ? หรือจะบอกว่าไม่รับรางวัลจากการทำภารกิจนี้งั้นหรอ?” 

เกษตรกรคนหนึ่งพูดขึ้นมา ประโยคสุดท้ายของเขาไม่ได้พูดขึ้นมาเพื่อเตือนเธอด้วยความหวังดี เเต่เป็นการพูดเพื่อให้เธอรีบเเสดงความเห็นแก่ตัวออกมา หากเธอดึงรางวัลกลับไปตอนนี้ เเล้วลดจำนวนผลตอบเเทนลง เเบบนั้นพวกที่คิดว่าตัวเองเกือบจะได้รับประโยชน์อยู่เเล้วจะยอมได้อย่างไร!

เเน่นอนว่าในความคิดของเขา อันซูหยวนไม่มีทางที่จะไม่รับผลประโยชน์ใดๆ ในสถานการณ์เเบบนี้...เธอจะทำงานให้ฟรีๆงั้นหรือ? ตอนนี้ทรัพยากรเป็นสิ่งสำคัญมาก ไม่ว่าจะเป็นใคร จะใจดีขนาดนั้น ก็ไม่มีทางที่จะเสียสละทั้งเวลาเเละทรัพยากรไปอย่างนี้หรอก!

น่าเสียดายที่ความคิดของเขาไม่ใช่ความคิดของซูหยวน เมื่อได้ยินเเบบนั้น เธอก็ใช้โอกาสนี้เพื่อประกาศเจตนารมณ์ของตนเอง

“ฉันเลือกที่จะไม่รับรางวัล ดังนั้นจึงไม่ต้องมีส่วนแบ่งของฉัน คนที่มาทำงานกับฉันจะได้รับรางวัลไปเต็มที่ ขอเเค่ตั้งใจทำงานให้ดีก็พอ”

“ส่วนคนที่อยากจะมาทำงานกับฉัน ถ้าไม่พอใจ…ครั้งต่อไปก็รีบสมัครมาให้เร็วหน่อย อย่าเพิ่งตัดโอกาสของตนเอง เพราะถ้าใครยังต้องการทำให้ฉันโกรธ ก็เตรียมตัวที่จะไม่สามารถมาทำงานกับฉันอีกเลย”

ซูหยวนไม่ต้องพูดมากนัก เเค่สิทธิประโยชน์ที่จะมาทำงานกับตัวเอง คนที่อยากสร้างปัญหามากแค่ไหนก็ทำได้แค่เก็บความเห็นแก่ตัวเหล่านี้กลับไป

ไม่มีคนโง่ที่ไหนที่จะตัดช่องทางทำมาหากินของตนเอง อย่าลืมว่าอันซูหยวนไม่ใช่คนธรรมดา หลายคนรู้ว่าเธอเเข็งแกร่งขนาดไหน ยิ่งตอนนี้สร้างตระกูลใหม่ของตนเองขึ้นมาได้โดยกำลังตนเองเพียงคนเดียว ทั้งเป็นตระกูลที่ผลิตกับดักและทำยาได้ เเม้จะยังไม่ได้วางขาย ทว่า…เธอน่าจะมีช่องทางสร้างรายได้ของตนเอง ในอนาคตอาจจะอยากขยับขยาย รับคนงานเพิ่มอีกก็ได้

เกษตรกรคนอื่นๆเห็นว่าเรื่องนี้จบลงง่ายๆเเบบนี้เลย พวกเขาก็กำหมัดเเน่น โดยไม่รู้ตัว…ตอนนี้ทุกสายตาของทุกคนที่ถูกเลือกไปทำงานกับเกษตรกรอย่างพวกเขาก็เริ่มสงสัยกันเเล้ว

เกษตรกรอันไม่รับส่วนเเบ่งจนทำให้เหลือผลตอบเเทนจำนวนมากแก่ผู้รับภารกิจคนอื่นๆ ถ้าอย่างนั้น…พวกเขาที่เหลือผลตอบเเทนเเค่น้อยนิดนี้ ไม่ใช่ว่าถูกหักส่วนเเบ่งไปจำนวนมากหรอกหรือ?

เกษตรกรเหล่านั้นไม่ได้รู้ว่าความต้องการทำลายอันซูหยวน สุดท้ายจะย้อนกลับมาทำร้ายพวกเขาเอง 

เมื่อตอนที่กฎระเบียบเกี่ยวกับผู้ช่วยเกษตรกรประกาศออกมา คนงานของซูหยวนเดิมที่ตอนนี้ทำงานแค่ในแปลงเพาะปลูกของเธอก็จะสามารถเข้ามารับภารกิจได้ จากนั้นเมื่อพวกเขาปฏิบัติเหมือนเจ้านายตัวเอง แบ่งส่วนรางวัลอย่างยุติธรรม ย่อมต้องทำให้ผู้คนมากมายอยากจะเข้ามาทำงานภายใต้การควบคุมของพวกเขา เมื่อถึงตอนนั้น....พวกเกษตรกรที่เคยเป็นผู้เลือกคนอื่นมาทำงาน ครานี้กลับจะต้องมาร้องขอให้พวกเขาไปทำงานให้เเทน!!

ซึ่งเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องรอนานเกินไป ตั้งแต่ที่ซูหยวนพูดถึงเรื่อง “ผู้ช่วยเกษตรกร” ให้เหล่าผู้นำขององค์กรฟัง ก็ถูกเอาเข้าวาระการประชุมเร่งด่วนไปแล้ว เชื่อได้เลยว่าอีกไม่นานจะมีคนมาเป็นผู้ควบคุมการทำงานของพวกเด็กๆอีกจำนวนมากในฐานะผู้ช่วยเกษตรกรที่มีประสบการณ์การทำงานมาก่อน

เมื่อเสียงโวยวายเงียบลงเเล้ว ซูหยวนก็ไม่เสียเวลาอยู่ที่องค์กรอีก เธอพาคนทั้ง 50 คนไปที่แปลงเพาะปลูก มอบหมายงานให้คนกลุ่มเเรก 20 คนเสร็จก็รอดูพวกเขาทำงานเล็กน้อย โดยเธอเเบ่งหน้าที่ให้พวกเขา เริ่มจาก 7 คน ทำหน้าที่เก็บกวาดซากกลายพันธุ์ อีก 3 คน ให้โรยสารกำจัดพิษตามหลัง 7 คนเเรก เเละด้านหลังของพวกเขาก็มีอีก 10 คน ที่ทำหน้าที่พลิกหน้าดิน นี่หมายความว่างานทั้งหมดจะเสร็จในเวลาใกล้เคียงกัน 

วิธีการเเบบนี้ไม่ใช่ว่าเกษตรกรคนอื่นๆคิดไม่ได้ พวกเขาเองก็ทำเช่นนี้เหมือนกัน เพียงเเต่...เนื่องจากพวกเขาเเบ่งส่วนเเบ่งออกไปมาก จึงทำให้จ้างคนมาช่วยงานได้ไม่มากนัก สุดท้ายตัวเกษตรกรเองอาจจะต้องลงมือทำด้วย 

หรือบางคน....นอกจากจะเเบ่งส่วนเเบ่งให้น้อยเเล้ว ยังจะพาคนมาอีกมาก ยิ่งทำให้การสั่งงานเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ความรู้สึกของผู้รับงานที่ได้ค่าตอบเเทนก็น้อย เเถมยังมีคนมาทำเยอะ เช่นนั้นพวกเขาก็เริ่มเกี่ยงกัน ไม่มีความคิดว่าอยากจะทำให้งานสำเร็จด้วยดีเลย

นี่อาจจะเรียกว่ากับดักของผู้มีรายได้น้อยก็เป็นได้ ตราบเท่าที่หาจุดสมดุลไม่เจอก็อยากหน่อย ที่สำคัญที่สุด...ทัศนคติของเกษตรกรที่มีต่อคนนอกองค์กร โดยเฉพาะพวกนักล่านั้นเเย่มาก 

เเม้ว่าพวกเขาจะเลือกพวกนักล่าไปทำงานให้เพราะรู้ว่าพวกเขามีจุดเเข็งเป็นพละกำลัง ทว่า...ตอนปฏิบัติต่อพวกเขากลับทำเเย่ๆออกมา เเบบนั้นผู้รับจ้างก็ย่อมไม่มีความสุขไปด้วย บางคนหมันไส้ เเทนที่จะทำงานให้ดีกลับทำให้เเย่ลงกว่าเดิม!

สำหรับภารกิจที่สองค่อนข้างวุ่นวายหน่อย เนื่องจากต้องทำการซ่อมเเซมพื้นที่เก็บอุปกรณ์ที่ถูกระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เเละที่สำคัญคือ...เศษห้องเก็บอุปกรณ์กระเด็นเข้าพื้นที่เพาะปลูก 

บางชิ้นมีลักษณะเเหลมคมทำให้เกษตรกรที่เข้าไปดูเเลเเปลงเพาะปลูกของตนเองได้รับบาดเจ็บ ดังนั้น...เนื่องจากไม่รู้ว่ามีจุดไหนที่กระเด็นออกมาฝังไว้ในเเปลงเพาะปลูกอีกบ้าง พวกเขาจึงมอบภารกิจนี้ไปที่องค์กร ขอให้คนมาช่วยตรวจสอบไปพร้อมกับปรับปรุงห้องเก็บของไปด้วย

โชคดีที่ความต้องการของเกษตรกรเกี่ยวกับห้องเก็บของไม่ได้มากเกินไป ดังนั้นซูหยวนจึงมอบหมายงานให้พวกเขาในเวลาอันสั้น จากนั้นเธอก็ขอตัวออกมา

เนื่องจากไม่ได้มีส่วนเเบ่งจากการทำงานนี้อยู่เเล้ว พอเธอเดินออกไป...พวกผู้รับภารกิจทั้ง 30 คนก็ไม่เอ่ยถามว่าเธอจะไปไหน

เมื่อถึงเวลาเย็น งานของพวกเขาก็เสร็จพอดี ทั้ง 30 คนรอซูหยวนไม่นาน เหมือนเธอจะรู้ความเคลื่อนไหวของพวกเขาทุกอย่าง ไม่อย่างนั้นคงมาตอนที่พวกเขาทำงานเสร็จอย่างทันทีทันใดคงไม่ได้ ซึ่งนั่นเป็นเรื่องจริง เพราะเธอได้รับการรายงานเรื่องนี้ผ่านหนูทองลายขาวที่ทิ้งเอาไว้ให้ควบคุมงานเเทนนั่นแหละ

ทางฝั่ง 20 คนที่อยู่ไม่ไกลกันนี้ พวกเขากำลังจะโรยผงกำจัดสารพิษรอบสุดท้ายเเล้ว ดังนั้นเมื่อพวกเธอพาคนกลับไปก็จะรับทั้ง 20 คนกลับมาพร้อมกันเลย 

ภารกิจของซูหยวนวันนี้ก็สำเร็จด้วยเช่นกัน เธอพาทั้ง 50 คนไปส่งงานที่องค์กร ผู้อาวุโสที่รับการรายงานภารกิจมองซูหยวนเล็กน้อยก่อนจะส่งสัญญาณให้เเจ้งกับเจ้าของภารกิจนี้เพื่อตรวจสอบผลการดำเนินงานเเละนำรางวัลมามอบให้

“เกษตรกรอัน เรื่องนี้ยังต้องรออีกประมาณ 10-20 นาที คุณสามารถนั่งรออยู่ข้างในห้องรับรองได้”

“โอ้ ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็เข้าไปข้างในกัน...”

“เอ่อ เกษตรกรอัน ข้างในนั้นเป็นห้องรับรองของเกษตรกรเท่านั้น พวกนักเรียนที่รับภารกิจพวกนี้ไม่ได้เป็นเกษตรกร จะต้องรออยู่ข้างนอกก่อนครับ”

ซูหยวนชะงักไปเมื่อถูกหยุดเช่นนี้ เธอเลิกคิ้วเล็กน้อย เด็กๆพวกนี้เพิ่งกลับจากการทำงานเพื่อเกษตรกร หากเเต่ไม่ได้รับคำขอบคุณจากใจจริง องค์กรไม่เพียงเเค่ต้องรักษาพวกเขาเอาไว้เท่านั้น กลับยังเเสดงการรับรองที่ต่างชั้นกันนี้เพื่อให้คนรู้สึกเเย่มากขึ้นอีก นี่ช่าง...เป็นการกระทำที่น่ารังเกียจเสียจริง

“ถ้าพวกคนงานเข้าไปไม่ได้ ฉันก็ไม่ไปก็เเล้วกัน พื้นที่ตรงนี้พวกเราคงจะนั่งพักได้สินะ” ได้ยินซูหยวนกล่าวเช่นนั้น ผู้อาวุโสขององค์กรก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ตามที่คุณเห็นสมควรเลยครับ พื้นที่ตรงนี้นั่งรอได้ เเต่ช่วยขยับไปด้านข้างด้วย เผื่อมีเกษตรกรคนอื่นเอาภารกิจมาส่งอีก”

“เข้าใจเเล้ว” 

ซูหยวนโบกมือให้กับพวกเขาทั้ง 50 คน เดิมทีทั้ง 50 ไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องการรับรองนี้อยู่เเล้ว ทุกครั้งที่พวกเขามาทำภารกิจก็ต้องมานั่งรออยู่ข้างนอกรอบๆนี้ ส่วนพวกเกษตรกรก็เข้าไปข้างใน รับการปรนนิบัติดูแลอย่างดี

สำหรับเวลาที่พวกเขาจะต้องนั่งรออยู่ข้างนอกนั้นล้วนขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเกษตรกรทั้งนั้น บางคนก็ออกมาเร็วเพราะหลังจากรับรางวัลก็รีบเอามาเเจกจ่ายเพื่อไปทำงานอื่นต่อ 

เเต่บางคน พวกเขากลับสร้างความลำบากให้กับเด็กๆเหล่านี้มาก...

คนที่ไปรับงานอื่นระหว่างรอสรุปภารกิจนั้นไม่เท่าไร แต่บางคน...พวกเขาออกมาแจกจ่ายผลรางวัลช้าก็เพราะนั่งคุยเล่นกันกับเกษตรกรคนอื่นๆจนลืมเวลา

หนักสุดคือออกมาตอนที่แสงไฟเกือบจะไม่เหลืออยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่สัญญาณเตือนให้พวกเขารีบกลับเข้าที่พัก คงจะยังเสียเวลาต่อไปทั้งอย่างนั้น นี่อาจจะเรียกว่าเป็นความตั้งใจที่จะกลั่นแกล้งกันเลยด้วยซ้ำ!!

ซูหยวนไม่ได้พูดอะไรอีก ในเมื่อตัดสินใจว่าจะไม่เข้าไปแล้วก็ไม่เซ้าซี้ เธอคนเดียวไม่สามารถเปลี่ยนกฎของคนทั้งโลกได้ ในเมื่อเธอเลือกที่จะทำงานที่นี่แล้ว ส่วนที่ไม่สามารถแก้ไขได้ก็แค่ต้องอยู่กับมันให้ดี 

ก็แค่นั่งรอข้างนอกไม่ใช่หรือ? ไม่ใช่การทรมานอะไรขนาดนั้นเสียหน่อย ดังนั้นซูหยวนจึงเป็นคนแรกที่เดินนำออกมา หญิงสาวหามุมเงียบๆมุมหนึ่งเเล้วนั่งขัดสมาธิ ดูเหมือนกำลังจะเริ่มฝึกฝนด้วยตนเองอีกครั้งเเล้ว

ช่างเป็นการแสดงออกที่สงบ ใจเย็น และดูสบายๆไม่ทุกข์ร้อนเอาเสียเลย ต่างกับภาพที่ทุกคนคาดคิดเอาไว้ในใจกันลิบลับ

พวกนักล่านักเรียนที่มองดูอยู่ว่าอันซูหยวนจะก่อเรื่องอะไรหรือไม่ แต่พอเห็นเเบบนั้นก็รู้สึกผ่อนคลายไปตามๆกัน เอาจริงๆ...หากซูหยวนลุกขึ้นมามีปากมีเสียงกับคนขององค์กรเกษตรกร นักเรียนหลายคนที่เคารพอันซูหยวนที่นี่ก็อาจจะร่วมวงโต้เถียงไปด้วย ความเก็บกดของพวกเขามีมานานแล้ว ก่อนที่ซูหยวนจะมา....ตอนพวกเกษตรกรเลือกไปทำภารกิจ ล้วนมองพวกเขาเหมือนเป็นมดปลวก 

ตอนนี้ถ้ามีคนเปิด พวกเขาก็พร้อมที่จะทำตาม แต่ไม่คาดคิดว่าความขุ่นมัวในใจจู่ๆก็หายไป เห็นซูหยวนที่แข็งแกร่งกว่า มีระดับสูงกว่า แต่ก็ยังทำตามกฎอย่างว่าง่าย แถมยังมานั่งอยู่ข้างนอกเหมือนพวกเขาด้วย เช่นนี้แล้วหลายคนก็มองหน้ากันเอง ก่อนจะเดินไปหามุมสงบเพื่อเริ่มทำสมาธิบ้าง

ดูเหมือนทำแบบนี้ก็ไม่ได้แย่เลยนะ องค์กรเกษตรกรมีออร่าที่เป็นพลังงานมากกว่าพื้นที่ล่าของพวกเขา ตอนที่เริ่มทำสมาธิก็รับรู้ได้เลยว่าพลังงานได้รับการฟื้นตัวอย่างดี มันทำให้ร่างกายปลอดโปร่งขึ้นเยอะ กลายเป็นว่า...การถอยออกมาก้าวหนึ่งไม่ได้แปลว่าพวกเขาแพ้ แต่แปลว่าพวกเขามีหัวคิดมากพอที่จะไม่ก่อเรื่องวุ่นวายให้เปลืองเวลาเปลืองพลังงานต่างหาก!!

เวลาผ่านไปไม่กี่นาที เสียงของเจ้าหน้าที่องค์กรก็ดังขึ้นเบาๆ

“เกษตรกรอัน ผลการตรวจสอบออกเเล้ว”

“โอ้...” ซูหยวนได้ยินเสียงเรียกก็ลุกขึ้นยืน คนอื่นๆก็ออกจากสมาธิเช่นกัน พวกเขาเเค่ต้องต่อเเถวอีกครั้งเพื่อเตรียมรับผลตอบแทนจากการทำงานหนักในวันนี้

“นี่คือ 15 กิโลกรัมของภารกิจที่ 2 เเต่ว่า…”

“เเต่ว่าอะไร?” 

ซูหยวนเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางผิดปกติของอีกฝ่าย ซึ่งคนที่รับผลการรายงานมาก็รู้สึกอึดอัดใจมากเช่นกัน ถึงอย่างนั้น...เขาก็ทำได้เเค่รายงานผลไปตามความจริงที่ได้รับ

“ภารกิจเเรก ผู้ว่าจ้างเเจ้งว่าพวกคุณทำงานไม่เรียบร้อย ทำให้พวกเขาต้องเสียเวลาไปเก็บกวาดภายหลัง ซึ่งยุ่งยากกว่าเดิม ตอนนี้พวกเขาได้ว่าจ้างคนจากข้างนอกมาช่วยจัดการเเล้ว ดังนั้นจึงไม่ต้องการพวกคุณอีก....” เเม้เเต่คนพูดก็อยากจะกัดลิ้นตนเองเพราะความอับอาย คนฟังอย่างซูหยวนจะยังไม่เข้าใจได้อย่างไร

“หึ ไม่ยอมจ่ายค่าตอบเเทนเพราะบอกว่าพวกเรายังทำงานไม่เรียบร้อย เเต่ก็ไม่ยอมให้พวกเราไปแก้ไขงาน บอกว่าจะจ้างคนข้างนอก เเต่จริงๆ...อาจจะไม่ได้จ้างมาทำอะไรเพราะงานของพวกเราทำไว้ดีเเล้ว ฉันเข้าใจถูกไหม?” ซูหยวนถามกลับไปโดยตรง เสียงของเธอไม่เบาเลย คล้ายว่าจะให้ทุกคนได้ยินด้วย

“เอ่อ เกษตรกรอัน.... นี่เป็นเเค่การตรวจสอบความเรียบร้อย ถ้าหากคุณ...”

“ทำเเบบนี้บ่อยหรือเปล่า” หญิงสาวตัดบท ไม่ปล่อยให้คนพูดอ้อมค้อมอีกต่อไป

“หมายถึง...?”

“ฉันถามว่ามีคนทำเเบบนี้บ่อยหรือยัง? คนที่โกงค่าเเรงของคนอื่นเพียงเพราะคิดว่าพวกเขาไม่มีความรู้ หรือโต้เเย้งไม่ได้น่ะ...ทำมาเเล้วหลายครั้งเลยใช่ไหม?”

เจอคำถามนี้ ผู้อาวุโสก็ชะงักไป ตัวเขารับภารกิจจากองค์กรมาเหมือนกัน ทำหน้าที่เเจกจ่ายภารกิจ เเละอำนวยความสะดวกให้ผู้รับภารกิจทั้งหลาย เป็นตัวกลางประสานระหว่างเจ้าของภารกิจเเละผู้รับภารกิจ ซึ่งเคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาเเล้วหลายครั้งจริงๆ เพียงเเต่...ถ้าเขายอมรับเเบบนั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับการบอกว่าองค์กรของพวกเขากำลังโกงคนอื่นเลย!

…………………………………………………