บทที่ 517 สั่งสอนผู้ว่าจ้าง (อ่านฟรี 5 ส.ค. 69)

บทที่ 517 สั่งสอน

“เกษตรกรอัน เรื่องนี้ตรวจสอบเเล้วว่าการทำงานของพวกคุณไม่เรียบร้อย โปรดยอมรับผลการตรวจสอบด้วย หากพวกคุณทำงานอย่างดีตั้งเเต่เเรก คงจะไม่ต้องเสียเเรงเปล่าเเบบนี้หรอก” 

แม้จะรู้สึกว่าคำพูดของซูหยวนถูกต้อง ทว่าในฐานะที่เป็นเกษตรกรเหมือนกัน ยิ่งอยู่ต่อหน้าพวกเด็กๆจากสถาบันมากมายเหล่านี้แล้ว ก็ไม่ควรจะทำให้ชื่อเสียงของคนในองค์กรเสียหาย

นอกจากนี้...ความจริงก็ไม่แน่ว่าเป็นเพราะเกษตรกร หรือเป็นเพราะการทำงานของอันซูหยวนที่ควบคุมเด็กๆไปจัดการได้ไม่ดีจริงๆ ดังนั้น....ตอนที่ไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใคร ก็ควรจะเชื่อคนของตนเองก่อน

“เหอะ!” ซูหยวนเเค่นหัวเราะออกมา สายตาของเธอมีประกายวาบผ่านโดยที่คนอื่นๆไม่ทันได้สังเกตเห็น

เเรงงานเด็กๆเหล่านี้เหมือนเป็นเเรงงานที่ไม่ได้รับการคุ้มครอง เป็นเเรงงานที่ถูกทิ้งขว้าง ไม่มีการมอบสถานะให้กับพวกเขา จะไปฟ้องร้องเอาความกับใครก็ไม่ได้ อีกอย่าง...เรื่องนี้เป็นเรื่องของพวกเกษตรกร เมื่อพวกมันบอกว่างานนี้ไม่เรียบร้อยจึงไม่ควรจะได้รับผลตอบแทน พวกเธอทำให้เป็นเรื่องใหญ่ขึ้นแล้วจะได้ผลตอบแทนกลับมาหรือ?

แน่นอนว่าสุดท้ายแล้วในฐานะเกษตรกรระดับชำนาญ รวมทั้งการเป็นพลทหารพิเศษ เธออาจจะได้รับในสิ่งที่ต้องการ แต่...มันเป็นวิธีการที่ซูหยวนไม่ชอบใช้มากที่สุด นั่นเป็นเพราะ...การทำแบบนั้นไม่ใช่การตอบแทนที่คู่ควร!

เธอโบกมือ ไม่เถียงอะไรกับพวกเขาอีก ในเมื่อพวกเขาบอกว่าผลการตรวจสอบไม่ผ่าน อย่างนั้น...เธอก็จะทำให้ผลการตรวจสอบของพวกเขาไม่ผ่านจริงๆ 

เเต่...เด็กๆพวกนี้ไม่ควรต้องมาเสียเปรียบให้กับคนโกง พวกเขาทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน บางคนรอเวลารับผลตอบเเทนนี้ก็เพื่อเอาไปให้ครอบครัว ช่วยเหลือครอบครัวให้ฟื้นกลับมาได้ คงไม่ได้เตรียมใจที่จะถูกโกง!

ซูหยวนคิดเล็กน้อยก่อนจะบอกพวกเขาตามตรง ซึ่งทุกคนก็ได้ยินเเล้วว่าผลการตรวจสอบออกมาเป็นอย่างไร ทุกคนเจ็บใจเเต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ในตอนที่มีเพียงความสิ้นหวังอยู่นั้น อันซูหยวนก็พูดต่อ

“เพราะฉันเป็นหัวหน้าที่รับภารกิจนี้มาให้ ดังนั้นจึงต้องรับผิดชอบกับการควบคุมงานนี้ด้วย ดังนั้น...ฉันจะชดเชยให้กับทุกคนเอง เเต่...สมุนไพรฮาร์ทคงจะให้ไม่ได้ ขอเปลี่ยนเป็นอาหารครึ่งกิโลกรัมเหมือนกับกลุ่มที่สองได้หรือไม่” 

ซูหยวนพูดขึ้นมาอย่างจริงใจ เด็กๆที่คิดว่าตัวเองคงไม่ได้รับอะไรกลับบ้านเเล้ววันนี้ก็อ้าปากค้าง รู้สึกไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยินเลย

อาหารครึ่งกิโลกรัมมีค่ามากไม่เเพ้สมุนไพรเลย ดังนั้นพวกเขาจึงดีใจอยู่เเล้วที่จะได้รับการชดเชยนี้ 

“เอ่อ รุ่นพี่อัน เเบบนี้...คนที่ต้องเสียก็คือรุ่นพี่ นั่นจะไม่เป็นการเอาเปรียบรุ่นพี่เกินไปหรือ? อีกอย่าง...พวกเราเอาเเค่ 1 ขีดก็ได้ ไม่ต้องมากถึง 5 ขีด...”

“ไม่เป็นไร ฉันเสียไปก็มีคนที่ต้องจ่ายคืนให้อยู่เเล้ว”

“นั่น....ครับ ขอบคุณมากครับรุ่นพี่” เห็นซูหยวนจ้องมองอย่างจริงจัง เเทนที่จะโต้เถียงให้เสียเวลาอีกก็ต้องยอมรับไป 

คนที่มองดูอยู่เเค่นหัวเราะออกมา พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีคนโง่เหมือนอันซูหยวนอยู่ด้วย ทำท่าทางเหมือนคนดี เเต่กลับต้องเสียสละ เช่นนั้นต้องเป็นคนดีเพื่ออะไร? เอาใจคนอื่นเเล้วจะได้อะไรกลับมานอกจากใบหน้าที่ใหญ่ขึ้น!

ซูหยวนเเจกจ่ายผลตอบเเทนให้ทุกคน คนละ 0.5 กิโลกรัมตามที่รับปาก ด้วยจำนวนสารอาหารพวกนี้ที่ไม่ได้มากมายอะไรสำหรับเธอ เเต่ทำให้ทุกคนที่เห็นภาพนี้รู้สึกหมันไส้ พวกเขารีบส่งข่าวให้กับเกษตรกรคนอื่นๆ ให้พวกเขาดูว่าสามารถทำเเบบนี้ได้ ยิ่งถ้าเจออันซูหยวนไปทำงานให้ เเทบจะไม่ต้องจ่ายรางวัลเลย เดี๋ยวเธอก็จะจ่ายชดเชยให้เอง 

ซึ่งเเน่นอนว่าการทำเเบบนี้ของซูหยวนไม่เพียงเเพร่กระจายไปยังกลุ่มเกษตรกรผู้ว่าจ้างเท่านั้น เเต่นักเรียนเเละผู้รับจ้างคนอื่นๆก็ได้ยินเช่นกัน 

หลายคนเจ็บใจมากเมื่อนึกถึงตอนที่ตัวเองถูกกระทำเเบบนี้ วันทั้งวันทำงานหนัก กลับไม่ได้รับผลตอบเเทนเนื่องจากเกษตรกรบางคนบอกว่าพวกเขาจัดการงานไม่เรียบร้อย ถ้าตอนนั้นพวกเขาเจออันซูหยวน...บางทีเธออาจจะช่วยชดเชยให้เหมือนกับครั้งนี้ก็ได้ ใช่ไหม? 

ดังนั้นวันรุ่งขึ้น...เมื่อซูหยวนมาพร้อมกับแฟ้มภารกิจในมือ คนมากมายก็รีบมาต่อเเถว รอให้เธอเรียกไปทำงานกันทั้งนั้น จนฝั่งของเกษตรกรคนอื่นๆ เหลือคนงานเพียงเเค่พวกเกษตรกรที่ดีต่อกัน หรือคนจากสถาบันอื่นๆที่เป็นพันธมิตรกับพวกเกษตรกรที่มั่นใจว่าตัวเองจะไม่ถูกโกงเด็ดขาด

ซูหยวนยังคงรับภารกิจไปทำอีก 3 ภารกิจโดยไม่เอาค่าตอบเเทน มีเกษตรกร 1 คน ที่ไม่ยอมจ่ายค่าตอบเเทนโดยอ้างว่าพวกเธอทำงานไม่ดีเหมือนวันก่อน ซูหยวนก็เงียบไม่พูดอะไร เเต่ยังชดเชยเเทนพวกเขาให้กับผู้ที่มาทำงานกับเธอ 

เป็นเเบบนี้ติดต่อกันเเค่ 7 วันเท่านั้น ในที่สุดซูหยวนก็รับงานของเกษตรกรที่มีรายชื่อส่งมาขอให้ไปช่วยงานครบเเล้ว ไม่มีใครรู้เลยว่าหลังจากนี้นี่แหละที่หายนะของจริงจะไปถึงตัวของพวกเขา!!

ครอบครัวเกษตรกรครอบครัวหนึ่ง พวกเขากำลังนั่งหัวเราะกับสิ่งที่เกิดขึ้น วันนี้หลอกพวกเด็กๆและเกษตรกรอันไปจัดการแปลงเพาะปลูกให้ถึง 40 แปลงเพาะปลูก แต่กลับไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายอะไรเลย นี่ไม่นับว่าเป็นเรื่องดีจนต้องเอามาพูดคุยกันในครอบครัวหรือ?

“พ่อ ทำไมพ่อฉลาดแบบนี้ ตอนนี้แปลงเพาะปลูกของพวกเราพลิกหน้าดินหมดแล้ว เหลือก็แค่รอว่ายากำจัดสารพิษจะทำการชะล้างพิษไปเมื่อไร พวกเราก็จะกลับมาทำงานเพาะปลูกได้อีกครั้งแล้ว”

“ใช่แล้ว พวกนักล่าส่วนใหญ่ไปพวกโง่ แม้ว่าเกษตรกรอันจะสอบมาเป็นเกษตรกรได้ แต่ที่จริงก็ยังติดเชื้อโง่จากการเป็นนักล่าอยู่ ลูกต้องระวังไม่เข้าใกล้พวกมันมากเกินไปนะ”

“เข้าใจแล้วครับ ผมจะไม่เข้าใกล้พวกโง่พวกนั้นเลย ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะครื้นเครงดังลั่นบ้าง ซึ่งระหว่างนั้นเอง...เงามัจจุราชได้จับจ้องไปยังแปลงเพาะปลูกของพวกเขาแล้ว

คืนนั้นอันซูหยวนกลับไปที่บ้านพักในเขตชั้นกลาง ดวงตาของเธอหม่นเเสงลงเล็กน้อย ความคับเเค้นใจก่อนหน้านี้ที่เกิดขึ้น เธอกำลังจะได้ระบายมันออกมาเสียที

พวกคนสารเลวพวกนี้คงจะไม่คิดว่าผลตอบเเทนของความเห็นแก่ตัวเล็กๆน้อยๆของพวกเขาคืออะไร ดีเหมือนกัน...ก่อนหน้านี้ปุ๋ยระดับสูงของเธอไม่ได้เอาออกมาขายนานเเล้ว พื้นที่แปลงเพาะปลูกที่ถูกเเมลงกัดกินทำลายก็เกือบจะฟื้นฟูทั้งหมด เอาเป็นว่า....ครั้งนี้ถือเป็นการเพิ่มยอดขายให้ตัวเองก็เเล้วกัน เเลกกับอาหารไม่กี่ร้อยกิโลกรัม นับว่าคุ้มค่า!

อ้อ ! เนื่องจากกลุ่มดวงตามารลงมือก่อนหน้านี้ทำให้วัตถุดิบลับบางอย่างขาดเเคลน ราคาของพวกมันควรจะต้องเพิ่มอีก 20% นับว่าสมเหตุสมผลเเล้ว...

เพราะเเบบนั้นเอง...คืนนั้นแปลงเกษตรกรจำนวนมากก็ถูกเเมลงกัดกินบุกรุก รายชื่อเเปลงเพาะปลูกที่ได้รับความเสียหายล้วนเป็นของเกษตรกรที่เคยโกงอันซูหยวนทั้งนั้น

เสียงกรีดร้องของเกษตรกรที่ก่อนหน้านี้เสียหายจากการบุกทำลายของพวกกลุ่มดวงตามาร เเล้วยังถูกเเมลงกัดกินทำลายซ้ำ พวกเขาจะทนรับความเสียหายนี้ได้อย่างไร 

อีกอย่าง...เรื่องกลุ่มดวงตามารพวกเขาเอาผิดไม่ได้ เเต่การที่เเมลงกัดกินลงมือเเค่กับเเปลงเพาะปลูกที่พวกเขาเคยโกงค่าเเรงที่จ้างวานคนมาช่วยฟื้นฟูนั้น มันชัดเจนเกินไป!!

“ชัดเจนหรือ? หลักฐานล่ะ”

“หลักฐานอะไร มันก็ชัดเจนอยู่เเล้วว่าเป็นอันซูหยวนที่ลงมือ เธอจะต้องส่งเเมลงกัดกินมาที่เเปลงเพาะปลูกของพวกเราเเน่ๆ ดูสิว่ามันมีเเค่เเปลงเพาะปลูกของพวกเราเท่านั้นที่ได้รับความเสียหาย ของคนอื่นๆยังไม่เห็นเป็นอะไรเลย ขนาดอยู่ในเเปลงติดกัน เเมลงกัดกินก็ยังไม่ทำอันตรายเลย เเบบนี้ยังไม่ชัดอีกหรือ?”

“หลักฐานที่บอกว่าอันซูหยวนให้เเมลงกัดกินมาล่ะ มีผลึกอัดวิดีโอถ่ายไว้ไหม”

“นี่! เเค่มองจากสถานการณ์เเบบนี้ก็ยังไม่เข้าใจหรอ? พวกเราทุกคนโดนกันหมดเลยนะ”

“ทุกคนหรือ? รายชื่อที่เกษตรกรอันทำงานให้ ยังมีเกษตรกรคนอื่นๆนี่ เเล้วทำไมพวกเขาไม่โดน”

“ห๊า! นี่ถามจริงๆหรือเปล่า ก็เพราะพวกเราไม่ได้จ่ายค่าเเรงให้ เนื่องจากตรวจสอบเเล้วว่าพวกเขาทำงานไม่เรียบร้อย อันซูหยวนคงจะโกรธที่พวกเราไม่ปล่อยผ่านก็เลยมาเเก้เเค้นน่ะสิ”

“โอ้ เเล้วหลักฐานความโกรธนั้นล่ะ”

“อะไรนะ?”

“ก่อนหน้านี้ถ้าเกษตรกรอันมาที่นี่เเล้วบอกว่าพวกคุณเห็นแก่ตัว หลอกใช้งานคนอื่นเเล้วไม่ยอมจ่ายค่าเเรง พวกคุณจะบอกว่าอะไร?”

“นี่….”

“เหมือนกันกับกรณีนี้ … ไม่มีหลักฐานใดๆ ต่อให้อยากเอาผิด คนเขาปฏิเสธออกมา ก็เป็นอันจบเรื่อง อ้อ ถ้าอยากให้เป็นเรื่องใหญ่มากกว่านี้ จะเเจ้งความก็ได้นะ ให้ทางการเข้ามาจัดการโดยตรง ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าใครจะถูกลงโทษก่อน” 

ได้ยินคำพูดนั้น เกษตรกรที่เห็นแก่ตัวทั้งหลายใครจะยังกล้าโต้เถียงออกมาอีก พวกเขาขี้ขลาดจะตาย เเต่...ความเสียหายครั้งนี้ก็ยากเกินกว่าจะทำใจยอมรับได้จริงๆ 

ทุกคนออกมาจากห้องทำงานของประธานด้วยสีหน้าเหมือนกับว่ากำลังจะตายอยู่เเล้ว ไม่คาดคิดว่าคนที่เขาเห็นเป็นคนเเรกก็คืออันซูหยวน หญิงสาวเดินเข้ามาด้วยท่าทางสดใส เเถมยังทักทายพวกเขาอีกต่างหาก

“โอ้ พวกคุณมีภารกิจมาให้ทำอีกเเล้วหรอ? ดีเลย วันนี้ฉันว่าจะรับสัก 4 งาน มาสิ...มีภารกิจไหนเร่งด่วนอยากจะให้ช่วยจัดการเป็นพิเศษไหม” 

รอยยิ้มเหมือนปีศาจร้ายของเธอทำให้เกษตรกรเหล่านั้นขนหัวลุก คำพูดที่สุภาพเเละใจกว้างนี้ไม่ต่างอะไรกับคำขู่ เหมือนกับต้องการจะบอกพวกเขาว่า... “มาสิ พวกแกอยากจะให้ฉันทำลายเเปลงเพาะปลูกไหนของพวกแกอีก” อย่างไรอย่างนั้น

“ยะ อย่าได้ใจเกินไปนัก!”

“ใช่เเล้ว พวกเรามีธุระ ขอตัวก่อน!” 

คนว่าอย่างนั้นเเล้วก็รีบวิ่งหนีไป เสียงหัวเราะ หึ หึ ยังคงไล่ตามหลังมา เเต่...ตอนที่พวกเขาคิดว่าปัญหานี้ควรจะจบลงที่แปลงเพาะปลูกของพวกเขาถูกเเมลงกัดกินทำลาย ใครจะไปคิดว่าอันซูหยวนไม่ได้ใจดีกับพวกเขาขนาดนั้น! 

คนที่เคยเป็นศัตรูของเธอย่อมต้องรู้ดีว่าอันซูหยวนเป็นพวกได้รับเเล้วคืนเป็นสองเท่า ถ้าดีมาก็ดีเป็นสองเท่า เเต่ถ้ากล้าทำร้ายเธอ...อย่างนั้นก็ต้องรู้ด้วยว่าเธอจะตอบเเทนความเจ็บใจนั้นเป็นสองเท่า!

ภารกิจที่พวกเขาฝากองค์กรเอาไว้ เดิมทีควรจะมีคนรับงานไปทำบ้าง เเต่ใครจะคิดว่าหลังจากเกิดเรื่องขึ้นมา...ซูหยวนไม่เพียงเปิดเผยรายชื่อของเกษตรกรที่มีการตรวจสอบภารกิจอย่าง “เข้มงวด” ออกมาเท่านั้น เธอยังรับเอาคนทำงานเกือบทั้งหมด เพื่อไปช่วยทำภารกิจให้กับเกษตรกรที่จ่ายค่าตอบเเทนดีด้วย 

โดยไม่สนใจว่าลำดับการยื่นคำร้องจะเป็นอย่างไร เเละเเม้เเต่เรื่องนี้ประธานองค์กรก็ยังไม่สามารถช่วยอะไรได้ บางที...อาจจะเป็นเพราะเขาเห็นด้วยตั้งเเต่เเรกก็ได้ จึงได้ปล่อยให้ซูหยวนสั่งสอนคนอื่นเเทนตัวเองเเบบนี้

ตอนนี้เเม้เเต่คนรับงานก็ยังไม่มี เเปลงเพาะปลูกที่ได้รับความเสียหายก็ยังอยู่อีกมาก เเถมยังถูกเเมลงกัดกินทำลายไปบางส่วนอีก ไม่เเปลกเลยที่ตอนนี้พวกเขาเกือบจะมานั่งคุกเข่าร้องขอให้ซูหยวนให้อภัยเเล้ว 

คนที่เกือบจะเลียนเเบบเกษตรกรกลุ่มนี้โกงค่าเเรง เวลานี้กลับรู้สึกเสียวสันหลังวาบไปตามๆกัน รู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ตอนนั้นยังกล้าๆกลัวๆ ไม่ลงมือไปในทันที ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็คงมานั่งร้องไห้อยู่หน้าองค์กรเหมือนเกษตรกรพวกนี้เเล้ว….

ซูหยวนไม่สนใจว่าพวกเขาจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร เธอไม่รับภารกิจพวกเขาก็มีคนอื่นสามารถได้รับความช่วยเหลือจากเธออีกมาก พวกองค์กรจะต้องออกมาเคลื่อนไหวทำไม

เธอไม่ได้ทำอะไรผิด และไม่ได้ขาดตกบกพร่องในการทำหน้าที่เป็นสมาชิกระดับสูงขององค์กรเลย สิ่งนี้ควรจะต้องชื่นชมเสียมากกว่า

สุดท้ายเรื่องการนำเรื่อง “ผู้ช่วยเกษตรกร” เข้าสู่ระบบก็ผ่านการพิจารณาเเล้ว ปรากฏว่ามากกว่าครึ่งเห็นด้วยที่จะทำเช่นนี้ เเต่สิทธิประโยชน์ยังคงน้อยกว่าที่คิดเอาไว้ เเน่นอนว่าเรื่องพวกนี้ยังต้องปรับไปตามสถานการณ์ เหมือนกับที่กรมเเรงงานที่โลกก่อนยังต้องปรับเพิ่มค่าตอบเเทนเมื่อมีคนงานเพิ่มมากขึ้นเเละรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมกับตน

องค์กรเกษตรกรมีการปรับเปลี่ยนครั้งใหญ่ ดึงความสนใจขององค์กรต่างๆจำนวนมาก มีองค์กรอื่นๆที่ต้องการดูรูปเเบบการจัดการขององค์กรเกษตรกร บ้างก็ต้องการส่งคนของตนเองมาเข้าร่วมเพื่อสมัครเป็นผู้ช่วยเกษตรกร เพราะอย่างน้อยๆเมื่อพวกเขามีเวลาว่างก็สามารถมาเดินเล่นที่องค์กรเกษตรกรได้

เเม้จะมีเงื่อนไขว่าตำแหน่งของผู้ช่วยเกษตรกรจะต้องมี “ค่าต่ออายุตำแหน่ง” ซึ่งต้องจ่ายให้กับองค์กร เเต่ถ้าทำภารกิจอย่างน้อยปีละ 3 ครั้ง ค่าต่ออายุก็จะได้รับการยกเว้น เรื่องราวที่วุ่นวายเเละน่าปวดหัวนี้ คนที่ริเริ่มมันกลับไม่ได้อยู่ฟังปัญหาเลย เธอถูกราชาหนูทองตามให้เข้าไปเตรียมพร้อมรับมือกับ “คลื่นสัตว์ร้าย” ที่ระบบเพิ่งเเจ้งเตือนมาเมื่อ 1 สัปดาห์ก่อนเเล้ว

ข้างนอกกำลังตามหาเธอให้วุ่น ทั้งองค์กรเกษตรกร หรือเเม้เเต่พวกผู้นำระดับสูงที่อยากจะได้ยาวิเศษจากเธอ หลังจากพวกเขาพบว่าพันเอกกวนฟื้นตัวอย่างรวดเร็วชนิดที่ว่าตอนนี้เปลี่ยนจากคนติดเตียงมาวิ่งออกกำลังกายฟื้นฟูพละกำลังได้เเล้ว! คนตัวเล็กกลับยืนคุมการผลิตหัวลูกศรในฟาร์มเสียอย่างนั้น

นี่ก็เพื่อที่จะได้ใช้มันรับมือกับฝูงสัตว์ร้ายที่มีโอกาสเคลื่อนที่ผ่านฟาร์มของเธอประมาณ 75% ซึ่งถือว่ามากพอๆกับพวกหนูขาวเมื่อครั้งก่อนเลย

พูดให้ถูกก็คือ...ฟาร์มของเธอกำลังจะถูกบุกรุกอีกครั้งแล้ว!

……………………………………….