บทที่ 518 ปีศาจเฮอร์บันด์ (อ่านฟรี 6 ส.ค. 69)

บทที่ 518 ปีศาจเฮอร์บันด์

เเม้ว่าตอนนี้สถานการณ์ของเธอจะดีกว่าตอนที่หนูขาวบุกเข้ามามากนัก เเต่...คลื่นสัตว์ร้ายนี้กลับมีการเเจ้งเตือนที่ค่อนข้างประหลาด

ในความเป็นจริงแล้ว ระบบแจ้งเตือนนี้จะรับรู้ความเเข็งแกร่งของผู้เล่นอยู่เเล้ว เมื่อมีการเเจ้งเตือนก็จะแสดงระดับการเเจ้งเตือนออกมาไม่เหมือนกัน

ยกตัวอย่างเช่นตอนที่หนูขาวบุกเข้ามา ระบบจะทำสัญลักษณ์สีส้มที่เเปลว่าอันตรายสำหรับเธอ หากไม่ระวังก็อาจจะถูกทำลายฟาร์มได้ เเต่มันก็เเค่ระดับสีส้มเท่านั้น ซูหยวนจึงมั่นใจว่าตัวเองมีโอกาสชนะ

ทว่า...ครั้งนี้ การเเจ้งเตือนปรากฏเป็น “สีเเดง” ซึ่งหมายถึงอันตรายที่ควรจะต้องหลีกเลี่ยง เพราะต่อให้อยากจะต่อสู้ก็ยากที่จะสู้ได้ นี่มันเเปลว่าอะไร!

“จี๊ด! เจ้านายกังวลใจเกี่ยวกับคลื่นสัตว์ร้ายนี้ใช่หรือไม่?” ซูหยวนพยักหน้ารับ เจ้าหนูทองลายาวคิดเล็กน้อย สุดท้ายมันก็เสนอตัวเองขึ้นมา

“จี๊ด เจ้านาย...ถ้าอย่างนั้น เพื่อให้เตรียมความพร้อมได้ดีกว่าเดิม เช่นนั้น...ให้ข้าพาลูกน้องไปสืบสถานการณ์ก่อนดีหรือไม่”

“สืบหรอ?”

“จี๊ด จี๊ด ใช่เเล้ว! เพื่อที่จะได้เตรียมพร้อมรับมือได้ดีกว่าเดิม คิดว่าพวกเราควรจะรู้ว่าศัตรูเป็นใคร พวกเราหนูทองลายขาวจะใช้ช่องทางเชื่อมมิติเพื่อไปสืบตามเส้นทาง เเล้วข้าจะรีบกลับมา”

หนูทองลายขาวพูดอย่างนั้น เเต่ซูหยวนกลับรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย เธอรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังจะส่งลูกน้องที่สำคัญไปเสี่ยงอันตราย ความรู้สึกของคนที่ปกติเเล้วก็เป็นลูกน้องที่ดีเสมอมา เธอรู้ว่าหนูทองลายขาวทำเเบบนี้ถูกต้อง เพราะถ้าเป็นเธอก็คงทำเหมือนกัน

นี่ถือเป็นงานของลูกน้องที่จะต้องรวบรวมข้อมูลทั้งหมดมาให้เจ้านาย แต่นั่นเป็นความรู้สึกของเธอในฐานะลูกน้อง กลับกัน....ตอนนี้เธอเป็นเจ้านาย กลับไม่ต้องการให้หนูทองลายขาวต้องเสียสละเพื่อตัวเอง

“จี๊ด! เจ้านาย งานนี้เป็นงานอันตรายก็จริง จี๊ด จี๊ด แต่ว่า....ถ้าฝั่งเราไม่มีข้อมูลใดๆเกี่ยวกับสิ่งที่จะบุกรุก ย่อมอาจจะเป็นอันตรายมากกว่า ไม่ใช่แค่ข้าและสมุน หากแต่เป็นสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่นี่!”

“ก่อนหน้านี้ข้าตระเวนไปรอบๆ รู้จักพวกที่อ่อนแอมาก แต่ก็รู้จักพวกที่แข็งแกร่งมากจริงๆ หากเป็นพวกที่แข็งแกร่งมากเกินกว่าที่พวกเราจะรับไหว บางที....พวกเราไปอยู่ในเขตพื้นที่ลับที่นายท่านเป็นเจ้าของก่อนก็ได้ แม้ว่าฟาร์มนี้อาจจะได้รับความเสียหาย แต่พวกเราก็ยังฟื้นฟูได้อยู่เสมอ”

“จี๊ด เจ้านาย...ตอนนี้ขอแค่มีข้อมูล พวกเราก็จะสามารถพิจารณาได้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป” หนูทองลายขาวสบตากับเธอ มันเข้าใจว่าเจ้านายของตนเองคิดอะไรอยู่ ดังนั้นจึงพยายามเกลี้ยกล่อมซูหยวนให้อนุญาตมันออกไปข้างนอก

หญิงสาวเข้าใจดีว่าเจ้าหนูทองลายขาวสื่อถึงอะไร แล้วก็เป็นดั่งที่มันพูดจริงๆ หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมา...ความรุนแรงของเหตุการณ์จะต้องสูงมากแน่ ยิ่งเป็นการแจ้งเตือนสีแดงที่ไม่เคยปรากฏให้เห็นมาก่อน

ต้องไม่ลืมว่านี่เป็นเกม และปกติแล้ว...เกมจะไม่ทำให้ผู้เล่นหมดสนุกด้วยการแข่งขันอะไรก็ตามที่ไม่มีทางเอาชนะได้! ในความคิดของซูหยวน...ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์ไหน มันก็ควรจะมีทางชนะอยู่หนึ่งทางเสมอ

เธอคิดทบทวนอย่างดี สุดท้ายก็พยักหน้าให้เจ้าหนูทองลายขาว เพื่อทางรอดของฟาร์มและสมาชิกทั้งหมด เธอจำเป็นต้องส่งพวกมันออกไปตรวจสอบสถานการณ์ข้างนอกนั่น

ซูหยวนไม่ปล่อยให้พวกมันไปอย่างเดียวดายไร้ทางหนีทีไล่ เธอให้เอาลูกบอลตัวหนืดไปจำนวนมาก สารดึงดูดสัตว์ร้ายก็อาจจะได้ใช้ถ้าหากมีโอกาสดีๆ ยังมีเบ็ดตกปลาคุณภาพดี และยังส่งแมลงกัดกินจำนวนมากให้ติดตามไปด้วย

“จี๊ด! เจ้านาย...พวกข้าจะรีบกลับมา” มันว่าอย่างนั้นก่อนจะวิ่งหนีลับตาไป อารมณ์ของซูหยวนตอนนี้ไม่ค่อยคงที่นัก ก่อนหน้านี้เธอเชื่อมาเสมอว่าตัวเองเป็นพวกตายด้าน ไม่มีความรู้สึกห่วงใยกับอะไรเป็นพิเศษ แม้แต่ตอนที่รู้ว่าตัวเองตาย...เธอก็ยังไม่เสียใจเท่ากับตอนที่ส่งพวกหนูทองลายขาวออกไปเลย

เส้นทางข้างนอก หนูทองลายขาวใช้พลังของตัวเองในการเป็น “ตัวละคร” เพื่อที่จะออกมาตามช่องทางเชื่อมต่อมิติ พวกมันเปิดแผนที่ลับซึ่งใช้กันได้เฉพาะสัตว์ร้าย มองหาตำแหน่งของฟาร์มเจ้านายอันซูหยวน แล้วตรวจสอบว่าใกล้ๆนี้กำลังจะมีคลื่นลูกไหนเคลื่อนตัวผ่านไปบ้าง

ทิศทางของลมพายุที่รุนแรงพร้อมกับเสียงฟ้าผ่าอย่างหนัก เป็นเหมือนภาพฉายขึ้นตอนที่ตัวเอกกำลังจะถูกตัวร้ายฆ่าตาย ให้บรรยากาศที่น่าหวาดกลัวและลุ้นระทึกอยู่เสมอ

พวกหนูทองลายขาวฝ่ากระแสลมนั้นไป ก่อนที่พวกมันจะพบเจออะไรบางอย่างเข้าแล้วจริงๆ!!

“จี๊ด! ท่านราชา ขะ ข้างหน้านั่น!”

องค์รักษ์หนูทองลายขาวตนหนึ่งอุทานขึ้นมา มันมองไปยังท้องฟ้าที่ตอนนี้มีปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติอย่างหนึ่งปรากฏขึ้น ภาพของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่สะท้อนให้เห็นทุกๆครั้งที่มีเเสงฟ้าผ่ายิ่งเสริมความน่ากลัวมากขึ้นกว่าเดิม ออร่ากดดันที่ปล่อยออกมาเเม้ว่าจะอยู่ไกลลิบก็เพียงพอที่จะทำให้พวกมันหายใจไม่สะดวกเเล้ว

หายนะ! มีเพียงคำเดียวที่พวกมันเข้าใจ สิ่งมีชีวิตข้างหน้า...เมื่อไรก็ตามที่บุกมาถึงฟาร์มของเจ้านาย มันจะต้องทำลายดินเเดนเเสนวิเศษนั้นไปทั้งหมดเเน่ เเบบนี้...เจ้านายจะรับมือไหวหรือ?

เเต่ยังไม่ทันที่ราชาหนูจะตอบอะไรกลับไป ตอนนั้นท้องฟ้าก็สว่างวาบไปทั่ว ก่อนจะมีเส้นสายฟ้าที่ฟาดลงมาจากข้างบน ตกลงบนตัวของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ราวกับจงใจ

เปรี้ยง!!!

ตู้ม!!

“โฮก!!!!”

เสียงคำรามดังลั่นทั่วทั้งท้องฟ้า บ่งบอกว่ามันกำลังเจ็บปวดอย่างหนักจากการถูกสายฟ้าโจมตีเมื่อครู่นี้ สิ่งมีชีวิตจำนวนมากวิ่งกรูออกมาเหมือนนกเเตกรังเมื่อได้ยินเสียงร้องนั้น ราวกับกลัวว่าพวกมันจะกลายเป็นเหยื่อให้ระบายอารมณ์ของเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวใหญ่

ทว่าก่อนที่เจ้าสัตว์ตัวเล็กๆเหล่านั้นจะบินหนีออกมาได้ เจ้ายักษ์ใหญ่ที่ถูกสายฟ้าฟาดก็พ่นหมอกพิษสีเขียวออกมา ควันสีเขียวปกคลุมไปทั่วผืนฟ้าอย่างรวดเร็ว เหมือนกับว่าไม่ต้องการให้ใครรอดไปได้ ดีที่พวกหนูทองลายขาวยังอยู่ห่างไกลออกมา ไม่อย่างนั้นอาจจะถูกฆ่าตายด้วยควันพิษสีเขียวเข้มนั้นด้วยก็ได้

“จะ เจ้านั่นคืออะไร!”

“หรือว่า....หรือว่ามันจะเป็น...”

ราชาหนูทองลายขาวอ้าปากค้าง ตัวของมันสั่นเทาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ดวงตาเล็กๆพยายามเพ่งมองให้เเน่ใจ ซึ่งไม่รู้ว่าการพยายามมองของมันทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวหรือไม่ เพราะดวงตากลมสีเขียวเข้มได้เหลือบไปมา ก่อนจะหยุดมองตรงตำแหน่งที่พวกมันอยู่เหมือนกับว่ากำลังสบตากัน!

“ทะ ท่านราชา!”

ออร่ากดดันที่รุนเเรงมากขึ้นทำให้องค์รักษ์หนูขาวตัวสั่นเทาไปด้วย ราชาหนูทองลายขาวกัดฟันข่มความกลัว ปล่อยออร่าของตนเองเพื่อปกคลุมลูกน้อง ตอนนี้มันเเน่ใจเเล้วว่าสิ่งมีชีวิตตรงหน้าคืออะไร เเละมันก็รู้เเล้วเช่นกันว่าสิ่งที่เจ้านายทำได้คืออะไร!!

ไม่มีทางอื่นอีกเเล้ว ถ้าเป็นเจ้านั่นจริงๆ...มีทางรอดเเค่ทางเดียวก็คือการ “หนี”!

ในระหว่างที่ราชาหนูทองลายขาวกำลังหวาดกลัวอย่างหนัก ตอนนั้นสายฟ้าจากด้านบนก็เหมือนจะได้โอกาสที่เจ้าสัตว์ร้ายตัวใหญ่มองไปยังทางอื่น รีบระดมกำลังเข้าโจมตีอย่างเเรง

“ตายไปซะ!”

ภาษามนุษย์ที่คุ้นหูทำให้หนูทองลายขาวประหลาดใจ ก่อนหน้านี้มันเตรียมออกคำสั่งให้พรรคพวกหลบหนีเเล้ว เเต่...คนที่ซ่อนตัวอยู่หลังเมฆหมอกนั้น เเท้จริงแล้วเป็นใครกันเเน่ นี่คือสิ่งที่พวกมันในฐานะที่รับอาสามาตรวจสอบควรจะเก็บรายละเอียดทั้งหมดกลับไป

เปรี้ยง!!

ตู้ม!!!

“โฮก!!” เจ้าสัตว์ร้ายร้องคำรามอีกครั้ง ก่อนจะถอนสายตาจากราชาหนูทองลายขาวเพื่อไปรับมือกับสายฟ้าที่โจมตีตรงมาที่มัน

“นั่น....ท่านราชา เหมือนจะมีการต่อสู้กันข้างหน้า”

“ใช่” ราชาหนูทองลายขาวพยักหน้ารับ ตอนนี้มันตัดสินใจเเล้วเช่นกันว่าจะอยู่รอดูการต่อสู้นี้ก่อน ถ้าเห็นท่าไม่ดีเเล้วค่อยพากันหนีก็ได้

พลังโจมตีของทั้งสองฝ่ายดุเดือดมาก พวกมันไม่ได้เข้าใกล้เขตพื้นที่ต่อสู้เลย กลับยังได้รับผลกระทบจนต้องหาที่ซ่อนตัว เวลานี้ร่างหนึ่งปรากฏชัดเเก่สายตา เป็นภาพของ “ปีศาจเฮอร์บันด์” ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับตัวหนืดสามเเขน เนื่องจากลักษณะภายนอกเป็นเหมือนของเหลวขนาดใหญ่ หากเเต่มันทรงพลังมากกว่า เเละอันตรายยิ่งกว่า!

ตัวหนืดสามเเขนมีพลังป้องกันสูง เจ้าปีศาจเฮอร์บันด์ก็มีพลังป้องกันสูงเช่นกัน มันรวมตัวกันเป็นรูปร่างที่เเตกต่างออกไปในระหว่างการต่อสู้ได้ เพื่อชิงความได้เปรียบนี้ หนูทองลายขาวไม่เคยพบเห็นมันโดยตรง เเต่มันเคยได้ยินมาจากตำนานที่เหล่าบรรพบุรุษกล่าวขานถึง

ก่อนหน้านี้อาณาจักรของราชาหนูอย่างพวกมันยิ่งใหญ่มาก ไม่เเพ้อาณาเขตของมนุษย์เลย เเต่น่าเสียดายที่อาณาจักรของพวกมันถูกทำลายโดยปีศาจ “เฮอร์บันด์” พวกนี้

สุดท้ายก็เปลี่ยนจากพื้นที่อุดมสมบูรณ์ให้กลายเป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยซากศพ บรรพบุรุษได้เขียนเกี่ยวกับความเลวร้ายที่เกิดขึ้น โดยหนูส่วนใหญ่ตกตายด้วยการทำลายตอนนั้นเเล้ว ทว่ายังมีหนูบางส่วนที่รอดมาได้ เป็นเพราะพวกนั้นถูกส่งไปทำภารกิจนอกเมือง กลับมาอีกทีก็เห็นเเค่การทำลายล้างฝ่ายเดียวเสียเเล้ว....

จากหนูที่เป็นดั่งราชาผู้ยิ่งใหญ่ กลับเปลี่ยนเป็นฝูงสัตว์ร้ายที่ต้องพเนจรไปรอบๆ ตอนนี้พวกเขาโชคดีที่เจ้านายอันซูหยวนให้อยู่ร่วมกัน เเถมยังให้สิทธิ์พวกมันในการกินอยู่จนมีพลังสูงขึ้น เเต่...คิดไม่ถึงเลยว่ายังไม่นานเท่าไร พวกมันก็ดึงดูดความโชคร้ายมาที่นี่อีกเเล้ว...หรือจริงๆ พวกมันก็คือตัวซวยกันเเน่นะ? ถ้าไม่มีพวกมันเเล้ว...เจ้านายอันจะยังอยู่ดีมีสุขใช่หรือไม่?

ราชาหนูทองลายขาวกำหมัดเเน่น ความโกรธเเค้นที่ส่งต่อมาจากบรรพบุรุษนั้นเป็นความหวังสูงสุดของเผ่าพันธุ์หนูของพวกมันเลย หวังว่าสักวันจะกำจัดพวก “เฮอร์บันด์” พวกนี้ให้สิ้นซาก เเต่น่าเสียดาย...เเม้ว่าตอนนี้จะรู้สึกว่าตนเองเเข็งแกร่งขึ้นมาเเล้ว เเต่ถ้าเทียบกับเฮอร์บันด์ เทียบกับการต่อสู้ข้างหน้านี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวกเลย!

“ไอ้พวกเฮอร์บันด์พวกนี้ตายยากจริงๆ ฉันบอกเเล้วว่ารับภารกิจอะไรมาก็ได้ ขอเเค่ไม่รับภารกิจจัดการเฮอร์บันด์พวกนี้ก็พอ เฮ้อ สุดท้ายเป็นยังไง เสียเวลาอยู่กับเฮอร์บันด์ตัวเดียวมาเป็นสิบวันเเล้วเนี่ย คุ้มค่าไหมล่ะ!”

“อย่าบ่นมากน่า ถ้าพวกเราไม่ทำ เฮอร์บันด์จะก็ทำลายความสมดุลของโลกนี้ไปอีกมากนะ ไม่ใช่ว่านายบอกว่าชอบกินอาหารที่หลากหลายหรอ? อยากให้พวกมันเปลี่ยนพื้นที่เป็นเขตมลพิษอีกรึไง”

หญิงสาวได้ยินสหายบ่นงึมงำเกี่ยวกับภารกิจที่เธอเลือกมาก็อดไม่ได้ที่จะแขวะเขากลับ อันที่จริง...แม้เธอจะเป็นคนขอให้รับภารกิจนี้มาทำเอง แต่คนที่เดือดร้อนที่สุดหากพวกเฮอร์บันด์ลงมือกับดินแดนต่างๆที่ก่อนหน้านี้มีแต่ความอุดมสมบูรณ์ก็คือสหายคู่ใจคนนี้ไม่ใช่หรือ?

เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย คนก็เบ้ปากของตนเองอย่างควบคุมไม่ได้ เอาเถอะ...เธอก็พูดได้ถูกต้องจริงๆ คนที่ร้องไห้คร่ำครวญเมื่อดินแดนแห่งขนมหวานถูกทำลายไปก่อนหน้านี้ก็คือเขา เพราะฉะนั้น...เขาจึงพยายามอย่างสุดความสามารถเมื่อต้องสู้กับพวกเฮอร์บันด์

ก็เหมือนกับครั้งนี้ หลังจากรู้ว่านี่เป็นภารกิจที่ต้องการจัดการเฮอร์บันด์ ถึงจะอยากพักผ่อนเพราะเพิ่งทำภารกิจล่าสุดจบไปไม่ถึง 3 วัน แต่เขาก็ยังมาจนได้ นี่แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาเป็นคนหนึ่งที่มีความรับผิดชอบมากขนาดไหน

“ชิ! ก็เพราะถูกเธอหลอกล่อเเบบนั้น ฉันก็เลยมารับภารกิจนี้อย่างไรล่ะ เอาเถอะ...ถ้าฆ่ามันได้เเล้ว ฉันจะได้รีบกลับไปกินให้อิ่มหนำเลย ได้ยินว่าตอนนี้พวกระดับสูงกำลังเสนอรายชื่อของผู้ที่ผ่านมาตรฐานเพื่อให้เข้ามาอยู่ในดินเเดนของพวกเราไม่ใช่หรอ? เห็นว่าคนผู้นั้นเเข็งแกร่งมากเลยนี่”

“เเล้วก็...ถ้าคนใหม่ๆเข้ามา ก็น่าจะมีอาหารเเบบใหม่ๆเข้ามาด้วยใช่ไหม ถ้าเป็นอาหารที่ยอดเยี่ยมเหมือนกับที่ “เทพเหอจิ้ง” เคยเอามาวางขายก็คงดี น่าเสียดายที่ท่านเทพเหอจิ้งตระเวนไปทั่วเเล้ว ไม่ได้ประจำการอยู่ในดินเเดนบ่อยนัก ทำให้เขาเลิกกิจการทำร้านอาหารไป เพราะเเบบนั้น...กระเพาะของฉันก็เลยไม่เคยได้รับการเติมเต็มเลย...” 

…………………………………