บทที่ 527 เป็นบัคของเกม (อ่านฟรี 15 ส.ค. 69)

บทที่ 527 เป็นบัคของเกม

ราชินีผึ้งน้อยกับทหารของเธอยังคงมีสีหน้าไม่ดีนัก บรรยากาศค่อนข้างหดหู่ แม้ซูหยวนจะบอกว่าเธอเตรียมอาวุธใหม่มาให้พวกมันแล้ว แต่พวกผึ้งน้อยก็ยังไม่คิดว่าตนเองจะช่วยอะไรได้

 หากศัตรูเป็นประเภทนี้ พวกมันยิงเข็มพิษออกไป เอาชีวิตเข้าแลกก็ใช่ว่าจะเอาชนะได้ ดังนั้นความรู้สึกของพวกมันที่อยากจะแข็งแกร่งขึ้น พร้อมๆกับการดูแคลนว่าตนเองอ่อนแอยิ่งเพิ่มขึ้นไปกันใหญ่ 

หนูทองลายขาวสามสี่ตัวช่วยกันลากรถเข็นที่มีอาวุธใหม่ออกมา พวกผึ้งน้อยมองไปยังทิศทางนั้นเช่นกัน เห็นเป็น “ตะขอเกี่ยวขนาดเล็ก” “มีดสั้นขนาดเล็ก” “มีดเสี้ยวพระจันทร์ขนาดเล็ก” และอุปกรณ์ที่คล้ายกัน อุปกรณ์พวกนี้เน้นไปที่ขนาดเล็ก น้ำหนักเบา หากแต่มีความคมมาก ใช้วัสดุชั้นยอดเพื่อเพิ่มความแข็งแรงไม่ให้มันพังได้ง่ายๆ

พวกผึ้งน้อยยังไม่เข้าใจว่าอุปกรณ์พวกนี้ทำอะไรได้บ้าง แต่ซูหยวนก็เตรียมพร้อมจะอธิบายให้ฟังแล้ว เธอให้พวกหนูทองลายขาวนำมนุษย์หุ่นไม้ติดมือกลับมา 4-5 ตัวด้วย ดังนั้นตอนนี้จึงใช้ 1 ตัวเพื่อมาเป็นตัวอย่างอธิบาย

“มนุษย์หุ่นไม้พวกนี้ถูกสร้างขึ้นมา ร่างทั้งร่างประกอบกันโดยใช้เส้นเอ็นบางอย่างร้อยเรียงเข้าหากัน เมื่อไรก็ตามที่มันขาดออกจากกัน ร่างมนุษย์หุ่นไม้นี้ก็ขยับไม่ได้ตามใจ ดังนั้นอาวุธเหล่านี้จึงมีวัตถุประสงค์ในการเข้าสู่โจมที่ข้อต่อของพวกมันโดยตรง”

“อาศัยความรวดเร็วของผึ้งน้อยทั้งหลาย น่าจะล้มพวกมันได้ในเวลาไม่นานนัก เพียงแต่...ฉันต้องการระบุตำแหน่งการต่อสู้ของพวกผึ้งน้อยให้ชัดเจนหน่อย โดยจะกระจายกำลังของผึ้งน้อยไปยังบริเวณที่ไม่มีมนุษย์หุ่นไม้อักษรคัดลอก นั่นก็เพื่อไม่ให้มีการคัดลอกการโจมตีโดยใช้มีดขนาดเล็กพวกนี้สวนกลับมา ไม่อย่างนั้นอาจจะทำให้คนอื่นๆได้รับบาดเจ็บไปด้วย”

 ซูหยวนอธิบายคร่าวๆ เธอชี้ไปยังจุดข้อต่อต่างๆเป็นตัวอย่างให้พวกผึ้งน้อยด้วย พวกมันมองตามด้วยความสนใจ แน่นอนว่าการจับอาวุธที่ไม่คุ้นเคยทำให้พวกมันไม่มั่นใจอยู่บ้าง แต่หลังจากที่เจ้าของฟาร์มพูดอย่างนั้น พวกมันก็มีความหวังว่าจะได้แสดงฝีมือออกมาให้ได้เห็น

“เริ่มต้นการต่อสู้สัก 2-3 ตัว พวกเราจะไปดูด้วยกัน เผื่อว่ามีสิ่งไหนที่ต้องปรับก็จะได้กลับมาปรับ อาวุธพวกนี้เป็นฉันที่ออกแบบเอง แต่เพราะไม่เคยเห็นผึ้งน้อยใช้อาวุธประเภทนี้ในการต่อสู้มาก่อน ก็เลยไม่มั่นใจว่าจะเหมาะกับผึ้งน้อยหรือเปล่า”

“หลังจากที่ดูการเคลื่อนไหวชุดแรกแล้ว วันพรุ่งนี้พวกเราจะมาปรับอาวุธใหม่ด้วยกันตามความต้องการของผึ้งน้อย ดังนั้นนอกจากจะสนใจเรื่องการต่อสู้แล้ว พยายามดูด้วยว่าจะสามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการต่อสู้ได้อย่างไรอีก”

“ฟาร์มของฉันสามารถสนับสนุนอุปกรณ์ได้ แน่นอนว่าถ้าพวกเธอช่วยจัดการกับการล่าในพื้นที่นี้ได้ พวกเราก็จะถือว่าได้ประโยชน์ร่วมกัน” ซูหยวนพูดอย่างนั้น ราชินีผึ้งน้อยก็กำอาวุธในมือของตนเองแน่น

ถึงจะไม่มั่นใจว่าตนเองทำได้ดีในการต่อสู้หรือไม่ แต่มันก็จะทำให้ดีที่สุด! ในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยหุ่นไม้นี้ พวกมันจะช่วยในการรวบรวมทรัพยากรเอง!!

หลังแจกจ่ายอุปกรณ์เสร็จ ซูหยวนก็พาทีมเข้าไปอีกครั้ง ครั้งนี้ง่ายกว่าครั้งก่อนมาก เพราะทุกคนรู้แล้วว่าต้องทำอะไร ซูหยวนพาพวกผึ้งน้อยแยกตัวออกไป ปล่อยให้หนูทองลายขาวพวกนั้นจัดการกันตามลำพัง ซึ่งเป้าหมายแรกของการต่อสู้ก็คือมนุษย์หุ่นไม้ที่มีอักษรเสริมแกร่ง

โดยพลังของเจ้ามนุษย์หุ่นไม้นี้สูงมาก ยิ่งสำหรับพวกผึ้งน้อยที่มีขนาดเล็ก หากถูกโจมตีแค่ครั้งเดียวก็เท่ากับตายได้เลย ดังนั้นเธอจึงให้พวกผึ้งน้อยระวังตัวให้มาก ขอเพียงพวกมันไม่ประมาทก็ไม่น่าเกิดเรื่องขึ้นแล้ว ด้วยความเร็วของพวกมันที่เหนือชั้นกว่า ถือเสียเวลาบินเล่นไปรอบๆยังได้เลย

“พยายามบินวนรอบๆตัวพวกมัน หลอกล่อให้มันโจมตีออกมา หลังจากที่มันโจมตีไปข้างหน้าแล้ว ก็ให้ทหารผึ้งตนอื่นๆใช้จังหวะนี้ตัดข้อต่อของพวกมันให้ได้”

“คิ้ว!” ราชินีผึ้งน้อยรับคำ 

ตัวมันรับหน้าที่เป็นผู้หลอกล่อ เมื่อได้ยินคำสั่งก็บินเข้าไปหามนุษย์หุ่นไม้ข้างหน้าด้วยความเร็วสูง ทำให้เจ้ามนุษย์หุ่นไม้เข้าใจว่ามีศัตรูมา เนื่องจากมันถูกเสริมความแกร่งมาแล้ว พลังการโจมตีจึงรุนแรงมาก แค่หวดแขนออกมาครั้งเดียวก็เหมือนแหวกอากาศข้างหน้าได้เลย 

หากไม่ใช่เพราะราชินีผึ้งน้อยรวดเร็วมากพอจนบินหลบวิถีการโจมตีนั้นได้ทัน อาจจะตัวขาดครึ่งแม้จะอยู่นอกระยะแขนของเจ้ามนุษย์หุ่นไม้ก็ตาม

“คิ้ว!” ราชินีผึ้งน้อยม้วนตัวหลบการโจมตีนั้น ก่อนจะส่งสัญญาณให้ทหารผึ้งน้อยกรูกันเข้าไปด้านหลัง แต่ละตัวพยายามเล็งไปที่ตำแหน่งข้อต่อที่ได้ฟังมา ทว่ามีบางตัวที่ยังพลาดท่าเนื่องจากไม่ถนัดในการจู่โจมเช่นนี้ เกือบจะหลุดออกจากวงการโจมตีและถูกเจ้ามนุษย์หุ่นไม้สวนกลับ

โชคดีที่ซูหยวนมอบผลึกป้องกันให้พวกมันไปก่อนแล้ว ดังนั้นก่อนที่ทหารผึ้งผู้ผิดพลาดจะตกตายด้วยการสวนกลับนั้น พวกทหารผึ้งตนอื่นๆที่รับหน้าที่เรียกใช้บาเรียป้องกันก็เคลื่อนไหวทันที

ปัง!!

แม้จะเรียกใช้โล่บาเรียได้ทัน แต่แรงกระแทกนั้นกลับทำให้ร่างของผึ้งน้อยนับสิบกระเด็นออกไปพร้อมกับโล่บาเรียนั้น โชคดีที่ราชินีผึ้งน้อยเคลื่อนไหวได้ทัน มันบินเข้าไปใกล้ก่อนจะใช้มีดฟันเข้าที่ข้อต่อคอ ตรงบริเวณนั้นกลับมี “อักษรเสริมแกร่ง” อยู่ด้วย เมื่อถูกราชินีผึ้งน้อยฟันจนขาดออกจากกัน ร่างของมันก็ล้มลงทันที

“หืม? เจอจุดอ่อนของพวกมันด้วยงั้นหรือ?”

ซูหยวนเห็นว่าการต่อสู้นี้จบลงแล้ว เธอก็เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ กลายเป็นว่าพวกผึ้งน้อยทำงานได้ดีกว่าที่คิดจริงๆ แทนที่จะต้องต่อสู้ให้มนุษย์หุ่นไม้พวกนี้ล้มลงก่อนแล้วค่อยให้แมลงกัดกินทำลายสัญลักษณ์อักษร สุดท้ายแค่การทำลายเส้นอักษรจนไม่เป็นคำเหมือนเดิม ก็เท่ากับเป็นการโค่นเจ้าพวกนี้ได้แล้วหรือ?

ดูเหมือนว่าการต่อสู้หลังจากนี้คงจะง่ายขึ้นมาก ไม่ใช่แค่กับพวกผึ้งน้อยเท่านั้น แม้แต่พวกหนูทองลายขาว หรือสัตว์ร้ายอื่นๆก็เช่นเดียวกัน

“ตามฉันมา ฉันอยากให้พิสูจน์อีกครั้ง” เพราะไม่มั่นใจว่ามนุษย์หุ่นไม้นี้ล้มลงจากการช่วยกันต่อสู้ทหารผึ้งน้อยก่อนหน้านี้แล้วหรือไม่ หรือล้มแค่เพราะเส้นอักษรถูกทำลายจริงๆ เรื่องพวกนี้ยังต้องพิสูจน์ให้ดี หลังจากนั้นเธอจะวางแผนการต่อสู้ที่มีประสิทธิภาพมากกว่าเดิมได้

ราชินีผึ้งน้อยตามซูหยวนมา ครั้งนี้เป็นทหารผึ้งน้อยที่หลอกล่อศัตรู แต่แผนการใหม่นี้ก็คือการที่ผึ้งน้อยทั้งหมดยังไม่ต้องโจมตี ปล่อยให้ราชินีผึ้งน้อยที่แอบไปปรากฏตัวอยู่ด้านหลัง ตัดเข้าที่สัญลักษณ์อักษรเสริมแกร่งจนขาดออกจากกันก็พอ

“คิ้ว!!” 

ราชินีผึ้งน้อยทำงานได้ดีมาก สมกับที่มันเป็นราชินีผึ้งน้อย การโจมตีไม่เน้นความรุนแรง แค่จัดการกับสัญลักษณ์ด้านหลัง และก็รอดูผลงาน

ตึง!

มนุษย์หุ่นไม้ล้มลงแล้วทิ้งผลึกเอาไว้ทันที ซูหยวนหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเช่นนี้ ปรากฏว่าจุดอ่อนของมนุษย์หุ่นไม้ก็แค่นี้เองงั้นหรือ? ช่าง...

เอาเถอะ การที่มันถูกจัดการได้ง่ายดายเช่นนี้ก็เป็นผลดีต่อเธอเหมือนกัน เพื่อที่จะลองแผนการต่อสู้ครั้งต่อไป ซูหยวนเรียกแมลงกัดกินมารวมกัน จากนั้นก็ส่งพวกมันออกไปยังตำแหน่งที่มีมนุษย์หุ่นไม้จำนวนมาก บอกเล่าเกี่ยวกับวิธีการต่อสู้ใหม่ที่เพิ่งค้นพบ จากนั้นก็ลองให้แมลงกัดกินเป็นผู้ลงมือ

พร้อมกันนั้นเอง มนุษย์หุ่นไม้มากกว่า 100 ตน ก็ล้มลงทั้งอย่างนั้น พวกแมลงกัดกินสามารถยืดและหดขนาดของตนเองได้ แถมยังสามารถอำพรางตนเองได้ดี พวกมันเข้าไปประจำตำแหน่งที่มีตัวอักษรบนร่างของมนุษย์หุ่นไม้ แล้วแค่ลงมือกัดกินมันทันที จากนั้นมนุษย์หุ่นไม้ก็ทิ้งผลึกเอาไว้ทันที

ช่างเป็นการต่อสู้ที่ง่ายดายอะไรเช่นนี้...เพียงแต่ ถ้ามันเป็นการต่อสู้ที่ง่ายดาย คงจะไม่ถูกแจ้งเตือนว่าเป็นระดับอันตรายหรอก ดังนั้นเมื่อแมลงกัดกินเริ่มถล่มพวกมนุษย์หุ่นไม้จนจำนวนของพวกมันลดลงไปมาก ถ้าซูหยวนคำนวณไม่ผิด คิดว่าแมลงกัดกินได้ทำลายไปแล้วกว่า 1,000 ตัว รวมกับจำนวนที่ล่าเมื่อวันก่อน ซึ่งน่าจะเข้าเงื่อนไขบางอย่าง กระตุ้นให้เกิดการ “รวมตัว” ของจุดสีแดงที่ซูหยวนเคยบอกว่าพวกมันมีกระจายอยู่ทั่วทั้งพื้นที่นี้

“จี๊ด! เจ้านาย ดูเหมือนจะมีสถานการณ์บางอย่างเกิดขึ้นที่นี่”

“คิ้ว! พวกเราก็รับรู้ได้เช่นกัน” พวกหนูทองลายขาวและราชินีผึ้งน้อยเป็นสัตว์ที่มีสัญชาตญาณที่ดีอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อมีการเคลื่อนไหวของสภาพแวดล้อมที่ผิดปกติ พวกมันก็รีบเข้ามารวมตัวกับเจ้านายของตนเองทันที เสี่ยวหยินที่กระจายตัวออกไปก็ยังรีบกลับมาด้วย ดูเหมือนพวกมันจะค้นพบบางอย่างที่มากกว่า

“โฮก! เจ้านาย! มนุษย์หุ่นไม้สองตัว จู่ๆก็เข้าไปรวมตัวกัน ตอนแรกพวกข้าสู้กับมนุษย์หุ่นไม้อักษรความเร็วอยู่ แต่มนุษย์หุ่นไม้อักษรเสริมแกร่งก็เข้ามาจากที่ไหนไม่รู้ พวกมันจับมือกันไม่นานก็รวมตัวกันกลายเป็นร่างเดียว มีขนาดใหญ่กว่าเดิม แข็งแกร่งกว่าเดิม แล้วก็เร็วกว่าเดิมด้วย!”

เจ้าสุนัขทมิฬไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตนเองเห็นเลย ใครจะไปคิดว่าพวกมันกำลังต่อสู้อยู่ดีๆ มนุษย์หุ่นไม้ก็ทำท่าทางประหลาดเช่นนั้น กระบวนการรวมตัวของพวกมันน่ากลัวมาก จากตอนแรกที่มีร่างเป็นมนุษย์ กลับค่อยๆแตกออกเป็นกล่องหลายๆกล่อง แล้วก็กลืนกินกันทั้งสองฝั่ง กลายเป็นมนุษย์หุ่นไม้ตัวใหญ่แทน

“มนุษย์หุ่นไม้สองตัวรวมกันงั้นหรือ?” จู่ๆซูหยวนก็รู้สึกประหลาด

เธอกำลังคาดเดาสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต หากตอนนี้ล่าได้ 1,000 ตัว ทำให้เกิดการรวมตัวจาก 2 เป็นหนึ่ง แล้วถ้าต่อไปล่าได้อีกตามจำนวนที่พวกมันตั้งค่าไว้ จะเกิดการรวมตัวจาก 3 เป็นหนึ่งหรือไม่?

พื้นที่เชื่อมมิตินี้มีกลไกที่ทรงพลังเช่นนั้นอยู่ได้อย่างไร ถ้าไม่ใช่เพราะมันแจ้งเตือนว่าเป็นระดับอันตรายสีส้ม ซูหยวนคงจะคาดว่าพวกมันอาจรวมตัวกันเป็น 100 ตัวก็ได้!!

“ตอนนี้ตำแหน่งของหุ่นไม้เปลี่ยนไปแล้ว ดีที่ตอนแรกฉันทำสัญลักษณ์จุดสีดำสำหรับหุ่นไม้อักษรคัดลอกเอาไว้ ทำให้มันยังแสดงเป็นจุดสีดำอยู่แม้จะรวมตัวกันแล้วก็ตาม ดังนั้น...พวกที่รวมกับจุดสีดำของหุ่นไม้อักษรคัดลอกยังไม่ต้องไปยุ่งกับมัน ให้ลองโจมตีหุ่นไม้ตนอื่นๆก่อน”

“แมลงกัดกิน ราชินีผึ้งน้อย พยายามกำจัดพวกมันให้ได้มากที่สุด ฉันจะรอดูว่าพวกมันจะถึงขีดจำกัดในระดับไหน” ซูหยวนออกคำสั่ง 

ตัวเธอยังต้องไปสู้กับหุ่นไม้ที่มีอักษรคัดลอกด้วยตนเอง เพราะการสะท้อนกลับการโจมตีนั้นเป็นเรื่องที่อันตรายมาก เธอไม่ขาดเงินเหรียญ แต่ผลึกบาเรียป้องกันมีจำกัด เธอมอบให้แต่ละกลุ่มเพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาต้องเสียสละชีวิตไปกับการล่าทรัพยากรเช่นนี้ พร้อมกันนั้น...ก็ยังเริ่มดูดซับความรู้เกี่ยวกับการเขียนอักษรต่างๆเข้าไป

เนื่องจากเธอกระจายผู้ช่วยไปรวบรวมผลึกก่อนหน้านี้ ทำให้มีผลึกระดับต่ำอยู่เป็นจำนวนมาก เมื่อดูดซับเข้าไปชนิดละประมาณ 25 ก้อน ในที่สุดเธอก็เข้าใจวิธีการเขียนอักษรต่างๆเหล่านั้นแล้ว เดิมทีเธอยังคิดว่าถ้าหากเธอมีความรู้สำหรับการเขียนอักษรระดับต่ำพวกนี้แล้วก็น่าจะไม่มีความจำเป็นต้องได้รับพวกมันอีก แต่ตอนนั้น...ระบบก็ได้แจ้งเตือนขึ้นมา

- ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นอันซูหยวนผู้ร่ำรวยที่ดูดซับผลึกเพิ่มความรู้ในการเขียนอักขระคัดลอกระดับต่ำครบถ้วนแล้ว เมื่อผู้เล่นดูดซับความรู้ในการเขียนอักขระคัดลอกระดับต่ำอีก 50 ก้อน จะเป็นการเปิดการเลื่อนระดับความรู้เข้าสู่ความรู้ในการเขียนอักขระคัดลอกระดับกลาง –

เดิมทีเธอยังสับสนกับคำว่า “เปิดการเลื่อนระดับสู่ความรู้ระดับกลาง” เพราะถ้าเธอสามารถดูดซับ 50 ผลึกแล้วมีความรู้ระดับกลาง ระบบก็ควรจะแจ้งว่า “ได้รับ” มากกว่าการ “เปิด” ดังนั้นเรื่องนี้เธอยังต้องทดลองด้วยตนเองอีกครั้ง แต่แค่รู้ว่าการดูดซับผลึกต่อเนื่องแล้วไม่มีผลเสียอะไร ทั้งยังไม่ได้เป็นการเสียเปล่า เธอก็สบายใจขึ้นมาก

เพราะถ้ามันไม่มีประโยชน์อะไรอีก เธอก็ไม่จำเป็นต้องยึดพื้นที่นี้ ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาในการตามหาบอสก็ได้

“จี๊ด! เจ้านาย เจ้าตัวนี้น่าจะเป็นอักษรคัดลอกรวมกับอักษรเลือนราง” ถ้าไม่ใช่เพราะซูหยวนได้เปิดแผนที่อยู่ตลอด ทั้งยังทำสัญลักษณ์จุดสีดำไว้ที่มัน หนูทองลายขาวพวกนี้อาจจะไม่ทันได้สังเกตเห็นมนุษย์หุ่นไม้ตรงหน้าที่กำลังยืนอย่างเลือนรางอยู่ก็ได้

มองผ่านๆแล้วเหมือนไม่มี ถ้าเอาไปทำกับดัก...รับรองได้ว่าจะต้องเป็นกับดักที่จัดการศัตรูได้เป็นจำนวนมากแน่!

“ระวังด้วย” ซูหยวนขยับนิ้ว เป็นสัญญาณให้เจ้าหนูทองลายขาวปล่อยบูมเมอแรงออกไป

ปัง ปัง!!

อักษรคัดลอกทำงานทันที แม้ว่าท่อนบนของมันจะถูกโจมตีจนหักครึ่งไปแล้ว ทว่าสัญลักษณ์ของอักษรคัดลอกยังคงอยู่ พวกมันก็เข้าใจเช่นกันว่าตำแหน่งไหนต้องระวังมากที่สุด ดังนั้นจึงมีกลไกในการปกป้องตัวอักษรอยู่ด้วย

หากเป็นการโจมตีจากระยะไกล พวกมันย่อมสามารถป้องกันเอาไว้ได้ แต่...ตอนที่พวกมันปล่อยบูมเมอแรงกลับมา ซูหยวนกางโล่บาเรียของตนเอง พร้อมกับแมลงกัดกินที่ทำลายมนุษย์หุ่นไม้ทันที

แกร๊ก!

ท่อนบนของมนุษย์หุ่นไม้ค่อยๆร่วงลงมา ผลึกคัดลอกก็ร่วงลงมาพร้อมกับผลึกอีกชิ้น ซึ่งตอนแรกพวกเธอเข้าใจว่านี่คงเป็นผลึกของมนุษย์หุ่นไม้เลือนราง แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย

แกร๊ก! ในตำแหน่งที่ไม่มีใครคิด หนูทองลายขาวที่ยืนอยู่แถวๆนั้นก็ถูกมนุษย์หุ่นไม้ที่ย่อขนาดลง เหลือเท่ามนุษย์หุ่นไม้ตัวเดียวก่อนจะรวมตัวกัน ยื่นมาจับคอของหนูทองลายขาวคล้ายว่าต้องการจะบีบให้หักคามือ

“มนุษย์หุ่นไม้เลือนราง!!” หนูทองลายขาวไม่อยากเชื่อว่าจะมีเจ้าตัวนี้เหลืออยู่ด้วย เพราะความสามารถในการเลือนรางของมันด้วย แถมยังมีผลึกร่วงลงมา 2 ผลึกแล้ว พวกเขาก็เลยชะล่าใจไปหน่อย

ดีที่แมลงกัดกินรวดเร็วมาก มันเข้าไปรุมกินมนุษย์หุ่นไม้เลือนรางทันที เนื่องจากเจ้าตัวนี้ไม่เหมือนมนุษย์หุ่นไม้อื่นๆ ความเลือนรางของพวกมันทำให้มองตำแหน่งอักษรไม่ชัด แต่นั่นก็ไม่เป็นอุปสรรค...เพราะพวกแมลงกัดกินสามารถ “กิน” หุ่นไม้พวกนี้ได้ทั้งตัว!!

…………………………………..