บทที่ 557 สำรวจพื้นที่ (อ่านฟรี 13 ก.ย. 69)

บทที่ 557 สำรวจพื้นที่

เสวี่ยจิงมองดูทั้งสองคนที่เข้าข้างกันอย่างดี เธอรับรู้แล้วว่าถ้าไม่จัดการอันซูหยวนก็คงจะไม่สามารถเข้าใกล้เป้าหมายของตนเองได้ ไม่ว่าจะเป็นคุณชายห้าแห่งอัศวินพันปีหรือแม้แต่จางอู่หยางจากเขตมลพิษ ทั้งสองคนไม่ฟังคนอื่นนอกจากสตรีน่ารังเกียจผู้นี้ ดังนั้น...เธอจำเป็นต้องใช้ไม้หนักกับอีกฝ่ายแล้ว

​ความเงียบของเสวี่ยจิงทำให้ซูหยวนระมัดระวังตัวมากขึ้น เธอส่งสัญญาณให้แมลงกัดกินที่ติดตามมาด้วยลอบตรวจสอบเสวี่ยจิงทันที

จากการทดสอบหลายครั้งที่ผ่านมา เธอพบว่าคนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์นี้ก็ไม่ได้มีสายตาดีเท่าไรนัก อย่างน้อยๆพวกเขาก็ตรวจสอบแมลงกัดกินที่หดร่างกายลงไปเหลือเท่ากับเศษฝุ่นได้

​เมื่อติดตั้งเครื่องติดตามให้คุณหนูแห่งอัศวินราชินีเหมันต์แล้ว ซูหยวนก็ทำเป็นไม่สนใจอะไรอีก เพียงเดินตามคนของจางอู่หยางเข้าไปตรวจสอบทรัพยากรที่ได้จากการล่าครั้งก่อน

​ผลึกเหมันต์จำนวนมากร่วงอยู่เต็มพื้น แม้แต่พวกทหารของราชินีอัศวินเหมันต์ก็ยังไม่เคยเห็นความเสียหายระดับสูงที่เขตป่าเสาไม้เหมันต์ที่รุนแรงในระดับนี้มาก่อน หากไม่ใช่เพราะต้องซ่อนความโลภของตนเองไว้ ไม่แน่ว่าอาจจะมีบางคนพุ่งตัวออกไปโกยผลึกเหมันต์ที่กองอยู่เต็มพื้นนี้แล้วก็ได้

​ทหารของอัศวินหงส์ขาวเพิ่งได้รับหน้าที่นอกจากเดินขบวนติดตามตลอดทั้งทางก็คือการเก็บผลึกเหมันต์เหล่านี้ พวกเขาที่ยังมีแรงทำงานเต็มที่ก็ทำงานอย่างรวดเร็ว ครู่เดียวก็รวบรวมผลึกทั้งหมดกลับมาได้

ส่วนผลึกที่ถูกทับซ้อนจากการโจมตีที่พวกทหารของอัศวินราชินีเหมันต์ตั้งใจจะย้อนกลับมาขุดไปก็ถูกอันซูหยวนที่เปิดใช้งานการเก็บเกี่ยวดูดเข้าคลังไปหมดแล้ว เธอไม่ยอมเหลืออะไรให้คนพวกนี้แม้แต่ชิ้นส่วนของพวกสัตว์ร้าย!

หากไม่ใช่ว่าแท่งเสาไม้เหมันต์มีขนาดใหญ่เกินไปจนการเก็บเข้าคลังจะทำให้เป็นที่สงสัย เธอก็คงจะเอาพวกมันไปด้วยแล้ว

“ป่าไม้นี้จะฟื้นตัวกลับมาในอีก 3 วันข้างหน้า พวกเราจะอยู่ที่นี่ 15 วัน น่าจะกลับมาล่าได้อีกสัก 5 รอบเพื่อรวบรวมผลึกเพิ่มพลังเหมันต์กลับไปอีกสักหน่อย” อันซูหยวนพูดขึ้นมาลอยๆ แต่ดวงตาของเสวี่ยจิงที่อยู่ไม่ไกลมีประกายความไม่พอใจแฝงอยู่ในนั้น

​ทำไมอันซูหยวนถึงรู้ว่าป่าเสาไม้เหมันต์จะถูกฟื้นฟูใน 3 วันได้? หรือว่ามีใครในอาณาเขตอัศวินราชินีเหมันต์เอาข่าวไปบอกคนเหล่านี้...หรือว่าเพราะแบบนี้ พวกนั้นก็เลยสามารถล่าทรัพยากรได้สำเร็จใช่หรือไม่?

​ที่เสวี่ยจิงไม่รู้ก็คือซูหยวนมีระบบตรวจสอบอยู่แล้ว ยิ่งเป็นทรัพยากรในพื้นที่เชื่อมมิติ เธอแค่อ่านข้อมูลจากระบบก็เพียงพอที่จะวางแผนการล่าได้

​แม้ปากจะบอกว่าอีก 15 วันหลังจากนี้ เธอจะให้คนมารวบรวมผลึกเพิ่มพลังเหมันต์กลับไปอีกสักหน่อย อย่างน้อยก็ต้องได้รับกลับไปอีก 5 ชิ้นให้ได้ แต่ความจริงแล้ว...เมื่อเธอได้มาที่นี่ก็ไม่ตั้งใจจะปล่อยผลึกดีๆแบบนี้ให้คนอื่นอีก

​เธอตรวจสอบแล้วว่าระดับของราชาเสาไม้เหมันต์ก็ไม่ได้มากมายอะไร ให้พวกราชาหนูขาวแอบมาจัดการตอนกลางคืนที่ไม่ค่อยมีคนเข้ามาล่าก็ได้แล้ว

โชคดีที่ธรรมเนียมของที่นี่เป็นธรรมเนียมการล่าแบบเช้ามาเย็นกลับ พวกเขานิยมสร้างกระโจมที่พักที่ปลอดภัยอยู่ด้านนอกพื้นที่ล่ามากกว่า ฉะนั้นตอนกลางคืนจะเหลือแค่ทหารลาดตระเวนเพื่อตรวจสอบความผิดปกติไม่กี่คน อาศัยจังหวะที่พวกเขาไม่ได้อยู่ใกล้ๆในการจัดการราชาเสาไม้เหมันต์รวดเดียวก็น่าจะไม่ทำให้พวกเขาสงสัย

ตอนนั้นพวกเขาจะรู้แค่ว่าไม่มีใครเข้ามากระตุ้นให้ราชาเสาไม้เหมันต์ตื่นขึ้นมาอาละวาดเท่านั้น ไหนเลยจะรู้ว่าที่มันไม่ตื่นขึ้นมาก็เพราะมันตายไปแล้ว...

“คุณชายห้า พวกท่านจะเดินทางไปทางไหนต่อหรือ?”

ซูหยวนที่เห็นทหารกว่าร้อยนายของอัศวินพันปียังติดตามมากับตนเอง โดยผู้นำของพวกเขาอย่างคุณชายห้าเป็นหัวเรือใหญ่ไม่เบนหนีไปทางอื่น เธอก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาโดยตรง

​ชายหนุ่มไม่ได้คิดว่าจะถูกถามเช่นนี้ ยิ่งไม่ได้คิดว่าซูหยวนจะไม่ขอให้เขาร่วมเดินทางไปด้วย กลับยังแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายกลับมาเสียอีก ทำเอาเขารู้สึกเขินอายไม่น้อย

“เอ่อ เพราะวันนี้คุณหนูแห่งอัศวินหงส์ขาวเข้าพื้นที่ล่าเป็นครั้งแรก ฉะนั้นฉันก็คิดว่าตนเองควรจะคอยดูแลความปลอดภัยให้”

ถึงจะพูดไปแล้วรู้สึกอายไปด้วย ทว่าคุณชายห้าจะมีเหตุผลอื่นด้วยหรือ? อีกอย่าง...คำที่เขาพูดก็ไม่ใช่การโกหกด้วย เพราะออกมาจากความรู้สึกของเขาจริงๆ ซูหยวนจะยังอยากไล่ต่อไปก็คงไม่ได้

“ถ้าคุณชายห้าติดตามพวกเรา แบบนี้ทรัพยากรของวันนี้ก็อาจจะล่าไม่ได้เลยนะคะ”

“หืม? นั่นไม่เป็นไร วันนี้พวกเราจะถือว่าเดินเล่นพักผ่อนเสียหน่อย” เมื่อคุณชายของอัศวินพันปีพูดออกมาแบบนี้ สีหน้าของทหารพวกเขาก็เปลี่ยนไป

​ก่อนหน้านี้ท่านอัศวินเคยพูดเปรยๆว่าคุณชายห้ามีความสามารถดีทุกอย่างยกเว้นความสามาถในการจีบหญิงสาว ซึ่งตอนนี้...คุณชายห้าของพวกเขาก็กำลังแสดงพรสวรรค์อย่างการเปลี่ยนให้ทุกคนมาเป็น “สหาย” ของเขาอีกครั้ง

​อะไรคือการเดินเล่นพักผ่อน? พูดแบบนั้นแล้วจะทำให้สาวเจ้ารู้หรือว่าตนเองเสียเวลา เสียโอกาสในการล่าทรัพยากรก็เพื่อจะปกป้องดูแลเธอจนกว่าจะมั่นใจว่าเธอดูแลตัวเองได้จริงๆ

​ทำไมคุณชายของพวกเขาจึงไม่พูดว่า “ฉันสามารถเสียทรัพยากรและเวลาทั้งหมดได้ ขอแค่เธอปลอดภัย” ออกมาแทนล่ะ! พูดเช่นนี้แล้ว...อย่างน้อยๆคุณหนูอันก็จะได้รู้ว่าที่บุรุษร่างใหญ่อย่างเขาตามติดเหมือนเงาไม่ใช่เพราะมาก่อกวน

​เหอ เหอ เหอ คนอื่นกำลังล่าสัตว์ร้าย กำลังยุ่งอยู่กับการรวบรวมทรัพยากร ตัวเขาบอกว่ามาเดินเล่น แต่เดินเล่นอยู่ข้างๆหูใกล้ๆลูกตา คิดว่านี่เป็นการกระทำที่จะทำให้คนอื่นมองในแง่ดีได้หรือ?

​ถึงจะไม่พอใจ แต่ปากของพวกเขาก็ทำได้แค่หุบสนิทอยู่อย่างนั้น ไม่กล้าแทรกขึ้นมาอย่างเสียมารยาท เกรงว่าคุณชายห้าของพวกเขาจะรู้สึกอับอาย

​อันซูหยวนก็คิดเหมือนที่ทหารของอัศวินพันปีคิดจริงๆ คนบอกว่า “เดินเล่น”แต่กลับตามติดอยู่ไม่ห่าง การกระทำของเขาเหมือนกับมาจับตามองดูเธอเสียมากกว่า ถ้าเขาไม่ใช่คุณชายห้าของอัศวินพันปี เธออาจจะเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นสายลับที่อาณาเขตสักอาณาเขตส่งมาก็ได้

​แม้จะไม่ค่อยชอบใจที่มีสายตาของเขาจับตามองอยู่ตลอด แต่เธอก็ถือโอกาสนี้ใช้งานพวกเขาไปด้วย หลังจากที่ได้ทำลายป่าเสาไม้เหมันต์ได้สำเร็จ จางอู่หยางก็ปรึกษาเธอว่าจะเดินสำรวจพื้นที่ในอาณาเขตแห่งนี้ให้ได้สัก 20 ส่วนจาก 100 ส่วน ตอนนี้พวกเขาใช้เวลาเกือบครึ่งวันในการมาถึงสัก 8-9 ส่วนแล้ว

ก่อนจะพักกลางวันจึงตั้งใจที่จะไปให้ได้ครบ 10 ส่วน เพื่อให้ความเร็วในการสำรวจเพิ่มขึ้น ทั้งซูหยวนและจางอู่หยางจึงตั้งใจจะลงมือด้วยเพื่อเร่งความเร็ว

พวกเธอแบ่งคนออกเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มแรกเป็นคนของจางอู่หยางทั้ง 5 เอง กลุ่มสอง...แม้จะเรียกเป็นกลุ่มแล้วดูไม่ค่อยเหมาะสม แต่สุดท้ายก็คือกลุ่มของ “จางอู่หยาง” ที่มีเพียงจางอู่หยางเท่านั้น

ในกลุ่มนี้ได้ขอให้ทหารของอัศวินหงส์ขาว 50 ส่วนที่เหลือจาก 50 แรกที่ไปรวบรวมทรัพยากรจากการล่าของคนทั้ง 5 คนแรก และกลุ่มสุดท้ายมีอันซูหยวนเป็นหัวหอก ที่เหลือเป็นคนของอัศวินพันปีที่จะมาทำงานช่วยรวบรวมทรัพยากรให้เธอ

ที่ตัดสินใจเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะจางอู่หยางต้องการแยกกับหญิงสาว หรือมอบโอกาสให้คุณชายห้าคนนั้นได้ทำคะแนน แต่เพราะเขามั่นใจว่าคนของคุณชายห้ามีความสามารถในการป้องกันที่ยอดเยี่ยมมาก ถึงพื้นที่ล่านี้จะไม่ค่อยมีปัญหานัก ทว่า...เขาก็ต้องการรับประกันว่าซูหยวนจะไม่เป็นอะไร

ดูเหมือนคุณชายห้าก็จะเข้าใจเจตนาของจางอู่หยางด้วย ดังนั้นเขาจึงสาบานกับตนเองว่าจะปกป้องดูแลอันซูหยวนให้ดีที่สุด

“เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็แยกย้ายกันตรงนี้ แล้วอีกสองชั่วโมงมาเจอกันที่ป่าเสาไม้เหมันต์” จางอู่หยางมอบคำสั่ง แล้วหันมาหาหญิงสาวเป็นสายตาขอให้เธอดูแลตนเองให้ดี

​ซูหยวนพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปข้างหน้า ในขณะที่จางอู่หยางและอีก 5 คนจากองค์กรแยกไปทางซ้ายขวา นี่ก็เพื่อให้ซูหยวนปลอดภัยมากขึ้น หากเกิดเรื่องอะไรร้ายแรงขึ้นมา พวกเขาทั้งสองฝั่งจะได้พุ่งเข้ามาช่วยเหลือเธอทันที

“คุณหนูแห่งอัศวินหงส์ขาว เดี๋ยวฉันจะช่วย...”

คุณชายห้าที่กำลังเสนอตัวว่าจะช่วยซูหยวนในการล่าด้วยยังไม่ทันพูดจบ ภาพที่เขาเห็นก็คือหญิงสาวตัวเล็กดึงธนูที่สะพายบนหลังของตนเองออกมา จากนั้นก็โจมตีออกไปเหมือนกับภาพเงา

​ฟิ้ว!!!

​แรงลมโหมกระหน่ำเล็กน้อยเมื่อมีการโจมตีที่รุนแรงกำลังจะเกิดขึ้น บนท้องฟ้าที่นิ่งสงบมาตลอดก็พลันเกิดจุดเล็กๆบางอย่างขึ้นปะปรายเต็มไปทั่ว

“นะ นั่นอะไร!”

เสียงประหลาดใจของทหารจากเขตอัศวินพันปีดังขึ้น พวกเขาไม่ได้มีสายตาที่ยอดเยี่ยมอะไร แต่เพราะสัณชาติญาณของการปกป้องทำให้พวกเขารับรู้ได้ว่าเกิดบางอย่างผิดปกติขึ้น

“กางโล่ป้องกัน เร็ว!”

และการโจมตีที่พุ่งลงมาจากท้องฟ้านี้ไม่ได้เป็นการโจมตีขนาดเล็กเลย แค่แรงกดดันที่ปล่อยออกมาก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาขาสั่นเทาแล้ว

​ซูหยวนเหลือบตามองพวกที่กำลังแตกตื่นอยู่ข้างหลังด้วยความเหนื่อยใจ ก่อนหน้านี้เธอต้องบอกให้คนของอาณาเขตอัศวินหงส์ขาวอยู่เงียบๆแล้วคอยดูการแสดงของพวกเธอ เวลานี้ยังต้องบอกกับพวกอัศวินพันปีอีกงั้นหรือ?

​เนื่องจากเทคนิคและวิธีการต่อสู้ที่ต่างกัน มนุษย์อย่างพวกเธอใช้พลังงานรีดเร้นออกมาเป็นพลังโจมตี แต่คนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะเป็นการใช้พลังทางกายภาพและพลังจากสายเลือดกระตุ้นออกมาโจมตี นี่ทำให้ตอนที่พวกเขาเห็นการต่อสู้ของซูหยวนและคนอื่นๆก็ตื่นตะลึงกับความทรงพลังของการโจมตีพวกนี้

​แต่อย่าลืมว่าซูหยวน จางอู่หยางหรือแม้แต่คนทั้ง 5 ขององค์กร ถือเป็นคนที่มีฝีมืออยู่ในระดับสูงของเขตมลพิษเช่นกัน ไม่ต้องพูดถึงซูหยวนที่ได้รับทรัพยากรล้ำค่าทั้งจากระบบ ทรัพยากรดีๆเหมือนกับที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้แล้ว แล้วก็ยังมีความพิเศษที่ได้จากเขตมลพิษ ดังนั้นเธอจะมีความได้เปรียบจากทุกคนก็ไม่แปลกนัก

​แต่แม้จะบอกว่าตนเองแข็งแกร่งเช่นนี้แล้ว หากเทียบกับพวกเฮอร์บันด์...เธอยังนับเป็นตัวอะไรได้อีก?

​คิดเช่นนี้ซูหยวนก็ละสายตามาจากทหารของอาณาเขตพันปีและคุณชายห้า ปล่อยให้เขาย่อยข้อมูลที่ได้รับได้เห็นด้วยตนเอง นิ้วเรียวยาวยังคงปล่อยลูกธนูออกไป พยายามใช้ทุกการโจมตีเป็นการขัดเกลาตนเองไปด้วย

ลูกธนูที่ร่วงลงมามีความเเม่นยำเกือบ 90% เเม้ว่าเป้าหมายจะมีขนาดเล็กมากก็ตาม เเต่ถ้ามันไม่เคลื่อนที่ไปไหนก็จะถูกลูกศรของเธอปักเข้าที่กลางหัวทันที

ส่วนประเด็นที่การยิงธนูจำนวนมากเช่นนี้เเล้วจะถูกพวกเดียวกันเอง เรื่องนี้ยังต้องคุยกับเเผนที่ของระบบเธอก่อน ถ้าพวกเขาไม่ได้กลายเป็นจุดสีเเดง เช่นนั้นก็จะไม่ถูกเธอเล็งเป้าหรอก อ่า...หรือจะโทษว่าระบบผิดพลาดล่ะ? เช่นนั้นก็ถือว่าซวยไปเองก็เเล้วกัน

ครู่เดียว ร่างของเเมลงน้ำเเข็งก็เเตกกระจายออกไป เปลี่ยนพื้นที่ที่หนาวเหน็บอยู่เเล้วให้กลายเป็นพื้นที่ที่อุณหภูมิติดลบมากกว่าเดิม เเม้เเต่พวกทหารของอัศวินราชินีเหมันต์ก็ยังรู้สึกหนาวต่อให้มีร่างกายที่ทนทานต่อความเย็นอยู่เเล้วก็ตาม นี่บ่งบอกว่าการโจมตีก่อนหน้านี้ได้ทำลายชีวิตเเมลงน้ำเเข็งไปมากขนาดไหน

“รบกวนด้วย”

ซูหยวนบอกคุณชายห้าที่ตอนเเรกเสนอตัวจะเข้ามาช่วยเธอ เวลานี้เขาจะยังกล้าพูดอีกที่ไหน ถ้าไม่ใช่เพราะยังมั่นใจกับพลังการป้องกันของตนเอง เขาก็รู้สึกว่าตัวเขากำลังมองดูผู้ที่อยู่เหนือกว่าตนไปหลายขั้นเเล้ว มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนกับตอนพูดคุยกับท่านอัศวินพันปีไม่มีผิด!!

ซูหยวนพูดเเล้วก็ไม่ได้หันกลับมาอีก เธอลุยไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียว ท่าทางที่เต็มไปด้วยความเชื่อใจนั้นทำให้คุณชายห้าออกคำสั่งกับคนของตนเอง เเม้เเต่ผลึกขนาดเล็กเพียงชิ้นเดียวก็จะปล่อยให้เล็ดรอดไปไม่ได้! เขาถึงกับช่วยเก็บผลึกเยือกเเข็งนั้นด้วยตนเองด้วยซ้ำ

ผลึกพวกนี้มีชื่อว่าผลึกเยือกแข็งเหมือนกันทั้งหมดราวกับผู้ที่ตั้งชื่อให้ขี้เกียจเกินกว่าจะแยกพวกมัน เพราะคุณสมบัติที่แฝงอยู่ไม่ได้มากมายเท่าไรนัก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกมันไม่มีประโยชน์

ทว่า...ถึงชื่อจะเหมือนกัน หากแต่จริงๆแล้วพวกมันมีคุณสมบัติที่ต่างออกไป โดยผลึกเยือกเเข็งบางผลึกก็ช่วยให้ร่างกายต้านทานความเย็นได้ดีขึ้น บางผลึกก็ช่วยสะสมพลังความเย็นในร่างกายเพิ่มขึ้น นั่นเป็นวิธีการใช้งานของพวกคนจากเขตอัศวินเหมันต์เพราะพวกนั้นมีสายเลือดที่เข้ากันดีกับผลึกนี้

เเต่สำหรับคนของอัศวินพันปี พวกเขาคุ้นเคยมันในฐานะวัสดุที่ใช้ในการทำอุปกรณ์ต่างๆ เเน่นอนว่ามูลค่าของพวกมันไม่ได้ต่ำเลย ถึงจะไม่ได้สูงมากนักเพราะอาวุธที่ให้ความเย็นเหล่านี้ไม่ได้รับความนิยม ต่างจากอาวุธที่ออกมาเป็นทะเลเพลิงซึ่งมีการทำลายล้างสูงมากกว่า กระนั้นก็ใช่ว่ามันจะไร้คนสนใจ

พวกเขาทำอาวุธเเล้วก็ยังเอามาขายที่อาณาเขตของอัศวินราชินีเหมันต์ได้ พวกเขาสามารถเพิ่มพลังของอาวุธด้วยพลังของตนเอง นี่ก็คล้ายกับการซื้อมาขายไป เป็นการเเลกเปลี่ยนที่สมดุล

ในที่สุดเวลา 2 ชั่วโมงเเห่งการเปลี่ยนพื้นที่ล่าเป็นทุ่งสังหาร ผลึกเหมันต์มากกว่า 20,000 ผลึกกองอยู่ตรงหน้าของทุกคน ช่างเป็นปริมาณทรัพยากรที่ล่าได้เป็นจำนวนมากจริงๆ มากเกินกว่าที่ทุกคนจะคาดเดาได้ด้วยซ้ำ หากไม่ใช่เพราะพวกเขาตั้งใจจะใช้ 2 ชั่วโมงนี้เท่านั้น อีกสักไม่กี่ชั่วโมง...ผลึกที่กองอยู่คงจะเทียบเท่ากับภูเขาย่อมๆเเล้ว

……………………………