บทที่ 564 ชำระล้าง (อ่านฟรี 20 ก.ย. 69)

บทที่ 564 ชำระล้าง

ชายหนุ่มเข้าใจที่ซูหยวนส่งสัญญาณมาให้ตนเอง เขากระโจนไปอีกทาง เเต่เชือกที่เชื่อมระหว่างพวกเขาสองคนยังไม่ถูกปลดออกเมื่อเจ้าหมีขาวฟาดเเขนของตนเองลงไปตรงตำแหน่งที่ซูหยวนอยู่ จางอู่หยางก็ดึงเชือกนั้น ทำให้ซูหยวนลอยเข้ามาอยู่ในอ้อมเเขนของเขา

หญิงสาวครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อน เพราะเธอมีเวลาเตรียมตัวมาก ฉะนั้นเมื่อเข้าสู่อ้อมเเขนของจางอู่หยางเเล้ว เธอก็พุ่งตัวออกไปหลอกล่อในตำแหน่งอื่น ปล่อยให้จางอู่หยางยืนรอที่เดิมอย่างมั่นคงเพื่อดึงเธอกลับมาอีกครั้ง

ตู้ม ตู้ม ตู้ม!!

ผลึกชิ้นที่ 32!

จำนวนผลึกนี้เเทนการโจมตีของเจ้าหมีขาวที่อัดพลังเเน่นลงไปในเเผ่นน้ำเเข็ง อ่า...ต้องบอกว่าอัดเเน่นลงไปในทุกๆการโจมตี ก็เเค่ซูหยวนหลบพ้น ทำให้การโจมตีทุกครั้งโดนน้ำเเข็งนั่นเอง

หลังจากที่หมีขาวอาละวาดอยู่เกือบ 30 นาที ในที่สุดมันก็ค่อยๆเคลื่อนที่ได้ช้าลง ซูหยวนคอยสังเกตท่าทางของมันอีกครั้ง เจ้าหมีขาวเองก็ค่อยๆปรับอารมณ์ได้ ก่อนจะหยุดมือของตนเองเเล้วค่อยๆกลับมานิ่งเหมือนเดิม...

“ฮืมๆ เมื่อครู่ข้าเหมือนกับฝันไปเลย ช่างเป็นฝันที่หอมหวานเสียจริง พวกเจ้าว่าเช่นนั้นหรือไม่...”

ซูหยวนเกือบจะหลุดสบถออกมา ตนเองไล่ฟาดคนจนเกือบตายเเล้ว เเต่กลับบอกว่านั่นเป็นความฝันที่หอมหวาน...เหอ เหอ เหอ หอมหวานเเค่กับตนเองเเล้วกระมัง! คนอื่นมีเเต่จะมีเเค่กลิ่นขมของเลือด!!

“เมื่อครู่เราพูดถึงไหนเเล้วนะ อ้อ...เจ้าเหอจิ้งนั่นที่พาครอบครัวเข้ามาใช่หรือไม่ พวกเราคุยกันไม่กี่ประโยค ข้าเผลอหลับไป...ตื่นมาอีกทีก็พบว่าเจ้าพวกนั้นหนีออกไปอีกเเล้ว เฮ้อ ดูเอาเถิด...ปากบอกว่าเป็นสหายกัน เป็นเพื่อนกัน เเต่จริงๆเเล้วเจ้านั่นไม่นับข้าเป็นเพื่อนด้วยซ้ำ ข้าน่ะ...” ซูหยวนไม่ต้องการฟังเรื่องไร้สาระอีก เธอยกน้ำผึ้งหนึ่งไหออกมาก่อนจะพูด

“ท่านหมีขาว เพราะว่าข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ ดังนั้นน้ำผึ้งนี้...” เหมือบกับครั้งก่อน หมีขาวไม่ได้รอให้เธอพูดจบ จมูกของมันสูดเอากลิ่นหอมนี้เข้าไป จากนั้นก็คว้าไหน้ำผึ้งมาล้วงกินทันที

ครั้งเเรกซูหยวนไม่รู้ ฉะนั้นเธอจึงไม่ได้เว้นระยะห่างจากเขา ไม่ได้เตรียมพร้อมรับการโจมตีใดๆเลย ทว่าครั้งนี้ไม่เหมือนกัน หลังจากที่อีกฝ่ายเริ่มกินน้ำผึ้งด้วยท่าทางที่เเปลกไป ไม่เหลือท่าทางสุภาพเหมือนก่อน เธอก็ขยับหนีไปข้างหลังเเล้ว…

“น้ำผึ้ง! ข้าต้องการน้ำผึ้ง เอาน้ำผึ้งทั้งหมดมาให้ข้า!!”

เหมือนกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เจ้าหมีขาวตัวใหญ่จู่ๆก็เข้าสู่สถานะคลั่งอีกครั้ง เเละมันก็เริ่มอาละวาด เป้าหมายของมันก็คือเจ้าของน้ำผึ้งอันซูหยวน

พลังทั้งหมดถูกเค้นออกมาเเละเตรียมฟาดโจมตีอย่างเเรงไปรอบๆ เเน่นอนว่าผลึกจำนวนมากยังคงปรากฏให้เห็นอีกครั้ง เเละซูหยวนก็ส่งสัญญาณให้คนอื่นๆเตรียมเก็บรวบรวมมันไป

เกือบ 5 นาทีในที่สุดเจ้าหมีสีขาวนี้ก็หยุดเสียที ซูหยวนที่ยืนยันการคาดการณ์ของตนเองก็มองหน้าจางอู่หยาง เเละหลังจากนั้น...มหกรรมการยั่วยุเจ้าหมีสีขาวก็ได้เริ่มต้นขึ้น

เเม้จะต้องเสียน้ำผึ้งไปจำนวนมากหน่อย เเต่มันก็เเค่น้ำผึ้งธรรมดา เธอสามารถมอบให้ได้อีกหลายตัน จวบจนเวลาผ่านไป 2 ชั่วโมงกับอีก 40 นาที ซูหยวนกับจางอู่หยางก็หยุดมือ พวกเขาไม่มอบน้ำผึ้งให้อีก เพราะรู้ว่ารอบการโจมตีต่อไปน่าจะกินเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง ดังนั้น 20 นาทีที่เหลือจึงไม่เพียงพอที่จะทำให้หลบหนีออกไปได้

“เฮ้อ ข้ารู้สึกมึนๆหัวเหมือนกับพลังงานถูกใช้ไปเป็นจำนวนมากอย่างไรก็ไม่รู้ อาจจะเพราะว่าข้านั้นตื่นมานานเกินไปเเล้วก็เป็นได้ เเต่พวกเรายังไม่ได้คุยอะไรกันเลยใช่ไหม? ฮ่าๆ”

“บทสนทนาของพวกเราถึงตรงไหนเเล้วนะ ใช่ตรงที่เจ้าเหอจิ้งเอาลูกๆมาด้วยหรือเปล่า เด็กพวกนั้นน่ะซุกซนมาก วิ่งเล่นไปรอบๆจนเกือบจะมาขี่คอข้าอยู่เเล้ว เเต่เจ้าเหอจิ้งรักษามารยาทเกินไป”

“ตอนที่ลูกเขาจะเข้ามาเล่นกับข้ากลับบอกว่าข้าเป็นท่านลุงที่ต้องให้ความเคารพ เฮ้อ ข้าเองก็ต้องเเสดงออกให้สมกับเป็นท่านลุง ก็เลยต้องทำหน้านิ่ง ทั้งๆที่ข้าก็อยากจะเล่นกับพวกเด็กๆจะเเย่”

“เอาเถอะ พูดถึงเจ้านั่นไปก็เท่านั้น หลายปีเเล้วที่ไม่ได้เจอ ป่านนี้ลูกของเขาคงจะโตกันหมดเเล้ว ลุงคนนี้ก็ยังไม่ได้เจอพวกเขาเหมือนเดิม อ้อ เเล้วพวกเจ้ามีชื่ออะไรกันบ้าง บลาๆ”

เจ้าหมีสีขาวเหมือนว่าจะเหงาจริงๆ เขาชวนคุยไม่หยุด เเถมยังไม่เปิดช่องให้คนอื่นพูดด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้ซูหยวนรู้ว่าอีกฝ่ายชอบกินน้ำผึ้งซึ่งเป็นประโยคที่หลุดพูดออกมา เธออาจจะไม่สามารถรับทรัพยากรจำนวนมากขนาดนี้ก็เป็นได้

ไม่รู้ว่าควรจะเรียกว่าโชคดีหรือไม่ เเต่ถ้ากวางดาวนั้นรู้ว่าเธอได้ทรัพยากรไปจำนวนมากขนาดนี้ เชื่อว่าเจ้านั่นเองก็คงจะตกใจจนอ้าปากค้างเเน่

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ ที่เหอจิ้งเข้ามาในพื้นที่เเละเสียเวลาพูดคุยกับหมีขาวมากหน่อย เป็นเพราะเขาไม่ได้มีน้ำผึ้งจำนวนมากเหมือนซูหยวน ชายหนุ่มดูเเลฟาร์มด้วยตนเอง เเม้เเต่คนรักก็ยังไม่เปิดเผยให้รู้

ดังนั้นในฟาร์มจึงมีเเค่เขาที่จัดการเท่านั้น ต่างกับซูหยวนที่จับพวกหนูขาวผู้บุกรุกมาเป็นทาสรับใช้ จากนั้นก็เลยได้เรียนรู้ว่าทำเเบบนี้ก็ได้ด้วย...ไม่น่าแปลกใจเลยที่หลังจากนั้น เธอก็จะมีลูกน้องช่วยงานเป็นร้อยๆพันๆตัว ทำให้ผลผลิตในฟาร์มออกมาอย่างต่อเนื่อง

ยิ่งพวกผึ้งน้อยพวกนี้ ได้รับมาจากการขโมยจากฟาร์มผู้เล่นคนอื่นที่เคยชนะในการเเข่งขันเทศกาลมาเเล้ว ไม่เหมือนกับรังผึ้งทั่วไป ผลผลิตของพวกมันจึงสูงมาก ซูหยวนยังไม่ได้เอาน้ำผึ้งจากราชินีให้หมีขาวเลยด้วยซ้ำ ถ้าหากมันได้รับน้ำผึ้งที่ยอดเยี่ยมนั้นเเล้ว ไม่รู้เลยว่าจะบ้าคลั่งขนาดไหน

ซูหยวนเสียเวลาฟังอยู่หลายนาที ในที่สุดก็ได้เวลาที่ต้องบอกลากันเเล้ว ครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อน เธอไม่ได้ทิ้งหนูทองลายขาวไว้ที่นี่ เพราะมันหมายความว่าพวกมันจะถูกดึงเข้าไปในห้วงความฝันเเล้วก็ตายจากไปเหมือนศพสิ่งมีชีวิตอื่นๆที่ถูกเเช่เเข็งอยู่

การทุบของหมีขาวไม่ได้ทำให้ผลึกควบเเน่นจากพลังของมันดรอปลงมาเท่านั้น เเต่ยังมีผลึกที่ได้จากเเกนสัตว์ร้ายทั้งหลายที่เคยมีชีวิตในพื้นที่ด้วย อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้...ครั้งนี้พวกเธอกอบโกยได้มากมายจริงๆ

“ท่านหมีขาว ข้าได้ยินท่านพูดถึงน้ำผึ้ง หรือว่าท่านเองก็ชอบกินน้ำผึ้งเหมือนกัน”

“หืม...น้ำผึ้ง น้ำผึ้งงั้นหรือ? ข้า...ข้าก็พอจะกินได้อยู่บ้าง” ปากว่าอย่างนั้น เเต่น้ำลายก็ไหลย้อยลงมาเเล้ว ทำเอาซูหยวนถึงกับยิ้มออกมา

“ก่อนหน้านี้ฉันได้น้ำผึ้งดีๆมาด้วยค่ะ เเค่ทิ้งเอาไว้ตรงด้านในนู้น ถ้าท่านหมีขาวต้องการ…”

“โฮก!! อยู่ตรงไหน อยู่ตรงไหนหรือ?!” เจ้าหมีขาวตัวใหญ่กระโดดไปรอบๆ อยากจะรู้ว่าเธอเอาน้ำผึ้งไว้ที่ไหน เเต่ซูหยวนไม่รีบบอกออกไป เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ท่านหมีขาว ท่านต้องการน้ำผึ้งของข้าหรือ? เเต่น้ำผึ้งนั้นมีจำนวนน้อย ข้า...ข้าเองก็กว่าจะได้รับมันมา...”

“โฮก! น้ำผึ้งนั้นต้องเป็นของข้า! เอ่อ ข้าหมายถึง...ข้าเองก็อยากได้น้ำผึ้ง เเต่ข้าจะไม่ให้เจ้าต้องเสียเปรียบเเน่ เอาอย่างนี้เป็นไง...ข้ามีของดีที่จะมอบให้เจ้าด้วย เเต่ของดีนี้...เจ้าจะต้องใช้ให้เห็นต่อหน้า ข้าไม่ต้องการให้เจ้าเอาไปให้เจ้าเด็กสารเลวข้างนอกนั่น!”

หมีขาวหลงกลในที่สุด มันต้องการให้ซูหยวนเเละคนอื่นๆใช้สิ่งนี้ต่อหน้า ไม่ใช่เเค่เพราะอยากจะยืนยันว่าเธอไม่เอามันไปให้ผู้อื่นเเล้ว ก็ยังต้องการยืนยันด้วยว่าเธอจะยังอยู่ที่นี่จนกว่าเขาจะได้รับน้ำผึ้งนั้นไป หาไม่เเล้ว...ถ้าซูหยวนโกหกขึ้นมา มันก็จับใครไม่ได้เเล้วไม่ใช่หรือ?

“ได้ค่ะ ท่านหมีขาว...อย่างนั้นข้าจะเเลกเปลี่ยนกับท่าน”

“ดี! รับสิ่งนี้ไป”

หมีขาวว่าอย่างนั้นก่อนจะกัดนิ้วของตนเองจนมีเลือดไหลออกมา มันเพิ่งสมาธิเล็กน้อยเเล้วเลือดที่กำลังหยดออกมาก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นก้อนสีขาว เจ้าหมีขาวนับจำนวนเอาไว้เเล้ว เมื่อก้อนกลมสีขาวปล่อยออกมาถึง 7 ก้อน มันก็ใช้พลังน้ำเเข็งเพื่อสมานเเผลของตนเอง

“นี่คือของพวกเจ้า ใช้งานมันเสีย”

มันว่าอย่างนั้นเเล้วก็จับจ้องมาที่ซูหยวนกับพวก หญิงสาวมองที่ลูกแก้วในมือด้วยความชื่นชม รู้สึกว่าโชคดีครั้งนี้ใหญ่จริงๆ เพียงเวลาไม่นานก็ได้รับของวิเศษเช่นนี้เเล้ว…

- ขอเเสดงความยินดี ท่านได้รับ “ผลึกชำระล้าง” จากหมีคลั่งน้ำผึ้ง

หมายเหตุ : ผู้เล่นสามารถใช้ผลึกชำระล้างได้เพียง 1 ครั้งเท่านั้น โปรดตรวจสอบคุณสมบัติของผลึกชำระล้างที่ท่านต้องการเเละระมัดระวังในการใช้งาน -

- ผลึกชำระล้างจากหมีคลั่งน้ำผึ้ง ผลึกชำระล้างของหมีคลั่งน้ำผึ้งจะทำให้ผู้ใช้จัดการกับสารพิษในร่างกายเเละสิ่งตกค้าง เเละยังมีคุณสมบัติพิเศษในการสร้างการต่อต้านพลังจิตได้ -

รายละเอียดข้อมูลที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าทำให้ซูหยวนไม่ลังเลอีกต่อไป อาจจะมีผลึกชำระล้างอื่นๆที่มีคุณสมบัติดีกว่านี้ เเต่สำหรับเธอ...เรื่องพลังจิตเป็นอะไรที่เธอคิดว่ามันรับมือได้ยากมาก เพราะไม่สามารถต้านการโจมตีได้ซึ่งๆหน้า หากมีภูมิต้านทานเกี่ยวกับมัน ในอนาคตก็เเทบไม่ต้องกังวลเเล้ว

ดีไม่ดี....เเม้เเต่หมีขาว อ่า...หมายถึงหมีคลั่งน้ำผึ้งนี้ พลังในการทำให้หลับใหลของมันอาจจะทำอะไรเธอไม่ได้อีก เเน่นอนว่านั่นคงเป็นเรื่องในอนาคต ต่อให้เธอสามารถชำระล้างได้ในตอนนี้ เพิ่มพลังต้านทานได้ ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะยกการต้านทานให้สูงในครั้งเดียว!

หมีคลั่งน้ำผึ้งพอใจมากเมื่อเห็นว่าทั้งหมดได้ดูดซับผลึกชำระล้างของตนเองแล้ว สำหรับผลึกชำระล้างเหล่านี้ ไม่ใช่สัตว์ร้ายทุกตนจะครอบครองมันได้ จะต้องเป็นสัตว์ร้ายที่จำศีลนานกว่าห้าพันปีแล้ว ไม่อย่างนั้นก็คงจะควบแน่นกลั่นพลังออกมาเป็นผลึกชำระล้างให้ผู้อื่นไม่ได้

ตัวมันเป็นหนึ่งในผู้ที่สามารถจำศีลได้นานขนาดนี้ อันที่จริงต้องบอกว่าด้วยเงื่อนไขพลังของมัน...ต่อให้ไม่อยากจำศีลก็ต้องจำศีลอยู่ดี

ครู่เดียวที่ตื่นลืมตาขึ้นมาได้ ประมาณ 3 ชั่วโมง มันก็จะรู้สึกง่วงซึมอีกครั้ง และตอนนั้นต่อให้ไม่อยากก็ต่อต้านไม่ไหว สุดท้ายก็กลายเป็นว่าได้พาสัตว์ร้ายตนอื่นๆที่อยู่ใกล้ให้จำศีลไปด้วย แน่นอนว่าถึงเวลาตื่นแล้วพวกมันจะตื่นขึ้นมาได้อีกหรือไม่นั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง

พวกที่อายุขัยมากหน่อย ร่างกายดูดซับพลังธรรมชาติได้แทนอาหารก็อาจจะยังอยู่รอด แต่สำหรับพวกที่ยังอ่อนแอเกินไป เข้าสู่การจำศีลทีไร เล่นกันในความฝันได้ไม่กี่วันก็ค่อยๆหายไป อาจจะเพราะพวกมันตายจากการไม่ได้กินอาหารกระมัง...

เรื่องแบบนั้นหมีคลั่งน้ำผึ้งเคยชินเสียแล้ว มันมองไปยังสิ่งมีชีวิตตรงหน้าแล้วรีบซักถาม ถ้ามันถึงเวลาจำศีลก่อนที่จะได้กินน้ำผึ้ง เช่นนั้นจะต้องรออีกกี่สิบปีจึงจะได้กินกันล่ะ! ดีไม่ดีน้ำผึ้งนั้นอาจจะเสียหายไปแล้วก็ได้ ไม่สิ! ถ้ามีคนอื่นมาขโมยออกไปเล่าจะทำอย่างไร

“ฮูม! ในเมื่อพวกเจ้ารับเอาของจากข้าไปแล้ว เช่นนั้นน้ำผึ้งของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน!” มันรีบทวงของที่ตนเองควรจะได้ทันที ซูหยวนพยักหน้ารับไม่อิดออดอีกต่อไป

​เธอชี้ไปยังตำแหน่งที่อยู่ไกลออกไปเล็กน้อย ตอนที่กำลังดูดซับผลึกชำระล้าง เธอได้ให้หนูทองลายขาวเอาน้ำผึ้งออกไปไกลแล้ว กลิ่นหอมของน้ำผึ้งทำให้หมีคลั่งน้ำลายไหลอีกครั้ง

​ซูหยวนตะโกนบอกในขณะที่มันกำลังวิ่งออกไปหาน้ำผึ้งที่อยู่ไกลออกไป

“ท่านหมี เช่นนั้นพวกข้าก็ขอตัวก่อนนะ” ได้ยินเธอว่าอย่างนั้น เจ้าหมีที่สนใจแค่น้ำผึ้งก็ส่งเสียงในลำคอ “อืม” กลับมาให้เท่านั้น มันเห็นแค่น้ำผึ้งที่ส่งกลิ่นหอมอยู่ในสายตา กับมนุษย์ตัวจ้อยเหล่านั้นจะยังมีอะไรให้ต้องสนใจอีกหรือ?

​เห็นมันวิ่งออกไปแล้ว ทั้งหมดก็ส่งสายตาหากัน พวกเขารู้ว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาเร่งด่วนที่ต้องเดินทางแล้ว ถ้าไม่ออกจากพื้นที่เชื่อมมิติในตอนนี้ คงจะต้องถูกขังเอาไว้ตลอดไปแน่

​กว่าเจ้าหมีคลั่งน้ำผึ้งจะเลิกคลั่งก็กินเวลามากกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว และจากที่ได้ยิน...ถ้าเกิน 3 ชั่วโมง มันจะเข้าสู่สถานะจำศีลทันที หมายความว่าพลังจิตของมันก็จะถูกปล่อยออกมาด้วย ซึ่งนั่นจะทำให้พวกตนเองที่เพิ่งได้ชำระล้างมาต้องถูกขังไว้ที่นั่นตลอดกาล

​ความเร็วของหมีขาวและมนุษย์ทั้ง 7 จึงมากพอๆกัน แต่แค่วิ่งสวนทางกันออกไปเท่านั้น หมีขาวไปหาน้ำผึ้ง ส่วนพวกซูหยวนก็วิ่งหาทางออก!

​วูบ!!

​โฮก!!!

​ไม่รู้ว่าโชคดีหรือร้าย เจ้าหมีขาวที่เพิ่งได้กินน้ำผึ้งก็เข้าสู่สถานะคลั่งอีกครั้ง มันกระโจนออกมาเพื่ออยากจะจับตัวซูหยวนเอาน้ำผึ้งเพิ่มอีก แต่น่าเสียดายที่พวกเธอออกมาก่อนแล้ว

​ตู้ม!!

​แรงกระแทกของหมีคลั่งน้ำผึ้งกับประตูที่เพิ่งปิดตัวลงโดยเจ้ากวางดาวส่งเสียงดังลั่น แท้จริงแล้วประตูบานนี้ก็คือประตูที่เปิดจากข้างนอกได้เท่านั้น มันทำไว้เป็นกรณีพิเศษเพื่อขังเจ้าหมีคลั่งน้ำผึ้งเอาไว้ โดยผู้ที่คิดค้นมันขึ้นมาคงจะไม่พ้นรุ่นพี่จากโลกเดียวกันที่เดินทางมาก่อน....

………………………………