บทที่ 576 สุภาพบุรุษที่แท้จริง (อ่านฟรี 2 ต.ค. 69)

บทที่ 576 สุภาพบุรุษที่แท้จริง

สถานการณ์ถูกกระตุ้นให้เป็นเรื่องใหญ่มากขึ้นหลังจากที่อัศวินทั้งสองมาถึงที่นี่เเล้ว อัศวินหงส์ขาวเเละอัศวินเเกะทองคำไม่สนใจการต้อนรับใดๆ ไม่จำเป็นต้องหยุดพักด้วยซ้ำ พวกเขาตรงเข้าไปในพื้นที่ล่าด้วยตนเองทันที เเละเเน่นอนว่ามันทำให้อัศวินราชินีเหมันต์ที่เป็นเจ้าบ้านต้องตามเข้าไปด้วยตั้งเเต่เช้าตรู่ของวัน

“สถานการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นยังไง ใครจะเล่ารายละเอียดให้ฉันฟังได้บ้าง”

อัศวินเเกะทองคำผู้มีหน้าตาใจดี สุภาพ เยือกเย็น กล่าวขึ้นมาก่อน หากซูหยวนได้เห็นเธอตอนนี้ เธอคงบอกว่าเขาเหมือนผู้พิพากษาที่หน้าตาดูเรียบร้อย เเต่ความจริงเเล้วจิตใจนี้ลึกล้ำ ปล่อยพลังอำนาจที่น่ากลัวออกมาเสียด้วย!

“ให้คนของฉันที่อยู่ในเหตุการณ์รายงานก็แล้วกัน” อัศวินราชินีเหมันต์ส่งสัญญาณให้คนของตนก้าวมาข้างหน้า โดยตัวเเทนผู้นั้นเตรียมบทมาทั้งคืนเเล้ว

คำหนึ่งพูดก็บอกว่าจุดเริ่มต้นมาจากการที่คุณหนูอันเเห่งอัศวินหงส์ขาวได้ลองค้างเเรมในพื้นที่ล่า เเล้วบังเอิญโชคดีที่ไม่พบศัตรูใดๆ เพราะถ้าโชคร้ายคืนนั้นคงจะถูกงูกึ่งมังกรในพื้นที่ฆ่าตายไปสิ้นเเล้ว!

เเต่เพราะการที่สามารถอยู่ที่นี่ได้อย่างปลอดภัยในเขตพื้นที่ล่า สามารถเอามาทำให้คุณหนูสามเชื่อใจได้ เเละตั้งเเต่เช้า…เเม้คุณหนูเสวี่ยจิงของพวกเขาจะพยายามห้ามปรามเเล้ว เเต่คุณหนูแห่งอัศวินหงส์ขาวมั่นใจมาก เลยไม่อาจขัดได้อีก

ตอนนั้นทุกคนก็ไม่ได้คิดว่าจะมีปัญหาใดๆ ตอนที่คุณหนูแห่งอัศวินหงส์ขาวมั่นใจเสียขนาดนั้นก็เชื่อเเล้วว่าจะปกป้องคุณหนูสามได้ คิดไม่ถึงเลยว่านั่นเป็นเเค่คำพูดอวดดีเท่านั้น!!

คำพูดทั้งหมดส่งผลกระทบที่ย่ำเเย่ต่ออันซูหยวนมาก สีหน้าของอัศวินหงส์ขาวเปลี่ยนเป็นเเดง เป็นเขียวเเล้วก็เป็นม่วงคล้ำเพราะความโกรธ

คนของเธอก็หายไปเช่นกัน เป็นตายร้ายดีอย่างไรยังไม่ทราบ แต่คนของอัศวินราชินีเหมันต์กลับทับถมเสียจนเหมือนว่าคุณหนูของเธอจงใจจะฆ่าอีกฝ่ายให้ตายอย่างไรอย่างนั้น ช่างเป็นการอธิบายสถานการณ์ที่ลำเอียงข้างเดียว เเถมยังใส่ความรู้สึกแบบจัดเต็มอีก!

อัศวินแกะทองคำไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่คุณหนูแห่งอัศวินหงส์ขาวดื้อรั้นที่จะอยู่ในพื้นที่ล่า ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้เขาคิดอะไรอยู่ สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่งพร้อมกับเอ่ยถามคำถามต่อไป

“ตั้งเเต่ที่เกิดเรื่องขึ้นจนถึงตอนนี้ ทางอาณาเขตอัศวินราชินีเหมันต์ได้ดำเนินการอย่างไรไปแล้วบ้าง”

“คนของเราได้พยายามขุดพื้นที่กับดักเพื่อเปิดทางลงไปดูว่าคุณหนูทั้งสองยังอยู่จุดเดิมหรือไม่ ประสานงานผู้มีความสามารถให้มาที่นี่ เเล้วก็พยายามค้นหาไปตามกระเเสน้ำ…”

ในขณะที่เขาพูด สีหน้าของคนจากอาณาเขตอื่นๆก็เปลี่ยนไปทันที อะไรคือการบอกว่าพวกเขาได้ทำการต่างๆมากมายถึงเพียงนั้น เท่าที่พวกเขาจำได้ คนของอัศวินราชินีเหมันต์ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากปากพล่อยอยู่ข้างบน มีเเค่สามอาณาเขตเท่านั้นที่ช่วยกันทำ

หากคำพูดนี้ออกมาจากปากของคุณชายห้าเเห่งอัศวินพันปีก็คงจะถูกต้อง เเต่เรื่องที่ทหารพวกนี้พูด มันใช่จริงหรือ? ช่างหน้าหนากล้าพูดเสียจริง!!!

“นอกจากขุดเเละตามกระเเสน้ำแล้ว พบเจอร่องรอยใดหรือไม่”

“ไม่เลย ไม่มีร่องรอยอะไรเลย นอกจากการตกลงไปเเล้ว ก็ไม่มีอะไรอีกเลยครับท่านอัศวินแกะทองคำ”

“ไม่มีร่องรอยงั้นหรือ? เช่นนั้นเเปลว่าทั้งสองไม่ได้ร่วงลงน้ำใช่หรือไม่?”

อัศวินแกะทองคำฉลาดมาก เเค่คำถามไม่กี่คำเขาก็สามารถมองเห็นช่องโหว่ของเรื่องนี้ทันที อัศวินหงส์ขาวชะงักไปเล็กน้อย เธอสบตากับอัศวินแกะทองคำหนึ่งครั้งเเล้วหลุบตาลง ทั้งสองคล้ายสื่อสารเข้าใจอะไรกันบางอย่าง เเต่เพราะเป็นเเบบนี้…อัศวินราชินีเหมันต์ที่อยู่ข้างๆก็เริ่มสงสัยเเล้ว

เธอไม่ใช่คนโง่ การมีอายุนับพันปีทำให้เธอมีประสบการณ์มากกว่าบุตรที่เหมือนทารกเเรกเกิด ดังนั้นเธอรู้สึกว่าสองคนนี้เเท้จริงแล้วไม่ได้เป็นกังวลกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากนัก คล้ายว่าเเค่ต้องการมาดูเรื่องตลกเท่านั้น

เเล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ นอกจากอัศวินทั้งสองที่รู้ความจริงแล้ว จางอู่หยางเเละคนของเขาที่เเสดงละครออกไปตามหาอันซูหยวนก็รู้เช่นกัน

อย่าลืมว่าซูหยวนเป็นเจ้านายของพวกหนูทองลายขาวจำนวนมาก ไหนจะมีเเมลงกัดกินอีกไม่น้อย ถ้าเธอต้องการส่งข่าวหาใครจะไม่ได้เชียวหรือ?

อีกอย่าง…พื้นที่ใต้กับดักคือสิ่งใด? ไม่ใช่ว่ามันเป็นพื้นที่ใต้ธารน้ำเเข็งหรือ? สาเหตุที่มีช่องว่างกว้างขนาดไหนก่อนถึงกระเเสน้ำไหลเชี่ยวเป็นเพราะอะไร ทั้งหมดก็เป็นฝีมือของพวกฮูลเเคระทั้งนั้นเเหละ ขอเเค่ไม่ร่วงลงไปกระเเทกกับเเท่งน้ำเเข็ง พวกเธอก็จะปลอดภัยดี

ที่สำคัญที่สุดก็คือ…เธอเเค่ต้องการพาผู้ลงมือให้ปรากฏตัวออกมา ทำให้พวกนั้นต้องรับโทษที่ก่อเอาไว้ นี่เป็นเเค่การเล่นสนุกด้วยเท่านั้น ถือโอกาสนี้กระชับความสัมพันธ์ให้กับอัศวินหงส์ขาว อัศวินเเกะทองคำ และอัศวินพันปีไปด้วยเลย

เหมือนกับตอนนี้... เธอเเละคนอื่นๆเห็นเเล้วว่าคุณชายห้าเป็นคนนิสัยอย่างไร ตอนเกิดเรื่องมีเพียงเขาเท่านั้นที่ห่วงใยเธอจริง ส่วนคุณชายแห่งฮาร์ปี้น่ะหรือ? ไม่จำเป็นต้องพูดถึงหรอก แค่เขายังอยู่ที่นี่ไม่กลับไปอาณาเขตก็นับว่าเป็นการเเสดงน้ำใจมากพอเเล้ว อย่าไปคาดหวังอะไรกับคนแบบนั้นเลย …

“อย่ามัวเเต่พูดไร้สาระ อธิบายรายละเอียดออกมาให้หมด ท่านอัศวินแกะทองคำจะพิจารณาเองว่าอะไรเป็นอย่างไร”

ถูกตำหนิจากท่านอัศวินของตนเอง ทหารทั้งหมดก็ประหลาดใจมาก พวกเขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เเละเสวี่ยจิงเองก็เหมือนได้รับคำเตือนนี้เหมือนกัน

เธอมองท่านมารดาอีกครั้งเเล้วมองดูอัศวินแกะทองคำ จากนั้นก็ได้รับสัญญาณให้ถอยจากคนเป็นมารดา นี่หมายความว่ายังไง…สัญญาณที่บอกว่าเเผนการนี้ล้มเหลวเเล้ว เเต่มันจะล้มเหลวได้อย่างไร เสวี่ยจิงยังไม่เข้าใจ แต่ท่านอัศวินแกะทองคำยังไม่ปล่อยเรื่องนี้ไป

“ข้างล่างนี้เป็นแท่งน้ำแข็งที่สามารถเเทงคนที่ร่วงลงไปได้ แต่เเท่งน้ำเเข็งพวกนี้ไม่มีรอยเลือด ไม่มีร่องรอยที่บอกว่าได้โจมตีคนอื่นเเล้ว หมายความว่า…คุณหนูทั้งสองหลบการโจมตีนี้ได้ และถ้าไม่ได้ถูกน้ำแข็งแทงตัว ก็แปลว่า…พวกเธอไม่ได้ร่วงลงไปในธารน้ำ ดังนั้นช่วยพูดออกมาอีกครั้งว่าเเท่งน้ำแข็งนี้มีร่องรอยความผิดปกติอะไรหรือไม่”

เจอคำถามนี้ สีหน้าของทหารจากอาณาเขตอัศวินราชินีเหมันต์ที่ไม่ได้คิดเอาไว้ก่อนก็อึกๆอักๆ พวกเขามองซ้ายมองขวาก่อนจะมองไปยังเสวี่ยจิงเพื่อขอความช่วยเหลือ เสวี่ยจิงไม่คิดเลยว่าท่านอัศวินแกะทองคำจะคิดถึงเรื่องเล็กๆน้อยๆแล้วก็เข้าใจทุกอย่างได้ด้วยตนเอง เเละที่ไม่คิดมากกว่าก็คือการที่ทหารพวกนี้ช่างโง่เขลา เวลานี้ยังหันมามองเธอ หมายความว่าต้องการให้ผู้อื่นรู้ว่าเธอบงการหรือ?

อัศวินแกะทองคำเร็วมาก เขาคือคนที่ลูกสาวที่รักหายไป ดังนั้นย่อมไม่ปล่อยให้ผู้อื่นลอยนวลไปได้ อัศวินหงส์ขาวที่คิดว่าตนเองรู้จักนิสัยของอัศวินแกะทองคำดี เวลานี้ยังประหลาดใจกับท่าทีของเขาเลย…คนผู้นี้นอกจากจะฉลาดมากแล้วก็ยังเป็นคนที่แสดงละครได้ดีมากเสียด้วย ช่าง…ไม่เหมือนกับความเข้าใจที่ว่าเป็นคนซื่อตรงเลยจริงๆ

“คุณหนูเสวี่ยจิงเป็นผู้ควบคุมทหารให้ทำการช่วยเหลือใช่หรือไม่? เเล้วพบเจออะไรบ้าง ช่วยเล่าให้ฉันฟังทั้งหมดที”

อัศวินแกะทองคำชี้เป้ามายังเสวี่ยจิงทันทีราวกับรู้ตัวคนผิดแล้ว สีหน้าของเสวี่ยจิงมีร่องรอยความอึดอัดใจอยู่บ้าง เเต่ราชินีเหมันต์ก็เเตะหลังเธอ

“ไปช่วยท่านอัศวินแกะทองคำให้ดี”

คำพูดนี้หมายความว่าอย่าเล่นตุกติกอะไรอีก คนตรงหน้านี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอ ดังนั้นควรจะบอกทุกอย่างที่รู้ออกมาเสีย ก่อนจะถูกกระชากใบหน้าโดยผู้อื่น

เห็นสองเเม่ลูกทำเช่นนั้น อัศวินหงส์ขาวก็อยากจะหัวเราะออกมา เเต่เธอรู้ว่าสถานการณ์เเบบนี้ทำไม่ได้ สุดท้ายจึงก้มหน้าลง ซ่อนรอยยิ้มที่หลุดรอดออกมา…

“คุณหนูเสวี่ยจิงน่าจะเห็นตั้งเเต่เริ่มต้นใช่หรือไม่ ช่วยพูดรายละเอียดทั้งหมดตั้งเเต่ที่บุตรีของฉันเดินเข้าไปในพื้นที่ล่าให้หน่อย ฉันต้องการทำความเข้าใจว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้คุณหนูสามของฉันถูกลอบโจมตีโดยพวกพิกซี่ได้ ทั้งๆที่พิกซี่ในตอนเเรกถูกกำจัดทั้งหมดแล้ว”

“ด้วยนิสัยของพวกพิกซี่ มันไม่มีทางซ่อนตัวอยู่บริเวณนั้นเเล้วรอจังหวะลอบโจมตี มีอีกอย่างก็คือการที่มันไม่ถูกเจอตัวก็เลยยังรอดจนไปเปิดใช้งานกับดักจนได้”

“แต่ปัญหาที่มากกว่านั้นก็คือ…ฉันกำลังสงสัยว่าทำไมมันไม่เลือกใช้กับดักที่อยู่ด้านหน้าสุด แต่กลับใช้ดักกับที่อยู่ข้างหลังบุตรีของฉันพอดี ราวกับว่าเมื่อพวกมันหลุดออกมาก็พุ่งตัวไปหากับดัก แล้วบังเอิญว่ากับดักนั้นอยู่ต่อหน้าพอดี”

“หากเป็นเเบบนั้น…ก็สงสัยว่าพวกพิกซี่บินผ่านทหารมากมายเช่นนั้นไปได้อย่างไร ปริศนาพวกนี้มีคำตอบในตัวเองอยู่เเล้ว คุณหนูเสวี่ยจิงจะช่วยฉันคลี่คลายใช่หรือไม่?”

​เหมือนถูกมองทะลุความจริงทั้งหมด เสวี่ยจิงใจสั่นไหว หากไม่ใช่เพราะมารดาของตนเองยังคงอยู่ที่นี่และคอยช่วยแก้สถานการณ์ ไม่แน่ว่าใบหน้าที่ดูอบอุ่นของคนตรงหน้าอาจจะทำให้เธอเปิดเผยทุกอย่างออกไปแล้ว

“เสวี่ยจิงจะช่วยเหลืออย่างเต็มที่แน่นอน หากเธอไม่ช่วย ฉันนี่แหละที่จะจัดการลงโทษลูกสาวคนนี้ทันที”

“โอ้...”

อัศวินแกะทองคำยกยิ้มเล็กน้อย เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เห็นได้ชัดว่าในใจของเขามีความคิดเป็นของตนเองอยู่แล้ว ดังนั้น...แทนที่จะต้องเสียเวลาไปกับการโต้เถียง เขาเลือกที่จะเดินไปข้างหน้าเพื่อดูพื้นที่จริงมากกว่า

​ที่นั่นมีคุณชายห้ายืนอยู่ก่อนแล้ว สีหน้าของเขาเหมือนคนไม่ได้นอน แม้แต่ทหารของอัศวินพันปีเองก็มีสภาพไม่ต่างกันมากนัก อัศวินแกะทองคำเห็นมือของเขาที่เต็มไปด้วยรอยแดงจากหิมะกัด ทั้งยังทุบน้ำแข็งตลอดทั้งวันจนกลายเป็นบ่อขนาดใหญ่ เขาก็นึกชื่นชมอีกฝ่ายมาก

​คนๆนี้ .... น่านับถือจริงๆ หากในอนาคตอาณาเขตของอัศวินพันปีเกิดเรื่องขึ้นมาแล้วต้องการความช่วยเหลือ เขาเองก็คิดว่าการช่วยเหลือพวกคนที่น่าเคารพแบบนี้เป็นอะไรที่น่าสนใจไม่น้อยเลย...

​อัศวินหงส์ขาวเองก็ไม่ต่างกันนัก เธอเคยได้ยินเรื่องที่คุณชายห้าแห่งอัศวินพันปีต้องการแต่งงานกับบุตรีบุญธรรมของเธอแล้ว แม้ว่าจะถูกปฏิเสธไป แต่เขาก็ไม่คิดโกรธเคืองเลย

กลับกัน...ยังใช้ความพยายามของตนเองสุดความสามารถต่อไป หากเป็นเธอ...ไม่สิ! ไม่ใช่ว่าเธอเองไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนี้ คนที่ตนเองรัก กับคนที่รักตนเอง ผู้อื่นมองมาก็คงจะตัดสินใจง่ายดายว่าควรจะเลือกอะไร แต่เธอกลับยังรอ...

​เอาเถอะ เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับตนเอง แต่อัศวินหงส์ขาวชอบคุณชายคนนี้มากๆ หากมีโอกาสก็จะคอยช่วยพูดให้เขาก็แล้วกัน เชื่อว่าต่อให้ไม่ได้แต่งงานเกี่ยวดองกัน แต่ความสัมพันธ์มิตรสหายก็จะช่วยคุณชายผู้นี้ได้มาก

​ปึก!!

​เข่าของบุรุษที่มีค่ายิ่งกว่าชีวิต บัดนี้คุณชายห้าได้คุกเข่าของเขาลง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดแดงก่ำ หากไม่ใช่เพราะยังอดทนอยู่ เขาอาจจะร้องไห้ออกมาแล้วก็ได้

“ขออภัยที่ปกป้องคุณหนูทั้งสองไม่ได้ทั้งๆที่รับปากเอาไว้แล้วแท้ๆ ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของผมเอง ถ้าไม่ใช่เพราะผมบอกให้คุณหนูอันเชื่อใจว่าจะตามไปปกป้องทุกที่ เธอคงไม่พาคุณหนูสามแห่งอัศวินแกะทองคำไปล่าแบบนี้ ถ้าจะต้องลงโทษใครสักคนก็ลงโทษที่ผมได้เลย”

​คุณชายห้าคิดมาตลอดทั้งวันทั้งคืนแล้วว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบอย่างไรบ้าง สองคนก็จากไปแล้ว ส่วนเขาที่บอกว่าจะช่วยปกป้องกลับยังคงอยู่ ดังนั้น...สิ่งที่เขาควรจะทำหลังจากนี้ก็คือการแสดงความรับผิดชอบออกมาอย่างถึงที่สุด เขาจะไม่ปล่อยให้ชื่อเสียงของคุณหนูอันมัวหมองเพราะความผิดพลาดของตนเอง

​เห็นการแสดงออกที่จริงใจของเขา อัศวินแกะทองคำยิ่งมีประกายในดวงตามากขึ้น เขารู้ว่าคนของอัศวินพันปีส่วนใหญ่แล้วเป็นเช่นนี้ ยิ่งได้รับมอบหมายงานให้ปกป้องใครสักคนแล้วทำไม่สำเร็จ พวกเขาจะถือว่าเป็นความผิดของตนเองทันที

ที่จำได้...พวกอัศวินรุ่นก่อนๆมีกระทั่งฆ่าตนเองตายไปด้วยซ้ำหลังจากจบภารกิจ เพราะเขารับปากกับใครบางคนว่าจะป้องกันให้ดีแต่ทำไม่ได้ เอาเถอะ...นิสัยแบบนี้ดูเหมือนคนโง่ก็จริง แต่ถ้าพูดถึงบุตรีที่เขารักมากที่สุด หากมีคนแบบนี้ปกป้องอยู่ข้างกาย เขาก็คงจะเบาใจได้มาก

“รู้ความผิดของตนเองก็พอ ยืนขึ้นได้แล้ว ไม่ใช่ว่าเข่าของคนจากอัศวินพันปีมีค่ามากหรอกหรือ? ไม่จำเป็นต้องคุกเข่าในตอนนี้เลย”

“ผมจะยืนขึ้นแน่นอน เพราะผมยังต้องตามหาตัวของคุณหนูทั้งสองให้เจอ แต่...หลังจากที่พบทั้งสองแล้ว ผมจะมารับโทษอีกครั้ง”

ใจของคุณชายห้าคิดว่าคุณหนูทั้งสองไม่น่ารอดแล้ว ดังนั้นเขาจึงคิดว่าจะกลับมารับโทษหลังจากที่ได้เจอ “ร่าง” ของทั้งสองคน ช่างเป็นการแสดงที่จริงใจเสียจริง

​แม้อัศวินหงส์ขาวจะคันปากยุบยิบอยากบอกความจริงแก่คุณชายหนุ่มน้อยผู้นี้ กระนั้น...ถ้าไม่มีการแสดงของเขา ทุกคนก็จะไม่เชื่อว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ หางที่เก็บซ่อนไว้ก็จะไม่โผล่ออกมาให้เห็น สุดท้ายเธอจึงทำได้แค่สาบานอยู่ในใจว่าเมื่อจบเรื่องนี้แล้ว เธอจะชดเชยให้เขาอย่างดีแน่

………………………………