บทที่ 587 ขัดคำสั่ง (อ่านฟรี 13 ต.ค. 69)

บทที่ 587 ขัดคำสั่ง

ซูหยวนละสายตาจากแผ่นหลังที่หายไปเมื่อครู่ จากนั้นก็กวาดตามองรอบๆร้านแห่งนี้ แม้ว่าที่นี่จะยังมีอุปกรณ์ในการทำการเกษตรมาก แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นที่สนใจของอีกฝ่ายเลย มีเพียงแค่วัตถุดิบอย่างพวกอาหารพืชผักเท่านั้นที่ไม่มีเหลือในร้าน เว้นก็แค่ของคุณภาพไม่ดีที่เปลี่ยนเป็นอาหารสัตว์ได้พวกนั้น

คำนวณคร่าวๆ ราคา 1,000,000 เหรียญ ที่สามารถซื้อผลึกบาเรียได้ประมาณ 100 ผลึก ถือว่าเป็นจำนวนเงินที่ไม่มากแต่ก็ไม่น้อยเช่นกัน แน่นอนว่าถ้าเทียบกับการที่มันเป็นร้านค้าขนาดกลางของเมืองท่าหน้าด่านในช่วงสงครามระหว่างอาณาเขตไม่เกิดขึ้นมานานแล้ว ราคานี้ก็ถือว่าไม่แพงมากนัก ทางเจ้าของร้านคงจะต้องการขายมันทิ้งแล้วจริงๆ

ซูหยวนไม่ได้ขาดเงินพวกนั้น อีกอย่าง...นอกจากที่เธอจะใช้ร้านค้านี้เป็นแหล่งกระจายสินค้าไปยังอาณาเขตอื่นๆได้แล้ว เธอก็รู้สึกว่าอยากรู้จัก “ตระกูลกั๋ว” ให้มากขึ้นอีกสักหน่อยด้วยเช่นกัน

ทางด้านหนูทองลายขาวที่ถูกส่งมา หลังจากที่กั๋วตงกลับไปคฤหาสน์ของตนเอง เขาก็รีบไปหาบิดาเพื่อให้อีกฝ่ายดูว่าตนเองถูกรังแกมาขนาดไหน

“คุณพ่อ คุณพ่อต้องช่วยลูกด้วยนะ!!” เห็นคนร่างใหญ่ที่วันๆเอาแต่ก่อปัญหา แม้แต่ช่วงเวลาสำคัญนี้ก็ยังไม่รู้จักเวล่ำเวลา คนเป็นพ่ออย่างเขาก็รู้สึกเหนื่อยใจไม่ได้จริงๆ

“พอได้แล้ว วันนี้อยู่เฉยๆที่บ้านและห้ามออกไปข้างนอกอีก”

“อะไรนะ?” เดิมทีกั๋วตงคิดว่าพ่อของเขาน่าจะทำเหมือนเดิม โบกมือแล้วสั่งให้ทหารตระกูล 20 คนติดตามตนเองไปเอาเรื่องคนที่กล้ารังแก ยิ่งใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือดเช่นนี้ คนเป็นพ่อจะต้องไม่ปล่อยเอาไว้ ดีไม่ดีอาจจะไปกับเขาเพื่อจัดการคนที่กล้าลงมือด้วยตนเอง แต่ทำไม...ทำไมวันนี้พ่อจึงเปลี่ยนไป

“พ่อ!! ทำไมไม่ให้ทหารไปจัดการนังสารเลวนั่นที่กล้า..อ่อก!” พูดไม่ทันจบประโยค อาการช้ำในที่กำลังจะหายดีเนื่องจากได้ยามาบ้างแล้วก็ปรากฏอาการอีกครั้ง

“อ๊า! คุณชาย ท่านหมอบอกว่าอย่าเพิ่งส่งเสียงดังไม่ใช่หรอครับ”

“ฉันรู้ แต่...อ่อก” 

เอาล่ะ ในที่สุดคุณชายที่ต้องการแผดเสียงก็เงียบไปเสียที เลือดกำลังไหลเต็มปากของเขา คำพูดที่บอกว่าเลือดอาจจะไหลหมดตัวก็ดังผ่านหูขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้สีหน้าของกั๋วตงเปลี่ยนเป็นย่ำแย่ ครานี้เขาถึงกับเอามือปิดปากตนเองด้วยซ้ำ ไม่ว่ายังไงก็จะไม่พูดอีกต่อไปแล้ว

แทนที่จะกังวล คนเป็นบิดาซึ่งได้ข่าวเรื่องอาการของลูกชายมาก่อนแล้วย่อมรู้สึกมีความสุข ลึกๆแล้วเขาแอบขอบคุณผู้ที่ลงมือด้วยซ้ำ ยังอยากจะถามเลยว่าการ “ตบ” ให้ช้ำในขนาดนี้ต้องทำอย่างไรบ้าง เพราะถ้าวันไหนเจ้าลูกชายจอมดื้อดึงคนนี้ก่อปัญหาอีก เขาก็จะได้ลงมือในแบบเดียวกันเพื่อปิดปากของเขาไปเสีย

แต่ก็นั่นแหละ...ในฐานะพ่อที่รักลูกชายมากจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร เขาทำเป็นกังวลใจกับอาการของลูกชาย จากนั้นก็ส่งปากกาและกระดาษให้อีกฝ่ายเพื่อใช้สองสิ่งนี้สื่อสารแทน

“เอาล่ะ ทีนี้ก็ควรจะฟังฉันได้แล้วใช่ไหม?” บิดาของกั๋วตงที่มีฐานะเป็นถึงหนึ่งในผู้อาวุโสของตระกูลกั๋วกล่าวขึ้นมาอย่างใจเย็น ตัวเขามีบุตรชายตอนอายุมากแล้ว ก่อนหน้านี้ใครๆก็บอกว่าเขาเป็นหมันไม่อาจมีลูกชายได้ แต่ความจริงก็แสดงให้เห็นแล้ว ลูกชายของเขาแค่เล่นตัว มาเกิดช้าหน่อยก็เท่านั้น ไม่ได้แปลว่าเขาไร้น้ำยาเสียเมื่อไร

การที่ลูกชายมาเกิดเป็นเหมือนพรครั้งใหญ่ของเขา ทำให้ผู้อาวุโสกั๋วดูแลและตามใจลูกชายคนนี้มาก จนมาอายุปูนนี้แล้วก็ยังทำตัวเหมือนเด็กๆเหมือนเดิม แม้เขาจะรู้ว่าตนเองเลี้ยงดูมาแบบผิดๆ แต่จะทำอย่างไรได้? 

ไม้อ่อนยังดัดง่าย แต่ไม้แก่เช่นนี้จะดัดได้อย่างไร พยายามดัดแค่ไหนก็มีแต่มือเท่านั้นที่เจ็บจากการต่อต้าน สุดท้ายเขาก็เลยตามเลย ในความคิดของเขา...ที่นี่จะให้ลูกชายเล่นไปเท่าไรก็ได้ มันเป็นเหมือนกับสวนหลังบ้านของเขานั่นแหละ จนกว่าจะเกิดปัญหา...เขาค่อยออกไปดูแลเสียหน่อยก็พอแล้ว

แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน เขาได้ข่าวมาแล้วจากคนของตนเองที่กระจายอยู่รอบๆ คุณหนูแห่งอัศวินหงส์ขาวกำลังอยู่ในเมืองนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดปัญหา จะต้องไม่ปล่อยลูกชายไปสร้างเรื่อง ส่วนคนที่กล้าลงมือกับลูกชายเขาจนเจ็บหนักเช่นนี้ เขาจะจัดการเมื่อไรก็แค่ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น

ถามว่าเขากลัวคุณหนูผู้นั้นหรือ? แน่นอนว่าไม่ได้กลัวมากมายอะไร ก็แค่ไม่อยากสร้างปัญหาเท่านั้น คนของเขาที่อยู่อาณาเขตอัศวินเหมันต์ช่วงเวลาไม่กี่วันมานี้ได้ยินข่าวมามากแล้ว ความน่าทึ่งของคุณหนูผู้นี้

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความสำเร็จในการล่า การช่วยเหลือคุณหนูสามแห่งอัศวินแกะทองคำไม่ให้ได้รับอันตรายจากแผนของคนอื่น แถมยังเป็นคนแรกที่อยู่ค้างคืนในพื้นที่ล่าโดยไม่เป็นอันตรายด้วย คนแบบนี้...ช่างมีแต่เรื่องน่าสงสัยเต็มไปหมด ดังนั้น...หากเลี่ยงได้ก็เลี่ยงดีกว่า อย่าไปทำให้เกิดปัญหากับตนเองเลย

เรื่องนี้ผู้อาวุโสตระกูลกั๋วคิดได้ ทว่ากั๋วตงลูกชายเขาจะคิดได้ได้อย่างไร เมื่อเห็นว่าบิดาไม่ต้องการจะลงมือเวลานี้ มันทำให้เขารู้สึกอับอายมาก มากเสียจนโกรธบิดาไปด้วย ถือว่าบิดาไม่ให้หน้าเขาเลย เขาถูกคนอื่นทำร้ายมาแต่ไม่ทำอะไร นี่ไม่เท่ากับเป็นการบอกคนอื่นๆว่า “มาสิ เอาเลย...เชิญลงมือกับกั๋วตงได้เลย สุดท้ายแล้วพ่อของเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรขนาดนั้น” เลย

เป็นแบบนี้แล้วหน้าของเขาจะเอาไปไว้ที่ไหน!!

กั๋วตงโกรธจัด เขาไม่พูดอะไรเพราะยังพูดไม่ได้ แต่เดินสะบัดตัวออกไปข้างนอกแล้ว ตรงไปยังห้องนอนก่อนจะหยิบเงินที่ซ่อนไว้มาหนึ่งกำมือ ถ้าพ่อไม่ยอมให้คนไปช่วยจัดการปัญหา เช่นนั้น...เขาก็สามารถใช้วิธีอื่นในการเพิ่มคนมีฝีมือได้เช่นกัน

“ไปจ้างทหารที่ออกเวรมา 20 คน” คำสั่งผ่านกระดาษของกั๋วตง พร้อมกับยัดเงินในมือให้คนของตนเองด้วย 

ข้างหน้าเขียนว่า “รายการขึ้นเงิน 100,000 เหรียญ” เงินมูลค่ามากขนาดนี้เพียงพอที่จะซื้อร้านค้าขนาดเล็กได้แล้ว แต่นี่เป็นก็เป็นเงินส่วนตัวที่คุณชายได้รับมาจากการปล้น ไม่สิ! ความร่วมมือกับร้านค้าขนาดกลางนั้นมาเป็นเวลากี่กว่าๆ ดังนั้น...คุณชายจะเอาไปใช้ทำอะไร พวกเขามีสิทธิเสียดายด้วยหรือ?

“ใช้เงินพวกนี้เพื่อจ้างพวกมัน แล้วดูสิว่านังสารเลวนั่นจะหนีไปได้ยังไง”

เมื่อความโกรธเข้าครอบงำ คนไร้สมองคนนี้ก็ไม่คิดอะไรอีกต่อไป เขายังทำตามใจของตนเอง โดยไม่สนใจด้วยว่าบิดาจะกล่าวเตือนอะไรมาบ้าง

อันซูหยวนรอที่ร้านไม่นานก็ได้รับข่าวจากเด็กหนุ่มแล้ว ปรากฏว่าแม้แต่สัญญาซื้อขายร้านก็ยังอยู่ในร้านอยู่แล้ว เจ้าของร้านเขียนเอกสารไว้ทั้งหมด รอแค่ได้รับเงินแล้วก็อนุมัติเปลี่ยนชื่อร้านเป็นของผู้ซื้อคนใหม่ได้เลย แสดงให้เห็นว่าเจ้าของร้านต้องการโยกย้ายถิ่นมาตั้งนานแล้ว

เด็กหนุ่มรีบไปจัดการเอกสารให้ ซูหยวนจ่ายเงินให้เขาไป 500,000 เหรียญก่อน ถ้าจัดการเสร็จแล้วค่อยโอนให้อีก 500,000 เหรียญ 

เมื่อเด็กหนุ่มเห็นว่าเธอมีเงินมากมายขนาดนั้น เขาก็ตื่นเต้นมาก การใช้เงินสดซื้อร้านค้าระดับกลาง ไม่แม้แต่จะยื่นเรื่องกู้เงิน ถือว่าเธอเป็นคนระดับสูงของอาณาเขตแล้ว ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะไม่กลัวกั๋วตง บางทีเธอเองก็อาจจะมีตำแหน่งมาจากไหนก็ได้ 

ความงามสง่าของเธอเหมือนกับคนที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีแล้ว แผ่นหลังตั้งตรง เดินเป็นเส้นและมั่นคง ท่าทางเช่นนี้เหมือนกับชนชั้นสูงเสียยิ่งกว่าเด็กๆชนชั้นสูงทั่วไปเสียอีก

ตอนนี้ซูหยวนเพียงนั่งรอให้การดำเนินการเสร็จสิ้นเท่านั้น ทว่าตอนที่ร้านยังเงียบอยู่ ประตูทางเข้าก็ถูกเคาะอย่างแรงแล้ว เด็กหนุ่มตอนแรกจะวิ่งออกมาต้อนรับลูกค้าตามสัญชาตญาณ แต่เมื่ออันซูหยวนโบกมือให้ราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ออกไป หนุ่มน้อยก็ทำเรื่องเปลี่ยนชื่อและลงทะเบียนให้เจ้าของคนใหม่ต่อไป

ถือว่าเป็นเรื่องโชคดีที่เด็กหนุ่มไม่ออกไปด้วยตนเอง เพราะหลังจากที่ราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ของเธอไปถึงด้านหน้าประตู ตอนนั้นก็ปรากฏดาวกระจายขนาดเล็กเหมือนกับเกร็ดหิมะพุ่งออกมาทั่วทั้งขอบประตูที่เปิดออก เหมือนจงใจจะ “ฆ่า” คนที่เปิดประตูนี้อยู่แล้ว โดยไม่สนใจเลยว่าด้านหลังนี้จะเป็นผู้ใด

ตู้ม!!

ราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์เองก็รวดเร็วเช่นกัน เธอไม่มีทางปล่อยให้คนที่โจมตีตนเองรอดพ้นไปได้ ก็เหมือนกับที่เจ้านายของมันชอบทำ นิสัยเช่นนี้คล้ายว่าจะส่งต่อกันมาหมดแล้ว

กรงเล็บแหลมคมของราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ตวัดไปที่ด้านหน้าประตูทันทีที่เธอหลบการโจมตีเมื่อครู่ได้พ้น เนื่องจากการโจมตีอย่างกะทันหันเช่นกัน แถมยังเป็นการโจมตีชนิดที่ว่า...พุ่งทะลุอย่างฉุดไม่อยู่ด้วย

กรงเล็บนั้นสร้างพลังงานทำให้ประตูที่สร้างมาอย่างดีถูกทำลายในพริบตา จากนั้นกรงเล็บก็ฟันเข้าที่ลำคอของพวกเขา ถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนที่อยู่ข้างหลังกางโล่บาเรียออกได้ทัน พวกเขาทั้งหมดอาจจะได้รับบาดเจ็บไปแล้ว!

ตู้ม!!

การโจมตีต่อเนื่องเป็นจุดเด่นของพวกตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์อยู่แล้ว หลังจากที่การโจมตีแรกไม่สำเร็จ มันก็ใช้ปีกของตนเองสยายออกเพื่อเพิ่มความเร็ว หลังจากนั้นก็พยายามหาช่องในการโจมตี ซึ่งด้วยการเตรียมการที่ไม่พร้อมสรรพของผู้มาใหม่ ทำให้ราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์เห็นช่องอย่างรวดเร็ว

“กี๊ด!!” เจ้าราชินีส่งเสียงออกมาเหมือนสะใจหนักหนา จากนั้นก็ใช้พลังพิษพร้อมกับกรงเล็บของตนเอง เตรียมตวัดใส่ช่องโหว่นั้นเพื่อทำให้บาเรียแตกออก

เหงื่อไหลซึมกรอบหน้าของ “ทหารรับจ้าง 20 คน” ที่ได้รับคำสั่งเร่งด่วนจนไม่มีเวลาหาข้อมูลหรือเตรียมอุปกรณ์มาให้พร้อม พวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่า “เหยื่อ” ที่หมายถึง แท้จริงแล้วเป็นยอดฝีมือเช่นนี้

ไหนบอกว่าเป็นเด็กหญิงอายุน้อย ดูแล้วเป็นพวกเอาแต่ใจตนเองคนหนึ่ง ผิวพรรณดูดีไม่เหมือนกับทหารหรือนักสู้ทั่วไป ดังนั้นเธอก็น่าจะเป็นคนอยากสมัครทำงานที่ร้านนี้ใหม่ หรือไม่ก็พวกระดับล่างๆเท่านั้น ไหนเลยจะเคยร่ำเรียนอย่างดีในสถาบันเช่นคนระดับสูงอื่นๆ

“หยุดก่อน” 

น้ำเสียงราบเรียบของอันซูหยวนดังขึ้นจากที่ไกลออกไป ประตูที่เกือบจะพัง...ในที่สุดเมื่อการต่อสู้หยุดชะงักไปก็ร่วงลงมาเหมือนกองขยะ เปิดเผยให้คนภายนอกเห็นว่าข้างในเกิดปัญหาอะไรขึ้นกันแน่

ราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์บินกลับมายืนข้างอันซูหยวนอีกครั้ง แต่ดวงตากลับเขม็งมองไปที่ผู้มาเยือนทั้ง 20 คน เห็นได้ชัดว่าพร้อมที่จะลงมือเลย ดังนั้น...แรงกดดันนี้ย่อมทำให้ทหารรับจ้างทั้ง 20 คนหวาดกลัว

“พวกคุณเป็นคนของท่านกั๋วตงคนนั้น?” อันซูหยวนเอ่ยถามขึ้นมาตรงๆ ท่าทางที่ไม่เกรงกลัวของเธอนั้นทำให้ทหารรับจ้าง 20 คนมองหน้ากันเอง

“ขออภัยด้วย พวกเราไม่อาจจะบอกนายจ้างได้ แต่...ท่านช่วยแนะนำตัวหน่อยได้ไหมว่าแท้จริงแล้วเป็นใครมาจากไหน” ตัวแทนของทหารรับจ้างเอ่ยถามขึ้นมาด้วยท่าทางสุภาพ

พวกเขาเป็นทหารรับจ้างได้ก็มีข้อมูลมากมายนัก ข่าวเรื่องที่ทุกคนรู้...พวกเขาก็ย่อมต้องรู้ แถมนอกจากข่าวลือไร้สารพวกนั้นแล้ว กระทั่งรูปลักษณ์ของคุณหนู วิธีการต่อสู้ หรืออื่นๆ พวกเขาก็ได้รู้มาบ้างเช่นกัน

ทหารรับจ้างถูกเรียกว่าทหารรับจ้างก็แปลว่าเป็นที่ได้รับการยอมรับจากทางการด้วยส่วนหนึ่ง เมื่อมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น ทหารและพวกขุนนางก็จะว่าจ้างทหารรับจ้างพวกนี้ไปช่วยด้วย หรือก็คือ...หลายครั้งพวกเขาก็ร่วมมือกันในการทำงานอยู่แล้ว ดังนั้นข้อมูลเกี่ยวกับคุณหนูแห่งอัศวินหงส์ขาวย่อมต้องมีไม่น้อยเช่นกัน

ลักษณะท่าทางของอันซูหยวนก็เหมือนกับที่เขาเคยได้ยินมาก่อนหน้านี้ คุณหนูแห่งอัศวินหงส์ขาวเป็นคนรูปร่างเล็ก บอบบางมากกว่าคนในอาณาเขตของพวกเขาปกติ แต่กลับมีพลังมากกว่า และแรงกดดันของเธอเป็นสิ่งที่ทำให้แม้แต่พวกสัตว์ร้ายในเขตล่าของอัศวินเหมันต์ก็ยังไม่กล้าเคลื่อนไหว

ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่รู้ ต้องการอาศัยจังหวะเผลอของเป้าหมายในการโจมตี ก็นะ...คุณชายกั๋วตงผู้นั้นส่งคนไปหาพวกเขา แจ้งว่ามีคนทำร้ายตนเองอยู่ในร้านนี้ ต้องการจัดการไม่ว่าจะเป็นหรือตายก็ช่าง อีกทั้งยังบอกว่ามีคำสั่งจากท่านผู้อาวุโสกั๋วแล้ว พวกเขาก็เชื่อว่าท่านผู้อาวุโสกั๋วไม่น่าจะคิดสั้นเกินไป ถึงอยากจะปกป้องบุตรชายก็ไม่ควรหลับหูหลับตา

 ในความคิดของพวกเขา...ท่านกั๋วน่าจะตรวจสอบแล้วว่าคนที่จะลงมือนี้ไม่มีปัญหาอะไร ทว่า...เมื่อพวกเขาได้เห็นรูปร่างของคนที่ซ่อนอยู่หลังประตู แถมยังมีสัตว์ร้ายอย่างตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ด้วย...นี่ไม่เหมือนกับข้อมูลที่ได้ยินมาเลยหรือ?

คนของคุณหนูอัศวินหงส์ขาวไปที่อาณาเขตเหมันต์อย่างไร...แน่นอนว่าต้องบินไปด้วยตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ตัวใหญ่น่ะสิ! คนวงในอย่างพวกเขาและท่านกั๋ว แค่เห็นตั๊กแตนที่ยืนข้างกายของคุณหนูก็น่าจะเข้าใจแล้วว่าอะไรเป็นอะไร หรือว่า...ครั้งนี้ท่านกั๋วเลอะเลือนไปแล้วจริงๆ นี่...คิดจะส่งพวกเขามาตายเลยหรือ?

…………………………….