บทที่ 607 ถั่วกระดอง (อ่านฟรี 2 พย. 69)

บทที่ 607 ถั่วกระดอง

จากตอนแรกที่อัศวินพันปีเป็นคนเอาสมบัติประจำอาณาเขตมาล่อลวงหญิงสาว ตอนนี้กลับกลายเป็นเธอที่เอาสัตว์เลี้ยงของตนเองมาล่อลวงอัศวินพันปีแทน! 

เนื่องจาก ยิ่งเขาให้สิทธิ์ในการเข้าพื้นที่ล่าเธอมากแค่ไหน เธอก็จะช่วยพวกเขาต่อสู้มากเท่านั้น สิ่งนี้เป็นสิทธิพิเศษที่จะได้กันทั้งสองฝ่าย 

เมื่อข้อเสนอนี้ออกมาจากปากของเธอ สีหน้าของทุกคนก็เต็มไปด้วยความลังเล สิทธิพิเศษในการเข้าพื้นที่ล่าไม่ใช่จะมอบให้ใครก็ได้ง่ายๆ 

แม้แต่คุณชายห้าเอง…ตอนที่แลกเปลี่ยนกับอันซูหยวนก็ยังต้องยกสิทธิ์ของตนเองให้อีกฝ่ายเลย หมายความว่าเขาจะได้สิทธิ์ในการล่าลดลงด้วยนั่นเอง แต่ครั้งนี้...อันซูหยวนต้องการได้สิทธิ์เป็นของตนเองโดยตรง และจำนวนก็ยังขึ้นอยู่กับเงื่อนไขสุดพิเศษของเธอด้วย 

หลายคนอยากให้เธอมาช่วยต่อสู้…ถ้าอย่างนั้นก็ต้องมอบสิทธิ์ในการได้รับทรัพยากรให้เธอด้วย ไม่ใช่จะใช้เธอเป็นเหมือนคนรับใช้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

เงื่อนไขที่อันซูหยวนพูดขึ้นมานั้น ฝั่งของพวกเขาจะต้องเสียทรัพยากรให้หญิงสาวก็จริง แต่....ปัญหาของเรื่องนี้คืออะไร? ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดกลับเป็นการที่พวกเขาไม่อาจตรวจสอบทรัพยากรหลังจากที่เธอได้แล้วต่างหาก

อีกทั้งยังมีเรื่องสิทธิพิเศษที่สามารถเข้าออกอาณาเขตของอัศวินพันปีได้เหมือนกับบุตรชายบุตรสาวคนหนึ่งของเขา นี่....นี่มันกระทบกับสิ่งที่หลายๆคนหวาดกลัวในตอนแรกมาก

แต่เดิมพวกเขาก็กลัวพลังที่แข็งแกร่งของสัตว์เลี้ยงของเธออยู่แล้ว กลัวว่าวันหนึ่งควบคุมไม่ได้แล้วจะทำให้เกิดปัญหาใหญ่ตามมา แล้วจู่ๆเธอกลับบอกว่า... “ดีเลย เช่นนั้นก็ไม่ต้องควบคุม จงอนุญาตให้ฉันเข้ามาอย่างถูกต้องและมีอิสระเสีย!” แบบนี้แล้วจะทำให้ทุกคนสบายใจที่จะยอมรับเงื่อนไขนี้ได้อย่างไร

แม้จะเทียบกับสมบัติประจำอาณาเขตไม่ได้ เเต่สิทธิ์นี้ก็ใช่ว่าจะตัดสินใจยกให้ใครก็ได้ง่ายๆเสียหน่อย อัศวินพันปีเข้าใจว่าเรื่องนี้ยังเป็นปัญหาใหญ่ อีกทั้งไม่ต้องรีบร้อนตอบรับหรือปฏิเสธอยู่เเล้ว ดังนั้นเขาจึงตอบเธอไปโดยตรง

“สำหรับเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญมาก ดังนั้นให้ฉันได้พูดคุยกับคนของเราก่อนเเล้วจะให้คำตอบโดยเร็วเเน่นอน สำหรับวันนี้เธอคงเหนื่อยมามากแล้ว เช่นนั้นคงไม่รั้งไว้เพื่อพูดคุยกับคนแก่อย่างฉัน ดังนั้นจะให้คนเตรียมการรับรองเอาไว้ สามารถไปพักผ่อนที่นั่นก่อนได้เลย อ่า....ได้ยินว่าเจ้าห้ากำลังกลับมาที่นี่พร้อมกับสัตว์เลี้ยงของเธอด้วย เช่นนั้นก็รอไปพร้อมกันเลยเถอะ” 

อัศวินพันปีกล่าวเชิญหญิงสาวไปพัก เขากระทั่งเตรียมบ้านพักขนาดใหญ่เพื่อรับรองสัตว์เลี้ยงของเธอไว้ด้วย อันที่จริงดูเหมือนให้สิทธิพิเศษ แต่ความจริงไม่ใช่เเบบนั้น … เพราะสาเหตุที่เขาให้บ้านพักเธอเเยกออกไปเดี่ยวๆ ก็เพื่อที่จะได้เตรียมการป้องกันระดับสูงเอาไว้อย่างไรล่ะ! 

ทันทีที่ได้ยินข่าวว่าสัตว์เลี้ยงที่น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจอเจวีจะมาที่นี่ เช่นนั้นเขาก็คิดเเล้วว่าต้องป้องกันอันตรายต่างๆจากพวกมันได้ยังไงบ้าง ที่นี่มีเเต่หัวกะทิของอาณาเขต หากเกิดปัญหาเเล้วคนที่นี่ตายกันหมด เช่นนั้นอาณาเขตอัศวินพันปีก็จบสิ้นเเล้ว!!

สุดท้ายก็เลยสร้างปราการในรูปเเบบบ้านพักไว้ให้เธอ เมื่อไรก็ตามที่ได้ยินว่าสัตว์ร้ายพวกนั้นคลุ้มคลั่ง เช่นนั้นก็จะเปิดใช้การป้องกันระดับสูง เเละค่ายกลในการจับเจ้าพวกนั้นขังไว้ที่นั่นจนกว่าจะสงบ 

ส่วนความปลอดภัยของอันซูหยวนน่ะหรือ? ในเมื่อเธอมีความสามารถเอาพวกมันมาเลี้ยงดู ก็ไม่มีเหตุผลให้พวกเขาต้องกังวลนัก เเละเธอก็เป็นเจ้านายของพวกมัน ควรต้องรับผิดชอบทุกอย่างอยู่แล้ว…

หรือก็คือ ..เธอจะตายหรือเป็นจากเหตุการณ์ไม่คาดฝันนั้นก็ช่างเถอะ ขอเเค่คนของเขาปลอดภัยก็พอ!!!

ไม่ว่าจะเพราะสาเหตุอะไรที่ทำให้พวกเขาเตรียมการเช่นนี้ แต่มันเป็นประโยชน์ต่อเธอ เช่นนั้นซูหยวนก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงเข้าไปพักในพื้นที่ที่เตรียมเอาไว้ให้ 

ทั้งบ้านหลังใหญ่และคนรับใช้มากมายที่นำอาหารขึ้นชื่อมาเตรียมพร้อมทุกเมื่อ ก่อนมาที่นี่...ซูหยวนได้ยินแล้วว่าอาหารขึ้นชื่อของที่นี่ก็คือ “ถั่วกระดองทอดกรอบ” ดังนั้นจึงถือโอกาสนี้ได้ลองชิมพวกมันด้วย 

ถั่วกระดองทอดกรอบนี้มีลักษณะเหมือนกระดองเต่าจริงๆ หากแต่พอมันอยู่ในจานอาหารแล้วทำให้ดูประหลาดตาอยู่บ้าง ถึงอย่างนั้น...พอกินเข้าปากแล้วกลับรู้สึกว่ามีเสน่ห์ของรสชาติบางอย่างที่ทำให้ไม่อยากจะคายออกมาเลย เพราะแบบนั้น...เธอจึงขอกับคนรับใช้ที่ท่านอัศวินพันปีส่งมา อยากจะซื้อเมล็ดพันธุ์พวกนี้ไปปลูกบ้าง

“คุณหนูแห่งอัศวินหงส์ขาว เนื่องจากถั่วกระดองพวกนี้มีเงื่อนไขในการเติบโตก็คือ...พวกมันต้องการพลังงานจากผู้คนในเขตอัศวินพันปีของพวกเรา ดังนั้นต่อให้คุณหนูได้รับเมล็ดพันธุ์ไปแล้วก็ใช่ว่าจะเพาะปลูกได้”

“เอาอย่างนี้ดีหรือไม่คะ? ถั่วกระดองพวกนี้เมื่อทอดกรอบแล้วยังสามารถเก็บรักษาไว้ได้นานเป็นปี หากครั้งนี้คุณหนูซื้อมันกลับไปที่อาณาเขตมากหน่อย ก็น่าจะเก็บไว้กินได้เป็นปีๆ ครั้งหน้าเมื่อคุณหนูมาที่นี่อีกครั้งก็ซื้อถั่วกระดองทอดกรอบกลับไปอีก แบบนี้จะทำให้ประหยัดเวลา ไม่ต้องดูแลถั่วเอง แล้วก็ไม่ต้องทอดพวกมันเองด้วย...คุณหนูคิดเห็นอย่างไรบ้างคะ” 

หญิงรับใช้ผู้นั้นเสนอขึ้นมา ถ้าเป็นคนปกติก็คงจะเห็นด้วย เพราะคุณสมบัติการเติบโตของพืชชนิดนี้ก็อย่างที่เธอว่าจริงๆ แต่....อันซูหยวนเป็นคนปกติหรือ? เธอคือคนที่จะต้องอาศัยพลังอะไรแบบนั้นเพื่อปลูกพืชด้วยงั้นหรือ?

“ไม่เป็นไร ฉันแค่อยากลองดู เพียงให้คนไปซื้อเมล็ดพวกนี้มาซัก 500 เมล็ดก็พอ” 

เมื่อเห็นว่าคุณหนูตรงหน้ายังแสดงท่าทางเอาแต่ใจ เธอก็หันไปมองฟ่งฟู๋ที่ดูแลอีกฝ่ายมาตั้งแต่ต้น หญิงผู้สนับสนุนการโจมตีตอบรับอีกฝ่าย ในเมื่อคุณหนูต้องการก็แค่ไปซื้อให้เธอก็เท่านั้น ไม่มีเหตุผลที่จะต้องดื้อรั้นเกินไป เดี๋ยวสุดท้ายผลลัพธ์ออกมาเป็นอย่างไรเธอก็จะรู้เอง

ดังนั้น ใช้เวลาเกือบ 10 นาที เมล็ดถั่วกระดองก็มาถึงมือแล้ว ไม่ใช่แค่ 500 เมล็ดเท่านั้น พวกเขายังรวบรวมให้ซูหยวนได้ถึง 1,000 เมล็ดด้วย! 

เมื่อได้พวกมันมาแล้ว เธอก็โยนเข้าไปในพื้นที่ฟาร์ม หน้าที่การวิจัยและทดลองเพาะปลูกไม่ใช่ปัญหาของเธออีกแล้ว จะปลูกได้หรือไม่ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเพราะมันปลูกได้ด้วยเงื่อนไขของฟาร์ม 

ทว่า....ที่เธออยากรู้ก็คือ มีพลังงานบางอย่างที่ได้รับหลังจากกินถั่วกระดองทอดกรอบพวกนี้ต่างหาก ถ้าเป็นไปได้ เธอก็อยากจะพัฒนาพลังแฝงพวกนี้ให้ชัดเจนมากขึ้น บางทีอาจจะมีประโยชน์ในอนาคต!

ซึ่งถั่วกระดองมาแล้ว ไก่ลาวาก็มาถึงเช่นกัน พวกมันทั้ง 10 ตามคุณชายห้ามาอย่างว่าง่าย และทันทีที่เห็นอันซูหยวน พวกมันทุกตนก็วิ่งปรี่เข้ามาหาเธอทันทีเหมือนกับสัตว์เลี้ยงตัวน้อย

“กรู้ว!! เจ้านาย พวกเรากลับมาแล้ว!”

“เจ้านาย พวกข้าเก่งหรือไม่!!”

“กรู้ว!! เจ้านาย! หลังจากนี้ให้พวกข้าออกไปต่อสู้บ่อยๆได้ไหม หรือไม่ก็ให้พวกข้าไปกินพวกปีศาจอเวจีที่มีรสชาติอร่อยพวกนั้นอีกได้หรือเปล่า!”

“เจ้านาย! ดูว่าพลังของพวกเราเพิ่มขึ้นมากขนาดไหน!” พวกมันทั้งสิบต่างก็แย่งกันแสดงฝีมือของตนเองให้เธอได้เห็น ภาพที่เห็นนี้จึงกลายเป็นภาพที่ไก่ตัวใหญ่ทั้งสิบล้อมรอบเด็กสาว ในขณะเดียวกันก็ทำหัวกระดกไปกระดกมาคล้ายกับจิกข้าว แต่ตรงกลางวงมีเด็กสาวแค่คนเดียวเท่านั้น

“ดีๆ ทำได้ดีแล้ว” 

ซูหยวนไม่ค่อยคุ้นเคยกับพวกมันเท่าไร ปกติแล้วพี่เลี้ยงของพวกมันก็คือพวกราชาหนูทองลายขาวฉายาต้นกำเนิด เจ้านั่นจะดูแลการกำเนิดของพวกหนูทองลายขาวและไก่ลาวาพวกนี้โดยเฉพาะ 

พวกหนูทองลายขาวเมื่อกำเนิดขึ้นมาก็มีความสามารถแล้ว พอได้รับคำสั่งก็สามารถเริ่มงานได้ทันที ต่างจากพวกไก่ลาวาที่มีสมองทึบยิ่งกว่า ต้องฝึกฝนนานกว่าจะพัฒนามาถึงระดับนี้

สำหรับเรื่องนี้ซูหยวนไม่ได้เข้าไปยุ่งวุ่นวายมานานแล้ว เธอแค่รอดูผลลัพธ์จากการใช้งานเท่านั้น ซึ่งครั้งนี้ก็นับว่าพวกมันประสบความสำเร็จในการฝึกฝนล่ะนะ...

“ตอนนี้ก็พักผ่อนก่อนก็แล้วกัน สำหรับเรื่องการล่า...ฉันจะหาช่องทางให้” 

ซูหยวนบอกกับพวกมันแบบนั้น ไก่ลาวาก็ตื่นเต้นดีใจมาก อันที่จริงพวกมันต้องการจะเข้าไปพักในพื้นที่ฟาร์มที่มีพลังงานบริสุทธิ์มากกว่า แต่ตอนนี้ยังคงเข้าไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับเปิดเผยความลับของเจ้านาย ดังนั้นพวกมันจึงไปหาที่นอนอยู่รอบๆสวน สองเท้าขุดคุ้ยเพื่อหาที่นอนดีๆก่อนจะงีบกันไป

ซูหยวนจัดการเด็กๆพวกนี้ได้ก็กลับเข้าไปในบ้าน คุณชายห้าเดินตามไปเพราะเขามีเรื่องจะพูดคุยกับเธออีกหลายเรื่อง แน่นอนว่าเรื่องข้อเสนอแต่งงานที่บิดาของเขาพูดในที่ประชุม ทั้งยังแถมสมบัติประจำอาณาเขตให้ด้วยแต่ก็ยังถูกปฏิเสธนั้น...เขาไม่ได้รู้สึกอับอายเพราะเขาถูกปฏิเสธมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ที่เขากังวลอยู่ตอนนี้ก็คือ...ความรู้สึกของหญิงสาวจะเปลี่ยนเป็นรังเกียจตนเองหรือไม่

พูดให้ถูก เรื่องนี้เขาก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง ไม่รู้เห็นเลยว่าบิดาจะทำเช่นนั้น นั่นเป็นความคิดของบิดาเพียงผู้เดียว เขากลัวว่าซูหยวนจะเข้าใจผิดคิดว่าเขาอยากจะมัดมือชก บังคับเธอเเต่งงาน ถ้าเธอเข้าใจเเบบนั้นจริง...บางทีเเม้เเต่สถานะของเพื่อนเธอก็อาจจะไม่เหลือไว้ให้เขาเเล้วก็ได้....

“คุณหนูอัน ฉันได้ยินจากคนอื่นเเล้วว่าบิดาของฉัน...”

“อ้อ เรื่องนั้นฉันปฏิเสธไปเเล้ว”

“อ่า...เเล้วเธอ เธอโกรธฉันหรือเปล่า”

“โกรธคุณชาย? โกรธเรื่องอะไร? ฉันไม่ได้คิดว่านั่นเป็นเเผนการบังคับจากคุณชายหรอก ไม่ต้องคิดมากอะไร อีกอย่าง...ฉันก็บอกไปชัดเจนเเล้วว่าสิ่งที่ฉันต้องการคืออะไร ตอนนี้เเค่กำลังรอคำตอบก็เท่านั้น”

“อ่า ใช่...ฉันไม่ได้คิดจะบังคับเธอเเต่งงานจริงๆ ถ้าเธอสนใจฉันก็เป็นอีกเรื่อง เเต่ถ้าจะบังคับ...ฉันก็ไม่ทำกับคู่ชีวิตเเบบนั้นหรอก เเล้วบิดาของฉันก็เหมือนกัน เขาย่อมไม่ทำเช่นนั้น...”

“ฉันรู้ เรื่องนี้คุณเคยพูดมาตั้งเเต่ครั้งเเรกที่เจอกันเเล้ว”

“อ่า ใช่...” ชายหนุ่มรู้สึกประหลาดใจ 

เขาไม่คิดว่าคำพูดของตนในตอนนั้นเธอก็ยังจำได้ด้วย คนรู้สึกดีที่อย่างน้อยคำพูดของตนเองก็อยู่ในความทรงจำของอีกฝ่าย 

เเน่นอนว่าเขาไม่ได้รู้ว่าทุกเรื่องที่ผ่านหูผ่านตาของซูหยวนมาเเล้วก็จะจดจำเอาไว้เสมอ ไม่มีเรื่องอะไรพิเศษเกี่ยวกับสถานการณ์ของเขาเลย....เเต่ก็นั่นเเหละ บางอย่างถ้าไม่รู้เเล้วอาจจะมีความสุขมากกว่าก็ได้ 

“อ่า เเล้วก็เรื่องที่เธอส่งสัตว์เลี้ยงพวกนี้ไปช่วยฉันกลับมา ตอนนั้นถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือของเธอ ฉันเเละทหารเเนวหน้าคนอื่นๆคงจะตายกันหมดเเล้ว พวกนั้นเองก็รู้สึกขอบคุณเธอมาก เเต่พวกเขาไม่ได้มีโอกาสมาขอบคุณด้วยตนเอง ดังนั้น...ขอบคุณมากจริงๆ” 

คุณชายห้ายืนขึ้นก่อนจะก้มหัวให้หญิงสาวโดยไม่อายว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงสตรีตัวเล็กผู้หนึ่ง ในเมื่อเธอช่วยพวกเขา เป็นผู้มีพระคุณของพวกเขา อย่างนั้นเเค่การก้มหัวก็ไม่ได้นับเป็นอะไรเลย...

เห็นความจริงใจของเขาเช่นนี้ ซูหยวนที่อยากจะหยอกเย้าก็โบกมือให้

“เข้าใจเเล้ว ไม่จำเป็นต้องขอบคุณมากมายอะไร ฉันเองก็จะได้รับการตอบเเทนที่เหมาะสมเหมือนกัน”

“อืม นอกจากที่บิดาจะมอบให้เเล้ว ฉันเองก็จะเตรียมของขวัญดีๆเอาไว้ให้ด้วย...”

“ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องวุ่นวายแบบนั้นหรอก คิดว่าฉันแค่ช่วยเหลือคู่ค้าก็แล้วกัน ฉันบอกแล้วว่าทำสัญญาการแลกเปลี่ยนในนามส่วนตัวระหว่างฉันกับคุณชายห้า ดังนั้นถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นกับคุณ...ฉันก็คงจะขาดทรัพยากรดีๆไปแน่”

“ด้วยความสามารถของคุณหนู ยังจะต้องกลัวว่าจะไม่มีใครอยากร่วมมือด้วยอีกหรือ? นั่นเป็นไปไม่ได้เลย” 

ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างจนใจ แต่เขาก็รู้ดีว่าครั้งนี้เธอช่วยเขาจากใจจริงเช่นกัน ดูเหมือนสถานะ “สหาย” ของพวกเขาจะแน่นแฟ้นขึ้นอีกหน่อยแล้วสินะ ไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องที่น่ายินดีหรือน่าเสียใจกันแน่เลย....

“แล้วเธอจะอยู่ที่นี่ไปอีกสักพักหรือว่าจะกลับไปอาณาเขตเลยหรือ?”

เพราะสงครามใหญ่แทบจะเรียกว่าจบลงโดยสมบูรณ์แล้ว เหลือแค่ทางพวกเขาที่ต้องไล่จัดการทรัพยากรหรือสิ่งต่างๆก็เท่านั้น แม้แต่อัศวินแกะทองคำก็ตัดสินใจที่จะกลับอาณาเขตในวันพรุ่งนี้แล้ว เช่นนั้น...เขาที่เป็นคนรับซูหยวนมาที่นี่ ก็ควรจะต้องดูแลเธอจนถึงวันสุดท้ายสิ จริงไหม?

…………………………………

ขอฝากนิยายเรื่องใหม่ที่เปิดตัวไปเมื่อเดือนก่อนค่าาาา

เรื่อง อวิ้นหนิงเซียน : คุณหนูผู้นี้มิใช่ขยะ!! เเนวเนื้อเรื่องคือนางเอกของเราปลุกพลัง “อัญเชิญตนเอง” ที่ใครๆก็มองว่าไม่มีค่า เเต่ความจริงเเล้ว…มีสองหัวก็ต้องดีกว่าหัวเดียว มีสี่มือก็ต้องดีกว่าสองมืออยู่เเล้ว! ลองอ่านฟรีกันได้เลยค่า เปิดฟรีวันละตอนนะคะ

เเล้วก็มีนิยายเอาใจสาววาย เรื่อง “เขาว่ากันว่า…เบญจเพสนี้อันตรายนัก!! (มีอีบุ๊คจบเเล้วด้วยค่า)” เป็นเเนวตัวเอกชายน่ารักๆชอบอยู่เงียบๆเเบบปลอดภัย กระทั่งมีกฎของครอบครัวให้เลี่ยงอันตรายไว้ก่อน เเต่ใครจะไปรู้ว่าวัย 25 ปีของเขาจะพลิกผันจนไปเจอกับเจ้าพ่อตัวใหญ่จนเกิดเป็นความวุ่นวายขึ้น 

ขอคุณรี้ดเมตตาติดตามกันด้วยนะคะ