บทที่ 6 มุ่งหน้าเข้าเขต B

บทที่ 6 มุ่งหน้าเข้าเขต B

    พ่อกับแม่ของเธอถูกพาตัวไปโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเขตชั้นใน แต่น่าเสียดายที่อันซูหยวนไม่สามารถไปเยี่ยมเยียนทั้งสองท่านได้ นี่เป็นเพราะสถานะพลเมืองของเธอเป็นพวกระดับต่ำนั่นเอง การที่จะเข้าไปในเขตชั้นในได้ต้องมีผู้รับรองให้เข้าไป แถมการเข้าไป 1 ครั้งจะต้องเสียค่าใช้จ่ายมากกว่า 500 เครดิตด้วย เรียกว่าเป็นการปิดโอกาสของคนที่อยู่ในระดับเดียวกันกับเธออย่างชัดเจน

ถึงอย่างนั้น อันซูหยวนก็ไม่คิดว่าชีวิตอันไร้ค่าของพ่อกับแม่เธอในสายตาผู้อื่นจะถูกขโมยไป พวกระดับสูงเหล่านั้นไม่มีทางมาหลอกลวงเธอด้วยวิธีการเช่นนี้ เพราะเอาความจริง...หากพวกเขาต้องการชีวิตของใครสักคนด้วยการแลกเงินพันเหรียญ คนระดับต่ำที่ต้องการให้ครอบครัวอยู่รอดบางคนยังสามารถขายตนเองได้เลยด้วยซ้ำ

หญิงสาวจึงสนใจแค่สถานการณ์ของตนเองหลังจากนี้ เธอวางแผนที่จะรวบรวมขยะเหมือนที่เคยทำมา และใช้เวลาระหว่างนี้เพื่อเก็บสะสมเงินจากฟาร์มให้ได้มากที่สุด ด้วยการขายผลผลิตสินค้า เวลานี้จะมีเงินเพิ่มขึ้นอีก 200,000 เหรียญไม่ใช่ปัญหา แต่ค่าใช้จ่ายที่ต้องจ่ายออกไปก็ไม่น้อยเช่นกัน ซูหยวนไม่สามารถเกียจคร้านได้

เพราะอยู่ที่บ้านคนเดียว อันซูหยวนจึงกินอาหารจากฟาร์มเลย เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการเบิกถอนผลผลิตออกมากินข้างนอก ไม่ว่าจะหิวน้ำหิวข้าวหิวขนม อันซูหยวนเพียงหายเข้าไปในฟาร์มเท่านั้น

 เธอไม่ได้ออกไปทำภารกิจเก็บขยะเป็นเวลา 2 วันเพื่อเร่งการเก็บเกี่ยวและหาเงินในเกมให้ได้มากที่สุด แผนต่อไปของเธอไม่ใช่การเก็บขยะในเขต A อีกแล้ว เมื่อเทียบกันกับค่าเหนื่อย...การเก็บเกี่ยวในเขต B นั้นจะสร้างรายได้มากกว่าถึงสองเท่า แม้จะมีอันตรายที่มากกว่าเขต A แต่อันซูหยวนไม่จำเป็นต้องกลัว

ด้วยการเปิดใช้งาน “เกราะป้องกันอันตรายต่อชีวิตผู้เล่น ที่มีค่าใช้จ่าย 100,000 เหรียญ” อันซูหยวนมั่นใจว่าเธอจะไม่เอาชีวิตไปทิ้งอย่างเสียเปล่าแน่

เมื่อครบ 2 วันที่เธออยู่แต่ในบ้าน อันซูหยวนรู้สึกว่าพลังงานในร่างกายของเธอเพิ่มขึ้นไม่น้อย แม้แต่ร่างกายผอมแห้งก็ยังดูมีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้าง ถึงจะไม่ได้เห็นด้วยตาเปล่าก็เถอะ...

ดังนั้นหญิงสาวจึงไปที่เขตชั้นนอกอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้อันซูหยวนไม่ได้รับภารกิจรวบรวมขยะจากเขต A อีกต่อไป เธอมุ่งตรงไปยังบริเวณรับภารกิจจากเขต B ซึ่งจะได้รับชุดป้องกันที่มีคุณภาพดีกว่าเล็กน้อยมา มือเล็กๆของอันซูหยวนยังคงลาก “รถเข็น” ไปด้วย ร่างกายที่อ่อนแอบอบบางนั้นเป็นที่สังเกตของผู้คนมากมาย แม้แต่พนักงานที่มอบภารกิจจากเขต A ก็ยังให้ความสนใจเธอ

 เขาจำได้ว่าเด็กสาวคนนี้มักจะทำภารกิจกับครอบครัวที่เขต A ของตน และไม่กี่วันก่อน...ครอบครัวของสาวเจ้าเพิ่งจะเจอกับอุบัติเหตุครั้งใหญ่จนทำให้มาทำภารกิจพร้อมกับเธอไม่ได้ แต่จู่ๆ...เด็กสาวเพียงคนเดียวของครอบครัวก็มุ่งตรงไปยังเขต B อย่างนั้นหรือ?

“สาวน้อย เธอรับภารกิจผิดแล้วหรือเปล่า” เขาร้องถามเพราะความใส่ใจ อีกฝ่ายไม่ควรจะโลภมากเกินไป ไม่อย่างนั้น..หากเธอเป็นอะไรไปอีกคน คราวนี้ครอบครัวสามพ่อแม่ลูกคงจะแย่จริงๆ

“ไม่ค่ะ ฉันต้องการเงินมากขึ้น” ซูหยวนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ถึงจะเป็นเช่นนั้น แต่เธอไม่รู้หรือว่าเขต B มันอันตรายขนาดไหน ฉันขอแนะนำว่าให้เธอคิดให้ถี่ถ้วนก่อน”

“ขอบคุณค่ะ” ซูหยวนตอบเพียงเท่านั้นแล้วก็ยังคงต่อแถวรับภารกิจเก็บขยะที่เขต B ต่อไป แม้ว่าพนักงานจะเตือนขนาดนี้อีกฝ่ายก็ยังยืนยันเช่นเคย มันจึงทำให้ผู้คนมองมายังเด็กสาวมากขึ้น แม้แต่ผู้มอบภารกิจให้เขต B ก็ยังถอนหายใจออกมา

 เขาเจอคนเช่นนี้มามากแล้ว พวกคนที่ไม่เจียมตัวน่ะ และแน่นอนว่าส่วนใหญ่มักจะไม่ได้กลับมา...

“เอาล่ะสาวน้อย ไม่ว่าเธอจะมีความจำเป็นใดๆจนต้องก้าวข้ามมารับภารกิจเขต B แต่ขอแนะนำเอาไว้เลยว่าภารกิจในเขต B นั้นไม่เหมือนกับเขต A แน่นอน ไม่มีใครยืนยันได้ว่าจะเจอกับสัตว์หรือพืชกลายพันธุ์ที่ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ถ้าไม่มั่นใจทักษะในการวิ่งหนีหรือซ่อนตัว ก็ขอแนะนำให้กลับไปทำภารกิจจากเขต A เสียจะดีกว่า”

“แต่ก็นั่นแหละ ถ้าเธอตัดสินใจแล้ว อย่างนั้นก็เตรียมพร้อมเอาไว้เสมอ บางครั้งเธออาจจะต้องซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่เขต B เป็นเวลา 2-3 เพื่อรอให้มีนักล่าผ่านไปจัดการพวกสัตว์หรือพืชกลายพันธุ์ที่ยังไม่ตาย ดังนั้นฉันขอแนะนำให้เธอเตรียมอาหารสังเคราะห์ติดตัวไปด้วย” 

“แล้วก็ หลังจากที่เก็บขยะกลับมาได้แล้ว ขอให้รีบนำมันมาส่งให้เร็ว ถึงจะเสียเวลาไปบ้างเพราะต้องเดินทางไปและกลับ แต่การที่รวบรวมซากขยะกลายพันธุ์เป็นจำนวนมากนั้น จะทำให้เป็นตัวล่อพวกกลายพันธุ์ตัวอื่นๆให้ตามกลิ่นมา อย่าลืมว่าพวกมันเองก็กินพวกเดียวกันเพื่อเติบโตด้วย”

“นี่คือทั้งหมดที่ฉันสามารถเตือนเธอได้” พนักงานมอบภารกิจอธิบายให้ซูหยวนฟังอย่างละเอียด เขาไม่ต้องการส่งเด็กสาวที่มีชะตากรรมน่าสงสารนี้ไปตายเหมือนกัน แต่เขาก็ไม่ได้เป็นเจ้าชีวิตของอีกฝ่าย บางที...เด็กสาวคนนี้ก็อาจจะมีโชคเป็นของตนเอง เธออาจจะสามารถจัดการกับปัญหาดังกล่าวได้ก็ได้

“เข้าใจแล้วค่ะ” หญิงสาวกล่าวเสียงเรียบ สีหน้าจริงจังของอีกฝ่ายไม่เหมือนคนที่จะเตรียมตัวเข้าไปตาย ดังนั้นพนักงานจึงมอบชุดป้องกันและอุปกรณ์สวมใส่ทั้งหมดให้เจ้าตัว

อันซูหยวนใช้เวลาไม่นานเพื่อเปลี่ยนชุดและสวมแว่นมองกลางคืน หลังจากนั้นเธอก็เดินตามเส้นทางที่ผู้เก็บขยะเขต B กำลังเดินไปกัน โดยจะมีเส้นทางตัดผ่านเขต A ไปยังเขต B อยู่หนึ่งเส้น บริเวณนี้จัดเป็นเขตปลอดภัยและสามารถไปถึงเขต B ได้ในทันที และหลังจากนั้นพวกเขาจะกระจายกันออกไปเพื่อเก็บรวบรวมทรัพยากร

เธอเปิดใช้งานเกราะป้องกันอันตรายต่อชีวิตผู้เล่นซึ่งไม่ได้เสียค่าใช้จ่ายเพิ่มจากครั้งก่อนเนื่องจากมันยังไม่ถูกทำลาย พร้อมกับเปิดแผนที่แสดงผลผลิตที่ผู้เล่นสามารถรวบรวมได้ โดยมีค่าใช้จ่าย 5,000 เหรียญต่อชั่วโมง ดังนั้นตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เธอจะต้องแข่งกับเวลาเพื่อทำประโยชน์ให้ได้มากที่สุด

ในช่วงที่ยังมีคนอื่นอยู่รอบๆ อันซูหยวนไม่เรียกใช้งานฟังก์ชั่นเก็บรวบรวมผลผลิตในรัศมี 1 เมตรรอบตัว เพราะไม่อย่างนั้นจะต้องทำให้คนอื่นๆสงสัยแน่ เธอค่อยๆเดินลัดเลาะและแยกตัวออกไปในพื้นที่ที่มีสีแดงน้อยที่สุด

เหมือนกับที่ทุกคนเตือนเอาไว้ พื้นที่เขต B นั้นไม่มีที่ไหนที่ปลอดภัยจริงๆ จุดสีแดงกระจายตัวกันออกไป บางบริเวณมีจุดสีแดงที่กำลังเคลื่อนผ่านจำนวนมาก หรือบางบริเวณก็มีจุดสีแดงผ่านไปเพียงตัวสองตัวเท่านั้น ส่วนจุดสีฟ้าแทบรวมตัวกันเป็นกระจุก พวกเขาไม่ต้องการไปเสี่ยงอันตรายคนเดียว นี่ทำให้ซูหยวนสามารถหลีกหนีคนเก็บขยะคนอื่นๆได้

ผู้ล่าในพื้นที่เขต B ไม่ได้มีน้อย ส่วนใหญ่เขต A จะเป็นพื้นที่ล่าของเด็กฝึกหัด ในขณะที่เขต B จะเริ่มเป็นของจริง แต่เพราะพวกกลายพันธุ์นั้นกินซากพวกเดียวกันด้วย ทำให้ปริมาณของขยะไม่ได้มีมากมายอย่างที่คิด ถึงอย่างนั้นก็มากกว่าวันก่อนที่เธอรวบรวมได้จากเขต A อยู่ดี

อันซูหยวนรีบทำงานเพื่อไม่ให้เสีย 5,000 เหรียญไปเปล่าๆ พร้อมกันนั้นก็ยังเปิดฟังก์ชั่นรวบรวมผลผลิตไปด้วย เธอคอยตรวจสอบเพื่อไม่ให้ตนเองเข้าใกล้จุดสีแดงมากเกินไป แต่มันก็ไม่อาจจะเลี่ยงได้ทุกครั้ง

สัญญาณเตือนอันตรายที่ใกล้เข้ามาทำให้ซูหยวนต้องหาที่หลบภัย หญิงสาววิ่งไปทางโขดหินขนาดใหญ่ ซ่อนตัวอยู่ที่นั่นเพื่อรอให้จุดสีแดงที่กำลังมุ่งตรงมาผ่านไปก่อน เธอประเมินแล้วว่าฝีเท้าของตนเองไม่สามารถหลบหนีได้ทันต่อให้วิ่งสุดกำลังก็ตาม อีกทั้ง...ตัวเธอไม่ได้มีกลิ่นของซากกลายพันธุ์อยู่เลย เพราะตั้งแต่เข้ามาก็ยังไม่ได้สัมผัสมันด้วยตนเอง ดังนั้นอันซูหยวนจึงมั่นใจว่าเจ้ากลายพันธุ์ตนนี้จะหาตนเองไม่พบ

 ใช้เวลาเพียงแค่ 7 วินาที ร่างขนาดใหญ่มหึมาของสัตว์กลายพันธุ์ก็ปรากฏให้เห็น มันมีลักษณะเหมือนกับด้วงตัวใหญ่สีดำผสมกับสีส้ม ปากของมันพ่นควันสีดำๆออกมาตลอดเวลา ซึ่งเข้าใจว่าน่าจะเป็นสารพิษและเป็นสาเหตุที่ทำให้ทุกคนต้องสวมชุดป้องกันเช่นนี้

“กรี๊ด!!” 

ปากของมันเคี้ยวซากพืชกลายพันธุ์อยู่ตลอดเวลา แต่เมื่อมันมาบริเวณนี้กลับไม่พบเจอซากพืชกลายพันธุ์อยู่เลย เจ้าตัวใหญ่แสดงอารมณ์หงุดหงิดออกมา ดีที่มันไม่ได้มีสติปัญญามากพอที่จะคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทำเพียงหันซ้ายหันขวาแล้วก็สุ่มบินออกไปอีกครั้ง

แม้ว่าที่ผ่านมาซูหยวนจะเคยได้เห็นซากของพวกมันมาบ้าง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นตัวเป็นๆ หญิงสาวรู้สึกว่าเจ้าสัตว์กลายพันธุ์พวกนี้เป็นตัวอันตรายจริงๆ จนทำให้เธออยากรู้เลยว่าคนที่จะจัดการมันได้ต้องเป็นกลุ่มคนแบบไหน

เมื่อเจ้าสัตว์กลายพันธุ์ตัวแรกผ่านไปไกลแล้ว ซูหยวนก็ออกมาจากที่ซ่อนตัวแล้วไปในทิศทางที่ตรงกันข้าม เส้นทางที่เจ้ากลายพันธุ์ผ่านมาถูกมันกินเรียบไปแล้ว เธอต้องเข้าไปด้านในมากขึ้นเพื่อรวบรวมทรัพยากรให้ได้มากกว่า 500 กิโลกรัมสำหรับวันนี้

ในเมื่อเธอเปิดตัวกับเจ้าของร้านสวี่ว่าเป็นคนรับจ้างขนส่งสินค้ามาขายแล้ว อย่างนั้นอันซูหยวนก็จะใช้ข้ออ้างนี้ในการทำเงินต่อไป อย่างไรร้านค้าคุณสวี่ก็ไม่มีทางตรวจสอบพบเจอความผิดปกติอยู่แล้ว หรือต่อให้เขาพบอะไรบางอย่าง...เธอก็ไม่ได้มีค่าพอให้เขาต้องลงมือตรวจสอบเพิ่ม

คืนแรกสำหรับการเข้ามาในพื้นที่เขต B นั้นไม่ได้เป็นปัญหามากนัก ซูหยวนยังรวบรวมขยะได้มากกว่า 520 กิโลกรัม ถือเป็นจำนวนที่ค่อนข้างมากในเวลา 6 ชั่วโมง ซึ่งคนเก็บขยะสามารถอยู่ในพื้นที่ล่าได้ครั้งละ 8 ชั่วโมงเท่านั้น ไม่อย่างนั้นพวกเขาอาจจะเจอกับ “สารพิษสะสม” ในร่างกายที่มากเกินไป

อันซูหยวนได้พักผ่อนอยู่ที่บ้านเป็นเวลานาน นอกจากนี้เมื่อเธอได้กินน้ำและอาหารจากฟาร์ม...ซูหยวนก็พบว่าค่าสารพิษลดลงต่อเนื่องจนแทบจะไม่เหลือสารพิษอยู่ในร่างกายแล้ว ยิ่งมีเกราะป้องกันชีวิตที่จ่ายไป 100,000 เหรียญ ซูหยวนรู้สึกได้เลยว่าเธอไม่จำเป็นต้องสวมชุดป้องกันเก่าๆนี้อีก

ถ้าไม่ได้กลัวว่าคนอื่นจะสงสัย ซูหยวนจะเดินผ่านภารกิจของรัฐบาลแล้วเข้าไปยังเขต B โดยตรง!

เมื่อเป้าหมายครบตามกำหนด แถมเธอต้องการเวลาไปกลับเพื่อขายซากกลายพันธุ์ด้วยแล้ว ซูหยวนจึงตั้งใจว่าจะเดินทางกลับไปเขตปลอดภัยแล้ว ระหว่างทางยังสามารถรวบรวมขยะเพิ่มได้ด้วย ถึงอย่างไรเธอก็ไม่อาจจะปิดแผนที่ได้ในตอนนี้ อย่างไรก็ตาม...ชีวิตของเธอจะราบรื่นขนาดนั้นได้อย่างไร

จู่ๆจุดสีแดงมากมายก็ปรากฏขึ้นให้เห็น ซูหยวนมองดูการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วของมันก็มั่นใจได้ว่าน่าจะเป็นสัตว์อสูรประเภทปีกเหมือนกับที่เคยเห็นก่อนหน้านี้

เธอเคยเจอสัตว์อสูรที่ไม่มีปีกแล้ว ความเร็วของพวกมันจะช้ากว่าแต่จะมีขนาดตัวที่ใหญ่โตกว่าหลายเท่า ในขณะที่พืชกลายพันธุ์นั้นเคลื่อนไหวช้ามาก ทว่าระยะโจมตีกว้างกว่า ดังนั้นถ้าเห็นจุดสีแดงที่หยุดนิ่ง ต้องระวังไม่ให้เข้าใกล้เกินกว่า 10 เมตร ไม่อย่างนั้นอาจจะกลายเป็นเหยื่อของเถาวัลย์ที่พวกมันใช้โจมตี

ตอนนี้ที่ซูหยวนกำลังจะเผชิญก็คือการเคลื่อนไหวของสัตว์อสูรประเภทปีก และพวกมันมีมากถึง 10 กว่าจุดแดง โดยด้านหน้าของพวกมันมีจุดสีฟ้าอยู่ 3 จุด คาดว่าน่าจะเป็นผู้ล่ามากกว่าจะเป็นผู้เก็บขยะ เพราะถ้าเป็นคนเก็บขยะที่ไร้พลัง เธอมั่นใจว่าทั้งสองจุดสีฟ้านั้นควรจะตกตายไปนานแล้ว

แม้จะภาวนาให้พวกมันไม่ผ่านมาทางนี้ แต่คำภาวนาของซูหยวนไม่ได้ผล เธอต้องหาที่ซ่อนตัวจากการมองจากที่สูง ดังนั้นต้องอาศัยถ้ำขนาดใหญ่ ไม้ หรือพวกเศษซากของตึกอาคารเก่า ดีที่บริเวณใกล้ๆนั้นมีซากตึกขนาดใหญ่อยู่ พวกมันถูกปกคลุมด้วยรากไม้เก่าแก่ซึ่งน่าจะเป็นพวกที่ไม่สามารถกลายพันธุ์จนยืนต้นตาย

ซูหยวนมุดเข้าไปซ่อนด้านในและภาวนาให้มนุษย์สองคนนั้นผ่านเธอไปให้เร็วที่สุด ซึ่งผ่านไปไม่กี่วินาที...เสียงฝีเท้าของทั้งสองคนก็ดังเข้ามาใกล้ พร้อมกับเสียง “หึ่งๆ” ที่ตามมาเป็นพรวน

“พี่คะ ฉันวิ่งต่อไปไม่ไหวแล้วค่ะ” เสียงของผู้หญิงหนึ่งในคนทั้งสองคนนั้นร้องขึ้นมา ชายหนุ่มส่งเสียงฟึดฟัดเล็กน้อยแล้วตวาดลั่น

“ไม่ไหวก็ต้องไหว ฉันไม่สามารถทิ้งเธอไว้ได้”

“แต่พี่คะ...ฉัน...”

“โธ่เว้ย!! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมาจากตระกูลจางล่ะก็ คิดว่าฉันคนนี้จะอยากดูแลตัวถ่วงอย่างเธอรึไง!! คิดบ้างว่าถ้าตัวเองตายแล้วคนอื่นจะเดือดร้อนขนาดไหนน่ะ ห๊า!!” 

ราวกับว่าความกดดันทั้งหมดจะทำให้เขาไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป หญิงสาวที่วิ่งไปร้องไห้ไปส่งเสียงกรีดร้องไปคนนี้กำลังทำให้เขาเป็นโรคประสาท!

เดิมทีคิดว่าจะพาอีกฝ่ายออกมาล่าเล่นๆ ใครจะไปคิดว่าคุณหนูจากตระกูลจางคนนี้กลับอยากจะเดินไปนั่นไปนี่จนทั่ว และสุดท้ายก็ยังสร้างปัญหาด้วยการไปก่อกวนรังของสัตว์กลายพันธุ์พวกนี้อีก

ไม่ใช่ว่าเธอก็เป็นนักเรียนสถาบันนักล่าอันดับ 1 เหมือนกันกับเขาหรอกหรอ? ทำไมเรื่องแค่นี้ก็ยังไม่รู้ได้! รังของแมลงสัตว์กลายพันธุ์พวกนี้ไม่ได้ดูออกยากเย็นอะไรเลย แต่คุณหนูจางกลับใช้ไม้ฟาดไปที่มันอย่างสนุกสนาน บอกว่าคิดว่าเหลือเพียงไข่ของแมลงสัตว์กลายพันธุ์

เหอะ!! พูดแค่นี้ก็บอกว่าเป็นเหตุผลได้แล้ว? ช่างไร้สาระจริงๆ

“พี่คะ ทำไม...ทำไมพี่พูดแบบนั้นล่ะคะ ไม่ใช่ว่าพี่เป็นคนชวนฉันออกมาหรอกหรอคะ พี่บอกว่าให้ฉันมั่นใจได้เลยว่าจะปลอดภัยเมื่ออยู่กับพี่ แล้วตอนนี้....”

“หยุดพูดได้แล้ว! ตอนนี้คือเวลาที่เธอต้องวิ่งเท่านั้น ฉันไม่ต้องการตายเพราะครอบครัวตระกูลจางของเธอหรอก ต่อให้หลังจากนี้เธอจะไม่ชอบฉันอีกแล้วก็ไม่เป็นอะไร ฉันเองก็รำคาญที่จะอยู่กับคนโง่เง่าแบบเธอเต็มทนแล้วเหมือนกัน!!”

 เขาตวาดลั่นอีกครั้ง หน้าตาเหมือนกับปีศาจร้ายทำให้หญิงสาวตื่นตกใจกลัว เธอยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วร้องไห้ออกมาแทนที่จะวิ่งเหมือนที่อีกฝ่ายบอก

……………………………..