กุหลาบจามุน
กุหลาบจามุน
ปริ๊น ปริ๊น เสียงแตรบัสท้องถิ่นดังลั่น กวินก้าวขึ้นอย่างสบาย ๆ ในขณะที่เวราเบ้ปากมองเบาะเก่าที่อัดแน่นด้วยผู้โดยสาร เธอถูกเบียดจนกระโปรงยับ กระเป๋าหนังหรูแทบหล่นลงพื้น
“คุณจงใจทรมานฉันอย่างเลือดเย็น” เธอแกล้งแค่นเสียงเกินจริง
กวินยักไหล่
“ถามจริง อยู่แต่ในโรงแรมห้าดาว เมื่อไหร่คุณจะมาถึงอินเดีย?”
เวราจะโต้ แต่หญิงชราที่นั่งข้าง ๆ จ้องหน้าเธอ ก่อนยิ้มกว้าง เอ่ยเป็นภาษาอังกฤษว่า
“นางเอกบอลลี่วู๊ด คารีนา คาปัวร์!!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากคนรอบ ๆ เวราหน้าแดงก่ำ แต่ก็อดอมยิ้มไม่ได้ กวินหัวเราะจนไหล่สั่น
“เห็นไหม อย่างน้อยคุณก็ได้แฟนคลับ”
รถบัสหยุด ณ ที่หมาย กวินนำไปยังร้านอาหารพื้นเมือง เธอพบว่าในร้านมีคนนั่งเต็มแทบทุกโต๊ะ โชคดีว่ากวินจองโต๊ะไว้
“สองที่ครับ” กวินบอกบริกรแค่นี้ ไม่มีการนำเสนอเมนู หรืออาหารใด ๆ
“บุฟเฟ่ต์น่ะคุณ อาหารพื้นเมืองเป็นเซต มื้อนี้ผมเลี้ยง”
“ฮื่อ แชร์กันสิ ฉันไม่อยากเอาเปรียบ และนี่ไม่ใช่น้ำใจ นี่คือเพื่อนเดินทาง และเพื่อนแปลว่า...หารครึ่ง”
กวินเหลือกตามองเพดาน เวรารู้ว่าเขาแกล้ง จึงเผลอยิ้มขัน สักพักถาดอาหารพื้นเมืองที่เรียงจานเล็ก ๆ บรรจุอาหารหลายสิบรสชาติถูกยกมาเสิร์ฟ
“เขาไม่คิดจะเสิร์ฟไก่ย่างหรือปลาย่างให้เราเลยเหรอ” เวรากระซิบถามชายหนุ่มหลังจากลองชิมอาหารตรงหน้า อาหารถ้วยเล็กมีหน้าตาคล้ายกันสำหรับเธอ และทั้งหมดคือแกงผัก!
“คุณนี่ เดินทางโดยไม่ค้นข้อมูลอะไรเลยนะ”
เวราทำหน้าเหวอเมื่อถูกอบรมซึ่งหน้า
“อะห์มดาบาดเป็นเมืองฮินดู ไม่กินเนื้อสัตว์ คนส่วนใหญ่ที่นี่กินมังสวิรัติ อาหารทาลี[1] อาหารพื้นเมืองที่เรากินอยู่นี่เป็นอาหารมังสวิรัติ”
“ตายสิ ไม่มีเนื้อสัตว์ ฉันตายพอดี”
ปากบ่น แต่มือหยิบของเข้าปากไม่หยุด การกินทาลีไม่มีช้อนส้อม ทุกคนใช้มือโดยล้างมือในอ่างน้ำก่อนค่อยหยิบอาหารในถาดส่วนตัวขึ้นรับประทาน เวราลองชิมแกงสีเข้ม มันเผ็ดจัดจนสำลักน้ำตาไหล กวินรีบยื่นแก้วนมให้ เธอดื่มรวดเดียวหมดแล้วถอนหายใจ
ไม่ใช่ความเผ็ด แต่เพราะแป้งและผักจำพวกถั่วที่ยังมีส่วนผสมของแป้ง ถ้าเธอไม่กินแป้ง เธอต้องกินชีส ซึ่งทั้งหมดจะไปสะสมตรงสะโพก ก้น และต้นขา กลับไปรอบนี้ เห็นจะต้องไปนอนค้างในยิมเสียแล้ว
เสียงผู้คนคุยเป็นภาษาคุชราตคละเคล้ากลิ่นเครื่องเทศหอมฉุน พนักงานวัยกลางคนร่างท้วม หนวดหนา ดวงตาเป็นประกายยิ้มทักกวินกับเวราด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงอินเดีย
“โอ้! คู่รักมาฮันนีมูนที่อะห์มดาบาด ใช่ไหม?”
กวินสะดุ้ง แต่เวรายิ้มแฉ่ง ชิงตอบรับ
“เราเพิ่งแต่งงานกัน สามีฉันชอบทานเนื้อสัตว์ คุณมีอาหารพิเศษสำหรับคู่ฮันนีมูนไหมคะ”
กวินทำเสียงประหลาดในคอ ส่วนพนักงานหนวดหนาหัวเราะร่วน
“สามีคุณดูแข็งแรง และเขาไม่ต้องการเนื้อสัตว์หรอก ชายคุชราตกินมังสวิรัติ และทุกคนล้วนแข็งแรงดี ลูกหัวปีท้ายปีทั้งนั้น อาหารชุดแบบทาลีมีทั้งข้าวและแป้งโรตี ทั้งชัทนี่ซึ่งเป็นเครื่องจิ้ม รวมถึงแกงดาลทำจากถั่วเหลือง แต่ทางร้านมีของพิเศษให้คุณทั้งคู่ รอเดี๋ยวนะ”
ไม่กี่นาที ชายใจดีวางถ้วยเล็กใส่น้ำเชื่อมสีทองอำพันมีก้อนกลมสีน้ำตาลเข้มวางอยู่ 2–3 ลูก ขนาดพอดีคำ
“กุหลาบจามุน ขนมมงคลสำหรับคู่บ่าวสาว ทำจากนมข้น หรือ นมผงผสมแป้ง ปั้นเป็นก้อนกลมเล็ก ๆ แล้วนำไปทอดในน้ำมันหรือน้ำมันเนยใสจนผิวเป็นสีน้ำตาลทองเข้ม เนื้อด้านนอกแน่นนุ่ม ส่วนด้านในโปร่งเบา แช่ในน้ำเชื่อมหอมกุหลาบและกระวาน”
ชายคุชราตชี้อาหารทีละถ้วยในถาดพลางอธิบายด้วยรอยยิ้มเอ็นดู “นี่คือชีวิตของเรา ทาลีหมายถึงถาด แต่จริง ๆ มันหมายถึงจักรวาลเล็ก ทุกอย่างที่คนควรได้ลิ้มรสในหนึ่งมื้อ ทั้งหวาน เปรี้ยว เค็ม เผ็ด ขม…เหมือนชีวิตคู่เลยนะ!”
คำพูดนั้นทำเอากวินหน้าแดง ก้มลงจิ้มโรตีอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
“เขินเหรอคุณสามี” เวราแซวเมื่อชายหนวดหนาเดินจากไปแล้ว
“ไม่เขินหรือไง” กวินกัดฟัน “คุณชอบพูดเรื่องเรานอนด้วยกัน แถมยังไปบอกเขาว่าเรามาฮันนีมูนกันอีก”
“เอาน่า ได้ขนมกินฟรีเห็นไหม ขนมโปรดฉันด้วย แต่กินเยอะไม่ได้ อ้วนตาย” เวราตักกุหลาบจามุนเข้าปาก แป้งนุ่มละลายพร้อมกลิ่นหอมของกุหลาบกระจายไปทั่ว
“อันนั้นอร่อยไหม” เวราชี้ถาม ชวนคุยมากกว่าสนใจจริงจัง กวินตอบบ้างไม่ตอบบ้าง
“อย่าคิดมากน่า นายอายุน้อยกว่าน้องชายฉันอีก บอกแล้วว่าฉันไม่กินเด็ก ว่าแต่นายมีพี่น้องไหม”
“ผมเป็นลูกคนเดียว”
“ฉันมีน้องคนนึง แต่คนละแม่”
“ดีนะ มีน้อง จะได้ไม่เหงา”
“หรือยิ่งเหงาใหญ่ก็ไม่รู้” เวราพูดทีเล่นทีจริง “โปรแกรมนายเป็นไงต่อ”
หญิงสาวรู้สึกสนิทใจกับชายหนุ่มจึงเปลี่ยนสรรพนามอีกฝ่าย
“ถามทำไม?”
“จะไปด้วยไง”
กวินสำลักอาหาร ไอโขลกจนเวราส่งแก้วน้ำให้พลางเอื้อมไปลูบหลัง
“ไม่ได้อยากตามตื้อหรอกน่า นายไม่อยากทำงานกับฉันก็ไม่อยากสิ ฉันอยากไปกับนายก็เพราะ...” เวราสบตาคนนั่งตรงข้าม
“นายทำให้ฉันได้เห็นอะไรที่ไม่เคยเห็นน่ะ อีกอย่าง ฉันต้องแกร่วอยู่ที่นี่จนกว่าจะได้พบคนคนหนึ่ง ระหว่างนี้ ฉันเป็นปลิงเกาะนายไปเที่ยวดีกว่า ว่าไม๊”
“ผมไม่ใช่ไกด์นำเที่ยว”
“รู้แล้วน่า ว่าไม่ใช่ไกด์ นายถ่ายภาพเก่ง ชอบทอผ้าด้วย และดูเหมือนจะชอบสอนด้วยยย” เวราเน้นเสียงยานคาง “เอาเป็นว่า ถ้านายไม่รับข้อเสนอร่วมธุรกิจกัน ใช้เวลานี้สอนให้ฉันรู้จักผ้าทอมือได้ไหม ถ้าฉันไม่มีคนรู้จริงอย่างนายช่วยงาน อย่างน้อยก็ควรจะรู้จักผ้าอย่างถ่องแท้”
❖
[1] ทาลี (Thali) อาหารชุดแบบอินเดีย เสิร์ฟกับข้าวหรือแป้ง โรยล้อมด้วยกับข้าวหลายชนิดในถ้วยเล็ก ๆ บนถาดเดียวกัน เช่น แกง ถั่วต้ม ผักดอง และของหวาน โดยคำว่า ทาลี มีความหมายตรงตัวว่า “จาน” หรือ “ถาด”
ฝากผู้อ่านติดตามตอนต่อไปนะคะ ตอนแรก นางสิบสองแห่งอสวากุล อาจจะมีข้อมูลเยอะ อ่านยากหน่อย แต่ตอนต่อไป จะเป็นการเดินเรื่องตัวพระนาง อ่านง่ายขึ้นค่ะ
ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะคะ
หากไม่เป็นการรบกวนจนเกินไป อลินน์ขอฝากคะแนนหรือรีวิวสั้น ๆ ตามความรู้สึกจริงของคุณไว้บนแพลตฟอร์มที่กำลังอ่าน เพียงไม่กี่ถ้อยคำจากคุณ จะช่วยให้หนังสือเล่มนี้มีโอกาสเดินทางไปพบผู้อ่านคนใหม่ ๆ และเป็นกำลังใจให้ผู้เขียนอย่างมากค่ะ
พิเศษสำหรับโปรโมชั่นอีบุ๊ก Flash Sale จะมีจำนวนจำกัดนะคะ
ฝากกดติดตามสำนักพิมพ์อลินน์ เพื่อไม่พลาดโปรโมชั่นต่าง ๆ ค่ะ
https://www.mebmarket.com/p/alynn
กดลิงก์เพื่อเพิ่มบัลลังก์ทอรักในชั้นหนังสือของคุณ และอ่านตัวอย่าง ฟรี
