Bollywood Bus

รถบัสท้องถิ่นสีสดหยุดกระแทกเบรกตรงป้ายรับส่งกลางตลาดตามมาด้วยเสียงบีบแตรแสบหู เป็นความจริงของประเทศนี้ ว่าคนขับรถส่วนใหญ่สื่อสารกันด้วยแตร ทั้งบอกทาง เตือนอีกฝ่ายว่าตนเองกำลังจะตรง กำลังจะถอยหรือเลี้ยว เสียงแตรโหวกเหวกบนท้องถนนจึงเป็นเรื่องปกติ แต่กระนั้นเวรายังไม่รู้สึกชินสักนิด กวินก้าวขึ้นรถบัสก่อน ส่วนเวราลังเลตรงหน้าประตู มองรองเท้าส้นสูงสีครีมที่ไม่เข้ากับบันไดเหล็กขึ้นสนิม

“ทำไมไม่ใส่ผ้าใบ” กวินกึ่งเอ็ด เวราไม่ตอบหรอกว่าเมื่อวานดูรูปคู่แล้วไม่ไหวจะทน เธอตัวเตี้ยกว่าเขามากถ้าสวมรองเท้าผ้าใบ

“แค่เดินทางเอง ไว้ถ้าต้องเดินเยอะแล้วค่อยเปลี่ยน ฉันชอบส้นสูงมากกว่าอ่ะ” เวราให้เหตุผลข้าง ๆ คู ๆ กวินพึมพัมในคอแต่ฟังจับใจความได้ว่า แล้วจะเสียใจ เวราแอบทำปากยื่น

กลิ่นเหงื่อ กลิ่นฝุ่น เครื่องเทศผสมกับเสียงคนพูดภาษาคุชราตคละเคล้า เด็กเล็กแย่งกันนั่งบนตักแม่ เสียงวิทยุเก่า ๆ เปิดเพลงบอลลีวู้ดดังลั่น

เวราเข้าไปในรถพร้อมกวิน แต่ยังไม่ทันจะวางกระเป๋า กลุ่มชายวัยรุ่นสองสามคนที่นั่งด้านหลังหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยเป็นภาษาอังกฤษหัก ๆ

“มาดาม รถบัสอะห์มดาบาดไม่เหมาะกับส้นสูงหรอก ฮ่า!”

เสียงหัวเราะดังครืน คนทั้งบัสหันมามอง เวราคอแข็ง

หญิงร่างท้วมหิ้วของพะรุงพะรังพร้อมลูกน้อยสองคนขึ้นรถ กลุ่มวัยรุ่นทำเฉย กวินตรงไปช่วยถือของ จังหวะที่เขาสาละวนบำเพ็ญประโยชน์ จึงไม่เห็นชายวัยรุ่นที่นั่งถัดไปข้างหลังแกล้งทำทีเสียหลักแล้วตะปบบนสะโพกหญิงสาว!

เวราหน้าร้อน รู้ตัวว่าถูกแต๊ะอั๋ง

กวินหันขวับมาด้วยสัญชาตญาณ คงพอเดาเหตุการณ์ได้ตาดุจึงวาวเอาเรื่อง แต่ยังไม่ทันได้ลงมือ เวราก็จัดการเอาคืนตามประสานักธุรกิจที่ไม่ยอมเสียเปรียบ

เธอแกล้งไปช่วยหญิงร่างท้วม หิ้วสัมภาระเหวี่ยงกระแทกเข้าหน้าขาคนมือไว มิหนำซ้ำ ยังละล่ำละลักกรูเข้าไปขอโทษ

มันร้องจ๊าก!

ไม่ใช่เพราะเจ็บหน้าขา หากเจ็บเท้าสกปรก ส้นสูงแหลมของเวรากระทืบเจาะเข้ากลางหลังเท้าอย่างจัง!

“โอ๊ย!” เสียงร้องลั่น รถทั้งคันเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะ ผู้โดยสารหลายคนเห็นเหตุการณ์ จึงเอ่ยปากล้อเลียนเด็กวัยรุ่น พลางพยักหน้าชื่นชมหญิงต่างชาติ ส่งผลให้เด็กหนุ่มสะกิดกันลงจากรถด้วยความอับอาย เวราเข่นเขี้ยวไล่หลัง กวินปราดเข้ามา

“พวกนั้นทำอะไรคุณหรือเปล่า”

“ช่างเหอะ” เวราบอกปัด “ฉันไม่เป็นไรแล้ว เคยได้ยินเรื่องผู้หญิงถูกลวนลามบนรถประจำทาง ไม่คิดว่าจะโดนกับตัวเอง”

กวินทำท่าจะลงจากรถ เวราต้องฉุดเอาไว้

“ตามไปก็เท่านั้น ฉันมัวแต่ตกใจ ไม่ได้ถ่ายคลิปเป็นหลักฐาน”

ชายหนุ่มกวาดตาทั่วร่างเล็ก เห็นว่าไม่เป็นไร แล้วหน้าตาก็ไม่ได้เคร่งเครียดตกใจ มีแต่ขัดเคืองเท่านั้น จึงแซวเสียงซื่อ

“จะตามลงไปซ้ำไหมครับคุณผู้หญิง ดูเหมือนคุณยังไม่พอใจผลงาน”

“อย่ามาทำพูดดี เมื่อกี้ยังแซะฉันเรื่องรองเท้าส้นสูงอยู่เลย เห็นไหมว่ารองเท้าฉันมีประโยชน์”

“ต่อให้เป็นรองเท้าผ้าใบ คุณก็ทำร้ายไอ้พวกนั้นได้อยู่ดีแหละ” แม้จะฟังเหมือนเถียง แต่เสียงทุ้มอ่อนโยนกว่าทุกที “เข้าไปนั่งด้านในเหอะ ต่อให้คุณเก่งแสนเก่ง แต่เพื่อสวัสดิภาพหลังเท้าของผู้โดยสารท่านอื่น ผมนั่งริมทางเดินเอง” ไม่สั่งเปล่า ชายหนุ่มยังรุนหลังเธอเข้าไปข้างใน คงกลัวว่าจะไปก่อการวิวาทหรือเอาส้นสูงไปเจาะหลังเท้าใครเข้าอีก

เวราหันไปมองหน้าต่าง ลืมความขุ่นข้องเมื่อครู่ไปเกือบหมด เหลือแต่น้ำเสียงแซวแกมชื่นชมจากคนร่างสูงที่นั่งข้างกายที่อบอวลในความคิด

ต่อให้เป็นรองเท้าผ้าใบ คุณก็ทำร้ายไอ้พวกนั้นได้อยู่ดี...

นี่เป็นครั้งแรกสินะ ที่เขาไม่เห็นเธอเป็นตัวปัญหา

ลมพัดเข้ามาเมื่อรถเคลื่อนตัว อากาศฤดูนี้ค่อนข้างเย็นทำให้การเดินทางด้วยรสบัสสาธารณะไม่สมบุกสมบันมากเกินไป เวรามองข้างทางเพลิน เธอเห็นบ้านเรือนหลากหลายแบบ วัว แพะ ม้าลากเกวียนตามทาง สิ่งที่น่าติดใจคือสาหรี่สีสดที่มีลวดลายแตกต่างน่ามอง พันทบร่างของผู้หญิงที่นี่ ชายสาหรี่ปลิวสะบัดไปกับสายลม

❖

พบกับอีบุ๊ค 5 พฤศจิกายนนึ้