พิง
พิง
ราวตากผ้าเป็นทิวแถวโผล่พ้นชานเรือน ผ้าทอใหม่โบกสะบัดตามลมอวดลวดลายสวยงามสมเป็นมรดกแห่งเมืองปาฏัณ กวินส่งยิ้มให้คนเดินเคียงข้าง เธอไม่มองเขา แต่คอยาวมองร้านรวงโดยรอบด้วยความสนใจ ขอบขมับมีเหงื่อซึมไรผมเพราะความอบอ้าว
เป็นครั้งแรกตั้งแต่พบกัน ที่กวินรู้สึกเสียใจ
แก้มนวลก่ำไอแดดน่าสงสาร แต่นั่นไม่เท่ากับอาการสัปหงกโยกหน้าโยกหลังตลอดทางจนกลัวเจ้าตัวคอเคล็ด ท้ายสุด ค่อยประคองให้ศีรษะทุยเล็กเอนซบบนไหล่ ฝ่ายนั้นไม่รู้สึกตัว ปล่อยน้ำหนักลงมาเต็มที่ เสียงหายใจสม่ำเสมอ ทำให้กวินอดยิ้มไม่ได้
ค่ารถเช่าจากอะห์มดาบาดไปปาฏัณหลักพันเท่านั้น กวินจ่ายไหว แต่เขาจงใจเสนอความลำบากให้สาวไฮโซ นอกจากเธอไม่ถอยแล้ว ยังอึดไม่น่าเชื่อ
กลิ่นน้ำหอมราคาแพงโชยแตะจมูก ร่างเล็กขยับชิดเขา แขนนุ่มทาบต้นแขนใหญ่ที่เผลอเกร็ง
เขาไม่รู้เรื่องของคนร่วมทางสักนิด รู้แต่ใช้ของแพงทุกชิ้น พักโรงแรมหรู บอกว่าสนใจผ้าแต่ไม่รู้เรื่องผ้า ทั้งยังเสนอลงทุนให้เขาเพียงพบกันวันเดียว
อ้อ! ไม่ใช่สิ! ตามมานอนห้องเดียวกันตั้งแต่รู้จักกันไม่กี่ชั่วโมง
ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ชื่ออะไร ไม่เคยบอกเขาด้วยซ้ำ
สิ่งที่เธอพูดบ่อย คือเธอไม่กินเด็ก และมีน้องชาย
คงเห็นเขาเป็นเหมือนน้องชายอีกคนละมัง
ตัวเล็กนิดเดียวแค่นี้ ย้ำว่าอายุมากกว่าเขาถึงสิบปี แต่เอาเข้าจริง จะอายุมากกว่าเขาสักเท่าไหร่กันเชียว
❖
“มองอะไร! อย่าบอกว่าเปลี่ยนใจไม่ให้ฉันเที่ยวด้วยนะ” เสียงคาดคั้นทำเอากวินรู้ตัว เขายิ้มเก้อ ละสายตาจากดวงหน้าสวย เสชี้จุดหมายปลายทางเพื่อเบนความสนใจ
ได้ผล หญิงสาวเงียบกริบ
“สุสานอีกหรือเปล่า ฉันไม่ได้กลัวผีนะ แต่ถ้านายหมกมุ่นกับชีวิตหลังความตายขนาดนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเราคงมีอุปสรรค”
ตาคมซึ้งมองจุดหมายปลายทางด้วยความหวาดหวั่น กวินเผลอถอนหายใจ ไอ้ที่พูดเมื่อกี้ เจ้าตัวไม่ได้คิดอะไรเลยสิท่า
“เรื่องแบบนี้พูดเป็นเล่น”
“ฉันไม่ได้พูดเล่นแบบนี้กับทุกคนนี่ ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นเขาคงคิดว่าฉัน...อ่อย”
คิ้วหนาขมวดจาง ๆ
“แล้วกับผมมันเป็นยังไง?”
“นายเก๊าะ...เป็นคนดีมีน้ำใจ เอื้อเฟื้อต่อเด็กสตรีและคนชราไง ส.ว. อย่างฉันซาบซึ้งใจมาก ถามจริง รู้จักที่นี่ได้ไง อย่าบอกว่าเป็นโรงแรมอีกนะ จะพักโรงแรมทั้งที ทำไมชอบเลือกแนวโบราณสถาน เจ้าของเดิมน่าจะยังวนเวียนไม่ไปไหน แค่พูดยังขนลุก อึ๋ยยย”
คนพูดลูบแขนป้อย ๆ
“พูดเหมือนปีหน้าจะเกษียณ รีบแก่ไปไหน” กวินถามจริงจัง “หรือย้ำเพราะกลัวผมจีบ คุณชื่ออะไรผมยังไม่รู้เลย”
“ฉันชื่อเวรา และยังไม่เกษียณปีหน้า” เสียงสะบัดทำเอากวินยิ้ม ก่อนยิ้มค้าง
“เรียกฉัน พี่วาก็ได้ จำได้ไหม พี่-วา ส่วนนาย จะให้ฉันเรียกกวิน หรือวิน หรือกะ”
“คนอะไรชื่อเล่นกะ?”
“งั้นก็วิน วินจะว่าอะไรไหม ถ้าพี่จองโรงแรมใหม่แบบที่สร้างใหม่อ่ะ” เสียงใสมาแนวอ้อน กวินตีหน้ายักษ์ เดินดุ่ยไปยังบ้านเก่า ปล่อยพี่สาวคนใหม่ค้อนแล้วค้อนอีก
❖