ตามล่าภาษาตัวแม่
ตามล่าภาษาตัวแม่
ตรอกแคบในย่านเก่าเมืองปาฏัณยังไม่จอแจ เวลายังเช้าอยู่มาก ควันไฟจากครัวด้านหลังเริ่มลอยขึ้นจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นเครื่องเทศฉุนและกลิ่นควันยาเส้น
กวินเดินนำหน้า เวราตามติด ใจเต้นแรงแม้จะพยายามเชิดหน้าเหมือนควบคุมสถานการณ์ แต่รองเท้าส้นสูงกลับทำให้เธอเกือบสะดุดบนถนนหินขรุขระหลายครั้ง
“นายมั่นใจเหรอว่าผ้าอยู่ที่นี่?”
“ไม่รู้หรอก ถ้ารู้คงเรียกตำรวจมาจับแล้วมั๊ง” กวินย้อนแบบกวน ๆ ขัดกับแววตาค่อนข้างเครียด “ถามจริง คุณแน่ใจนะ ที่จะยื่นมือเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ อย่าบอกว่าเชื่อเรื่องโชคลางอะไรนั่นนะ คุณไม่มีทางเป็นตัวโชคร้าย แม้จะมีเรื่องร้าย ๆ เกิดกับคุณบ่อยก็เหอะ”
“ไม่แขวะฉันสักวันท้องจะผูกหรือไง” เวราหน้าหงิก “ก็บอกแล้วว่าสงสารเด็ก ชั้นเห็นสายตาเขาในวันพิธี มันเหมือน....ช่างเหอะ ว่าแต่นายล่ะ ทำไมถึงอาสาพวกซัลวีตามหาผ้า ดูนายไม่เหมือนพวกคลั่งยอดมนุษย์กู้โลก”
“ใครว่า ความฝันของผมเลยล่ะ”
“เมื่อไหร่จะเรียกตัวเองว่าวิน เรียกชั้นว่าพี่เสียทีนะ” เวราหยุดเดิน กวินเลิกคิ้วแต่ไม่หยุดเดิน ดูเหมือนเขาไม่สนใจนับญาติกับเพื่อนร่วมเดินทาง ทำเอาหญิงสาวต้องก้าวตามอย่างไม่มีทางเลือก
ทั้งสองหยุดตรงหน้าร้านหนึ่ง
เวราสูดลมหายใจลึก ระงับความตื่นเต้น มือไม้เริ่มเย็น
“คุณแน่ใจนะ” กวินถามอีกรอบ เธอกัดริมฝีปากแต่แววตามีลูกฮึด
“ไม่แน่ใจเท่าไหร่ แต่คิดวิธีอื่นไม่ออก ฉันเคยแต่ใช้วิธีนี้ เอาจริงนะ เด็ก ๆ เคยเรียนคาราเต้บ้างเหมือนกัน แต่ลืมไปหมดแล้ว เจ็บด้วย มันเป็นเรื่องบ้ามากที่ต้องเสียเงินเพื่อให้คนอื่นเตะเรา นายว่ามะ ส่วนเรื่องฟันดาบ ยิงปืน บอกตามตรง เหนื่อยเปล่า จ้างมือปืนง่ายกว่า”
กวินทำหน้าเอือมจัด กวาดมองเธอทั่วตัวด้วยสีหน้าเหมือนกำลังอมบรเพ็ด
“จะกลับไปเปลี่ยนชุดไหม ให้มันเข้ากับสถานการณ์อ่ะ”
เวราก้มมองตัวเองอย่างดื้อดึง
“นี่เป็นชุดที่เข้ากับสถานการณ์ที่สุดแล้ว ชั้นไม่ได้เตรียมชุดมาเยอะ มีชุดนี้แหละที่แพงที่สุด บอกแล้วว่าฉันถนัดวิธีนี้!”
“แปลงร่างเป็นสายไหมเนี่ยนะ วิธีถนัด!”
กวินก็เว่อร์เกิน ชุดยาวของเธอตัดเย็บอย่างดี แม้จะมีระบายหลายชั้น แต่ไม่ได้ฟูจนกลมเหมือนสายไหมสักหน่อย อีกครั้งที่เวราต้องยกมือแบบปางห้ามญาติ
“เราสองคนต่างสปิชี่ อธิบายให้เข้าใจคงเหนื่อยเปล่า นายมันสายอนุรักษ์ งานหัตถกรรมพื้นถิ่น ถนัดใช้ความคิดสร้างสรรค์สายขาว ส่วนฉันสายทุนเสรี ถนัดใช้อย่างอื่น!”
พูดจบ เวราก็ก้าวพรวดเข้าไปในร้าน กวินไม่ทันตั้งตัวจึงคว้าตัวเธอไว้ไม่ทัน!
ต้องทำแบบนี้แหละ คือก้าวพรวดเข้าไปเลย ถ้าขืนตอบคำถามเจ้าหนูจำไมสายอนุรักษ์ จนถึงพรุ่งนี้เช้าก็ไม่ได้เข้าถ้ำเสือ!
❖
บนโต๊ะไม้เก่าภายในร้าน ผืนผ้าทอมือลวดลายละเอียดยิบถูกวางพาด โคมไฟระย้าส่องแสงนวลขับให้เส้นใยไหมสะท้อนแสง แต่เนื่องจากเคยเห็นผ้าแพรปาโตลาศักดิ์สิทธิ์ ผลงานการทอข้ามปีจากครอบครัวซัลวี ทำให้เวรารู้ทันทีว่าผ้าผืนนี้ยังคงห่างไกลนัก
เวราหยิบธนบัตรปึกใหญ่ออกจากกระเป๋าถือรุ่นลิมิเต็ด
“ฉันพร้อมวางมัดจำ”
พ่อค้าร่างใหญ่ยิ้มกว้างเมื่อเห็นเงินก้อน มืออูมเอื้อมมารับเงิน หากหญิงสาวชิงชักมือหนีไปเสียก่อน
“ฉันพร้อมวางมัดจำ แต่ไม่ใช่ผ้าผืนนี้ ฉันต้องการผ้าคู่บ้านคู่เมือง และฉัน-ไม่-เกี่ยง-รา-คา”
“คุณสู้ราคาไม่ไหวหรอก” ลูกน้องในร้านขัด พ่อค้าถลึงตาปราม
“คุณผู้หญิงอย่าถือสาเลย พวกมันมองคุณไม่ออก แค่ชุดนี้ของคุณ ราคาเกินค่าแรงพวกมันเป็นไหน ๆ”
เวรายิ้มถูกใจ
“ในที่สุด ฉันก็เจอคนมีรสนิยม” อดไม่ได้ ยืดตัวอย่างภาคภูมิอวดยอดมนุษย์กู้โลกที่ยืนข้าง ๆ เสื้อแบรนด์จากดีไซเนอร์ดังระดับโอต์กูร์ตูร์ที่ต้องสั่งตัดหลายเดือน ไม่ใช่สายไหมงานวัดเสียหน่อย
เห็นมะ ถ้าพูดเรื่องสินค้าหรู กวินต้องพึ่งเธอสิน่า!
“ถ้าคุณมองชุดนี้ออกว่าเป็นผลงานห้องเสื้อระดับโลก ฉันก็มาถูกร้าน ขอพูดตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม ฉันเห็นผ้าที่งามมาก ๆ ผ้าถวายสุริยเทพของครอบครัวซัลวี ฉันอยากได้ผ้าผืนนั้น”