แขกยามวิกาล
แขกยามวิกาล
“ทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย!”
“ไม่ได้ทำบ้า แต่กำลังกู้โลก” สาวกเซเลอร์มูนเถียงไม่เต็มปากเต็มคำ
“เบาหน่อย เดี๋ยวได้แห่แหนกันมา ผ้าอยู่ในนี้แหละ”
“คุณรู้ได้ไง”
“นั่งทางในมั๊ง อย่าถามมาก ไปกันเหอะก่อนจะชวด”
เวราคว้ามือกวินลากเลาะแนวกำแพงอิฐหลังร้าน แสงตะเกียงน้ำมันสลัวลอดออกมาจากช่องไม้ของร้านใหญ่ที่ซ่อนสินค้าผิดกฎหมายไว้ข้างใน หันมองรอบ ๆ ไม่มีใครเห็น จึงวางเท้าบนลังไม้เก่าแล้วปีนขึ้นไป มือขาวเกาะผนังอาคารแน่น ความสูงไม่มาก แต่พอทำให้เหงื่อซึมไปทั้งแผ่นหลัง
อีกนิดเดียว… อีกนิดเดียวจะถึงช่องหน้าต่างด้านบน กว่าจะเหวี่ยงตัวขึ้นพ้นผนังหนา เวราก็แทบถอดใจ เธอเคลื่อนตัวอย่างระมัดระวังบนแผ่นหลังคา แต่สังกะสีแผ่นหนึ่งผุจนรับน้ำหนักไม่ไหว
เสียงเหล็กดัง แกร๊ง ร่างเธอเกือบร่วงลงไปเบื้องล่าง หัวใจแทบร่วงตาม มือแข็งแรงคว้าแขนเธอไว้แน่น เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นเหนือลมหายใจหอบ
ดวงตาคมกริบสั่นระริกหวาดหวั่น ร่างสูงดึงเธอกลับขึ้นมาได้ในที่สุด
“น่าตีจริง คุณนี่ ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะทำไง!?” กวินคำราม เวรากอดเขาแน่น น้ำตาซึมเพราะทั้งตกใจและโล่งใจ
เสียงเขายังเข้ม แต่แฝงความอ่อนโยนที่ไม่เคยได้ยิน
“ถ้าผมมาไม่ทัน จะเป็นไง”
“นายมาทันเสมอแหละ นายคือเทพพิทักษ์ประจำตัว ช่วยฉันไว้เสมอ”
“ถ้าผมเป็นเทพประจำตัวจริง ขออะไรอย่างได้ไหม เลิกเรียกตัวเองว่าพี่เสียที ผมอยากคบคุณแบบ...เพื่อน” กวินดูเงอะงะเมื่อพูดถึงตอนนี้ เวราย่นจมูก
“จะรีบแก่ไปไหน ฉันเป็นพี่ก็ไม่ได้สร้างความลำบากอะไรให้นายนี่”
“ไม่ได้สร้างความลำบากเลย จริงอ่ะ” คนที่ขอเป็นเพื่อนดีดหน้าผากมนเบา ๆ เวราสูดปากคลำหน้าผากป้อย
“เว่อร์เสมอเลยนะ คุณเวรา เรื่องย่องออกมาคนเดียวยังไม่คิดบัญชีเลย” เขาคว้าแขน ทำท่าจะลากเธอลงจากหลังคา เวราขืนตัวกรูด
“ไม่กลับสิ ไปเอาผ้าด้วยกันก่อน”
กวินถลึงตาดุ เพราะมั่นใจว่าบนที่สูง จอมป่วนอย่างเวราไม่กล้าแข็งข้อ
“ไม่ใช่ไปเอาผ้าด้วยกัน ผมจะไปเอาผ้าคนเดียว ส่วนคุณ...กลับบ้านซัลวี”
คำตอบของเวราคือเบี่ยงตัวหลบแล้ววิ่งปรูดปีนหลังคาข้ามไปอีกฝั่งเพราะรู้ว่ายังไง ๆ คนขี้บ่นต้องตามมาแน่
❖
ด้านในร้านมืดสลัว มีเพียงตะเกียงน้ำมันแขวนโซ่เก่า แสงไฟสีส้มไหววูบเป็นเงา เวราผลุบตัวผ่านเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ โดยมีกวินตามมาติด ๆ
ภายในเต็มไปด้วยลังไม้ เสื่อเก่า และตู้เหล็กขึ้นสนิม กวินคว้าตัวเธอได้อีกครั้ง
“ถ้านายบังคับตัวฉันกลับไป ฉันจะร้องให้พวกมันรู้ตัว” เธอขู่ฟ่อ ส่วนกวินนะหรือ...ดวงตาฉายแววดุดันขึ้นไปอีก
เวรารู้ฤทธิ์ตัวเอง แต่ลืมนึกถึงฤทธิ์ผู้ชายหน้าดุตรงหน้า อายุห่างกว่ากันมากก็จริง แต่เขาเคยเชื่อฟังเธอเมื่อไหร่ เดินทางร่วมหัวจมท้ายด้วยกันหลายวัน เวราอ่านกวินออกว่าเขาดื้อและถือดีพอตัว มีความเป็นผู้นำสูงเกินมาตรฐานชายไทย แต่สิ่งที่กวินไม่รู้ คือเวราไม่ใช่คนยอมแพ้ใครง่าย ๆ
เธอสู้ยิบตาเสมอ
เอาวะ!
มือถูกยึด แต่เท้าไม่โดน เร็วเท่าความคิด เวราตวัดเท้าใส่ลังไม้ มันเอียงกระเท่เร่อยู่แต่เดิม ได้แรงส่งก็ล้มระเนระนาดส่งเสียงโครมใหญ่
เสียงคนเอะอะ กวินตาวาบ กระชากหญิงสาวปลิวตามแรงไปแอบซอกผนัง แล้วเอาตัวเองบังไว้อีกชั้น ทำให้เวรามองอะไรไม่เห็น ได้แต่เดาเสียงฝีเท้าว่าใครสักคนวิ่งขึ้นมาดู เห็นลังไม้ล้มก็ส่งเสียงร้องบอกด้านล่าง จัดลังยกลังขึ้นใหม่อย่างลวกๆ แล้วรีบร้อนจากไป
แผ่นหลังหนาของกวินแนบแก้มเธอ เสียงหัวใจของเขาสะท้อนให้ได้ยิน
เขากังวลเหมือนกันสินะ แต่ในความกังวลนั้นยังพร้อมปกป้องเธออย่างเต็มที่
เวราซุกรอยยิ้มบนแผ่นหลังกว้าง ทั้งที่มันไม่ใช่เวลายิ้มเลยแม้แต่นิดเดียว
❖