รูมเมท
รูมเมท
“คุณแน่ใจว่าจองโรงแรมเรียบร้อยนะ” กวินแหวกความเงียบหลังจากทั้งหมดนั่งเกวียนเหล็กเข้าตัวเมือง คำถามสบประมาททำเวราหน้าตึง
“กวิน คุณรู้หรือเปล่าว่าอายุน้อยกว่าชั้นสิบปี”
“เกี่ยวไรกับเรื่องจองโรงแรม?” คนถามไม่หันมามองคนถูกถาม ทำเอาเวราแอบทำหน้าหงิกใส่
นายคนนี้! ก็บอกไปแล้วว่าเธออายุมากกว่าถึงสิบปี เขาควรมีสัมมาคารวะไม๊
“ชั้นแค่อยากจะบอกว่า ชั้นอายุมากกว่าคุณสิบปี ทำงานแล้ว แค่จองโรงแรมไม่พลาดหรอกน่ะ” ทีนี้ล่ะเบือนหน้ามามอง สายตามีรอยปรามาสเต็มแก่ หากเวราตีหน้าเฉยไม่รู้ไม่ชี้
“ที่อินเดีย ทุกสิ่งเกิดขึ้นได้” กวินเตือน
“ก็อาจใช่ แต่คงไม่ใช่เรื่องนี้ ชั้นจองโรงแรมระดับห้าดาวนะคุณ บริการระดับนี้ไม่มีทางพลาด”
กวินหมดความสนใจเพียงแค่นั้น เขาเอนตัวนอนตัดบทสนทนาเสียดื้อ ๆ ปล่อยให้เวรานั่งตัวลีบ ไม่กล้าจับอุปกรณ์ในตัวรถ เพราะกลัวมันหลุดติดมือ
รถมาถึงโรงแรมห้าดาวในอีกยี่สิบนาทีต่อมา กวินไม่พูดพล่ามทำเพลง คว้ากระเป๋าเดินทางของเธอเดินเข้าโรงแรม เวราหยิบธนบัตรรูปีจำนวนเงินสามพันบาทยื่นให้คนขับ ฝ่ายนั้นโบกไม้โบกมือไม่รับ พูดรัวด้วยภาษาท้องถิ่นพลางชี้มือไปทางกวิน
“อ้อ! ให้ชั้นให้เขาแทนหรือ งั้นขอบคุณมากนะคะ แทงกิ้ว”
เจ้าตัวฟังภาษาอังกฤษง่าย ๆ ออก จึงยิ้มกว้าง เวราโบกมือให้ เดินเข้าล๊อบบี้โรงแรมด้วยความโล่งอก กลิ่นหอมของน้ำมันหอมระเหยรสนิยมดีแตะจมูก พร้อมกับอากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ จนต้องยืดตัวสูดลมเย็นลึก
กวินเห็นเธอจึงส่งกระเป๋าเดินทางให้เจ้าหน้าที่ ก่อนทำท่าจะผละไป
“เดี๋ยว! กวิน รับเงินนี้ไว้ ขอบคุณนะที่มาส่ง”
กวินทำหน้าเคร่ง
“ผมบอกคุณเหรอ ว่าจะคิดเงิน” หน้าตึงเปรี๊ยะทำเอาเวรายิ้มจืดเมื่อเจอกับพระเอกขี่ม้าขาวเอ๊ยเกวียนตัวจริงเสียงจริงเข้าให้
สุภาพบุรุษเหลือเกินนะพ่อหนุ่ม
“ไม่ได้บอกหรอก แต่ชั้นอยากให้ ตอบแทนน้ำใจที่คุณช่วยชั้น” เวราเริ่มชินกับน้ำเสียงขวานผ่าซากบ้างแล้ว เธอใส่ธนบัตรลงในมือเขา กวินมองธนบัตรในมือ ก่อนยัดมันกลับมา
“คุณเองก็รู้ว่าผมทำด้วยน้ำใจ แค่คำขอบคุณก็พอ ผมไปล่ะ ง่วงแล้ว”
เขาก้าวเร็ว ๆ จากไป ทิ้งให้เวรามองตามหลัง
กวิน ใจทอ เด็กหนุ่มบุคลิกบ้าน ๆ พูดจาขวานผ่าซาก แต่มีน้ำใจให้คนแปลกหน้า เวรามั่นใจว่าพบกันคราวหน้า เธอจะจดจำเขาได้แน่
❖
จบเสียทีวันแย่ ๆ เพราะอย่างน้อย เวราก็ถึงที่พักสะดวกสบายในโรงแรมห้าดาว พร้อมเอนกายลงบนเตียงนุ่มในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เปลือกตาใกล้ปิดเต็มแก่ แต่ดูเหมือนวิบากกรรมของนักธุรกิจสาวจะไม่จบแค่นั้น
“อะไรนะ! ไม่มีห้องว่างเหลือ ทั้งที่ชั้นจองไว้แล้ว!!”
“ดิฉันต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ เป็นตามนั้นจริง ๆ ในระบบแจ้งว่าไม่มีห้องเหลืออยู่เลย เราทราบว่าคุณชำระเงินจองมาแล้วเมื่อคืน คงต้องมีปัญหาที่ระบบแน่ โรงแรมละแวกนี้ก็คงเต็มหมด เรามีงานเทศกาลและงานแสดงสินค้าสำคัญ คุณลองหาโรงแรมนอกเมืองดูนะคะ”
พนักงานต้อนรับยิ้มเจื่อนเมื่อเห็นใบหน้าเพลียจัดของแขก ก่อนอธิบายซ้ำให้ใครสักคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ เวราอดนึกไม่ได้ว่าภายในคืนนี้ จะมีผู้ประสบชะตากรรมเดียวกันกี่ชีวิต
“ไปกันเหอะคุณ” น้ำเสียงคุ้นหู เวราเบือนหน้าแล้วต้องประหลาดใจ
“ฉันคิดว่าคุณกลับไปแล้ว”
“ก็เกือบกลับ แต่สัญชาตญาณบอกให้รอ คืนนี้ไปนอนห้องพักที่ผมจองไว้ก่อน ผมจะไปขอนอนบ้านเพื่อน”
“ตอนตีสามเนี่ยนะ?”
“ทำไงได้ คุณเป็นผู้หญิง นอนห้องเดียวกันคงไม่เหมาะ”
เวรามองใบหน้าคมคายตรงหน้าอย่างชั่งใจ คิ้วหนาย่นเล็ก ๆ ทำให้เธอเผลอยิ้ม
“นอนด้วยกันนั่นแหละ ห้องคุณคงพอมีที่ให้ชั้นขดตัวนอน”
คราวนี้กวินมองกลับด้วยสายตาหวาดระแวง ทำเอาเวราหัวเราะคิก
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า นายอายุน้อยกว่าชั้นตั้งสิบปี ชั้นไม่นิยมกินเด็ก”
❖
เวราปล่อยให้กวินลากกระเป๋าขึ้นรถ หลังจากฟังเธอขู่อาฆาตพนักงานต้อนรับแม้ฝ่ายนั้นจะเสนอคูปองดินเนอร์สุดหรูเพื่อชดเชยก็ตาม จนกวินหาวหวอด เธอจึงล่าทัพ
เธอนั่งเคียงเขาไปจนถึงปลายทางซึ่งอยู่ในย่านชุมชนที่ไหนสักแห่ง หน้าตึกที่พักมีประตูบานเล็กพร้อมเครื่องกดรหัส กวินกดมันอย่างคล่องแคล่ว โบกมือให้คนขับรถ แล้วยกกระเป๋าของเธอผ่านประตูไม้ตรงขึ้นบันไดเก่าและชันไปยังชั้นบน
ระหว่างทาง กวินอธิบายให้เธอฟังว่าในเมืองกำลังมีเทศกาลใหญ่จริง สิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอถือเป็นเรื่องปกติ แต่เขาไม่ถามเลยสักคำว่าทำไมเธอถึงเดินทางคนเดียว พอ ๆ กับไม่เล่าเลยสักคำว่าเขามาทำอะไรที่นี่
เมื่อเขาไม่เอ่ยปาก เวราก็ถือมารยาทไม่ถาม
กวินเดินนำไปถึงชั้นสาม กดรหัสเข้าห้อง ห้องนอนแบบสตูดิโอน่ารักก็เผยโฉม
“รู้จักกับเจ้าของบ้านเหรอ เขาถึงให้รหัสมา” เวราถามพลางกวาดตามองห้องพักขนาดเล็กด้วยความพอใจ เธอไม่ได้หวังความสะดวกสบายนักในคืนนี้ (ดูจากสภาพการแต่งกายสมบุกสมบันของเขา) แต่ห้องพักนี้ดีกว่าที่คิดมาก
มันกว้างพอจะแยกส่วนครัวออกจากส่วนพักผ่อน เฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้นแต่ครบครัน ทั้งโต๊ะรับประทานอาหาร โต๊ะทำงาน โซฟาดูทีวีขนาดเล็ก และเตียงกว้างน่าสบาย
“ตรงนั้นเป็นห้องน้ำ เผื่อคุณอยากทำธุระส่วนตัว”
“กวิน เราไม่ต้องทักทายเจ้าของบ้านก่อนเหรอ?”
ชายหนุ่มหันมามองเธอเต็มตา กวาดมองทั่วร่าง รวมถึงกระเป๋าเดินทางของเธออีกครั้ง เหมือนเธอจะได้ยินเสียงถอนหายใจเล็ก ๆ
“ที่นี่เป็นโรงแรมประเภทหนึ่งน่ะคุณ ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นนอกจากห้องพัก ผมจะนอนตรงโซฟา ส่วนคุณนอนเตียงแล้วกัน”
เวราอยากอาสานอนโซฟาแทน แต่ดูแล้ว มันไม่น่าสบายสักเท่าไหร่
“ค่าห้องคืนนี้เท่าไหร่ ให้ชั้นออกแล้วกันนะ”
กวินทำหน้าเมื่อย จงใจถอนหายใจออกมาดัง ๆ ก่อนเลี่ยงเดินเข้าห้องน้ำไม่พูดไม่จา
❖
พิเศษสำหรับโปรโมชั่นอีบุ๊ก Flash Sale จะมีจำนวนจำกัดนะคะ
ฝากกดติดตามสำนักพิมพ์อลินน์ เพื่อไม่พลาดโปรโมชั่นต่าง ๆ ค่ะ
https://www.mebmarket.com/p/alynn
กดลิงก์เพื่อเพิ่มบัลลังก์ทอรักในชั้นหนังสือของคุณ และอ่านตัวอย่าง ฟรี
