ความขัดแย้ง

เสียงรองเท้าหนังของเดฟกระทบพื้นไม้เรียบจังหวะสม่ำเสมอจนฟังเหมือนจังหวะของเครื่องจักร กวินก้าวไม่ลดละ เหมือนถูกแรงมองไม่เห็นผลักเขา

โถงกระจกชั้นบนสุดของตึกเปิดออกสู่ระเบียง ลมร้อนใกล้เที่ยงพัดแรง เดฟหยุดตรงปลายระเบียง มองวิวของเมืองที่แผ่กว้าง เงาของเขายาวทับเงากวินพอดี

“คุณได้ยินหมดสินะ”

“คุณทำอย่างนั้นทำไม การเป็นนักธุรกิจนี่ จริยธรรมคงไม่จำเป็นสินะ” กวินบังคับเสียงให้นิ่งอย่างยากเย็น เวลานี้ เขาอยากประเคนกำปั้นใส่หน้าคมลึกตรงหน้า

เดฟหันกลับมาช้า ๆ สีหน้าไม่เปลี่ยน แต่ดวงตาคมจ้าขึ้น

“คุณยังเด็ก ยังมองความดีความชั่วเป็นเรื่องแยกจากกัน แต่ผมกับเวรา เรามองโลกเหมือนกัน”

กวินพยายามข่มอารมณ์ทั้งที่เดือดปุด เดฟจี้จุดเจ็บของเขาอย่างจงใจ

“ผมแค่สร้างตลาดหัตถกรรมให้อยู่รอด ผ้าของคุณมีค่า แต่ไม่มีระบบทุน คุณจะย้อมครามไปถึงเมื่อไหร่ ก่อนที่ฝ้ายจะหมด?”

กวินหัวเราะในลำคอ เสียงแห้งเหมือนเส้นด้ายเก่าใกล้ขาด

“คุณพูดเหมือนทุนคือออกซิเจนของศิลปะ ทั้งที่มันคือไฟทำลายล้าง”

“งั้นผมจะพูดตรง ๆ ผมอยากให้คุณร่วมโครงการนี้ ผมจะให้คุณควบคุมระบบการย้อม ผมจะให้เครดิตชื่อคุณทั้งหมด แต่ต้องทำภายใต้แบรนด์ AISTI ซึ่งอสวากุลกรุ๊ปเป็นตัวกลาง”

ชื่ออสวากุลกรุ๊ปทำให้เสียงในหัวกวินดับลง เขามองหน้าเดฟ ดวงตาตรงหน้าเยือกเย็น แต่ในความนิ่งกลับเหมือนกำลังยิ้มอย่างรู้คำตอบ

“เวรา อสวากุล เพิ่งเซ็นร่วมโครงการกับผมเมื่อครู่ เธอเป็นคนเสนอชื่อคุณเป็นที่ปรึกษาด้านชุมชน ผมคิดว่ามัน…เหมาะดี”

หัวใจกวินเหมือนโดนบีบ เวรารู้หรือไม่ว่าเขากับเดฟเคยเจอกันมาก่อน? หรือรู้ แต่เลือกจะไม่ถาม?

“งั้นทั้งหมดนี้ ... เป็นแผนของพวกคุณสินะ” เสียงกวินเย็นจัด

“แผนเหรอ? ผมแค่ใช้ประโยชน์จากสิ่งที่เราทุกคนต้องการ คุณต้องการให้ชุมชนทอผ้าอยู่รอด เวราต้องการ...ความยั่งยืนของธุรกิจ ส่วนผม ต้องการอนาคตของอุตสาหกรรมนี้ ทุกฝ่าย win-win”

ความเงียบเหมือนผ้าผืนใหญ่ที่ปิดกั้นระเบียงไว้จากท้องฟ้ากว้างให้กลายเป็นพื้นที่คับแคบทึบตัน กวินยกมือแตะกระเป๋าผ้าใบเก่าที่พกติดตัว ภายในมีเศษผ้าครามที่เขาย้อมเองจากปาฏัณ

“คุณรู้ไหม ครามยิ่งล้าง ยิ่งฝังลึก”

เดฟยิ้มแบบคนเข้าใจความหมาย

“ผมจะถือว่านี่ยังไม่ใช่คำปฏิเสธ และผมมั่นใจว่าไม่นาน คุณจะเห็นว่านี่คือทางออกเดียวที่เหลือ ผมอยากมีเวลาอธิบายให้คุณฟังมากกว่านี่ แต่ผมมีประชุม คงต้องไปแล้ว เอาเป็นว่า ผมพร้อมรับสายคุณเสมอแล้วกัน”

เดฟเดินจากไป ปล่อยให้กวินยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกอาคาร เงาที่มีสีทองของแสงอาทิตย์ละลายทับสีครามจากเสื้อเขา

ข้อความในมือถือดังขึ้น

“ขอคุยด้วยหน่อย จะรอที่ห้องพัก”

เวราส่งข้อความมา ชายหนุ่มเพ่งข้อความนั่นอึดใจ ก่อนตัดสินใจโทร.กลับ

“ฉันอธิบายได้นะ กวิน” ปลายสายเรียบนิ่ง เธอคงคิดว่ากำลังถือไพ่เหนือมือ

“ผมไม่ต้องการคำอธิบาย เอาเป็นว่า ผมขอยกเลิกสัญญาและเราจะไม่เจอกันอีก”

กวินตัดสาย และเดาออกว่าเวราจะวางโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิด เธอคงคิดว่าเขาควรมีเหตุผลมากกว่านี้ อย่างน้อยเธอควรมีโอกาสอธิบาย และเขาควรมีมารยาทรับฟัง ไม่ใช่ตัดสายทิ้งไปเฉย ๆ

เธอส่งข้อความหาเขาอีก

“เราต้องคุยกัน ฉันจะรอที่นี่”

❖