สายนาฬิกาและความสัมพันธ์
สายนาฬิกาและความสัมพันธ์
เวรารู้ดีว่าเธอตกใจมากแค่ไหนที่ได้รับข้อความจากแผนกเรื่องสถานการณ์ #FakeCSR เธอรีบโทร.หากุลภรณ์เพื่อเช็คข่าว เลยได้ฟังสถานการณ์ย่ำแย่จากปากของเพื่อนด้วยตัวเอง
เธอตัดสินใจกลับโดยทิ้งโน๊ตไว้ให้กวิน ไม่มั่นใจเลยว่าเขาจะเห็นโน๊ตของเธอหรือไม่ แต่เธอไม่มีเวลารออธิบาย รวบกระเป๋าไปยังสนามบินได้ ก็ใช้เวลาทั้งหมดค้นคว้าข้อมูล เรียกดูเอกสารทุกอย่างจนสามารถแก้ไขสถานการณ์ในห้องประชุมได้
อย่างไรก็ดี การแก้สถานการณ์ไม่ได้จบเพียงเท่านี้
เธอปิดประตูห้องทำงานส่วนตัว กดโทรศัพท์แจ้งเลขาว่าไม่รับนัดทั้งสิ้น จากนั้น ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้หนังพนักสูงของตัวเอง
ข้อความจากหลายคน หลายฝ่าย ยังคงส่งหาเธอไม่ขาดสาย แต่ไม่มีข้อความใดเลยที่มาจากกวิน ใจทอ เหมือนกับว่า เขาทำอย่างที่พูดจริงทุกคำ
เธอกับเขาจะไม่ได้พบกันอีก
เธอส่งข้อความถึงเขาครั้งสุดท้ายเมื่อคืนก่อนขึ้นเครื่อง หากงานที่เร่งด่วนทำให้ไม่มีเวลากับเรื่องส่วนตัวมากนัก ผล็อยงีบเมื่อไหร่ไม่รู้ตัว เสียงยางเครื่องบินแตะรันเวย์ทำให้เวราลืมตาขึ้นจากภวังค์ แสงแดดยามเช้ากระทบผิวโลหะของปีกเครื่องบินสะท้อนเข้าตา บนตักของเธอยังมีผ้าคลุมไหล่ที่กวินให้ไว้ ผ้าคลุมไหล่สีแดงอมทองที่เขาทอเองกับมือ เธอไล้มือไปตามผิวผ้าลื่นละเอียดด้วยความรู้สึกหนักหน่วง
และเธอเกลียดความรู้สึกนี้
เวรารู้ว่ากวินเป็นศิลปินเต็มไปด้วยอุดมคติ แต่เขาควรมีเหตุผลมากกว่านี้ เธอตกลงร่วมทำธุรกิจกับเขา และนั่นไม่ได้แปลว่าเธอไม่มีสิทธิร่วมมือกับกลุ่มทุนอื่นเพื่อสร้างเครือข่ายมั่นคงให้กับโครงการของเธอ
กวินกำลังไม่มีเหตุผล!
สายนาฬิกาเก่าที่ขาดเปื่อย บัดนี้ถูกถักซ่อมอย่างประณีต สีของด้ายเก่าและใหม่ตัดกันทำให้เห็นรายละเอียดการต่อลายที่เชื่อมกันได้อย่างสนิท
มันเป็นของขวัญที่เขามอบไว้ให้เธอหลังจากกลับจากปาฏัณ
ทันทีที่เธอเดินทางถึงประเทศไทย เวลาคิดเรื่องส่วนตัวก็หมดไป เพิ่งมีตอนนี้ หลังจากออกจากสนามรบในห้องประชุมบอร์ด เวราถึงเพิ่งมีเวลาคิดถึงเรื่องที่ค้างคา
“พลอย บ่ายนี้ไม่รับนัดใครทั้งสิ้นแม้แต่คุณพ่อ เรียกทีมทั้งหมดเข้าห้องประชุม ถ้าใครต้องไปรับลูกที่โรงเรียนเย็นนี้ พลอยจัดคนรถของบริษัทเวียนรับแทนเหมือนทุกที ส่วนใครมีธุระอื่น ถ้าไม่คอขาดบาดตาย สั่งให้เลื่อนให้หมด ชั้นต้องการพบทุกคน”
❖
บ้านเดี่ยวหลังคาสูงมีสนามหญ้าเล็ก ๆ ด้านหน้า แม้ดูเผิน ๆ ไม่ได้พิเศษอะไร หากเวรารู้ดีว่าบ้านหลังนี้จะต้อนรับเธอด้วยความอบอุ่นเสมอ ลมยามดึกพัดกลิ่นดอกปีบเข้ามาถึงชานบ้าน หญิงสาวก้มลงเก็บดอกร่วงจากพื้นมาหมุนเล่น เจ้าของบ้านเปิดประตูออกมาเห็นภาพนั้นพอดี จึงทักด้วยดวงหน้ายิ้มแย้ม
“ยินดีต้อนรับกลับเมืองไทยแบบอวัยวะครบสามสิบสองนะจ๊ะ”
เวราส่งถุงของฝากให้ ยิ้มยิงฟัน “ฉันบอกแล้วว่าสามารถ ไม่ต้องเป็นห่วง” พูดแล้วอดนึกละอายเล็ก ๆ ไม่ได้ ความจริงแล้ว การเดินทางที่ผ่านมาจะวินาศสันตะโรมากหากไม่ได้ใครบางคนช่วยเหลือ
“ขอโทษที่มาซะดึก เพิ่งเลิกประชุมอ่ะ”
“ขอโทษทำไม ฉันเป็นคนขอให้แกมา ดึกแค่ไหนก็จะรอ เพราะถ้าไม่เห็นแกตัวเป็น ๆ กับตา พรุ่งนี้คงจะบุกไปที่อสวากุลกรุ๊ป ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมวา”
“ที่โน้นเรียบร้อย แต่ที่นี่...กี่ร้อยเก๊าะเรียบ”
“เห็นข่าวแล้วล่ะ เข้าไปคุยข้างในดีกว่า เรื่องที่นายธีร์ทำไว้เห็นจะต้องคุยกันยาว”
กุลภรณ์นำล่วงเข้าไปข้างใน ห้องนั่งเล่นมุมโปรดของพวกเธอส่องแสงสีนวล กลิ่นชามะลิหอมฟุ้ง เวราชะงัก ภาพชามาซาล่าถ้วยเล็กข้างถนนแทรกเข้ามาในความคิด
❖
กลิ่นหอมของชามะลิและขนมปังกรุ่น ๆ ลอยทั่วห้อง กุลภรณ์กำลังจัดผ้าปูโต๊ะผืนใหม่ที่เวรานำมาฝาก ผ้าทอลายเส้นครามตัดทองอ่อนหรูเรียบ
เวราทรุดลงนั่ง เริ่มรู้สึกเหนื่อยจริง ๆ ตอนนี้
“สวยจริง ผ้าปูโต๊ะ กับผ้าแพรคลุมไหล่ สวยแบบสวยจัด ถามจริง เลือกให้ฉันเองหรือมีใครช่วยเลือก”
“ไม่มี๊” เวราเสียงสูง ทำเอากุลภรณ์เท้าสะเอวหมับ ก่อนจะลดมือลงเมื่อเห็นอาการปั้นหน้านิ่งของเพื่อน
“อ่ะ เชื่อจ่ะ เชื่อว่าไม่มี ระดับคุณเวรา อสวากุล ความช่างเลือกระดับท๊อปของวงการสาวไฮโซ คงไม่ตกหลุมรักด่วนจี๋จากทริปเร่งรัดหรอกเนอะ”
เวราเกือบสำลักน้ำชา เมื่อสบตาคมกริบของเพื่อนสาว ก็ออกปากเสียงอ่อยว่า ชามันร้อน
“ตกลงแกได้พบเดฟไหม?”
“ฮื่อออ เรียบร้อย ตอนนี้สองฝ่ายกำลังร่างสัญญา”
“หา! ไวปานนั้น วรุตม์บอกว่าเดฟเป็นคนเข้าถึงยากมากถึงมากที่สุด” กุลภรณ์หมายถึงสามีซึ่งเป็นนักออกแบบสิ่งทอและเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย จึงรู้จักเดฟ
“แปลว่าอสวากุลมีสิ่งที่เมห์ตาต้องการ เขาคงอยากขยายมาตลาดบ้านเราเหมือนกัน ดีจริง นายธีร์จะได้เลิกซ่าส์เสียที แล้วแกน่ะ เลิกตามล้างตามเช็ดให้น้องชายสุดเลิฟได้แล้ว” กุลภรณ์ลดเสียงเมื่อเห็นว่าเพื่อนรักนั่งเหม่อ ใบหน้าสะสวยไม่หลบซ่อนความเหนื่อยล้า
“มีอะไรอีกหรือเปล่า วา แกก็รู้ว่าแกคุยกับชั้นได้”
“ฉันแค่เพลียน่ะ”
กุลภรณ์นั่งลงตรงข้าม
“ทริปอินเดีย เที่ยวสนุกไหม?”
“ก็ดี เมืองสวยแต่ผ้าสวยกว่า และชา...อร่อย”
“คำว่า ‘ดี’ มันสั้นไปไหมยะ ดีขนาดไหน ดีมาก ดีน้อย ดีแบบใด แกต้องให้ดีเทลกับความใส่ใจของเพื่อนมากกว่านี้ย่ะ”
“ดีคือดี ง่าย ๆ”
“แต่ตาของแกน่ะวา มันบอกว่า ไม่ได้มีแค่นี้หรอก จะเล่าหรือไม่เล่า” กุลภรณ์จ้องหน้า ทำเอาเวราย่นคิ้ว
“เพื่อนนะโว้ยยย ไม่ใช่ผัว ไม่ต้องขยันซัก”