โลกของกวิน
โลกของกวิน
แดดบ่ายแผดจัด ถนนทางเข้าหมู่บ้านร้อนจนยางมะตอยพอง ฝุ่นสีแดงคลุ้งเหมือนหมอกสีเลือด หากภายในหมู่บ้านกลับแตกต่างออกไป ลานกลางบ้านร่มครึ้มด้วยครามต้นใหญ่ ผนวกเข้ากับไม้ใบไม้ผลหรือไม้ดอกที่สามารถนำมาใช้ทำสีธรรมชาติที่ชาวบ้านปลูกไว้รอบบริเวณ ทั้งต้นมังคุด ฝาง กรรณิการ์ ขนุน จึงทำให้รอบหมู่บ้านร่มรื่นน่าอยู่
กวินนั่งบนแคร่ไม้ใต้ต้นไม้กลางลาน ก้มดูสมุดบัญชี ตัวเลขสีแดงเรียงยาวเหมือนแนวด้ายพุ่งบนกี่ทอ ใกล้กับแคร่ไม้คือเรือนทอผ้า เสียงกี่ไม้ของยายหล้าเคาะจังหวะสม่ำเสมอ ฟังคล้ายหัวใจหมู่บ้านที่ยังพยายามเต้น กวินเงยหน้าจากสมุดบัญชีเมื่อเห็นอุษาเดินมาใกล้ เด็กสาวหันรีหันขวางเล็งมุมที่ต้องใจ แล้วปูเสื่อวางกองผ้ากองโต จากนั้นก็นั่งพับเพียบข้างกองผ้า มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือกางผ้าครามย้อมใหม่สะบัดเบา ๆ ให้กล้องเห็น
“สวัสดีค่าาา ทุกคน! ยินดีต้อนรับเข้าสู่ ‘ใจทอ ไลฟ์สดตอนครามครึก!’”
กวินรีบกระถดตัวหนีมุมกล้อง เสียงสดใสทักทายลูกค้าออนไลน์ทำให้เขาก้มหน้ายิ้ม
“สวัสดีเจ้า แฟนเพจผ้าทอใจทอทุกคน วันนี้อุษามากับผ้าลายเจียงแสนหงส์ดำ ลายนี้ฮิตขนาด! มีลูกค้าซื้อไปสามผืนเปิ้นยังปิ๊กมาขอซื้อแหม เพราะป้อจายตี้บ้านชมว่า 'ผ้างามกว่าคน' …เปิ้นเลยปิ๊กมาเหมาผ้าแหม บอกว่าจะเอาไปฟาดกบาลป้อจายตี้บ้าน โอ๊ยยย อุษาบ่เกี่ยวเน้อเจ้า ขายผ้าอย่างเดียว บ่ได้ข้องเกี่ยวยุยงเน้อ'”
เสียงหัวเราะจากเรือนทอดังขึ้นพร้อม ๆ กับเสียงกึกกึกจากกี่ทอผ้าซาลง ช่างทอผ้าพยักเพยิดให้กัน แม่เยื้อนยิ้มกว้างกว่าใคร
“บ่ะ ลายนี้ทอยากขนาด ผ้าผืนหนึ่งต้องใช้เวลาทอเป็นเดือน ขายดีขึ้นมา ทอไม่ทันเอ่าเน้อ!”
มือเล็กซูมกล้องไปยังผืนผ้าอย่างชำนิชำนาญ
“ลวดลายเป็นหงส์เจียงแสนเน้อเจ้า หงส์ตั๋วนี้บ่าใจ้หงส์ธรรมดาเน้อ มันคือหงส์ที่บินผ่านสามประเทศ ไทย ลาว พม่า บ่าต้องมีพาสปอร์ตสักเล่ม! ตอนนี้เหลือแค่สองผืนสุดท้าย ไผมัวแต่จ้า หงส์จะบินหนีไปก่อนเน้อเจ้า!”
เสียงคอมเมนต์แจ้งเตือนดัง ‘ติ๊ง!’ เรียกรอยยิ้มกว้างจากแม่ค้าออนไลน์ประจำหมู่บ้าน
“ลูกค้าคุณจีราภาสั่งแล้วหนึ่งผืน ขอบคุณนัก ๆ เจ้า! เดี๋ยวอุษาแถมผ้าย้อมครามหื้อเอาไว้พาดบ่า จะได้เหมือนแม่หญิงใจทอคนงาม... ถ้าป้อชายที่บ้านบอกว่า ‘อย่าซื้อแหมเน้อ ผ้ามันเต็มตู้แล้ว’ อุษาบอกเลยว่า บ่อต้องไปฟังเจ้า! เพราะคนฮักกั๋นจริง มันต้องมีผ้าเก็บไว้เผื่องานแต่งเน้อ บ่ซื้อวันนี้ เดี๋ยววันแต่งบ่มีผ้าห่มหื้อป้อจาย! ถ้าป้อจายบ่ยอมหื้อซื้อผ้า…กะถือว่า บ่ฮักกั๋นแต๊ละก้า เลิกเลยเจ้า ป้อจายหาใหม่ได้ แต่ผ้าลายนี้หมดแล้วหมดเลยเน้อ!”
แม่เยื้อนหัวเราะน้ำหูน้ำตาไหล
“โอ๊ย อู้จะอี้ เดี๋ยวป้อจายเปิ้นมาไล่ออกจากหมู่บ้านกั๋นพอดี!”
อุษายักคิ้วทำหน้าทะเล้นใส่กล้อง
“บ่ต้องกลัวเจ้า ป้อจายดี ๆ เปิ้นเข้าใจ๋ เพราะผ้างาม ๆ ก่คือสินสอดใจ๋ ฮู้ก่อ!”
เสียงหัวเราะดัง กวินได้ยินเสียง ติ๊ง ดังอีกหลายรอบจนนึกทึ่ง ส่วนแม่ค้าออนไลน์ไม่มีเวลาตอบลูกค้าเพราะยังง่วนกับการดำเนินรายการ เจ้าตัวหันกล้องมาทางยายหล้าที่กำลังทอผ้า
“ผ่อก่เจ้า แม่หล้าของเฮา อายุจะเจ็ดสิบแล้วยังสู้ไฟขนาด! ไผซื้อผ้าวันนี้ รับบุญแถมศรัทธาปิ๊กบ้านไปตวยเน้อเจ้า!”
ยายหล้าหลบกล้องวูบ
“บ่เอา ๆ หันกล้องไปตางอื่นเต๊อะ”
อุษายื่นหน้าเข้าใกล้กล้อง ทำตาโต “ได้ยินกั๋นก่อเจ้า ยายหล้าของเฮาขี้อายขนาด! บ่ยอมออกกล้องเลยเน้อ แต่เรื่องฝีมือทอผ้านี่ อุษาบอกเลย อันดับหนึ่งแห่งแม่น้ำกก!”
เธอกะพริบตาอ่านข้อความหน้าจอ
“ลูกค้าประจำของเฮา คุณเกตุที่อยู่กรุงเทพฯ เน้อเจ้า อย่าลืมชำระยอดเมื่อวานเน้อ ถ้าบ่จ่ายวันนี้...อุษาจะต้องเอาผ้าไปจำนำแต๊ ๆ แล้วเน้อ! บอสของอุษานั่งหน้าหล่ออยู่ปู้น เห็นหน้าหล่อจะอี้ เปิ้นยึดทรัพย์ลูกหนี้มานักต่อนัก คุณเกตุรีบโอนเต๊อะ ก่อนบอสของอุษาจะลุกจากเก้าอี้”
เสียงหัวเราะของแม่ ๆ ถูกอกถูกใจ กวินตีหน้าเคร่ง “เม๊าท์กั๋นระยะเผาขนจะอี้เลยนะเรา”
อุษายิ้มแป้น พูดใส่กล้องต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน
“ทุกคนเจ้า! นี่แหละ บอสสุดหล่อของชุมชนใจทอเฮา ไผอยากให้เปิ้นยิ้ม ต้องจ่ายกั๋นซื้อผ้านัก ๆ! ยอดขายดีเมื่อใด บอสเปิ้นยิ้มเมื่อนั้น”
เสียงหัวเราะระเบิดทั่วลาน ป้าเยื้อนป้องปากตะโกนมาแต่ไกล “อู้แหมกำสิลูก บอกเปิ้นไป่ว่า บอสหาเงินแต่งเมีย!”
“หาเมียหื้อได้ก่อนไม๊”
เสียงเปรยจากใครไม่รู้ แต่ผลคือเสียงหัวเราะครืนใหญ่
อุษาโบกมือให้กล้อง “ไผอยากหื้อกำลังใจ๋บอสของใจทอ กดหัวใจ๋มารัว ๆ เน้อ”
เสียง ติ๊งติ๊งติ๊ง ของหัวใจบนหน้าจอดังระงม
กวินตัดสินใจหลบฉาก