ความลับ

นั่นคือเหตุการณ์มหกรรมเทศกาลภัยพิบัติของเวราเมื่อคืน และเป็นต้นเหตุให้เธอต้องมาอยู่ในที่ไม่ควรอยู่ ใจกลางตลาดในย่านเมืองเก่าแห่งอะห์มดาบาด[1] ซ้ำยังต้องค้างคืนห้องเดียวกับผู้ชายแปลกหน้าอายุต่างกันถึงสิบปี

เล่าให้ใครฟังไม่มีวันเชื่อเด็ด!

“วาเป็นไงบ้าง? ถึงเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”

เวรารีบยกโทรศัพท์แนบหู “อืม ถึงแล้ว” เสียงเบาลงกว่าปกติเพราะนึกขึ้นได้ว่ายังเช้าอยู่มาก เจ้าของห้องตัวจริงอาจยังไม่ตื่น แต่เมื่อชะโงกหน้าไปที่โซฟา ไม่เห็นร่างใหญ่นอนพังพาบเป็นปลาวาฬเกยหาด

กุลภรณ์ทำเสียงโล่งใจ

“ตาธีร์ทักมาหาชั้นแต่เช้า ฟ้องว่าพี่สาวลาพักร้อนไม่บอกกล่าว นึกว่าไปกับชั้น”

“กุลบอกธีร์หรือเปล่า?”

“เปล่า ก็สั่งไว้ให้เก็บเป็นความลับ อ้อ! สื่อโซเชียลเขียนเรื่องทายาทอสวากุลกรุ๊ป คนแชร์กันเพียบ ดีเหมือนกันที่แกไม่อยู่ ไม่งั้นคงรำคาญพวกนักข่าวแย่”

รอยยิ้มบนหน้าเวราหายไป

“พวกนั้นคงอยากสัมภาษณ์พ่อหรือตาธีร์มากกว่านะ ช่างเถอะ กุล…นี่ฉันเพิ่งส่งข้อความไปบอกพลอย และคงอยู่ที่นี่สักพัก”

ประตูไม้เก่าดังเอี๊ยด กวินเดินเข้ามาพอดี มือหิ้วแก้วชาร้อนและถุงขนมปัง เวรารีบหันหลัง ถือโทรศัพท์แนบอกไว้เหมือนซ่อนความลับ

กวินเลิกคิ้ว 

“เป็นไรไป?”

เวราจุปากห้ามไม่ให้เขาถาม แล้วพุ่งไปที่ระเบียง

“อะไรอ่ะ วา ทำไมชั้นได้ยินเสียงผู้ชาย แกไปกับใคร บอกมาตรง ๆ” กุลภรณ์เสียงเขียว เวราหันรีหันขวาง มองข้ามระเบียงห้องลงไปด้านล่าง เห็นคนพื้นถิ่นเดินผ่านซอยแคบหน้าที่พัก จึงยื่นกล้องให้เพื่อนเห็นภาพ

“นี่ไง ผู้ชายเพียบเลยแก เห็นไหม ที่พักอยู่ใกล้ตลาดอ่ะ”

กุลภรณ์ทำหน้าโล่ง เมื่อเห็นภาพชุมชนย่านเมืองเก่า แต่แล้วก็นึกขึ้นได้

“ทำไมแกไม่ไปพักที่โรงแรมดี ๆ นี่มันตลาดชัด ๆ นึกพิเรนทร์อะไรขึ้นมา”

ต่อมสตรอว์เบอร์รี่ทำงานยิก

“ฉันมาหาข้อมูลสำหรับโครงการใหม่ ต้องออกไปแล้วอ่ะกุล มีนัด แค่นี้นะ แล้วจะโทร.ไปรายงานใหม่”

เวรารีบตัดสาย ก่อนพ่นลมออกจากปาก

เกือบไปแล้วเชียว!

“หนีสามีมาเหรอ”

เสียงทุ้มของกวินดังจากด้านหลังเล่นเอาสะดุ้ง เขาเดินตามมาสังเกตการณ์ตั้งแต่ต้นแล้ว

“ฉันยังไม่แต่งงานย่ะ!!” เวรากระแทกเสียง “แล้วก็ไม่ได้หนีใครมาด้วย ฉันแค่...มาเที่ยว”

กวินอยากจะพูดอะไรแต่เปลี่ยนใจ บอกสั้น ๆ ว่าจะต้องออกไปข้างนอก ซื้ออาหารเช้ามาฝาก

“ไม่ต้องจ่ายเงินผมเพราะเป็นของฝาก รู้จักของฝากใช่ไหม?”

เวราตาคว่ำ เอาเข้าจริง กลิ่นชานมร้อนกับขนมปังหน้าตาแปลกทำให้ท้องเริ่มประท้วง

“ผมจะเขียนรหัสห้องไว้ให้ ถ้าคุณอยากย้ายโรงแรม และถ้าจองได้ ตอนเย็นผมจะไปส่ง ถ้าคุณอยากเที่ยว แค่ย่านนี้ก็เดินไม่หมดแล้ว”

ย่านนี้เนี่ยนะ เวราแอบย่นจมูก นึกไม่ออกว่าจะอยากเดินตลาดแถวนี้ทำไม แต่สิ่งที่เธอทำคือยิ้มให้ชายหนุ่ม

“ขอบคุณนะกวิน ขอบคุณจริง ๆ”

❖

[1] ย่านเมืองเก่าแห่งอะห์มดาบาด (Historic City of Ahmadabad) เขตเมืองเก่าในรัฐคุชราต ประเทศอินเดีย โดดเด่นด้วยชุมชนโบราณที่เรียกว่า “โพล” สถาปัตยกรรมไม้แกะสลัก และศาสนสถานหลากหลาย ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกใน พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2017)

สำหรับผู้อ่านที่สนใจเมืองอะห์มดาบาด อลินน์ได้เขียนรายละเอียดของซีนไว้ในบทความ ตึกเก่าเล่าเรื่อง อ่านได้ที่เด็กดีค่ะ

พิเศษสำหรับโปรโมชั่นอีบุ๊ก Flash Sale จะมีจำนวนจำกัดนะคะ

ฝากกดติดตามสำนักพิมพ์อลินน์ เพื่อไม่พลาดโปรโมชั่นต่าง ๆ ค่ะ

https://www.mebmarket.com/p/alynn