แผล

“บ่มี ดึกป่านนี้ ไผจะอยู่”

“ช่วยกั๋นดับไฟเร็ว ไฟลามแล้ว อย่าหื้อลามต่อไปถึงเฮือนอื่น”

เขาอยากตะโกนบอกทุกคนว่าเขาติดอยู่ในนี้ แต่ไม่มีเสียง อีกอึดใจ กวินก็ได้ยินเสียงที่ทำให้น้ำตาไหล

เสียงของแม่!

แม่พ่อกลับมาแล้วใช่ไหม เด็กชายขยับเข้าหากี่ทอผ้า กระทืบถีบหวังจะให้เสียงดังไปถึงข้างนอก

เสียงสั่งการของชาวบ้าน เสียงวิ่งตะลีตะลานหาถังน้ำ ทุกคนสาละวนต่อสู้กับเปลวเพลิง ใครบางคนเริ่มเรียกหากัน เสียงตอบรับ เสียงขานกลับ และเสียงร้องเสียขวัญของครูศรีพรรณ

ท่ามกลางกลิ่นควันหนาและความร้อนของเปลวไฟ เงาร่างหนึ่งปรากฎขึ้น สะดุดหลอดด้ายจนเกือบล้ม ก่อนยันตัวขึ้นและตรงเข้ามาหาเขา

“กวิน เป็นยังไงบ้าง ไม่ต้องกลัวนะ”

แม่ปลอบเสียงสั่น แม่คงกลัวไม่น้อย ร่างบอบบางทรุดลงข้างเขา มือทั้งสองแตะใบหน้า แขน และไหล่ของลูกอย่างรวดเร็ว แล้วก้มลงไปยังขาที่ติดอยู่

“กวินอยู่ในนี้ พ่อ กวินอยู่ในนี้” แม่ตะโกนสุดเสียง ขณะมือพยายามสอดนิ้วเข้าใต้ปมด้าย เส้นด้ายหลายชั้นรัดแน่นเกินกว่าจะแกะด้วยมือ แม่กวาดสายตาไปตามพื้น ควานเข้าใต้กองหลอดด้าย คลำไปตามขากี่และตะกร้าใส่อุปกรณ์

เสียงแม่พึมพัมว่าเจอกรรไกรแล้ว ก่อนชะงักเมื่อเปลวไฟลามลงมาถึงผ้าที่กองอยู่ไม่ไกล เสียงบางอย่างถล่มลงมาจากด้านหลัง ประกายไฟกระจายไปทั่วพื้น แม่โถมตัวเข้าบังเขา เศษไม้ที่ติดไฟตกกระทบแผ่นหลังและไหล่ แม่รีบปัดมันออกแล้วกลับไปควานหากรรไกรที่กระเด็นหลุดมือไปอีกครั้ง

ในที่สุด แม่ก็พบมัน มือของแม่สั่น

เส้นหนึ่งขาด ตามด้วยอีกหลายเส้น

ก่อนที่ปมสุดท้ายจะหลุด พ่อก็ฝ่ากลุ่มควันเข้ามา พ่อทรุดตัวลงช่วยดึงกองด้ายออกจากขากวิน แม่ตัดเส้นที่เหลือ ขณะที่พ่อใช้มือกระชากปมจนขาด

ทันทีที่ขาหลุด กวินโผกอดแม่ แต่แรงสั่นสะเทือนทำให้ทุกคนเงยหน้าขึ้น คานเหนือทางเดินส่งเสียงลั่น เปลวไฟลามไปตามโครงหลังคาและกำลังตัดทางออกให้แคบลงทุกที

แม่ดันกวินเข้าสู่อ้อมแขนพ่อ ผลักทั้งสองไปทางประตู ขณะตัวเองถอยไปอีกด้านเพื่อหลบชิ้นไม้ซึ่งตกลงมาขวางกลางทาง

พ่อชะงักและหันกลับไปหาแม่

แม่ยกมือขึ้นปิดจมูก อีกมือชี้ไปยังทางออกซึ่งเหลือช่องให้ผ่านได้อีกเพียงชั่วครู่ แสงไฟสะท้อนอยู่ในดวงตา ท่ามกลางควันหนาทึบ พ่อรวบกวินขึ้นแนบอก ใช้ลำตัวบังสะเก็ดไฟแล้ววิ่งฝ่าทางเดิน เด็กชายดิ้นและพยายามเอื้อมมือกลับไปหาแม่ แต่ร่างของนางถูกควันกลืนหายไปทีละน้อย

นั่นเป็นภาพสุดท้ายที่เขาเห็นแม่

และนั่น เป็นอ้อมกอดสุดท้ายที่เขาได้โอบรัดพ่อ มันเป็นอ้อมกอดแห่งชีวิต

หลังจากส่งกวินสู่อ้อมกอดครูศรีพรรณ พ่อก็ฝ่าเปลวเพลิงกลับเข้าไปในโรงทอ ไม่สนใจคำคัดค้านจากใคร ทั้งพ่อและแม่ของกวิน ไม่ได้กลับออกมาจากโรงทออีกเลย

โลกทั้งใบของกวินดับวูบ

เขาจำได้ลาง ๆ ว่ามือของใครบางคนดึงเขาเข้าไปกอด ศรีพรรณ ครูสาวจากหมู่บ้านใกล้ ๆ เสียงเธอแหบสั่น “อย่ามองลูก...อย่ามอง...”

รุ่งเช้า ควันยังลอยอ้อยอิ่งเหนือซากไม้ดำ เจ้าหน้าที่สรุปเหตุว่าเกิดจาก “ไฟฟ้าลัดวงจร” ตำรวจพบร่างชายหญิงที่เหลือเพียงเถ้าถ่าน

ไม่มีใครพูดถึงมันอีก ไฟกลบอดีตที่สวยงามของเด็กชายเอาไว้ให้กลายเป็นเด็กกำพร้าที่ต้องต่อสู้ดิ้นรน ความทรหดถูกหล่อเลี้ยงด้วยความรักและความอบอุ่นจากคนทั้งหมู่บ้าน ทำให้แววตาเจ็บปวดของชายหนุ่มถูกฝังเอาไว้มิดชิด

❖