การค้นพบไม่คาดคิด
การค้นพบไม่คาดคิด
เสียงย่ำดินดังกรอบแกรบแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง ทำเอาทุกคนชะงัก ทุกสายตาหันควับ กระบอกไฟฉายจากมือกวินและชาวบ้านประสานกันเป็นลำ เงาเคลื่อนไหวบางอย่างขยับอยู่กลางกอหญ้าที่ห่างออกไปราวยี่สิบเมตร
อุษาป้องปากกระซิบกระซาบ
“ปี้กวิน...หันก่เจ้า มีคนอยู่ตางปู้น!”
แม่เยื้อนเสริมด้วยน้ำเสียงเดียวกัน
“ท่าจะหนีกำนันอยู่แน่ ศัตรูของศัตรูก่อคือมิตร!” แกฟันธง หากผัวแกจุปาก
“เฮายังบ่ฮู้ว่าเปิ้นมาดีหรือมาร้าย แต่คนดีคงบ่หนีไปจะอี้” กวินเตือนสติ ก่อนชูมือส่งสัญญาณ ทุกคนแยกย้ายไปตามแนวพุ่มไม้
เขาก้าวนำ อุษาดื้อไม่ยอมรอที่รถตามสั่งหากตามหลังกวินมาติด ๆ แม้เขาจะหันไปทำตาดุใส่หลายรอบ แต่ชุมชนใจทอราบเรียบเกินไป เมื่อมีเรื่องตื่นเต้น อุษาจึงไม่ยอมพลาด กลุ่มคนแตกเป็นสามฝ่าย ซ้าย ขวา และตรงกลางคือกวินเอง
เสียงใบไม้ไหววูบ กวินพุ่งเข้าหา ก่อนตะโกนออกมาเต็มเสียง
“หยุด! อย่าขยับ!”
ไม่มีเสียงตอบ มีเพียงเงาตะคุ่มขยับอีกนิด เขาไม่รอให้แน่ใจ
“ล้อมไว้!”
อุษารีบวิ่งอ้อมไปอีกด้าน กวินกระโจนเข้าตะครุบ! ร่างนั้นล้มลงพร้อมเสียงกรีดร้องแหลม
“กรี๊ดดดดด!! ปล่อยฉันนะ!”
ผู้หญิง! กวินสบถเมื่อสัมผัสความนุ่มนวลในวงแขน แต่เขาไม่ปล่อยมือในทันที สมัยนี้ผู้หญิงผู้ชายเป็นคนร้ายกาจได้พอกัน อุษาวิ่งปรู๊ดใส่คนร้าย แสงสีขาวจ้ากระทบใบหน้าหญิงสาวที่แต่งตัวหรูแต่เปื้อนฝุ่นมอมแมม เสื้อเชิ้ตสีขาวยับย่น ผมเผ้าหลุดรุ่ย รองเท้าส้นสูงจมโคลน
“แม่เจ้า...คนก๋าผีจูออน!” ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงปิดหน้าตา อุษาจึงฟันธง
“บ่มีอาวุธ คนเป๋น ๆ บ่มีไผง่าวเดินป่ามือเปล่า ผีแน่ ๆ อุ๊ย ลืมไลฟ์” เด็กสาวกุลีกุจอคว้าโทรศัพท์มือถือ ขณะนางเยื้อนยื่นหน้ามาสำรวจบ้าง
“ผีเวียงหลงเข้าป่ามาแน่!”
อุษาไลฟ์รายงานสด
“ทุกคนคะ คนร้ายตี้ปี้กวินจับได้คือ… นางผีเวียงหลงป่า หรือสายลับกลุ่มทุนมืด จะหื้อฮู้กั๋น!!”
“อุษา ปิดกล้อง!”
กวินเอ็ด เขาจับข้อมือสาวปริศนาไว้แน่น ก่อนที่ไฟฉายจะส่องชัดเจนพอให้เห็นหน้า
กวินตะลึงเพริด
เวรา อสวากุล!
❖