ฮัลโหล แม่น้ำกก
ฮัลโหล แม่น้ำกก
หมอกยามเช้าโรยตัวคลุมแนวหุบเขาเหนือแม่น้ำกก เสียงระฆังวัวกระทบกันแผ่ว ๆ จากคอกท้ายตลาดสลับเสียงไก่ขัน เหนือแนวแผงไม้ไผ่มีควันจากเตาถ่านลอยอ้อยอิ่ง กลิ่นกาแฟคั่วและข้าวปุกงาดำ เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วดังระคนกันทั้งภาษาอาข่า ลาหู่ ไทยใหญ่ และสำเนียงคนพื้นราบ กลายเป็นดนตรีชีวิตที่กล่อมให้ตลาดเช้าแห่งนี้มีชีวิตชีวาอย่างไม่ต้องเสริมแต่ง ผ้าทอสีสดแขวนเรียงเป็นแนวยาวเหมือนธงบูชา ละลานตาด้วยเครื่องเงิน กระเป๋าปักลูกเดือย และผลไม้จากสวนบนดอยที่เพิ่งขนลงมาสด ๆ
เวราเดินฝ่าความคึกคักนั้นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ รองเท้าส้นสูงแบรนด์หรูที่เคยคู่กายถูกถอดใส่ย่ามผ้าทอที่อุษาให้ยืม ขณะที่เท้าขาว ๆ ของเธออยู่ในรองเท้าแตะยางพาราราคายี่สิบบาทที่ซื้อมาจากแผงข้างทาง เส้นผมปลิวยุ่งเพราะลมภูเขา เสื้อเชิ้ตสีอ่อนพับแขนขึ้นสูงอย่างทะมัดทะแมง เธอก้าวผ่านร้านชาวอาข่าที่กำลังตักน้ำเต้าหู้ร้อนใส่ถุง รอยยิ้มจากแม่ค้าส่งให้อุษาพลางทักทายอย่างเป็นกันเอง และแน่นอน อุษาอวดพี่สาวคนใหม่ในตำแหน่งว่าที่ภรรยาของกวิน ทำให้แม่ค้าสนใจหญิงแปลกหน้ามากขึ้น รอยยิ้มเปิดเผย ของแถมสารพันแม้ราคาค่างวดไม่มาก แต่ก็หยิบฉวยให้ฟรี ๆ โดยไม่เสียดมเสียดาย
“แนะนำแบบนั้น กวินไม่ว่าเอาเหรอ” เวรานั่งลงบนม้านั่งไม้เตี้ยหน้าร้านเล็ก ๆ ที่มีหญิงชาวอาข่ากำลังพลิกแผ่นข้าวปุกงาดำบนตะแกรงไม้ไผ่ เธอรับแผ่นข้าวปุกร้อนที่เพิ่งย่างเสร็จจากมือแม่ค้า ผิวข้าวเหนียวแห้งนิด ๆ ด้านนอกกรอบ ด้านในยังนุ่ม อุษากุลีกุจอส่งน้ำผึ้งป่าในถ้วยเล็กให้ เธอจิ้มปลายแผ่นข้าวลงในน้ำผึ้ง
“แนะนำแบบนี้ไปน่ะดีแล้ว”
“ดียังไง” เวราถามหลังจากกลืนข้าวปุกหวานหอมลงคอ อุษากุลีกุจอรับห่อข้าวปุกที่เวราซื้อไปฝากคนในหมู่บ้าน ปล่อยให้เวราชะโงกดูแผงข้าง ๆ ด้วยความสนใจ แม่ค้าอีกคนกำลังคั่วเมล็ดกาแฟอยู่บนกระทะเหล็กกลม แสงไฟจากเตาถ่านสะท้อนผิวเม็ดกาแฟให้เป็นสีทองน้ำตาล เสียงไม้พายขูดก้นกระทะดัง แคร่ก แคร่ก กลิ่นกาแฟสดใหม่กระจายไปทั่วจนเวราแทบลืมหายใจ
“กาแฟถ้วยเท่าไหร่คะ” ถามแม่ค้าโดยไม่รอคำตอบจากอุษาที่ยังค้างไว้ หากคำตอบของแม่ค้ากลับตอบทุกคำถามอย่างหมดจด
“แฟนกวิน พี่ไม่คิดเงินหรอก รอแป๊ปนะจ๊ะ”
“ของอุษาด้วยเน้อปี้”
“เจ้า รอกำเน้อ เพิ่งคั่วใหม่หอม ๆ ขนาด จะฝากไปหื้อกวินตวยเน้อ”
ไกด์เจ้าถิ่นยิ้มแป้น เวราอมยิ้มในหน้า รู้แล้วว่าทำไมเด็กสาวถึงกุลีกุจอแนะนำเธอในฐานะแฟนของกวิน
นอกจากได้มิตรภาพแสนดีแล้ว ยังได้ของกินแถมด้วยอีกเล่า
ด้วยนิสัยของกวิน เขาคงมีน้ำใจให้ชาวบ้าน ผนวกกับบุคลิกเป็นผู้นำ จึงทำให้ชาวบ้านยอมรับได้ง่าย เวรามองเจ้าของร้านกาแฟยกหม้อเหล็กใบเล็กขึ้นจากเตา เทน้ำเดือดลงผ่านถุงกรองผ้าขาวบาง น้ำกาแฟเข้มข้นรินเป็นสายลงในถ้วยดินเผา กลิ่นหอมควันไฟกับความเข้มของกาแฟป่าผสมกันเป็นกลิ่นเฉพาะที่ไม่มีในคาเฟ่ใดในกรุงเทพฯ จิบคำแรก รสขมลึก ปลายลิ้นมีรสเปรี้ยวนิด ๆ
“ถ้าเป็นแฟนกวินได้ของฟรี งี้แม่ค้าไม่ขาดทุนแย่เหรอ กวินออกจะหล่อ คงมีสาวเพียบ” เวราไล่เลียง ก่อนชะโงกมองหมูแดดเดียวย่างบนเตาถ่าน
“พี่กวินไม่ใช่คนเจ้าชู้นะคะพี่วา” สาวกกวินแก้แทนเสียงหลง “พี่กวินหล่อจริง แต่ไม่เจ้าชู้ ไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนกลับบ้าน มีพี่วานี่ล่ะคนแรก”
“กวินก็ไม่ได้พาพี่กลับบ้านหรอกนะ พี่ตามเขามาเอง” เวราแย้งหน้าซื่อ “แล้วตามมาเองแบบพี่น่ะ มีเยอะไม๊”
“พี่วาจะไปสนใจทำไม พี่กวินห้ามไม่ให้คนมาชอบไม่ได้นี่ บอกตามตรงนะ บางทีอุษาล่ะเบื่อแทน”
นั่นไง! แปลว่ามีสาวเหมือนกัน พ่อกวินเนื้อหอม
“อุษาถึงจงใจโพทนาไงว่าพี่วาเป็นแฟนพี่กวิน พี่วาอย่าโกรธนะคะ พี่วาสวย ใจดีด้วย แล้วพี่กวินก็ชอบพี่วา คนไม่ดีจะได้เลิกรังควานพี่ชายอุษา”
“รู้ได้ไงว่ากวินชอบพี่?”
“โหห รูปถ่ายหลักฐานที่พี่วาเอามาให้ก็เกินกว่าจะชัดแล้วค่า ตางี้เยิ้มมม ธรรมดาพี่วินไม่ได้เป็นแบบนี้ แล้วอีกอย่าง ถ้าพี่กวินไม่ชอบพี่วา ไล่เปิงกลับบ้านตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ไม่ปล่อยให้ครองบ้านแบบนั้น”
“เขาเผ่นไปนอนที่อื่นนะ อาจจะไม่ยอมคืนดีกับพี่ก็ได้” เวราทำเสียงเล็กเสียงน้อย เด็กสาวตบหลังมือเปาะ ๆ ปลอบ
“เมื่อคืนพี่กวินไปนอนบ้านพี่ชัย คงยังงอนอ่ะ พี่วามาก็ดีแล้ว คนไม่เข้าใจกัน ต้องง้อจนคืนดีกัน ไม่งั้นล่ะ หมาเสื้อลายดอกจิคาบไปแด๊กส์”