ความลับ
ความลับ
เมื่อเวรามาถึงบ้านหลังนี้เมื่อคืน เธอเหน็ดเหนื่อยเกินกว่าจะสังเกตสังกาอะไร มืดแล้วด้วย เธอไม่ค่อยถูกชะตากับบ้านไม้ จึงพุ่งเข้าห้องน้ำแล้วพุ่งขึ้นเตียง หลับตานอน ไม่เสียเวลาแกว่งเท้าหาเสี้ยนสอดส่ายสายตาให้เจออะไรไม่ชอบมาพากลจนข่มตานอนไม่หลับ ได้ยินแต่เสียงเดินไปเดินมาของกวินด้านนอก รู้สึกตัวเลือน ๆ ว่าเขาเข้ามาห่มผ้าให้ จึงวางใจว่าเจ้าของบ้านจะหลับนอนในเรือนเดียวกัน กว่าจะรู้ว่าเจ้าของบ้านเผ่นไปนอนที่อื่นก็ตอนอุษามาปลุก ชวนให้ไปเที่ยวตลาดด้วยกัน
เวราจึงเพิ่งมีเวลาพินิจพิจารณาบ้านหลังย่อมของกวิน ผลักประตูไม้เก่าเข้ามาเงียบ ๆ พบห้องโถงเล็กที่ใช้ทั้งเป็นห้องนั่งเล่นและห้องทำงาน พื้นไม้ขัดจนขึ้นเงา โต๊ะไม้เตี้ยกลางห้องมีเศษด้ายพันเป็นก้อน ๆ กระจายอยู่บนผ้าใบครามที่ยังไม่ทันเก็บ ข้างฝามีคานไม้แขวน “กระสวยผ้าเก่า” และ “หางไหม” ตัวอย่าง กระนั้น ทุกอย่างถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ
ห้องส่วนตัวของกวินอยู่ถัดเข้าไป มีเพียงประตูไม้พับสองบาน ในห้องมีหน้าต่างหันออกไปทางแม่น้ำกก แสงยามเช้าจะลอดเข้ามาพาดผ่านเตียงไม้เรียบที่ปูด้วยผ้าฝ้ายสีคราม ปลายเตียงมีผ้าห่มสีเทาอมฟ้า บนโต๊ะเล็กมีสมุดจดลายมือแน่นละเอียด เป็นร่างลายผ้าพร้อมโทนเทียบสี ปากกาด้ามไม้เนื้อดีเสียบไว้ข้างแก้วกาแฟเซรามิกสีน้ำตาลไหม้ ที่มุมห้องมีกี่ทอผ้าที่กวินใช้ทดลองลายใหม่
สายตาเธอเลื่อนไปที่ผนังไม้ฝั่งตรงข้าม นั่นคือสิ่งที่เมื่อคืนเธอไม่ทันสังเกต
กรอบรูปเก่าหลายอันเรียงอยู่บนชั้นไม้เล็ก ๆ เหนือโต๊ะ
ภาพแรก เป็นเด็กชายตัวเล็กในเสื้อผ้าฝ้าย ข้างเขาคือหญิงชายวัยกลางคน ใบหน้ายิ้มละมุน ชายในรูปมีดวงตาคมเหมือนกวินไม่มีผิด
เวราจ้องอยู่นาน ความอิจฉาแว่บเข้ามา
ภายใต้บ้านไม้หลังเล็ก กวินกลับมีสิ่งที่เธอไม่เคยมี นั่นคือภาพถ่ายครอบครัว
แปลกจริง...แค่รูปเก่า มันกลับทำให้หัวใจถูกบีบ เด็กชายตัวเล็กในรูปยิ้มกว้างเหมือนโลกของเขาสมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว มือของพ่อวางบนบ่า ส่วนผู้เป็นแม่มีแววตาอ่อนโยนเหลือเกิน และความอ่อนโยนนั้นถ่ายทอดมาในดวงตาของกวิน….
ดวงตาของกวินที่ในค่ำคืนวาบหวามนั้น
และคงจะเป็นความอ่อนโยนที่เขามอบให้เธอเป็นครั้งสุดท้าย หากเธอไม่สามารถอธิบายให้เขาเข้าใจเหตุผลของเธอได้
โลกของกวินต่างจากโลกของเธอ
ภายใต้ชุมชนห่างไกล ชายหนุ่มกลับถูกหล่อเลี้ยงมาอย่างดี เพียงแต่โลกยังโหดร้ายเกินไปเท่านั้น ชุมชนทอผ้าขนาดเล็กไม่มีแขนขาหรือสายป่าน เปรียบได้กับการลอยคอกลางมหาสมุทรที่รอวันโรยแรงจนจมลงสู่ก้นบึ้งของห้วงน้ำอันตราย เรื่องดอกเบี้ยเงินกู้นั้นเรื่องหนึ่ง เรื่องกว้านซื้อที่ดินอีกเรื่องหนึ่ง และอาจมีเรื่องอื่น ๆ ที่เธอยังไม่รู้
กวินไม่มีทางพาความฝันของเขารอดปลอดภัย หากเธอไม่ยื่นมือเข้ามา แต่ทิฐิของเขาคืออุปสรรคใหญ่
เขาต้องการความช่วยเหลือ หากไม่ต้องการมันจากเธอ
ส่วนเธอ ต้องการใช้ชื่อชุมชนของเขาต่อยอดธุรกิจเพื่อชิงบัลลังก์ แต่เขาเปลี่ยนใจจะถอนสัญญา…เพราะเดฟ
การที่กวินส่งจดหมายอิเลกทรอนิกส์ขอยกเลิกสัญญานั้น เป็นการทำตามอารมณ์และอ่อนหัดในชั้นเชิงธุรกิจ แค่เซ็นเอกสารแกร๊กเดียว ทุกการเพิกถอนคือจุดอ่อนให้อสวากุลกรุ๊ปฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายค่าเสียเวลาตามมูลค่าแบรนด์ที่มีจำนวนมหาศาล และนี่ เป็นสาเหตุที่เธอยับยั้งไม่ให้พลอยดำเนินการตามความประสงค์ของกวิน
และนี่ เป็นสาเหตุที่เธอต้องเดินทางมาถึงชุมชนทอผ้าใจทอ
โชคดีจริง ที่เธอได้รู้เรื่องสถานะการเงินน่าสิ่วน่าขวานของชุมชน มันน่าจะนำมาใช้ประโยชน์เพื่อจุดหมายได้ไม่ยากนัก
เขาจะหาว่าเธอเจ้าเล่ห์ก็ตามเหอะ เขาไม่มองเธอในแง่ดีอยู่แล้ว
เวราทำปากยื่นใส่ภาพถ่ายเด็กวัยรุ่นในชุดกีฬา ร่างกายสูงใหญ่ของเขามาจากการออกกำลังกายตั้งแต่เด็ก ทั้งเหรียญ ทั้งประกาศนียบัตรการแข่งขันกีฬาเต็มไปหมด ต่างกับนายธีร์ลิบลับ ขานั้น ถ้าไม่หมกอยู่ในห้องเรียน โรงเรียนติว โรงเรียนดนตรี ก็เล่นเกมส์หน้าจอ พอโตหน่อย ถูกส่งไปเรียนต่างประเทศ เวลาว่างของนายธีร์ก็อยู่ตามผับและสนามแข่งรถ
อ้อ! กวินเล่นกีตาร์ด้วยแฮะ ภาพวัยเรียนมหาวิทยาลัย ผมประบ่า และสาว ๆ รายล้อม สแกนแล้วไม่เห็นแม่หงส์ฟ้าอกสะบึมสักภาพ เดาว่าเป็นแฟนคลับยุคหลัง นี่ถ้าเจ้าตัวมาเห็นคู่แข่งมากมายจะเสียอกเสียใจแค่ไหนหนอ
เธอคลี่ยิ้ม ก่อนหันไปมองกรอบภาพถัดไป
ภาพนั้นเป็นรูปเดี่ยวของหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าคมเรียว ผมยาวเป็นลอนถึงกลางหลัง รอยยิ้มเศร้าพอ ๆ กับแววตา
หัวใจเวราเต้นแรง!
เป็นไปไม่ได้!!
ไม่ใช่แน่ ๆ !! ที่นี่คือเชียงราย หมู่บ้านเนินเขาห่างไกลที่มีพรมแดนชิดประเทศเพื่อนบ้าน เธอเอื้อมมือแตะรูปแผ่วเบา เท้าทั้งคู่หนักอึ้งราวกับถูกตอกยึดด้วยอดีตที่เคยฝังกลบ
บัดนี้ ความทรงจำ คำถามผุดพราย
ทำไม...ผู้หญิงในภาพ หน้าตาเหมือน...คนคนนั้น คนที่ใคร ๆ ยืนยันหนักแน่นว่าตายจากไปนานแล้ว
มันเป็นไปได้ยังไง!
เดี๋ยวนะ เมื่อเช้า อุษาเล่าอะไรบางอย่าง เกี่ยวกับการตายของพ่อแม่กวิน เกี่ยวกับครูคนหนึ่งที่เลี้ยงเขามาราวกับลูก
ครูคนนั้นชื่อศรีพรรณ!!!
คนหน้าเหมือนกัน ชื่อเดียวกัน จะเป็นคนละคนไปได้ยังไง?!?!
เข่าสองข้างทรุดลง ตาพร่าด้วยม่านน้ำ เธอก้มเปิดลิ้นชัก มือสั่นรื้อค้นหาภาพครูศรีพรรณจนพบอีกหลายภาพ ต่างวัย ต่างวาระ ทุกภาพ แสดงความสัมพันธ์กับชายหนุ่มตั้งแต่เล็กจนบัดนี้
ศรีพรรณที่ชราตามวัย ร่างโปร่งบาง ผมเปลี่ยนสี หากสายตาอ่อนโยนนักเมื่อมองกวิน
ตุบ!!
ร่างสูงผลุบข้ามหน้าต่างเข้ามา!
วราสะดุ้ง รีบซุกรูปนั้นกลับไปยังตำแหน่งเดิม เธอผินหลังให้เจ้าของบ้าน
“คุณทำอะไร?” กวินสาวเท้าเข้ามา เธอไม่เห็นแววตาของเขา แต่เดาว่าคงวับวาวด้วยความขุ่นเคือง
“ไม่ได้ทำอะไร ชั้นกำลังจะกลับ”
เวราเดินจี๋ไปยังห้องนอนชายหนุ่ม ข้าวของของเธออยู่ตรงนั้น คว้าอะไรได้ก็รวบใส่กระเป๋าไม่เสียเวลาคิด
รถล่ะ? จะออกไปในเมืองได้อย่างไร?
ไม่เป็นไร เดี๋ยวโทร.บอกพลอยให้จัดการ ขอแค่ได้ออกไปจากที่นี่ จะให้ไปรอข้างถนนที่ไหนก็เอา
เสียงฝีเท้าหนักตามมาติด ๆ มือแข็งแรงคว้าต้นแขนเธอไว้ มือของคนที่แย่งความรักทั้งหมดไปจากเธอ
“คุณเป็นอะไร?”
“อย่ามายุ่งนะ!” เวราสะบัดแขนสุดแรง แต่กวินไม่ยอมปล่อย เขามองเธออย่างค้นคว้า
“คุณบอกผมก่อน ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่งั้นผมไม่มีทางปล่อยคุณเด็ดขาด”
ความรู้สึกถั่งโถมทำให้สติขาดผึง!
“ไม่มีทางปล่อยชั้นเหรอ พูดออกมาได้ นายปล่อยมือชั้นทั้งที่เราเพิ่งมีอะไรกันแท้ ๆ นายไม่เคยเห็นค่าของชั้น นายทำมันลงไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แล้วจะบอกให้นะ ชั้นมาที่นี่ ไม่คิดจะมาง้อ ไม่เคยคิด และจะไม่มีวันคิด!!!”
ม่านน้ำตาพราวพร่าง
“ฉันมาที่นี่เพื่อธุรกิจ ถ้านายคิดจะยกเลิกสัญญา เตรียมรับหมายศาลจากอสวากุลกรุ๊ปได้เลย!!!”
มือเหล็กร่วงผล็อย ตาคมของกวินจัดจ้า
“ถ้าคุณยืนยันจะไป ก็เชิญ ส่วนผม ยินดีรอหมายศาล...”
ไม่เสียเวลารอฟัง เวราคว้ากระเป๋าแล้วเดินปึงออกจากบ้าน อุษาหน้าตื่น หากเสียงปรามของกวินดังขึ้นเสียก่อน
“ไม่ต้องไปส่ง คนที่นี่ไม่ใช่คนขับรถ!”
มากไปแล้ว!!!
คอยดู! เธอจะจัดการกวินให้สมกับความอวดดี!