แผนการ
แผนการ
เวราบอกทุกคนว่าจะนอนเร็ว เมื่อศรีพรรณเข้าห้องนอนปิดไฟ เธอก็รีบปิดไฟในห้องโถงทำเป็นหลับตาลงนอนเสีย แต่พอพักใหญ่ ได้ยินเสียงเรียกจากด้านนอกเรือน คนที่ทำเป็นหลับก็ชะโงกออกไปมอง
“พี่วา ได้เรื่องแล้ว”
เท่านั้น เวราก็รีบออกจากเรือนมาพบคู่ซี้
“ที่พี่วาคิดน่ะ ใช่จริง ๆ ด้วย” อุษารายงานด้วยความยินดี “พ่อหลุดปากออกมาว่าไปเป็นเพื่อนครูวันกู้เงิน แต่พอซักก็เปลี่ยนเรื่อง พ่อของษานะ ง้างปากยังไงก็ง้างไม่ได้หรอก ถ้าไม่เมา”
เจ้าตัวหยิบขวดสีทองออกมาจากย่าม ยิ้มกริ่ม
“ษาไปขโมยจากตู้พี่กวิน กว่าพี่กวินจะรู้ว่าของหายก็ปีใหม่โน่น”
เวรายิ้มปลื้มปริ่มให้สาวน้อยที่ริก่อคดีอาชญากรรม...ขโมยเหล้าหัวหน้าชุมชนเพื่อมอมพ่อของตัวเอง
ได้ดังใจจริง สาวน้อย ถ้าสนใจงานในกรุงเทพเมื่อไหร่ ชั้นสี่สิบห้าของอสวากุลกรุ๊ปพร้อมต้อนรับเสมอ
“แล้วจู่ ๆ เราสองคนชวนพ่อเขาดื่ม เขาไม่สงสัยเหรอ” เวราหยั่งเชิง แม่หนูอนาคตไกลส่ายหน้าดิก
“ฮื่อ ไม่สงสัยแม้แต่น้อย นี่รออยู่พร้อมกับแกล้ม ษาบอกว่า พี่วาอยากจะปรึกษาปัญหาหัวใจน่ะ”
“หา! อะไรนะ!”
“ไม่ต้องไปหาที่ไหนหรอก พ่อษาน่ะ เขามั่นใจว่ารู้จักพี่กวินดี พอษาเล่าว่าพี่สองคนไม่เข้าใจกัน พ่อก็ว่า พี่กวินน่ะเป็นคนคิดมาก ปากหนัก ถ้ารู้จุด ยังไงพี่กวินก็ไม่ไปไหนเสีย ไปกันเหอะ เดี๋ยวแกเมาเหล้าขาวพับไปก่อนล่ะซวยเชียว”
ศาลาคนเศร้าดำเนินรายการโดยลุงชุ่ม ผัวป้าเยื้อน พ่อของอุษา เริ่มขึ้นทันทีเมื่อเวรานั่งแหมะร่วมวง โดยมีค่าไหว้ครูเป็นเหล้าฝรั่งอย่างดีที่กวินเหลือไว้ค่อนขวด
"วันหลังบ่ต้องหิ้วอะหยังไรติดไม้ติดมือมาเน้อ คนกั๋นเอง แฟนกวินก่เหมือนลูกสะใภ้ คนอื่นคนไกลตี้ไหนกั๋น”
“ขอบคุณค่ะลุง หนูน้อยใจจริง ๆ กวินเขามองว่าหนูเป็นคนอื่น” นักแสดงจำเป็นสวมบทบาทสาวช้ำรัก เรียกความเห็นใจจากแหล่งข่าวอาวุโส
“ไฮ้ คนอื่นตี้ไหนกั๋น กวินบ่เคยพาแม่หญิงคนไหนมาเลยเน้อ หนูเป๋นคนแรก เปิ้นต้องจริงจังกับหนูแล้วล่ะ” ลุงชุ่มโน้มน้าวเพราะเห็นว่ากวินยอมให้หญิงสาวค้างแรมร่วมเรือน โดยลืมนึกว่ากวินไม่ได้เป็นคนพาเวรามา หากเป็นตัวเธอที่ลากสังขารตามผู้ชายมาถึงบ้าน
“สามีภรรยา ต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขจริงไหมคะลุง” เวราไม่รอช้า หากลุงชุ่มย่นคิ้ว พลางกระดกเหล้าฝรั่งเข้าปาก
“แหม ปู้ชายเฮาบ่อยากหื้อร่วมทุกข์หรอก ไผก่อยากหื้อคนที่เฮารักมีแต่ความสุข”
“แต่หงส์ฟ้ายังรู้เรื่องที่กวินติดหนี้สินเลย หงส์ฟ้าได้ร่วมทั้งทุกข์และสุข แสดงว่ากวินชอบหงส์ฟ้ามากกว่าหนูแน่” เวราเช็ดน้ำตาป้อย ไม่มีน้ำตาไหลออกมาหรอก อารามลุงชุ่มแกดื่มเหล้าแก้มแดงก่ำแสดงว่าเครื่องติด ประกอบกับไฟวับแวมตรงชานเรือนย้อม ทำให้การแสดงมือสมัครเล่นพอกล้อมแกล้ม
ได้ผลแฮะ ลุงชุ่มตาเหลือก
“กวินบ่มีใจ๋หื้อหงส์ฟ้าหรอก คนเขาฮู้กั๋นทั่ว”
“แต่หงส์ฟ้าไม่ได้คิดแบบนั้นนะคะลุง” เวราเพิ่มเสียงเจือสะอื้นให้สมบทบาท
“แม่หญิงเขาจะกิ๊ดจะฝัน ไอ้กวินมันก็ห้ามบ่ได้เน้อหนู นอกจากนัง...นังคนนั้นแล้ว แหม่ บ่อยากอู้ชื่อ มันยังเจ็บจิ๊ดในใจ๋ แต่หนูบ่ต้องกิ๊ดมาก กวินมันบ่เกยฮักไผอีก นอกจากหนูเวรานี่ล่ะ เพราะจะอั้น เรื่องนังหงส์ฟ้าลูกกำนันนะก๋า อิมพอสสิเบิ้ลลล”
เวราชะงัก คนนั้น คนที่ลุงชุ่มแค่นึกถึงยังเจ็บจิ๊ดในใจ แล้วเจ้าตัวเล่า ยังรู้สึกเจ็บปวดอีกไหม
ถึงจะเป็นรักในอดีต แต่ก็อาจเป็นรักแรกของกวิน
เธอต้องรู้ใช่ไหม!
“เฮ้ยยย ป้อ! อู้หื้อมันเต็ม ๆ กำเต๊อะ อย่าค้าง ๆ คา ๆ หื้อแฟนเปิ้นเข้าใจ๋ผิดกั๋น! นังคนนั้นเปิ้นมีผัวไปแล้วเจ้า ผัวรวยตวย! บ่ย้อนกลับมาควงปี้จายบ้านนอกของอุษาหร๊อกกก!”
ถึงจะเป็นอดีตไปแล้ว แต่นักแสดงอย่างเวราก็ต้องหยิบตัวละครมาใช้ให้สมบทบาท
“ฟังอย่างนี้ หนูยิ่งกลุ้ม กวินต้องฝังใจเรื่องฐานะแน่ มิน่าล่ะ เขาถึงพูดกับหนูแบบน้อยใจว่าเขายังไม่พร้อม อยากใช้หนี้ให้หมด ไม่อยากให้ใครมองเขาไม่ดี ถ้าเขายังปลดหนี้ไม่ได้ คงไม่ยอมขอหนูแต่งงานแน่ ลุงชุ่มพอบอกได้ไหมคะ ว่าเจ้าหนี้ของกวินเป็นใคร”
เวรากรีดน้ำตาแห้งอีกรอบ ก่อนรินเหล้าเติมให้อย่างเอาใจ โดยมีอุษาทำหน้าลุ้นอยู่ใกล้ ๆ
“บ่ใจ้เจ้าหนี้ของกวินหรอก ของครูศรีพรรณต่างหาก ครูเปิ้นอยากขายตี้ดินเอาเงินไปใช้หนี้ แต่คนตี้มันอยากได้ตี้ดินผืนนี้ มันก่ทำหื้อคนอื่นบ่กล้าเข้ามาซื้อ เสนอขายไปกี่รายกี่ราย... เผ่นหมด! บางรายวางมัดจำแล้ว ยังเอามาคืนเลย หนี้มันก่เลยคาราคาซังอยู่จะอี้ ...เจ้าหนี้เป็นไผ ลุงบ่บอกเน้อ”
“อ้าว! ลุง!”
“เฮ้ย ป้อ!”
สองสาวประสานเสียง ลุงชุ่มยิ้มหึ ๆ กระดกแก้วต่อไปเข้าปาก
“เอ็งสองคน! บ่ต้องมาวางแผนมอมเหล้าป้อ หวังหื้อป้อหลุดปากเสียหื้อยาก เรื่องพวกกลุ่มอิทธิพลนั่น ป้อบ่มีตางอู้เด็ดขาด! ขืนป้ออู้ไป แล้วเอ็งสองคนอุตริไปบุกถ้ำเสือถ้ำโจรขึ้นมา มันบ่คุ้มเน้อ พวกนายทุนมืดพวกนั้น... มันทำได้กู้เรื่อง อย่าไปยุ่งกับมันดีกว่า”
“อ้าว! แล้วจะทำไง ที่ดินขายไม่ได้ แล้วจะเอาเงินที่ไหนมาใช้หนี้ พอดีหนูไม่ต้องแต่งงานกันพอดี” เวราโอดครวญ ลุงชุ่มมองด้วยความเห็นใจ
“กวินมันก่หาเงินจนตั๋วเป็นเกลียวอยู่นา ใจ๋เย็น ๆ ก่อน ช่วงนี้เศรษฐกิจมันฝืด พ่อค้าบางคนรับของไปแล้วก่จั๊กดาบ ตามไปทวงก่มีแต่ ‘บ่มีเงิน บ่มีเงิน’ นังอุษามันถึงต้องมาไลฟ์ขายของอยู่นี่ไง...เฮ้อ... เหล้าจะหมดแล้วโว้ยยย! แหม่ เหล้าฝรั่งนี่มันนุ่มคอดีแต๊ แต่กิ๋นเต้าใดก่บ่เมา บ่คุ้มสตางค์เลย! สู้เหล้าขาวก่บ่ได้ ขวดบ่กี่สิบ กิ๋นเตื้อเดียว... เมาข้ามคืน! คุ้มกว่ากั๋นนัก!”
ลุงชมเทเหล้าเป๊กสุดท้ายเข้าปาก โดยมีอุษาและเวรามองหน้ากันด้วยความเซ็ง
“พ่อก็คอแข็งเกิ๊น” อุษากระซิบกระซาบ “มิน่า แม่ไม่เคยจับได้เลยว่าพ่อซ่อนเงินค่าเหล้าไว้ที่ไหน เสียเวลาจริงอ่ะ เสียดายเหล้าด้วย เฮ้อ”
“ทำไงได้ ลุงชุ่มแกกินเหล้ามานาน มันต้องอัพเลเวลเป็นธรรมดา จะให้แกคออ่อนจนเราล้วงความลับได้มันก็จะดูถูกแกเกินไปนะ”
ลุงชุ่มขอตัวไปนอน ปล่อยให้สองสาวมองหน้ากัน
“แล้วจะเอาไงดีพี่ พี่กวินไม่มีทางบอกแน่ พี่วาค้นเอกสารกู้หนี้ในบ้านครูไม่พบ ษาว่า พี่กวินต้องเก็บไว้ที่ไหนสักแห่งแน่ อุ๊ย นั่นพี่กวินกำลังเดินมา” อุษาตาลุก รีบคว้าขวดเหล้าเปล่ากลับใส่ย่าม เวราลุกพรวดหันรีหันขวาง
เธอนึกถึงนางเอกละครที่ทำเป็นเมาต่อหน้าพระเอกเพื่อกลบเกลื่อน ถ้าเธอเมาแอ๋ กวินอาจพาเธอไปพักในบ้านของเขา เปิดโอกาสให้เธอค้นเอกสารที่ต้องการ
เวรายิ้มกริ่ม โบกมือเป็นสัญญาณให้อุษาฉากไปก่อน เธอจะอยู่รับหน้าเอง
หญิงสาวซ่อนยิ้ม วาดแผนในใจอย่างรวดเร็ว