ย้อนแผน
ย้อนแผน
กวินเห็นเหตุการณ์รวมกลุ่มศาลาคนเศร้านำโดยลุงชุ่ม อุษา และเวราทั้งหมดตั้งแต่ต้น เขาอดทนรอด้วยความใจเย็น จนท้ายสุด ทนความอยากรู้ไม่ไหว ต้องเดินเข้าไปหา
ผลคือวงแตก
ลุงชุ่มเห็นเขาคนแรก แกกระดกเหล้าเข้าปากเป็นทุนสำรองก่อนเปิดฉากหนี ตามด้วยลูกสาว เหลือเพียงคนต้นเรื่องที่กำลังมองเขาราวกับกำลังนึกแผนบางอย่าง
“คุยอะไรกัน” กวินเปิดฉาก หญิงสาวยิ้มหวานให้ เซเข้าหา
“ฉันดื่มกับลุงชุ่มน่ะ แหม่ เมาจัง สงสัยจะเดินไม่ไหว”
คนเมาทิ้งน้ำหนักตัวแบบคนไม่เมา ซ้ำกลิ่นเหล้ายังแทบไม่มี
“คุณเดินไหว กลับเรือนเหอะ ป่านนี้ครูศรีพรรณเป็นห่วงแย่”
“ครูหลับตั้งแต่หัวค่ำแล้วต่างหาก เธอเนี่ย ห่วงแต่ครู ไม่ห่วงชั้นบ้างเลย ก็บอกแล้วว่าเมา ว่าเมา เดินไม่ไหว” แขนนุ่มโน้มต้นคอ ทำท่าจะล้มพับ
แก้มนุ่มแนบเนื้อ ลมหายใจรดรวยริน ริมฝีปากอุ่นจัด
กวินชะงัก แต่นั่น ยังไม่เท่ากับหน้าอกหยุ่นแน่นที่นาบลงมาบนแผงอก ความรู้สึกตื่นตัวเกิดขึ้นจนน่าเจ็บใจ
เขากัดฟันดันร่างของเธอออก ขู่ด้วยน้ำเสียงรู้ทัน
“จะเข้าไปค้นอะไรในบ้านผมอีก แผนนี้ตบตาผมไม่ได้หรอก ไปนอนได้แล้ว ดึกแล้วผีฟ้ามันออกมาล่าเหยื่อไม่รู้ด้วย”
“ผีฟ้าอะไร” คนเมาตาตื่น แต่ปากแข็ง “อย่ามาอำนะ ชั้นไม่เชื่อหรอก”
“หายเมาแล้วใช่ไหม ไป ผมจะไปส่ง แล้วบอกอุษา ถ้าวันหลังถ้ากล้าขัดตู้ขโมยเหล้าอีก ผมจะทำโทษ”
เวราค้อนขวับ
“ถามจริง นายอายุยี่สิบห้าจริงหรือเปล่า”
“ถามทำไม?”
“ก็แก่แดดแก่ลมเหลือเกิน เด็กวัยยี่สิบห้าต้องซื่อกว่านี้ นายว่ามะ”
“ถ้าเป็นคุณหนู วัยยี่สิบห้าก็คงซื่อใสจริง แต่ผมมันคนบ้านนอก ทำงานหาเลี้ยงตัวเองตั้งแต่ย่างเข้าวัยรุ่น แล้วคนแถวนี้นะคุณ อายุสิบแปดก็ออกเรือนมีลูกเต็มบ้านแล้ว ไม่สามารถใสซื่อจนตกหลุมพรางคุณได้”
เวราค้อนอีกรอบ เดินปึงกลับเรือนโดยมีกวินตามไปส่ง จนเธอหายลับเข้าเรือนครูศรีพรรณ ชายหนุ่มจึงพ่นลมออกจากปากด้วยความรู้สึก...เกือบไปแล้ว
เวราจะรู้ไหม ว่าภายใต้ความปั้นปึ่ง หนุ่มอายุยี่สิบห้าอย่างเขาเต็มไปด้วยเลือดเนื้อและความรู้สึกต่อคนที่พึงใจ ตัวเธอมีอิทธิพลต่อร่างกายเขามากกว่าที่เธอคิด
เวราตื่นแต่เช้า ไม่ยอมรับประทานอาหารเช้าตามที่ครูศรีพรรณเชื้อเชิญ เธอเดินผ่านกวินด้วยสีหน้าบึ้งตึง
“กินข้าวเช้ากับครูก่อนสิ แล้วผมจะขับรถไปส่ง”
“ไม่จำเป็น”
“อ้าว แล้วจะเดินไปหรือไง ไกลนะคุณ มานั่งคุยกันก่อน” ชายหนุ่มชี้ไปยังศาลาทอผ้า “ผมอยากยื่นข้อเสนอ”
“ข้อเสนออะไร อย่าบอกนะว่า คุณเสนอให้ฉันค้างคืนกับครูศรีพรรณ แล้วจะยอมเรื่องสัญญา”
“ฮื่อ อีกแค่สองวันเท่านั้น”
“แค่สองวันอะไร ตั้งสองวันต่างหาก”