Future Green

ใบหน้าของเวราเปลี่ยนไปนิดเดียว เมื่อได้ยินโครงการฟิวเจอร์กรีน ( Future Green) จากปากของธนชัย ทีมงานทั้งสามคนหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อทั้งหมดขึ้นรถ สิ่งแรกที่ทำคือเช็คข่าว

สุรีย์วรรณแถลงอะไรไป?

หน้าจอมือถือทุกคนเปิดหาคลิปงานแถลงข่าวเมื่อเช้า

แสงไฟส่องสว่างทั่วห้องโถงกระจกของห้างในเครืออสวากุลกรุ๊ป เสียงแฟลชกล้องดังถี่ สุรีย์วรรณปรากฏตัวในสูทไหมสีงาช้าง ก้าวขึ้นโพเดียมอย่างมั่นคง เบื้องหลังคือธีรภัทรในสูทเข้ารูป

“ดิฉันอยากเริ่มวันนี้ ด้วยคำว่าขอบคุณค่ะ”

               เสียงซุบซิบรอบห้องเงียบลงอย่างพร้อมเพรียง

               “ขอบคุณที่เตือนเราว่าความตั้งใจดีเพียงอย่างเดียวอาจไม่พอ ธุรกิจที่ยั่งยืนต้องเติบโตบนพื้นฐานของความรอบคอบและความรับผิดชอบ สำหรับอสวากุลกรุ๊ป เราไม่มองว่านี่คือความผิดพลาด แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการปรับตัว เพื่อให้เราแข็งแรงและโปร่งใสยิ่งกว่าเดิมในยุคใหม่นี้”

               แสงไฟบนจอ LED ด้านหลังเปลี่ยนภาพ จากพาดหัวข่าวเก่าที่เคยติดเทรนด์ #FakeCSR สู่ภาพเด็กหญิงในหมู่บ้านชายทะเลที่ปลูกต้นโกงกาง

               “วันนี้ ดิฉันขอเปิดตัวโครงการใหม่ของเรา Future Green โครงการที่เกิดจากบทเรียน…และหัวใจของคนรุ่นใหม่อย่างคุณธีรภัทร อสวากุล ที่สร้างอนาคตให้โลกใบนี้”

               ธีรภัทรก้มหัวอย่างนอบน้อม

               “ไม่มีองค์กรใดที่ไม่เคยสะดุด สิ่งสำคัญไม่ใช่การล้ม แต่คือวิธีที่เราลุกขึ้น ดิฉันภูมิใจที่ลูกชายของฉันเลือกจะลุกขึ้น ด้วยหัวใจของผู้นำรุ่นใหม่ที่กล้ายอมรับและเปลี่ยนแปลง”

               เสียงปรบมือดังยาวขึ้นอีกครั้ง แฟลชกล้องพร่างพราย

               “วันนี้เราจะพูดถึงสิ่งที่เราทำร่วมกัน เพื่อสังคม เพื่อสิ่งแวดล้อม และเพื่อความศรัทธาของผู้บริโภค อสวากุลกรุ๊ปเชื่อว่า ธุรกิจที่ดี ต้องเริ่มจากหัวใจที่ดีค่ะ”

               แฟลชสว่างวาบทั่วห้อง เสียงปรบมือกลบทุกเสียงอื่น โลโก้ Future Green ขึ้นเต็มจอ 

               เวราปิดจอมือถือ

               สุรีย์วรรณชิงประกาศเรื่องฟิวเจอร์กรีนโดยไม่ต้องผ่านบอร์ด ตามอำนาจการควบคุมงานประชาสัมพันธ์องค์กรที่เพิ่งรวบไปดูแล และสิ่งนี้ทำให้ทุกอย่างที่เธอเคยนำเสนอไว้ กลายเป็นโครงการภายใต้การกำกับดูแลของสุรีย์วรรณอีกที

               และสุรีย์วรรณทำให้ทุกคนนึกว่า มันคือผลงานของธีรภัทร

               เธอเปิดมือถืออีกครั้ง พิมพ์บางอย่างหาใครบางคน ใครคนนั้นที่จะทำให้โครงการของเธอโดดเด่นจนกลบฟิวเจอร์กรีนให้อับแสงได้

               “คุณวาจะกลับกรุงเทพเลยไหมคะ” พลอยถามอย่างรู้งาน หากเวราส่ายหน้า

               “เรายังต้องไปอีกแห่ง จองตั๋วกลับพรุ่งนี้เถอะพลอย”

               พนักงานสามคนลอบสบตากัน แต่ไม่มีใครกล้าถามนางสิบสองแห่งอสวากุลกรุ๊ป คำสั่งคือคำสั่ง และเป็นคำสั่งที่ต้องทำให้ดีที่สุด

แฟ้มบางถูกส่งให้เวรา

ระหว่างพลอยสั่งให้รถตู้ย้อนออกจากตัวเมืองกลับเข้าไปยังเขตหุบเขา เลยชุมชนใจทอต่อไปอีกจนถึงตลาดริมน้ำกก เวราใช้ทุกวินาทีอย่างคุ้มค่าอ่านข้อมูลในแฟ้มหลายเที่ยว

ไม่น่าเชื่อ ชุมชนทอผ้าเล็ก ๆ แต่กลับต้องพัวพันกับเรื่องซับซ้อนหลายอย่าง รวมถึงผู้คนหลายกลุ่ม

กวินรู้เรื่องเหล่านี้ไหมนะ