พ่อเลี้ยงจิว
พ่อเลี้ยงจิว
พ่อเลี้ยงจิวเป็นผู้มีอิทธิพลในลุ่มแม่น้ำกกจรดพื้นที่ชายแดน เขาเป็นเจ้าของรีสอร์ตสองสามแห่ง และเป็นเจ้าของตลาดผ้า ด้วยเหตุนี้ ผ้าพื้นเมืองในอำเภอใกล้เคียงต้องพึ่งพาเครือข่ายค้าผ้าของพ่อเลี้ยงจิวด้วยกันทั้งสิ้น
“พ่อเลี้ยงจิวยังไม่จ่ายค่าผ้าเลย พี่กวินไปตามแล้ว พ่อเลี้ยงว่าเศรษฐกิจไม่ค่อยดี” นี่คือคำบอกเล่าของอุษา แต่สภาพตลาดค้าผ้าตรงหน้าคึกคักดี ไม่น่าจะทำให้พ่อเลี้ยงจิวเงินฝืดจนชำระค่าสินค้าล่าช้า
“คุณวามาที่นี่ทำไมคะ” ก้อยถามเมื่อยังไม่ได้ยินคำสั่งจากผู้เป็นนาย
“มาตลาด จะมาทำไมล่ะ ถ้าไม่มาเที่ยว ไปกันเหอะ ช้อปปิ้งกัน” น้ำเสียงสนุกทำเอาทีมงานหน้าเหวอ
ตลาดชายแดนกับเวรา อสวากุล เนี่ยนะ พรุ่งนี้พระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกหรืออย่างไร
ตั้งแต่กลับจากอินเดีย เจ้านายของพวกเขามีแต่เรื่องน่าประหลาดใจไม่หยุดหย่อน
ตลาดผ้าชายแดนปลูกเป็นโรงเรือนฝ้าสูงมุงหลังคาด้วยเมทัลชีทอย่างดี ทั้งสูงโปร่งและกว้างขวาง รองรับจำนวนพ่อค้าแม่ค้าตลอดจนผู้มาจับจ่ายสินค้าได้อย่างมากมาย ลานจอดรถกว้างติดถนน รถราแน่นขนัด ดูแล้ว กระแสเงินสดสะพัดต่อวันจำนวนไม่น้อย
ขึ้นชื่อว่าตลาดผ้าชายแดน สินค้าผ้าจึงมีความหลากหลายทั้งประเภทและแหล่งที่มา ทั้งผ้าทอมือ เครื่องประดับ เสื้อผ้าสำเร็จรูปแบบไม่ติดป้าย ไม่ระบุแหล่งผลิต จำหน่ายในราคาขายส่ง โดยมีพ่อค้าแม่ค้าเดินทางมารับสินค้าไปขายอีกต่อ
เธอปล่อยให้ลูกน้องเดินเล่น จับจ่ายสินค้าตามใจชอบ ในขณะเดียวกัน ก็สอดส่ายสายตาสำรวจธุรกิจของพ่อเลี้ยงจิวอีกครู่ใหญ่ ก่อนพลอยจะส่งสัญญาณ
เวรายิ้มกริ่ม
อะไรที่เธอหมายมาด เธอไม่ยอมพลาด!
เสียงแจ้งเตือนอีเมลดังจากหน้าจอมอนิเตอร์ แสงอาทิตย์ยามเย็นตกกระทบผนังกระจกจนกลายเป็นเงาสีทองในห้องทำงานของธีรภัทร อสวากุล
เขาคลิกเปิดไฟล์แนบในเมล มือข้างหนึ่งหมุนปากกาอย่างใช้ความคิด
Subject: รายงานพิเศษ ธุรกรรมซื้อบัญชีสินเชื่อจากธนชัยไฟแนนซ์
ลูกหนี้: กลุ่มชาวบ้านชุมชนทอผ้าใจทอ
ผู้ซื้อสิทธิ์ใหม่: เวรา แคปิตอล
ธีรภัทรวางปากกา
ไม่อยากเชื่อว่าเวราเข้าช้อนซื้อหุ้นไม่มีมูลค่า
พี่สาวเขากำลังทำอะไร?
เสียงเคาะประตูดังขึ้น เลขาส่วนตัวโผล่หน้าเข้ามา “คุณสุรีย์วรรณโทร.มาค่ะ สั่งว่าให้กลับบ้านคืนนี้”
แสงไฟคริสตัลสะท้อนบนพื้นหินอ่อนขาวของห้องนั่งเล่นปีกขวาของคฤหาสน์อสวากุล สุรีย์วรรณนั่งอยู่ที่โซฟากลางห้อง ในมือถือแท็บเล็ตเปิดข่าวจากเพจธุรกิจโดยมีสามีนั่งอ่านข่าวธุรกิจไม่ไกลจากกันนัก
เจ้าสัวอนันต์วางถ้วยชาอย่างช้า ๆ เมื่อเห็นบุตรชายเข้ามาหา
“พ่อสั่งให้พี่วาซื้อหนี้ธนชัยไฟแนนซ์หรือฮะ?”
“นี่มันเรื่องอะไร?”
สองแม่ลูกมองหน้ากัน เห็นชัดว่าเจ้าสัวอนันต์ไม่รู้เรื่องการช้อนซื้อหนี้ของเวราแคปิตอล ธีรภัทรเล่าให้ฟังคร่าว ๆ โดยเผยแหล่งข่าว
“คงช่วยลูกน้องตามเคยกระมัง” เจ้าสัวไม่สนใจนักเมื่อทราบมูลค่าหนี้ หากอาการหมุนแหวนหยกกระทบตาภรรยา
สุรีย์วรรณจึงทำเหมือนไม่เห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่บ้าง
“แล้วนี้ยัยวาอยู่ไหน ลาพักร้อนไปไหนก็ไม่บอก กลับมาแล้วนี่ ทำไมไม่กลับบ้าน”
เจ้าสัวเปรย ภรรยาเสริมอย่างรู้ทัน
“นั่นสิ ลางานติด ๆ กัน ทำอย่างกับคบหาใคร หือ ธีร์ พอรู้บ้างไหม”
“โอยย!! พี่วาเขาสามสิบห้าแล้วนะฮะ เขาจะคบใครไม่มารายงานผมหรอก ป่านนี้จองรีสอร์ตบนยอดดอยจิบไวน์กับแฟนสบายใจเฉิบไปแล้ว”