ข้อแลกเปลี่ยน

เวราไม่ได้กำลังจิบไวน์บนยอดดอย อย่างไรก็ดี ภายในศูนย์ธุรกิจของโรงแรมในเมืองก็หนาวเหน็บไม่ต่างจากยอดดอย โต๊ะประชุมสี่เหลี่ยมผืนผ้า ด้านหนึ่งคือเวรา อีกด้านหนึ่งคือตัวแทนลูกหนี้ที่เพิ่งตกเป็นกรรมสิทธิหมาด ๆ

พลอยกลืนน้ำลาย ค่อย ๆ อ่านเงื่อนไขบันทึกข้อตกลงระหว่างอสวากุลกรุ๊ปและตัวแทนชุมชนบ้านใจทอชัด ๆ ความร่วมมือระหว่างชุมชนทอผ้าใจทอกับบริษัท อสวากุลกรุ๊ป จำกัด (มหาชน) ถูกวางกรอบอย่างเป็นระบบ โดยมีเป้าหมายชัดเจนในการยกระดับผ้าทอพื้นเมืองภายใต้แนวคิด ESG ชุมชนยังคงเป็นผู้ผลิตหลัก ดูแลคุณภาพ ลวดลาย และกระบวนการทอแบบดั้งเดิม พร้อมตั้งคณะกรรมการบริหารชุมชนเพื่อดูแลผลประโยชน์และความโปร่งใส ขณะที่อสวากุลกรุ๊ปทำหน้าที่สนับสนุนด้านการออกแบบ การตลาด การประชาสัมพันธ์ เงินทุนหมุนเวียน เทคโนโลยี และการถ่ายทอดความรู้ด้านการบริหาร บัญชี และการตลาดดิจิทัลให้กับสมาชิกในชุมชน

ในด้านสิทธิและคุณค่าของงานหัตถกรรม ข้อตกลงยืนยันชัดว่าลายผ้าและกระบวนการทอเป็นทรัพย์สินทางปัญญาของชุมชนใจทอโดยรวม ราคาซื้อขายผ้าจะอิงต้นทุนจริง เพื่อป้องกันการกดราคาและรักษาความเป็นธรรมต่อผู้ผลิต ชุมชนยังมีสิทธิ์ปฏิเสธการขาย หากเงื่อนไขใดขัดต่อความเชื่อหรือศีลธรรมท้องถิ่น

ผลประโยชน์จากการจำหน่ายถูกแบ่งอย่างชัดเจน โดยร้อยละ 70 ส่งคืนสู่ชุมชนผู้ทอผ้าโดยตรง ร้อยละ 20 ใช้สำหรับการบริหารจัดการและการตลาดของบริษัท และอีกร้อยละ 10 จัดสรรเข้ากองทุนพัฒนาชุมชนเพื่อการศึกษาและเสริมทักษะของเยาวชน ทั้งสองฝ่ายตั้งคณะกรรมการร่วมฝ่ายละ 3 คน เพื่อติดตามผลและเปิดเผยรายงานทุก 6 เดือน ความร่วมมือนี้มีอายุ 3 ปี และสามารถยุติได้หากฝ่ายใดฝ่าฝืนจริยธรรมหรือมาตรฐานที่ตกลงไว้ ทั้งหมดสะท้อนเจตนารมณ์ร่วมว่า ความร่วมมือครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการทำธุรกิจ แต่คือการผูกทุนเข้ากับรากเหง้าของผืนผ้าให้เติบโตไปพร้อมกันอย่างเท่าเทียมและยั่งยืน

               “คุณกวิน มีคำถามไหมคะ?”

               ....

               ใบหน้าคมคายบึ้งตึง ตามองกระดาษตรงหน้าเขม็ง

               “คุณกวิน...?”

               เวราถอนหายใจ

               “คุณกวินไม่มีปัญหาอะไรหรอกพลอย ทุกอย่างชัดเจนแล้ว” 

               หลังจากถูกตามโดยเจ้าหนี้คนใหม่ กวินไม่ถามสักคำว่าทำไมเธอถึงทำแบบนี้ และทำไปได้อย่างไร ตาคมลึกกวาดมองเอกสาร ริมฝีปากได้รูปเม้มสนิท

               จากนั้น เขาไม่มองหน้าเธอเลย จนถึงตอนจรดปลายปากกา มือหนาตวัดเซ็น แล้วลุกเดินออกจากห้อง ไม่ฟังเสียงทักท้วงจากเลขาของเธอ

               “ช่างเถอะพลอย อย่าลืมส่งสำเนาการโอนยอดหนี้ไปที่คุณกวิน”

               “เรื่องงวดชำระหนี้ล่ะคะ คุณวายังไม่ได้แจ้ง”

               “ไม่มีงวดชำระระหว่างสามปีนี้ ทำเอกสารให้ฉันเซ็นก่อนส่งให้กวินนะ”

               “เมื่อกี้คุณวาน่าจะแจ้งคุณกวินนะคะ ถ้ารู้ คุณกวินคงดีใจ”

               เวรายิ้มบาง ๆ รู้ดีว่า หากกวินรู้เรื่องการระงับงวดชำระตลอดสามปีนี้ เขาคงไม่แค่ทำหน้าบึ้งใส่เธอหรอก แต่คงเอ่ยถ้อยคำเจ็บแสบและตัดสัมพันธ์กันอีกรอบ

               ความจริงเธออยากอธิบายเหมือนกัน ว่าการระงับงวดชำระไม่เกี่ยวกับครูศรีพรรณเลยสักนิด 

               ช่วงเวลาที่การเดิมพันระหว่างเธอกับธีรภัทรคือบัลลังก์อาณาจักรอสวากุล เธอไม่สามารถเปิดช่องโหว่หรือจุดอ่อนได้แม้แต่นิดเดียว

ชุมชนมีภาระหนี้กับนายทุน หากสิ่งนี้ถึงหูสื่อมวลชน จะเกิดคำถามมากมาย การซื้อหนี้มาดูแลเอง เป็นการป้องกันปัญหาที่ดีที่สุด ซ้ำยังนำเรื่องนี้บีบให้กวินยอมปฏิบัติตามเงื่อนไข

เธอยิงนกทีเดียว ได้สองต่อ

               ช่วยไม่ได้จริง ๆ กวินเอาครูศรีพรรณมาแลกเปลี่ยนกับสัญญานี้ เธอจึงต้องทำให้เขาเห็น ว่าหากเธอต้องการอะไร เธอจะทำมันให้ได้ เขาไม่มีสิทธินำครูศรีพรรณมาต่อรองกับเธอ

               เพราะครูศรีพรรณ ไม่สำคัญต่อเธอเลยสักนิดเดียว!!

หลังจากฝ่ายประชาสัมพันธ์องค์กรเปิดตัวโครงการฟิวเจอร์กรีน กลุ่มไลน์พนักงานของอสวากุลกรุ๊ปก็เปิดหัวข้อวิพากย์วิจารณ์กันไม่หยุด

มิว: ทุกคนเห็นข่าวช่อง 9 มั้ย โครงการ Future Green ขึ้นอีกแล้ว วันนี้คุณธีรภัทรไปให้สัมภาษณ์สดด้วย

ฟ้า: เห็นสิค้าาา  หล่อกว่าทุกโปรเจกต์ที่ผ่านมาเลย

ปั้น: คุณธีร์เกิดมาเพื่ออยู่หน้ากล้องอ่ะ 555 PR ได้คอนเทนต์ฟรีทั้งเดือน

แป้ง: แต่…ไอเดียเดิมของคุณวาไม่ใช่เหรอคะ โครงสร้างเหมือนเด๊ะเลยนะ

ฟ้า: แป้งจ๋า คนละเรื่องค่ะ

เจน : พี่ก้อยกับนายภีมหายไปไหน ลาป่วยสองวันติดทั้งคู่เลย หมูกระทะร้านนี้ต้องขึ้นป้ายเตือนภัยละนะ

ฟ้า: อย่าบอกนะว่าป่วยการเมือง แอบไปช่วยเจ้านายวางหมากใหม่

มิว: พูดตรง ๆ นะ…คุณวาเงียบแบบนี้…น่ากลัว

ฟ้า: จะกลัวทำไม ตอนนี้โครงการอยู่ที่คุณธีร์นะจ๊ะ ฟ้าว่าดีเสียอีก งานจะได้ต่อเนื่อง ว่าแต่ วันนี้คุณวาจะมาทำงานไหม หรือลาพักร้อนอีก

เจน:  เป็นเจนไม่กลับมาทำงานละนะ ลาออกดีกว่า ทำดีแค่ไหน ก็ได้แค่เป็นคนปิดทองหลังพระ

เพียงไม่กี่วัน โครงการฟิวเจอร์กรีนได้ครอบครองพื้นที่สื่อหลักหมดจด

“Future Green ปลุกศรัทธา CSR ยั่งยืน ธีรภัทร อสวากุล ขึ้นแท่นผู้บริหารรุ่นใหม่ไฟแรง”

“ธีรภัทร อสวากุล เปิดมุมคิดคนรุ่นใหม่ สานต่ออาณาจักรพันล้านด้วยหัวใจแห่งความยั่งยืน”

บทสัมภาษณ์เชิงลึกในนิตยสารสังคมชั้นสูงของผู้บริหารหนุ่ม

“Young Executive with a Heart ธีรภัทร อสวากุล ผู้บริหารหนุ่มที่เชื่อว่าธุรกิจต้องเติบโตคู่ความดี”

“สุรีย์วรรณและธีรภัทร อสวากุล จัดงานกุศลระดมทุนเพื่อเด็กด้อยโอกาส”

“ธีรภัทร อสวากุล ร่วมปลูกป่าชายเลนกับเยาวชนรุ่นใหม่ สานต่อพันธกิจ Green Future ของอสวากุลกรุ๊ป”

“ธีรภัทร อสวากุล สนับสนุนงาน ‘Art for Hope’ เปิดพื้นที่ศิลปะร่วมสมัยในห้างหรูกลางเมือง”

               “HiSociety Highlight ธีรภัทร อสวากุล สุภาพบุรุษยุคใหม่ที่สมบูรณ์”

นี่คือผลงานการควบรวมแผนกประชาสัมพันธ์เพื่อควบคุมการสื่อสารให้ถูกต้องสินะ สุรีย์วรรณเดินเกมรุกไม่ปล่อยให้เวราได้ตั้งตัว หญิงสาวก้าวขึ้นลิฟต์ผู้บริหารทั้งที่เพิ่งเดินทางกลับมาถึง มือยังถือโทรศัพท์ที่หน้าจอเต็มไปด้วยพาดหัวข่าว พลอยเดินเข้ามาหาเมื่อเธอออกมาจากลิฟต์ รายงานด้วยเสียงเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงรองเท้าส้นสูง

“ฝ่าย PR ไม่ส่งร่างข่าวมาให้เราก่อนค่ะ ทุกสื่อในตอนนี้ รับข่าวตรงกับคุณสุรีย์วรรณ”

เวราตรงไปยังห้องทำงานก่อนนึกอะไรขึ้นมาได้

“มีใครโทร.หาไหม”

“ไม่มีค่ะ”

ไม่มีข่าวจากกวินอีกเลย นับตั้งแต่ถูกเธอบีบให้เซ็นสัญญา

เวราเดินตรงเข้าไปในห้องทำงาน แล้วขังตัวเองไว้ในนั้น