คนใจร้าย

ค่ำคืนในออฟฟิศควรจะเงียบเหมือนที่ผ่านมาเกือบสิบวัน หากไฟบนชั้นสี่สิบห้าสว่างไสว โดยเฉพาะภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการด้านกลยุทธ์ แฟ้มเอกสาร MOU ระหว่าง ชุมชนใจทอและอสวากุลกรุ๊ปวางอยู่มุมหนึ่ง ตรงหน้าเวรา มีจดหมายข่าวจากสำนักงานใหญ่ พาดหัว “Future Green ยกระดับ CSR สู่ระดับภูมิภาค”

เวรามองมันระหว่างใช้ความคิด

ธีรภัทรไม่เคยสนใจสิ่งเหล่านี้มาก่อน จึงไม่ใช่ความคิดของเขาแน่

สุรีย์วรรณกำลังทำอะไร

               เสียงเคาะประตูเบา ๆ

“เข้ามาได้”

พลอยก้าวเข้ามาในห้อง ถือกล่องกระดาษขนาดไม่ใหญ่เข้ามาด้วย

“จากเชียงรายค่ะ คุณกวินฝากไว้ให้”

มือที่ถือปากกาของเวราชะงัก ดวงตาวาบด้วยความรู้สึกบางอย่าง

ของฝากนี้ไม่ใช่ของเขาหรอก ของครูศรีพรรณต่างหาก กวินจำใจนำมาให้เธอ โดยฝากไว้กับเลขาอีกที

เวราเปิดฝากล่องอย่างระวัง ข้างในคือผ้าทอมือพับอย่างเรียบร้อยหลายผืน เธอค่อย ๆ คลี่มันบนโต๊ะ

               ไม่มีจดหมาย ไม่มีข้อความ ไม่มีแม้กระทั่งกระดาษเล็ก ๆ จากกวิน

มีเพียงผ้าจากครูศรีพรรณที่เขาจำใจต้องส่งมอบตามคำสั่ง

“สวยจังค่ะ คุณวาจะส่งตัดไหมคะ พลอยจะได้นัดช่าง”

“ไม่เป็นไรจ่ะ ชั้นหาช่างไว้แล้วน่ะ อ้อ พลอย พรุ่งนี้นัดประชุมทีนะ”

“ประชุม?”

“กำหนดเดิมคืออีกสองวัน แต่ขอเลื่อนเป็นพรุ่งนี้ดีกว่า”

“รับทราบค่ะ พลอยจะแจ้งทุกคนให้ คุณวาจะกลับเมื่อไหร่คะ พลอยจะได้แจ้งคนขับ”

เวราตัดสินใจโดยไม่ทบทวนว่าให้คนขับกลับไปก่อน เธอจะขับรถกลับเอง

“คุณวาแน่ใจนะคะ ให้พลอยขับให้ไหม?”

“ไม่ต้องจ่ะ ฉันไม่ได้ง่อยเปลี้ยเสียขาเสียหน่อย ปีนหลังคาจับโจรก็ยังทำได้”

หลุดปากแล้ว เจ้าตัวก็ชะงักเสียเอง

ภาพปีนร้านตลาดมืดเพื่อชิงผ้าปาโตล่าลอยมา สองมือของเขาที่คว้าตัวเธอเอาไว้ได้ทันเวลา แผ่นหลังแข็งแรงของเขาให้เธอพักพิงยามปกป้องเธอ

เทพประจำตัวของเธอที่เคยมาช่วยเธอทันเวลาเสมอ ตอนนี้คงกำลังสาปส่งเธอกระมัง

หรือไม่ ก็ลืมเธอไปแล้ว

คนแปลกหน้าสองคนมาพบกันชั่วประเดี๋ยวเดียว เมื่อจากกันไป ก็ไม่เหลืออะไรให้ต้องจดจำระหว่างกันอีกสินะ

กวิน คนใจร้าย

“กลับบ้านเหอะพลอย ชั้นจะไปหากุล ไม่ต้องห่วงนะ”