หัวใจถูกบีบบังคับ?
หัวใจถูกบีบบังคับ?
ไกลออกไปหลายร้อยกิโลเมตร ธนชัยกำลังก้มหน้าสำรวมในห้องทำงานของใครคนใดคนหนึ่ง
และคน ๆ นั้นกำลังโกรธ!
“สับเพร่าฉิบหาย มึงนี่นะ เรื่องใบอนุญาตเรื่องขี้หมา เสือกปล่อยให้หมดอายุ ไม่ต่อให้เรียบร้อย”
“ขอโทษครับนาย ผมไม่รู้ว่าคุณเวราจะมายุ่งวุ่นวาย ปกติแล้ว พื้นที่แถวนี้เป็นพื้นที่ของเรา”
คนเป็นนายคว้าเอกสารไปดูอีกรอบ
“มึงแน่ใจนะ ว่าเวรา อสวากุลมาด้วยตัวเอง”
“โถนาย ผมไม่กล้าโกหกหรอก ตอนที่ทางโน้นแจ้งมา ผมยังนึกว่าเรื่องอำ นอกจากมาขอซื้อหนี้ครูศรีพรรณ คนในตลาดยังบอกว่ามาค้างที่ใจทอในฐานะแฟนของไอ้กวิน”
“อะไรนะ!”
“ผมได้ยินไม่ผิดหรอกฮะ คุยกันทั้งตลาด นังอุษามันอวดไปทั่ว ว่าไอ้กวินมีแฟนสวย”
“มึงเชื่อเรอะ คนอย่างเวรา อสวากุล จะเอาไอ้หนุ่มอวดดีนั่น ลูกสาวเจ้าสัวอนันต์ เลือดพ่อแรงแน่ ๆ ถ้าจะมีผัว นังนี่จะต้องเลือกผู้ชายที่เสริมบัลลังก์มันต่างหาก”
“แต่ผมเช็คข่าวแล้วนะนาย คุณเวรากับไอ้กวิน นอนบ้านเดียวกัน”
ผู้เป็นนายเงียบกริบ ส่วนลูกน้องหน้าชื่นขึ้นเพราะเพิ่งทำความดีความชอบลบล้างเรื่องที่ถูกด่าไปหมาด ๆ
“ถ้าชาวบ้านลือกันไป อาจจะยิ่งนับถือไอ้กวิน”
ผู้เป็นนายใช้นิ้วเคาะลงบนลายเซ็นของทายาทอสวากุล ก่อนจะเงยหน้า
“ถ้าเทียบระหว่างกวินกับเวรา กวินมันแค่ศิลปินไส้แห่ง กินอุดมคติ ไม่มีอันตรายอะไรหรอก แต่เวรามีเงิน มีอำนาจ อันตรายกว่าเยอะ ข่าวเรื่องลูกเลี้ยงแม่เลี้ยงทำโครงการงัดกันลือไปทั่ว สักพักเราคงรู้เองว่าเรื่องนี้จะเป็นประโยชน์กับเรายังไง ตอนนี้มึงรีบเก็บกวาดให้เรียบร้อย อย่าให้พลาดอีก”
ถนนสุขุมวิทเปียกชื้นด้วยน้ำฝนที่เพิ่งซา แสงไฟจากป้ายโฆษณาไล่เงาไหวไปตามกระจกหน้ารถ หญิงสาวปรือตามองเบื้องหน้า และคลี่ยิ้มอย่างง่วงงุนเมื่อรถชะลอความเร็วจนหยุดเพราะถูกด่านเรียก
จ่าด่านเป่าโบกไม้โบกมือ
“สวัสดีค่า คุณจ่า วันนี้ดึกเหมือนเคยนะคะ” เธอโบกมือตอบ ก่อนค้นของในรถวุ่นวาย “ฉันมีของมาฝากน่ะค่ะ จำได้ว่าให้เลขาวางไว้...ตรงไหนน้า” หญิงสาวหันรีหันขวาง จนกระทั่งถุงกระดาษมาหยุดตรงหน้า
“ดีจัง อยู่ ๆ ก็เจอ นี่ค่า เสื้อการ์ตูนที่ลูกสาวชอบ”
“ขอบคุณมากครับ แต่ไม่ต้องมีของฝากก็ได้ครับ ผมทำตามหน้าที่”
“คุณจ่าทำมากกว่าหน้าที่นะคะ ทั้งหากาแฟดำ ปล่อยให้ชั้นนอนพักและรอปลุกอีก”
จ่ายิ้มกว้าง และเผื่อรอยยิ้มไปยังคนขับ
“คนขับรถคนใหม่หรือครับคุณเวรา ดีแล้วครับ เมาไม่ขับ จะได้กลับปลอดภัย”
เวราถอนหายใจเฮือก
“ไม่ใช่คนขับรถเฉย ๆ ค่า แต่เป็นผู้ปกครองหน้าเหี้ยม บอกว่าขับเองได้ก็ไม่เชื่อ ดื้อดึงจะมาส่ง แต่ระหว่างทาง ไม่พูดด้วยสักคำ ถามอะไรก็ไม่ตอบ”
“อ้าว คุณเวรารู้จักเขาไหมครับ” จ่าหันไปมองคนขับด้วยแววตาไม่ไว้ใจ หน้าตาหล่อเหลาแต่บอกบุญไม่รับเอาเสียเลย
“เอ รู้จักไหมนะ คือ เขาเป็นผู้ชายที่ทิ้งฉันน่ะ ใจร้ายเนอะ”
จ่ายิ้มค้าง ขณะเวราหันไปจ้องคนขับรถด้วยตาอาฆาต
กวินกลอกตา
ไม่น่าใจอ่อน อาสาวรุตม์ขับรถให้เวราเลย พับผ่าสิ
“เมาบ่อยหรือครับ” เขาอดถามไม่ได้ จ่าด่านเป่ากลั้นขำ
“อย่าเรียกว่าบ่อยเลยครับ เรียกว่าประจำดีกว่า ขับรถดี ๆ นะครับคุณ เลยไปอีกสองไฟแดงก็ถึงคอนโดคุณเวราแล้ว”
ให้มันได้อย่างนี้สิ
กวินสูดลมหายใจลึก ปรายตามองร่างโปร่งบางที่ดึงพนักเก้าอี้ลงแล้วทิ้งตัวนอนเป็นทองไม่รู้ร้อน
“จะให้ไปส่งที่ไหน” จะถึงไฟแดงที่สองแล้ว ยังนอนตาพริ้ม
คนนอนนิ่งพะงาบปากโต้แบบคนง่วงจัด
“ไม่-ได้-ขอ-ให้-ไป-ส่ง ชั้นขับไปเองได้”
กวินเบรคเอี๊ยดดด
เวราเผยอเปลือกตามอง คิดว่าเขาคงจะลงข้างทาง ปล่อยเธอขับรถไปเองตามสั่ง
เธอคาดผิด
กวินเอื้อมไปคว้ากระเป๋าถือสตรีด้านหลังมาเปิดหน้าตาเฉย
“เฮ้ย กระเป๋าชั้น นายจะเปิดทำไม”
มือหนาควานหาของ ก่อนจะหยิบคีย์การ์ดคอนโดขึ้นมาพลิกดู
“คอนโดอยู่ข้างหน้านี่แหละ ชั้นขับขึ้นอาคารเองได้หรอกน่า”
คำตอบคือการเก็บคีย์การ์ดไปเป็นตัวประกัน ก่อนจะเคลื่อนรถอีกครั้ง แม้เห็นแต่ด้านข้าง เวราก็นึกดวงตาขุ่นจัดของชายหนุ่มออก
คนประหลาด ดูเหมือนเขาจะไม่พอใจเธอเลยสักอย่าง
“นายไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้หรอกนะ”
“ทำแบบไหน?”
“ก็ทำแบบที่ทำอยู่นี่ไง เป็นสุภาพบุรุษ ทั้งที่นายไม่ได้อยากเจอชั้นอีกด้วยซ้ำ”
“แต่คุณก็บังคับให้ผมต้องเจอคุณอยู่ดี ด้วยสัญญานั่น”
“ก็จริง” เวราตอบเสียงเรื่อย ๆ รถแล่นถึงหน้าคอนโด แทนที่จะส่งเธอหน้าตึก เขากลับวนรถขึ้นไปชั้นบนอย่างรู้ทาง
“วันหลังนายไม่ต้องมาส่ง ชั้นไม่บอกวรุตม์หรอก ทั้งครูศรีพรรณ ทั้งอาจารย์วรุตม์ ต่างกำลังทำให้นายลำบากใจ”
กวินไม่ตอบ แตะการ์ดหน้าลิฟต์ ก่อนขับรถผ่านเข้าไป คอนโดหรูของเวรานั้นสามารถนำรถขึ้นลิฟต์ไปจอดหน้าห้องได้เพื่อความเป็นส่วนตัวและความปลอดภัย เมื่อรถจอดสนิท กวินไม่จากไป แต่กลับเดินตามเธอเข้ามาในห้อง
เวราเลิกคิ้ว แล้วก็ได้คำตอบที่ไม่คาดคิด
“ผมอยากเคลียร์กับคุณ เราจะได้จากกันด้วยดี”