อดีตที่ผุดพราย

ห้องประชุมกระจกของอาคารสำนักงานเย็นจัดจนกระจกจับฝ้า เวรานิ่วหน้าเมื่อรองเท้าส้นสูงแบรนด์ Yves Saint Laurent รุ่น Opyum Pumps สี Smoke Grey หนังกลับเนื้อละเอียดพาเธอมาถึงห้องทำงาน เพื่อพบกับไอเย็นจับกระจก

สมฉายาเจ้าหญิงอุณหภูมิติดลบสินะ

เวราทำหน้าเซ็ง เมื่อนึกว่าตัวเองจะต้องตกเป็นหัวข้อสนทนาหลักในไลน์กลุ่มพนักงานเรื่องนี้

               ทีมของเธอนั่งประจำที่อย่างพร้อมเพรียง ก้อยวางแฟ้มสีน้ำเงินเข้มพร้อมตราอสวากุลสีทองตรงหน้าผู้เข้าร่วมประชุมทุกคน ภีมนั่งตรงมุมใกล้เครื่องโปรเจกเตอร์ พลอยขยับเก้าอี้ติดกับเธอเตรียมบันทึกการประชุม ตัวแทนฝ่ายพัฒนาผลิตภัณฑ์และทีมดีไซเนอร์ไทยจากสตูดิโอนักออกแบบรุ่นใหม่ไฟแรงนั่งอีกฝั่ง ส่วนทีมจากเมห์ตาแห่งอะห์มดาบาดเข้าร่วมประชุมทางออนไลน์ โดยตัวแทนโผล่ขึ้นบนจอสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ บนผนัง

               “ขอบคุณทุกคนที่เลื่อนประชุมเป็นวันนี้นะคะ วันนี้เราจะสรุปธีมคอลเลกชันนำร่องและไทม์ไลน์เพื่อเปิดตัวไตรมาสสี่ ขอให้จบภายในเก้าสิบนาที”

เธอพยักหน้าให้ภีม ไฟในห้องหรี่ลง ภาพสไลด์แรกเปิดด้วยคำว่า “รากแห่งความหรูหรา” ตัวอักษรสีหมึกครามบนพื้นหลังสีงาช้าง

               “หลังโควิด ลูกค้าทุนสูงไม่ได้ซื้อโลโก้อีกต่อไป” ภีมบรรยายตามสคริปต์ “พวกเขาซื้อเรื่องราวที่ยืนยันได้ เราจะวางตำแหน่งสินค้าผ้าทอร่วมสมัยในกลุ่มสินค้าหรูผ่านมรดกวัฒนธรรม”

                “เราจะสร้างแบรนด์จาก ‘ราก’ แต่เป็นรากที่พูดภาษาโลกปัจจุบันได้ ข้อเสนอด้านออกแบบ เริ่มได้เลย”

หัวหน้าดีไซเนอร์จากสตูดิโอวรัน ซึ่งเป็นคนรุ่นใหม่ที่คว้ารางวัลบนเวทีออกแบบระดับโลก เวราสั่งให้ก้อยตามทีมนี้มาให้ได้ เมื่อทราบแนวความคิดของงาน ทีมสตูดิโอวรันตอบรับทันที

“ทางวรันดีใจที่จะได้ร่วมงานกับใจทอค่ะ และยอมเคลียร์ตารางงานเพื่อทุ่มให้กับโปรเจ็กต์” ก้อยรายงานโดยไม่ทันสังเกตสีหน้านาย

ใจทอ นี่คงเป็นเครือข่ายแฟนคลับของกวินอีกละมัง

ตัวแทนสตูดิโอวรันเปิด Moodboard

“ทางวรันขอเสนอธีม ‘สายลมเหนือผืนคราม’ ค่ะ ใช้เส้นเรขาคณิตที่ชวนให้นึกถึงการส่ายไหวของเส้นด้าย”

               ฝั่งจออินเดียตามมาทันที

“จากฝั่งเมห์ตาขอเสนอคอนเซ็ปต์ สองราก หนึ่งเส้นด้าย เชื่อมภูมิปัญญาเข้าด้วยกัน”

               หัวหน้าฝ่ายพัฒนาผลิตภัณฑ์เปิดไทม์ไลน์

“เดือนหน้า ทีมจะขึ้นลายผ้าก่อนค่ะ …”

ครูอิน ตัวแทนหนึ่งเดียวจากฝ่ายใจทอนั่งนิ่งอยู่อีกมุม เขายกมือขึ้นช้า ๆ

“ขอโทษครับ ถ้าเราไม่เริ่มจากเรื่องของลายว่ามันเกิดจากอะไร คำว่า รากแห่งความหรูหรา จะกลายเป็นแค่เปลือก”

               หัวหน้าฝ่ายพัฒนาผลิตภัณฑ์รีบอธิบาย “เราเข้าใจค่ะอาจารย์ แต่รอบแรกเราขอให้ทีมดีไซน์วางกรอบก่อน แล้วค่อยเชิญช่างทอมาร่วมปรับจะไวกว่า งานของเรามีกรอบเวลาที่จำกัด”

ครูอินพยักหน้าช้า ๆ ไม่แย้งต่อ เขาเป็นนักวิชาการพอจะรู้ว่าเมื่อใดควรปล่อยเวลาให้ทำหน้าที่ พลอยเตรียมจดมติที่ประชุม จังหวะนั้นเอง ประตูกระจกเลื่อนดังขึ้น

สายตาทุกคู่หันไปพร้อมกัน

               ชายหนุ่มในเสื้อยืดสีครามซีด กางเกงยีนส์เก่า รองเท้าผ้าใบที่ไม่ค่อยขาวนัก ยืนอยู่ตรงประตู 

               ภายใต้เสื้อผ้าที่ดูโทรมกว่าสถานที่ แต่ใบหน้าของผู้มาใหม่ก็ยังหล่อเหลาเกินไปอยู่ดี ดวงตาคมลึกไม่สบตาประธานประชุมที่กำลังมองเขาอย่างตื่นตะลึง ริมฝีปากหยักมีไรหนวดครึ้ม

“ขอโทษครับ ที่มาช้า...ผมกวิน เป็นตัวแทนอีกคนจากใจทอ”

ความเงียบแล่นไปทั่วโต๊ะ ภีมก้มลงมองรองเท้าผ้าใบเก่าของกวินอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนรีบปรับสีหน้ากลับมาปกติ เหมือนเพิ่งรู้ว่าตัวเองเผลอทำอะไรเสียมารยาท

               ครูอินมีสีหน้ายินดีอย่างปิดไม่มิด ข้างฝั่งดีไซเนอร์สาวจากวรันสตูดิโอสบตากันแล้วอมยิ้ม เสียงกระซิบ “หล่อกว่าในรูปมากเลยนะ” หลุดลอดให้ได้ยิน

พลอยที่นั่งถัดจากเวรารีบลุกขึ้น มือแตะพนักเก้าอี้เพื่อเชิญให้เขานั่งติดกับประธานประชุม แต่กวินส่ายหน้า เดินอ้อมไปทางปลายสุดของโต๊ะ

               เวราเม้มปาก

ห้องประชุมเข้าสู่หัวเรื่องที่ค้างไว้

กวินนั่งลงปลายโต๊ะ มือหนึ่งวางบนแฟ้มเอกสารที่ครูอินส่งให้โดยไม่เปิดดู เขาเงยหน้ามองภาพสไลด์ “สองราก หนึ่งเส้นด้าย” ที่ค้างอยู่บนจออยู่ครู่หนึ่ง

“ขอโทษนะครับ” เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนั้นสุภาพ แต่ชัดเจนอย่างคนที่เชื่อมั่นในความคิดตน

“เรื่องแพตเทิร์น ลาย สี ถ้าเราแยกขั้นตอนออกจากกัน ผ้ากับดีไซน์จะไม่พูดภาษาเดียวกัน”

กวินพูดต่อเรียบ ๆ

               “ผ้าทอไม่ใช่พื้นผิวที่มารองดีไซน์ มันคือดีไซน์ตั้งแต่เส้นแรก ถ้าผ้าจะอยู่บนรันเวย์เดียวกับชื่ออสวากุล ผมต้องคิดลายผ้าไปพร้อมกับทีมออกแบบ ผ้าต้องพูดได้เหมือนที่แบรนด์พูดได้”

ดีไซเนอร์สาวจากวรันยิ้มกว้างสนับสนุนความคิดกวิน เวราจ้องเขม็งไปที่ภีม

ลูกจ้างหนุ่มเข้าใจความหมาย จึงชูมือขึ้นถาม

“ถ้าทำพร้อมกัน มันจะไม่กระทบไทม์ไลน์หรือครับ? เรามีเวลาเข้มงวดจริง ๆ ไม่สามารถขยับได้เลย”

“ผมจะทำให้ทัน”

สายตาทุกคู่มองกลับไปที่ประธานประชุม ยกเว้นสายตาคู่เดียว...กวิน

เวรายักไหล่

“ถ้า...คุณกวินรับปาก ก็ตามนั้น แต่ทางใจทอจะต้องทำงานใกล้ชิดกับทีมดีไซน์”

“ยินดีมาก ๆ ค่ะ คุณเวรา วรันสตูดิโออยากร่วมงานกับคุณกวินมานานแล้ว” เสียงกระตือรือร้นทำเอาเวราแอบเซ็ง 

               “สรุปตามนี้นะคะ พลอยจะส่งบันทึกการประชุมพร้อมตารางเวลาให้ทุกฝ่ายรับทราบ แต่การประชุมเรายังไม่จบนะคะ ทางคุณเวราขอแทรกวาระประชุมเกี่ยวกับงานประชาสัมพันธ์ เพราะโปรเจ็กต์นี้ คุณวาจะไม่ใช้ทีมของอสวากุลกรุ๊ป เพื่อให้งานคล่องตัวและรวดเร็วตามกำหนดเวลาค่ะ”

ประตูเลื่อนดังขึ้นอีกครั้ง ผู้หญิงในเดรสสีครีมยาวพอดีเข่า อลิศา เจ้าของบริษัทประชาสัมพันธ์ที่เวราพึ่งพามาระยะหนึ่ง เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้างขวางส่งให้ผู้เข้าประชุมทุกคน ตั้งแต่เวรา ลูกค้าวีไอพี ทีมของเธอ จนถึง...

เวรามั่นใจว่ารอยยิ้มของอลิศาเปลี่ยนไปเมื่อเห็นกวิน

และสายตากวิน ก็ดูตื่นตะลึงเมื่อเห็นอลิศา

ไม่ใช่สิ ไม่ใช่แค่สายตาของกวิน แต่เป็นสายตาของครูอินด้วย ที่หันมามองกวินขวับ

กวินและอลิศา สองคนนี้มีความสัมพันธ์อย่างไรนะ