ใกล้คือไกล
ใกล้คือไกล
กวินหน้าบึ้งตลอดการประชุม แต่เมื่อร่างของเวราเดินหายไป กวินก็ดึงอารมณ์ขุ่นมัวให้กลับมาสงบ
เวรามีผลกับอารมณ์เขามากเกินไปจนน่าเจ็บใจ
ทีมงานของอสวากุลกรุ๊ปเชิญผู้เข้าร่วมประชุมรับประทานอาหารกลางวันที่ร้านอาหารในอาคารสำนักงาน กวินอยากปฏิเสธ แต่ภีม หนึ่งในทีมงานอสวากุลกรุ๊ปปรามไว้
“อยู่กินข้าวเป็นเพื่อนครูอินก่อน แล้วกูก็อยากคุยกับมึง” มันกระซิบบอก ก่อนทำตัวเป็นเจ้าภาพนำทุกคนลงไปยังร้านอาหาร แต่หลังจากนั้น ภีมหาโอกาสคุยกับเขายากเต็มที เมื่ออลิศาขอนั่งติดกับเขา อ้างว่าไม่ได้เจอกันนาน อยากคุยกันให้หายคิดถึง ภีมจึงต้องไปนั่งอีกด้าน โดยสบตาเขาอย่างสำนึกผิดเป็นระยะ
ไม่มีใครรู้ว่าภีมกับเขาเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยมศึกษา สนิทสนมกันดีเพราะเป็นนักกีฬาโรงเรียนทั้งคู่ แม้จะแยกย้ายเข้าเรียนต่างมหาวิทยาลัย ก็ยังติดต่อกันสม่ำเสมอ
ระหว่างรับประทานอาหาร พนักงานของอสวากุลแวะเวียนเข้ามาทักทายพลอยและภีมหนาตา กวินไม่ได้ใส่ใจนัก พยายามดึงสมาธิให้จดจ่อกับคู่สนทนาตรงหน้า ครูอินนัดหมายกับทีมออกแบบ และอลิศามีเรื่องพูดคุยกับเขา (ฝ่ายเดียว) มากมาย อย่างเช่น ตอนเขาเรียนปริญญาโทที่อังกฤษเป็นอย่างไรบ้าง เธอดีใจที่เขาได้ทุนการศึกษา ขอโทษที่ไม่ได้ติดต่อมา รวมถึงรางวัลหลายรางวัลที่เขาได้รับ ในขณะที่เขาไม่มีคำถามต่ออลิศาแม้แต่คำถามเดียว!
“เนื้อหอมจริงมึงอ่ะ มีแต่คนขอวาร์ป พนักงานสาว ๆ วันนี้คงไม่เป็นอันทำอะไร คอยืดคอยาวดูมึงจนจะเป็นกระเหรี่ยงคอยาวกันทั้งตึกอยู่แล้ว” ภีมเปิดปากเมื่อมื้ออาหารเที่ยงจบสิ้น อลิศามีประชุมกับฝ่าย CSR และครูอินขอตัวกลับ
กวินหน้าหงิก
“เฮ้ยยย กูไม่เกี่ยวนะ เรื่องลิศา นายกูโน่น คุณวาอ่ะ เธอระบุเลยว่าต้องทีมนี้”
กวินชะงัก สงสัยว่าเวรารู้เรื่องเขากับอลิศาแค่ไหน
ไม่น่านะ เรื่องเก่านมนานมาแล้ว ต่างฝ่ายต่างแยกกันเดินทาง ไม่ติดต่อกันอีก
โลกของอลิศากับโลกของเขาไม่เคยบรรจบกัน จนกระทั่งวันนี้
“ทำไมต้องเป็นทีมอลิศาวะ”
“เก่ง ไม่แพง และผลงานเข้าเป้า” ภีมอธิบาย “จริงนะมึง ถ้าคุณวาจะสู้กับ PR ของบริษัทตัวเอง ก็ต้องทีมของอลิศาถึงจะสมน้ำสมเนื้อ”
“สู้กับ PR บริษัทตัวเอง?”
“ฮื่มมม มึงไม่รู้เหรอ ที่นี่น่ะมันศึกสายเลือด เชือดเฉือนกันยิ่งกว่าในหนัง นายกูเขาหัวเดียวกระเทียมลีบ กำลังเพลี่ยงพล้ำเลย แล้วถ้าโครงการนี้พับนะ” ภีมเอามือปาดคอตัวเอง “ลือกันว่าเจ้าสัวจะวางมือ บอร์ดแตกเป็นสองเสียง เสียงแรกคือคุณวา เหมาะสมทุกอย่าง เก่ง ตัดสินใจไว บริหารเฉียบคม ส่วนเสียงที่สอง คือคุณธีรภัทร น้องชายคนละแม่ ไม่เหมาะสมเลย มีดีแค่ภาพลักษณ์ นอกนั้นวิบัติครบเครื่อง ทั้งเพลย์บอย เอาแต่พูด ทำงานพลาดตลอด แต่มีแม่คุมอำนาจทุกอย่างไว้ นี่สองแม่ลูกเพิ่งอัดนายกูยับเรื่อง Fake CSR ไอ้ห่า เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับนายกูเล้ยยย ฝีมือลูกชายสุดที่รักของคุณสุรีย์วรรณล้วน ๆ แต่เกมพลิกในบอร์ด กลับกลายเป็นว่านายกูโดนเต็ม ๆ ถึงต้องเร่งโครงการนี้เพื่อแก้มือ ไม่งั้นตำแหน่งประธานอสวากุลกรุ๊ปถูกน้องชายปาดหน้าไปแน่”
กวินเพิ่งเข้าใจ ว่าทำไมเขาถึงถูกผู้หญิงคนนี้ใช้เป็นเครื่องมือ
เดิมพันของเธอคือบัลลังก์แห่งอสวากุลกรุ๊ปอันยิ่งใหญ่ ผู้ชายไร้ค่าอย่างเขาจึงเป็นแค่เบี้ยที่เธอใช้
สำหรับเธอ การหลอกลวงครั้งนี้จึงคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม
ความรู้สึกขมพุ่งขึ้น
“มึงเป็นคนแนะนำกูให้นายมึงเหรอ” กวินไล่เบี้ย ไอ้เพื่อนเก่ายิ้มปลื้มจนน่าเตะ
“อืมม กูเอง มึงเหมาะสมกับโครงการนี้ กวิน คนเก่งอย่างมึงได้คนเก่งอย่างคุณวาช่วยสนับสนุน มึงจะไปได้ไกล”
“กูไม่ได้อยากไปไกล กูแค่อยากอยู่ของกูแบบนี้”
“คุณวาเป็นคนมองอะไรขาด กูไม่ได้เสนอชื่อชุมชนใจทอชุมชนเดียว ในสิบรายชื่อ คุณวาเลือกมึง ในเมื่อมึงตัดสินใจเข้าร่วมโครงการแล้ว มึงต้องไว้ใจนายกู”
เขาไม่ได้ตัดสินใจเพราะความสมัครใจ เขาถูกหลอกและต่อมา...ถูกบังคับ
“เรื่องซื้อหนี้ชุมชนจากธนชัยไฟแนนซ์ล่ะ”
“อ้อ อันนั้นเก๊าะฝีมือกู” ภีมยืดอกรับ “คุณวาสั่งให้ปิดจุดอ่อนเพื่อไม่เปิดโอกาสให้ใครโจมตี และไม่เพียงซื้อหนี้เฉย ๆ นะเว้ย คุณวายังสั่งให้พักหนี้ลูกหนี้ทุกคนด้วย”
“อะไรนะ?”
“พัก-หนี้ สามปีถ้วน การที่มึงตัดสินใจเข้าร่วมโครงการกับคุณวา เป็นการช่วยให้ชาวบ้านได้พักหนี้สามปี คุณวาไม่คิดดอกเบี้ยส่วนนี้เลย กูบอกมึงแล้วไง ให้ไว้ใจนายกู ถึงแม้ภาพลักษณ์คุณวาจะดูโหด แต่ความจริงแล้ว เป็นคนแฟร์ที่สุด อย่างน้อยก็ที่สุดในตระกูลอสวากุลทั้งหมด”
นี่เป็นครั้งแรกที่กวินได้ยินคนพูดถึงคนในตระกูลอสวากุล เขาไม่เคยสนใจตระกูลนี้มาก่อน แต่บางสิ่ง บางคน ทำให้เขาตัดสินใจเลียบเคียงเพื่อน
“แล้ว...เจ้าสัวอนันต์ เป็นคนยังไง”
ภีมทำหน้าปั้นยาก
“ธานอสที่นึกว่าตัวเองเป็นธอร์”
ภีมสรุปสั้นแต่ใจความครบถ้วน
“เจ้าสัวพูดเสมอว่าแกมีอำนาจสูงสุด แต่ก็หลับตาปล่อยให้เมียยึดอำนาจภายใน แกพูดเสมอว่าแกยุติธรรม แต่ก็กดลูกสาวเชิดชูลูกชาย ในบรรดานาย ๆ ทั้งหมด เจ้าสัวอนันต์เป็นคนเข้าใจยากที่สุดแล้ว”