БИД ДӨРӨВ НЭГ ЗАМААР ЯВСАН Ч ХОЁР НЬ Л ТЭР ХҮМҮҮСИЙГ ХАРСАН… ХАРИН БИДНИЙГ ДУУДСАН ХОЁР ХҮНИЙ ЗОГСОЖ БАЙСАН ГАЗАРТ МАРГААШ НЬ...
БИД ДӨРӨВ НЭГ ЗАМААР ЯВСАН Ч ХОЁР НЬ Л ТЭР ХҮМҮҮСИЙГ ХАРСАН… ХАРИН БИДНИЙГ ДУУДСАН ХОЁР ХҮНИЙ ЗОГСОЖ БАЙСАН ГАЗАРТ МАРГААШ НЬ...
Бид дөрөв тэр орой нэг замаар, бараг зэрэгцээд явж байсан юм. Гэтэл Равжаахүү бид хоёр замын хажууд зогсож байсан хоёр хүнтэй ярилцаж, тэднийг дагаад оршуулгын газар шиг нэгэн газарт хүрч очсон байхад Дэмчиг, Цэвээн хоёр тэнд ямар ч хүн байгаагүй гэж өнөөдрийг хүртэл ярьдаг. Хамгийн хачирхалтай нь бид хоёрын харсан эгнүүлэн босгосон цагаан чулуунууд маргааш өглөө нь ор мөргүй алга болсон байлаа. Тэр явдлаас хойш хорь гаруй жил өнгөрсөн ч Равжаахүү бид хоёр тэр орой юу харснаа хоорондоо ярилцахаас одоо ч цэрвэдэг.
Энэ явдал 1998 оны наймдугаар сарын эхээр Дундговь аймагт болсон юм. Намайг Мөрөн гэдэг бөгөөд тухайн үед Мандалговийн арван жилийн сургуулийн аравдугаар ангид сурдаг, арван зургаан настай хүү байлаа. Зуны амралт дуусах дөхөж байсан учраас ангийнхаа гурван найзтай Луус суманд амьдардаг Гүржавынд очиж хэд хонохоор тохиролцсон юм. Бид дөрөв дугуйтайгаа явбал замдаа хөгжилтэй, бас унааны мөнгө хэмнэнэ гэж бодсон болохоос тэр аялал амьдралын минь хамгийн мартагдашгүй явдал болно гэж төсөөлөөгүй.
Равжаахүү бид хоёр нэг гудамжинд өссөн, багаасаа салдаггүй найзууд байв. Дэмчиг аливаа зүйлд болгоомжтой ханддаг, харин Цэвээн бидний дундаас хамгийн тайван, барагтай бол сандардаггүй хүүхэд байсан. Бид дөрөв хичээл тарахаас өмнө л энэ аяллаа төлөвлөж, Гүржав ч сумын төвд ирэхээрээ гэртээ хэд хоног байлгахыг зөвшөөрсөн юм. Гагцхүү хэзээ хөдөлж, хэдэн цагт хүрэхээ сайн тооцоолоогүй нь бидний хамгийн эхний алдаа болсон.
Уг нь өглөөний есөн цагт хөдөлнө гэж тохирсон боловч би гэрийнхээ боорцгийг хийлцэж, Равжаахүү аавынхаа ажилд тусалсаар үд өнгөрөөчихсөн. Дэмчиг биднийг хүлээж залхаад “Ингэж оройтож гарвал замдаа харанхуй болно шүү” гэж хэд хэдэн удаа сануулсан. Харин Цэвээн “Дөрвүүлээ байхад юунаас айх юм, хүрэхгүй бол замын айлд хононо биз” гэж хэлээд түүнийг шоолсон юм. Ингээд бид оройн дөрвөн цагийн үед Мандалговиос хөдөлж, Луус сумыг чиглэсэн шороон замд гарлаа.
Эхний хэдэн цагт аялал үнэхээр хөгжилтэй өнгөрсөн. Бид замдаа дугуйгаар уралдаж, заримдаа нэг нэгнээ хүлээж, авч гарсан боорцог, чихрээ хувааж идэн явсан юм. Тал газрын салхи нүүр өөд сэвэлзэж, зуны нар баруун тийш хэвийх тусам эргэн тойрны толгод урт сүүдэртэй болж байлаа. Гэвч нар жаргах дөхөхөд бидний бодож байснаас нэлээд хол зам үлдсэн нь мэдэгдэж эхэлсэн.
“Одоо хэдэн цаг болж байгаа бол?” гэж Дэмчиг асуухад Цэвээн бугуйн цагаа хараад найм өнгөрч байгааг хэлэв. Бид дөрөв хэсэг чимээгүй болж, урд харагдах намхан толгодыг ширтэн зогссон юм. Замын ойр хавьд гэрийн бараа үзэгдэхгүй, хааяа нэг машины мөр салж нийлсэн шороон зам л үргэлжилж байлаа. Равжаахүү “Одоо амрахгүй явбал харанхуй болохоос өмнө нэлээд дөхчих байх” гэж хэлээд дугуйгаа түрүүлэн хөдөлгөв.
Удалгүй Дэмчигийн дугуйн гинж мултарч, бид дөрөв замын захад зогслоо. Цэвээн түүнд тусалж байх зуур Равжаахүү бид хоёр бага зэрэг урагшилж, дараагийн толгодын наана хүлээхээр болов. Тэр үед тэнгэрийн баруун хаяанд нарны улаан туяа үлдэж, тал газар бараан саарал өнгөтэй болж эхэлсэн байлаа. Би арагш эргэж харахад Дэмчиг, Цэвээн хоёр дугуйныхаа дэргэд тонгойж байгаа нь холоос бүдэгхэн харагдсан юм.
Равжаахүү бид хоёр удаан явсангүй, замын хажууд зогсоод тэднийг хүлээхээр шийдлээ. Бид саяхан үзсэн “Гладиатор” киноны тухай ярьж, Равжаахүү гол дүрийн хэлсэн үгийг дуурайн намайг инээлгэж байв. Гэтэл яг тэр үед замын баруун талын харанхуйгаас нэг хүн биднийг чангаар дуудсан юм. “Хөөе, хоёр хүү, наашаа хүрээд ир!”
Бид хоёр зэрэг эргэж харсан ч эхэндээ юу ч олж үзсэнгүй. Равжаахүү намайг тоглож байна гэж бодсон бололтой “Чи сая дуудав уу?” гэж асуув. Би толгой сэгсэртэл өнөөх дуу дахин сонсогдож, энэ удаа арай ойрхон байгаа мэт санагдлаа. “Юундаа эргэн тойрноо хараад байгаа юм, энд байна шүү дээ!”
Тэгэхэд л бид замын баруун гар талд хоёр хүн зогсож байгааг анзаарсан юм. Нэг нь нэлээд өндөр, цайвар дээлтэй мэт харагдсан бол нөгөө нь намхан, бараан хувцастай хүн байлаа. Тэдний царайг харах боломжгүй байсан ч хоёулаа бидэн рүү харж байгаа нь тодорхой мэдрэгдэж байв. Хачирхалтай нь тэр хоёрын ойролцоо гэр, машин, мал сүрэг байтугай хүний амьдардаг газрын ямар ч шинж харагдсангүй.
“Та хоёр энд юу хийж байгаа юм?” гэж Равжаахүү чангаар асуулаа. Өндөр хүн гараараа дохисноо “Наашаа хүрээд ир, нэг юм үзүүлье” гэж хэлэв. Би араас ирэх найзууд руугаа харсан ч тэд толгодын цаана орчихсон бололтой үзэгдэхгүй байлаа. Равжаахүү харин “Айлын хүмүүс байх, зам асуучихъя” гэж хэлээд дугуйнаасаа буусан юм.......