چپتر 848: تهدیدِ مداوم

سرانجام، دسته گلهٔ موجوداتِ کابوسِ بیچشم را از بین برد. کارِ آسانی نبود و لحظاتی پیش آمد که هر یک از آنها تا یکقدمیِ مرگ رفتند. اما در نهایت، آن هفت انسان با چهرههایی خسته به میدانِ کشتارِ پهناور چشم دوختند — ازنفسافتاده، اما زنده.

صدها جسدِ بریده، لهشده و پارهپاره روی آسفالتِ درهمشکستهٔ جادهٔ کوهستانی پخش شده بود. خون از تپه سرازیر میشد و پایینِ آن چالههایی سرخرنگ میساخت. لاشهٔ پلیدهای سقوطکرده مانند تپههایی از گوشتِ فاسد، بر فرازِ اجسادِ همنوعانِ کوچکترشان قد برافراشته بود.

سانی با نگاه به این منظرهٔ هولناک، خیلی خوشحال شد که ارتش به آنها غذای واقعی میدهد. در این لحظه، اصلاً دلش نمیخواست به رژیمِ غذاییِ آشنای خوردنِ گوشتِ هیولا برگردد.

با آهی روی برگرداند و به گروهِ خسته و دربوداغانِ سربازانش نگاهی انداخت. با وجود اینکه نبردشان تمام شده بود، زمان همچنان اهمیتِ حیاتی داشت.

«لاستر، برو به فرماندهیِ ارتش خبر بده که جاده امن شده، بعد کرگدن رو بیار روی ستیغ و روی شیب پارکش کن. بقیهٔ شما، تا میتونید استراحت کنید. آه... راستی، کارتون عالی بود.»

اعضای دسته به هم نگاه کردند و لبخندهایی سرزنده روی چهرههای خستهشان نشست.

«بد کار نکردیم، نه؟»

با این حرف، از تودهٔ اجسادِ لهوپوره فاصله گرفتند و روی زمین ولو شدند. بخار از زرههای خونآلودشان در هوای سرد به هوا برمیخاست. طولی نکشید که کرگدن از راه رسید. چراغهای جلوی آن، تصویرِ بسیار هولناکتری از میدانِ نبردِ اخیر رسم میکرد. سربازان استراحت کردند و جوهرشان را بازیابی کردند. از آنجا که کسی آسیبِ جدی ندیده بود، کوئنتین برای رسیدگی به مجروحان عجلهای نداشت.

کسی هم نگهبانی نمیداد، چون سایههای سانی بهتر از هر انسانی میتوانستند این نقش را ایفا کنند.

همهچیز آرام و امن به نظر میرسید... با این حال، او گول نخورد.

پایین در دره، شکافِ زشت در تاروپودِ واقعیت همچنان با تاریکیِ وهمانگیزی میتپید و بیصدا سانی را فرا میخواند. دروازه هنوز باز بود. هرچند موجِ اولیهٔ موجوداتِ کابوس را که از آن بیرون آمده بودند شکست داده بودند، اما هر لحظه ممکن بود تعدادِ بیشتری از راه برسند.

موجِ اول معمولاً خطرناکترین بود، اما نه همیشه. این موج معمولاً شاملِ پلیدهایی میشد که هنگامِ شکوفاییِ بذرِ کابوس به آن نزدیک بودند، اما تا زمانی که دروازه باز میماند، هیولاهای بیشتری میتوانستند از طریقِ آن واردِ دنیای واقعی شوند.

در واقع، سانی حدس میزد که موجوداتِ کابوس هم ندایی را حس میکنند که بسیار شبیه به ندایی است که بیدارشدگان حس میکنند. این ندا آنها را از گسترههای عالمِ رؤیا به سمتِ بذرِ در حالِ شکوفایی میکشاند. آنهایی که نزدیکش بودند اول میرسیدند، اما در نهایت ممکن بود تعدادِ بسیار بیشتری از راه برسند.

به همین دلیل، اگر نمیشد دروازهای را بست، باید مهار میشد و نیروهای حکومت مدام بر آن نظارت میکردند... دستکم نزدیک یا داخلِ مراکزِ جمعیتی. با گذشتِ زمان، تعدادِ این مناطقِ مهارشده افزایش مییافت و تواناییِ حکومت برای تأمینِ امنیتِ آنها را به چالش میکشید.

بنابراین، دسته کاملاً در امان نبود.

...مدتی به شکافِ وهمانگیز خیره ماند و حس کرد که ندا دارد آرامآرام عقلش را میخورد. سپس، سانی سرش را تکان داد، به سمتِ کرگدن رفت و در سایهاش نشست.

او هم خسته بود.

وقتش بود که به نتایجِ نبرد رسیدگی کند.

رونها را احضار کرد و متفکرانه به بررسیشان پرداخت.

نام: سانلس.

نامِ راستین: گمشده از نور.

رتبه: عروجیافته.

طبقه: اهریمن.

هستههای سایه: [۴/۷].

قطعههای سایه: [۷۷۷/۴۰۰۰].

لعنت...

با وجودِ وسعت و شدتِ نبردِ اخیر، تنها حدودِ سی قطعهٔ سایه از آن به دست آورده بود — چهار قطعه برای کشتنِ نگهبانِ دروازه، و بقیه برای از پای درآوردنِ پلیدهای سقوطکرده. از آنجا که سانی حالا عروجیافته بود، از کشتنِ موجوداتِ کابوس از رتبههای خفته و بیدار چیزی نصیبش نمیشد.

تایرنت شدن... قرار نبود آسون باشه.

بیخیال.

با چهرهای درهم به خواندنِ رونها ادامه داد.

خاطرهها: [زنگولهٔ نقرهای]، [کفنِ عروسکگردان]، [تکهٔ نیمهشب]، [سنگِ نامعمولی]، [خارِ خزنده]، [چشمهٔ بیپایان]، [بالِ تاریک]، [تکهٔ مهتاب]، [ردایِ جهانِ زیرین]، [نقابِ بافنده]، [سوگندِ شکسته]، [برگِ پاییزی]، [نگاهِ بیرحم]، [صندوقِ حریص]، [زنجیرِ نامیرا]، [بارِ آسمانی]، [خاطرهٔ آتش]، [خاطرهٔ یخ]، [ضربهٔ رعد]، [کمانِ جنگیِ مورگان]، [فانوسِ سایه]، [نوایِ استخوان]، [صندلیِ سایه]، [زینِ گرانقیمت]، [آخرین آرزو]، [چشمِ شیطانی]...

سانی یاد گرفته بود نامها را در خاطرههایی که پس از بازگشت از کابوس میساخت، ببافد. [صندلیِ سایه] همان صندلیِ چوبیِ نفیسی بود که از نوکتیس قرض گرفته بود... متأسفانه، هیچکدام از اشیای دیگری که سانی سعی کرده بود با خود به جهانِ بیداری بیاورد، سالم نمانده بود. در کمالِ ناامیدیِ تلخش، بهمحضِ بازگشت همهچیز بهسادگی از بین رفته بود. با این حال، خاطرهٔ مصنوعی باقی مانده بود.

[زینِ گرانقیمت] همان زینِ بهطرزِ احمقانهای گران بود که برای کابوس سفارش داده بود. [چشمِ شیطانی] خاطرهٔ تازهای بود که بهتازگی برای کشتنِ اهریمنی به نامِ شاهدِ آلوده دریافت کرده بود. چند خاطرهٔ رتبهٔ بیدارشده هم به دست آورده بود، اما به نظر میرسید فقط به دردِ این میخورند که خوراکِ سایههایش شوند.

بعداً بهشون میرسم.

دوباره توجهش را به رونها معطوف کرد:

پژواکها: —

سایهها: [قدیسِ مرمرین]، [کابوس]، [مارِ روح].

صفتها: [مقدّر]، [شعلهٔ ایزدی]، [استادِ سایهها]، [بافتِ خون]، [بافتِ استخوان].

سرشت: [بردهٔ سایه].

رتبهٔ سرشت: ایزدی.

توانهای سرشت: [مهارِ سایه]، [گامِ سایه]، [ظهورِ سایه].

میراثِ سرشت: [رقصِ سایه].

نقص: [وجدانِ آسوده].

لنگرِ رؤیا: برجِ اشتیاق.

نامِ مارِ روح کمنور و بیجان بود. سانی پس از هدیه دادنش به رین، دیگر نمیتوانست سایه را مرخص یا احضار کند، دستکم از راهِ دور نمیتوانست. با این حال، هنوز ارتباطِ ظریفی با آن حس میکرد. میدانست که مار زنده و سالم است.

دستکم همینم غنیمته. هر دوشون خوبن.

سانی با آهی روی خاطرهٔ جدیدش، [چشمِ شیطانی]، تمرکز کرد. پس از خواندنِ توضیحاتش، فهمید که قابلیتِ تقویتِ بینایی را دارد و فرد را قادر میسازد جزئیاتِ بیشتری را تشخیص دهد و چیزها را از فاصلهٔ دورتری بهوضوح ببیند. از آنجا که از یک اهریمنِ سقوطکرده به دست آمده بود، اثرش باید نسبتاً قوی میبود، اما باید تصمیم میگرفت با آن چه کند.

سانی میتوانست یا خودش از آن استفاده کند، یا آن را به خوردِ یکی از سایههایش بدهد، و یا به یکی از سربازانش ببخشد.

سامارا و کیم بهترین گزینهها بودند. تیراندازِ بیدارشده میتوانست اهداف را از فاصلهٔ بسیار دورتری هدف قرار دهد، که مزیتی آشکار بود. اما پیشگویِ خجالتی... سانی بسیار کنجکاو بود بداند تقویتِ چشمِ شیطانی چه تأثیری بر توانِ او در دیدنِ نقاطِ ضعفِ دشمنانش خواهد گذاشت.

پس از کمی فکر کردن، سرش را چرخاند و گفت:

«هی، کیمی... یه لحظه بیا اینجا...»