چپتر 100: دنیای رزمی هرگز نمی‌خوابد
چپتر 100: دنیای رزمی هرگز نمی‌خوابد
کالسکه همچنان به سمت مقصدی در حرکت بود.
کنجکاو بودم.
اهریمن خندان پلیددل اول به کجا میرفت؟
من از حوادث مهمی که این بار پس از خروج او از فرقه رخ میداد خبر داشتم، اما از جزئیات دقیقتر، مثل اینکه اول کجا میرفت یا با چه کسی ملاقات میکرد، بیاطلاع بودم.
حتماً در این دو سال گذشته کسی روی اعصابش رفته بود.
آیا در راه کشتن آن شخص بود؟
یا شاید میخواست کل یک عمارت زیبارویان را اجاره کند و یک مهمانی وحشیانه راه بیندازد؟
احتمالاً اول کسی را میکشت و بعد به عمارت زیبارویان میرفت.
در همین هنگام، اهریمن خندان پلیددل ناگهان پرسید: «چرا اون محافظ رو قلبت کردی؟»
او از آن آدمهایی نبود که درباره یک محافظ معمولی سوال بپرسد، اما چون او کسی بود که من بهش علاقه داشتم، کنجکاو شده بود.
«محافظم زندهست، واسه همین اون رو قلبم کردم.»
«پس یعنی ارباب جوان دوم الان مرده؟»
خیره به او نگاه کردم و پرسیدم: «مگه ما زندهایم؟»
خطاب به اهریمن خندان پلیددل که برای لحظهای زبانش بند آمده بود، با لبخندی اضافه کردم: «اون خوشگل هم هست.»
«سلیقه خیلی عجیبی داری.»
«به چشم من، اون خوشگلترینه.»
«قبل از اینکه برگردیم به فرقه، باید سطح استاندارد ارباب جوان دوممون رو درباره زنها بالا ببرم.»
«احتمالاً میتونم بهت نشون بدم.»
کاش سو دهریونگ اینجا بود.
بازرس سو، هیچوقت فکرش رو میکردی که من داشته باشم درباره ظاهر یه زن با اهریمن خندان پلیددل بحث کنم؟ آینده اینطوری رقم میخوره.
در همین لحظه، صدای نقاب آبی از جایگاه کالسکهچی به گوش رسید.
«توی روستا برای غذا خوردن توقف میکنیم.»
از اولین روز سفرمان، ما دو به دو و جداگانه غذا میخوردیم.
گاهی در مسافرخانههای مختلف غذا میخوردیم و گاهی اهریمن خندان پلیددل یک اتاق مجزا برای غذا خوردن میگرفت.
امروز هم من و لی آن طبق معمول غذایمان را تمام کردیم و داشتیم از مسافرخانه بیرون میآمدیم که دیدم چند نفر از اراذل طریقت سیاه در انتهای خیابان مزاحم یک بازرگان شدهاند.
وانمود کردم که ندیدهام و رویم را برگرداندم تا به سمت کالسکه بروم، اما کسی از پشت سر صحبت کرد.
«فقط وانمود میکنی که نمیبینی و میری.»
او اهریمن خندان پلیددل بود که تازه غذایش را در مسافرخانه آن طرف خیابان تمام کرده بود.
«حس عدالتخواهیت فقط یه نمایش بود تا جانشین بشی؟»
در پاسخ به تمسخر او، لبخندی زدم و گفتم: «من یه جنبه متظاهرانه هم دارم.»
«خیلی ازش خوشم میاد. آدمها باید اینطوری باشن. تظاهر به خوب بودن بهم سردرد میده.»
به هم نگاه کردیم و خندیدیم.
همانطور که به سمت کالسکه میرفتیم، اهریمن خندان پلیددل پرسید: «ارباب جوان دوم، چرا اینقدر از شرارت متنفری؟»
«اما من که همین الان وانمود کردم شرارت رو نمیبینم و از کنارش رد شدم.»
«مگه فقط به این خاطر نمیری چون اگه ناشیانه با یکی دو تا از اون عوضیها دربیفتی، اون مردم در نهایت با تلافیشون روبرو میشن؟»
او دقیقاً افکارم را خوانده بود.
اگر میخواهی با چیزی مقابله کنی، باید آن را از ریشه بکنی.
در حال حاضر، من چنین فراغتی نداشتم.
«این سفر بالاخره برای دیدن دنیای فرمانروای اهریمنی خندانه دیگه.»
«ناراحتم که انگار داری میگی اونجور مردها دنیای من هستن.»
«سوءتفاهم شده.»
«پس قبل از اینکه بریم، بیا این سوءتفاهم رو برطرف کنیم.»
او با یک نگاه به نقاب آبی دستور داد.
نقاب آبی بلافاصله به سمت اراذل طریقت سیاه قدم برداشت.
او که گفتگوی قبلی ما را شنیده بود، همهچیز، از جمله رهبر آنها را پاکسازی میکرد.
البته طولی نمیکشید که گروه جدیدی از اراذل طریقت سیاه جای آنها را میگرفتند.
به لی آن اشاره کردم که با او برود و او با سرعت حرکت کرد.
«منم باهاش میرم.»
لی آن پشت سر نقاب آبی به راه افتاد.
اهریمن خندان پلیددل روی سقف کالسکه پرید و نشست.
«اینجا بهترین جا برای تماشاست.»
من هم بالا پریدم و کنارش نشستم.
«غذای خوبی خوردی؟»
«سبک خوردم.»
«توی سفر باهات متوجه شدم که انگار خوب غذا نمیخوری.»
«لذتی توی غذا خوردن نمیبینم.»
«به خاطر نقابه؟»
سایه خفیفی از ناراحتی در چهرهاش ظاهر شد.
موضوع نقاب همیشه باعث میشد او جا بخورد.
با این حال، من بدون تردید آن را مطرح کردم.
برای اینکه او را وادار کنم نقابش را بردارد، باید آن نقاب اسطورهای را به سطح واقعیت میکشاندم.
«من از همون اول هم هیچوقت به غذا خوردن علاقه نداشتم.»
«احتمالاً به خاطر نقابه. وقتی درش بیاری، یه غذای فوقالعاده مهمونت میکنم.»
برای اولین بار، اهریمن خندان پلیددل سرش را کج کرد.
از چشمانش که از سوراخهای نقاب پیدا بود، این حس را خواندم:
تو دیگه چی هستی؟ هویتت چیه که اینقدر روی اعصابم میری؟
در همان لحظه، فریادی از دور شنیده شد.
نگاه هر دوی ما ناخودآگاه به سمت لی آن و نقاب آبی در دوردست چرخید.
آن دو نفر اراذل طریقت سیاه را حسابی کتک زده بودند و حالا داشتند آنها را به جایی میبردند.
اهریمن خندان پلیددل با تماشای آن صحنه گفت:
«ارباب جوان دوم یه بار گفتی، نه؟ تنها زمانی که شرارت باحاله، وقتیه که شرارتِ دیگهای رو سرکوب میکنه. چطوره؟ الان باحالم؟»
«باحالی.»
«پس چرا حس خوبی ندارم؟»
«احتمالاً چون حس میکنی تکهای از گوشت بدنم داره کنده میشه.»
اهریمن خندان پلیددل به شوخی من خندید.
او دوباره همان سوال را پرسید.
«چرا اینقدر از شرارت متنفری؟»
چون دو بار پرسیده بود، گمانم باید جوابی میدادم.
بعد از مکثی کوتاه، به او گفتم: «کسایی هستن که وقتی دارن توی یه مسیر راه میرن، عمداً نفر جلوییشون رو از صخره پرت میکنن پایین. اگه میخوان اول برن، میتونن فقط تندتر راه برن و ازشون رد بشن. نمیگم به کسی که از خستگی از پا افتاده کمک کنن. میتونن فقط راه خودشون رو برن، اما آخه چرا هل میدن؟ وقتی آدمهایی مثل اونها رو میبینم، دلم میخواد منم اونها رو هل بدم. پس میخوام همهشون رو هل بدم.»
«پس حتماً دلت میخواد من رو هم هل بدی.»
دو چشم درون سوراخهای نقاب با سردی درخشیدند.
ای اهریمن خندان، در طول زندگیات چند نفر را به کام بدبختی هل دادهای؟
لبخندی زدم و به او گفتم: «پس لطفاً سعی کن جلوی من راه نری.»
«اونوقت باید پشت سر ارباب جوان دوم بایستم؟»
«پس بیا کنار هم راه بریم. فکر نمیکنم ایده بدی باشه که با این تنش راه بریم که میدونیم هر لحظه ممکنه یکی اون یکی رو هل بده.»
این همان رابطهای بود که میخواستم با او داشته باشم.
اهریمن خندان پلیددل با صدای بلند خندید.
«عالیه. ارباب جوان دوم همراه خوبی میشه.»
کمی بعد، لی آن و نقاب آبی که کارشان تمام شده بود، در حالی که بوی خفیف خون میدادند به کالسکه برگشتند.
چشمان لی آن وقتی به ما که کنار هم روی سقف کالسکه نشسته بودیم نگاه کرد، کمی لرزید.
هر چقدر هم که به من اعتماد داشت، رها شدن از ترسی که وجود اهریمن خندان پلیددل القا میکرد، کار آسانی نبود.
کالسکه دوباره به راه افتاد.
پس از چندین روز سفر، کالسکه به یک عمارت رسید.
مردی در حیاط منتظر بود.
من نقاب سفیدی را که به کمرم بسته بودم به صورت زدم و به دنبال اهریمن خندان پلیددل بیرون رفتم.
بعد از ارزیابی موقعیت، میتوانستم چهرهام را آشکار کنم.
«خیلی وقت بود ندیده بودمتون، فرمانروای اهریمنی.»
اهریمن خندان پلیددل با چشمانی سرد سر تکان داد.
به یاد آوردم آن مرد کیست.
ایم هو، بازرگان ثروتمند استان گوئی.
در اصل، این منطقه از استان گوئی تحت حوزه استحفاظی اهریمن خندان پلیددل بود.
هر یک از هشت فرمانروای اهریمنی مسئول یک منطقه بودند و بر کسبوکارها نظارت میکردند.
آنها در انواع فعالیتهای سودآور مثل گروههای بازرگانی، کاروانهای حفاظتی، کارگاههای آهنگری، عمارتهای زیبارویان و میخانهها دست داشتند یا مستقیماً آنها را مدیریت میکردند.
حتی اهریمن تیغه آسمان خونین که به نظر میرسید با آرامش مشغول خواندن کتاب است هم منطقهای تحت مسئولیت خود داشت.
ایم هو ارباب بازرگانان گروه بازرگانی دریاچه بزرگ بود که نماینده استان گوئی محسوب میشد و یکی از حامیان سرسخت اهریمن خندان پلیددل بود.
«انگار یه کم وزن کم کردی.»
با این اظهارنظر صریح، ایم هو تعظیم کرد.
«تازگیا یکم وزن کم کردم. خیلی ممنونم که متوجه شدین.»
اهریمن خندان پلیددل انگار که بخواد تشویقش کنه، یه بار زد روی شونهش.
«ممنونم.»
ایم هو هم ترسیده بود و هم سپاسگزار بود.
درست همون لحظه، لی آن یه پیام تلهپاتیک برام فرستاد.
—دیدین چطوری زد روی شونهش؟ نزد توی صورتش یا شونهش رو خرد نکرد؟ فکر کردم یه آدم دیگه شده.
—اگه اهریمن خندان پلیددل فقط همون قاتل دیوانهای بود که شایعات میگن، هیچوقت نمیتونست عضوی از هشت فرمانروای اهریمنی باشه.
دقت کن چطوری با مردم رفتار میکنه و اونها رو مدیریت میکنه. چه ازش یاد بگیری و چه اون رو یه الگوی منفی بدونی، قطعاً در آینده برای مدیریت جوخه سایه شبح بهت کمک میکنه.
—بله، ارباب جوان.
پشت اون نقاب چهرههای زیادی وجود داره. بعضیهاشون ممکنه چهرههایی باشن که قبلاً دیدم، و بعضیهاشون ممکنه چهرههای جدیدی باشن که از ملاقات با منی که الان هستم، پدیدار میشن.
ایم هو از اهریمن خندان پلیددل پرسید: «مایلید اول شام بخورید؟»
«مشکلی نیست. اول بریم سراغ رهبرهای بخش.»
«بله، لطفاً از این طرف بیاید.»
ایم هو حتی یه سوال هم درباره من نپرسید. حتماً حدس زده بود که چون با اون از کالسکه پیاده شدم، یه زیردست معمولی نیستم، اما جرئت نکرد بپرسه که کی هستم. همین موضوع بهتنهایی نشون میداد که ایم هو چقدر از اهریمن خندان پلیددل میترسه.
البته، این به اون معنی نبود که ایم هو آدم بیجربزه یا بزدلیه. اون مردی بود که یه گروه بازرگانی رو در شراکت با فرقه اهریمنی اداره میکرد. بین بازرگانها، اون خودش یه پا اهریمن خندان پلیددل بود.
ایم هو ما رو به تالار بزرگ هدایت کرد. داخل تالار، حدود بیست نفر منتظر بودن. همهشون افرادی بودن که گروههای بازرگانی کوچک و بزرگ رو اینجا در استان گوئی اداره میکردن. وقتی اهریمن خندان پلیددل وارد شد، همهشون به نشونه احترام عمیق سجده کردن.
«به فرمانروای اهریمنی بزرگ درود میفرستیم.»
اهریمن خندان پلیددل در جایگاه افتخار نشست. بعد، یکی از اربابان بازرگان که سجده کرده بود، بلند شد و جلوی اهریمن خندان پلیددل رفت. اون با احترام دفتری رو که با خودش آورده بود، به اهریمن خندان پلیددل تقدیم کرد. به نظر میرسید این آیینیه که هر وقت اهریمن خندان به اینجا سر میزنه، انجامش میدن.
اهریمن خندان پلیددل بهآرامی ورقهای دفتر رو ورق زد. لی آن که داشت تماشا میکرد، یه پیام تلهپاتیک دیگه فرستاد.
—نمیدونستم اهریمن خندان پلیددل بلده دفتر حساب بخونه.
—بلد نیست.
—بله؟
—نقاب آبی که پشت سرش ایستاده، محتویات رو از طریق پیام تلهپاتیک بهش منتقل میکنه. اون باهوشترین و بهترین آدم در محاسبات توی دره بدکارانه. برای همین هم دست راستشه.
—آه، که اینطور.
اهریمن خندان پلیددل نه تنها درباره دفتر حساب میپرسید، بلکه از امور شخصی اربابان بازرگان هم بهخوبی باخبر بود. بابت اینکه نتونسته بود در عروسی پسر یکیشون شرکت کنه عذرخواهی کرد و به کسی که عزیزی رو از دست داده بود، تسلیت گفت.
—نقاب آبی اینها رو هم بهش میگه؟
—نه، اینها چیزهاییه که اهریمن خندان پلیددل از گزارشهایی که دریافت کرده، به یاد داره.
—واقعاً؟ اون همه اینها رو یادش میمونه و چنین حرفهایی میزنه؟ اهریمن خندان پلیددل؟
در زندگی گذشتهم، به یه حقیقت پی برده بودم. شرورهای واقعی دقیق هستن. این حرفی نیست که بشه به همه تعمیمش داد، اما شرورهای بزرگی که من باهاشون برخورد داشتم، دقیق بودن. اونها قدرت مشاهده و حافظه خوبی داشتن.
از طرف دیگه، قهرمانهای بزرگ فرقه راستین که دیدم، دقیق نبودن. اونها فراموشکار بودن. اونها این رو یه بیخیالی طبیعی میدونستن که از اولویت دادن به یه هدف بزرگ ناشی میشد، اما من فکر میکردم اونها دقیقاً همونجا بازی رو به شرورها باخته بودن. هدفی که مثل یه تکه ابر شناور مبهمه، نمیتونه حریف دقتِ شمردن با انگشتها بشه.
در این بین، اهریمن خندان پلیددل ملاقاتهای کوتاهش رو با هر کدوم از اربابان بازرگان تموم کرد. اربابان بازرگان از اهریمن خندان پلیددل میترسیدن، اما با این حال، از اینکه اون جزئیات زندگی روزمرهشون رو به یاد داشت و به زبون میآورد، تحت تأثیر قرار گرفته بودن.
—این ملاقات کوتاه که حتماً هر سال انجامش میدن، اون آدمها رو برای ده، بیست سال وفادار نگه میداره. اهریمن خندان پلیددل لبخند میزنه و حال خانوادهشون رو میپرسه، پس چطور جرئت میکنن بهش خیانت کنن؟
—این ترسناکه.
—آره، این همون چیزیه که دربارهش ترسناکه.
بعد از تموم شدن احوالپرسی با اربابان بازرگان، ایم هو به عنوان نماینده برای گزارش دادن جلو اومد.
«همونطور که دیدین، درآمد ما در طول دو سال گذشته بهشدت کاهش پیدا کرده. دلیلش هم گروه بازرگانی فلس سفیده.»
گروه بازرگانی فلس سفید که بهتازگی در استان گوئی تأسیس شده بود، سریعتر از هر گروه بازرگانی دیگهای رشد کرد. پشت این قضیه، حمایت فعال اتحاد نامتعارف بود.
کل این ماجرا بهخاطر حادثهای شروع شد که در اون اهریمن خندان پلیددل اعضای اتحاد نامتعارف رو قتلعام کرده بود. فرقه الهی اهریمن آسمانی بابت اون اتفاق بهطور رسمی از اتحاد نامتعارف عذرخواهی نکرد و غرامتی نپرداخت. در عوض، اونها با مهر و موم کردن اهریمن خندان پلیددل، اتحاد نامتعارف رو آروم کردن.
اما اتحاد نامتعارف حس میکرد که این کافی نیست. به عنوان یه جور تلافی، اتحاد نامتعارف گروه بازرگانی فلس سفید رو در قلمرو اهریمن خندان پلیددل ایجاد کرد و با وقاحت تمام داشت درآمد اون رو از چنگش درمیآورد.
از دیدگاه اهریمن خندان پلیددل، چون توسط اهریمن آسمانی مجازات شده بود، نمیتونست جنگی راه بندازه، برای همین چارهای نداشت جز اینکه در دو سال گذشته شاهد گسترش قلمرو اونها باشه. در این مدت، نارضایتی گروههای بازرگانی وابسته به اون فقط بیشتر و بیشتر شده بود.
به نظر میرسید اهریمن خندان پلیددل بهخوبی از موضوع گروه بازرگانی فلس سفید باخبره، چون جداگانه بهش اشارهای نکرد.
«حالا که خودم میتونم شخصاً حرکت کنم، زیاد نگران نباشید.»
تازه اون موقع بود که چهره اربابان بازرگان با حالتهای شادی روشن شد. با این حرفها، اهریمن خندان پلیددل به جلسه پایان داد. اون مردی بود که بهتر از هر کسی میدونست چنین جلساتی به هدفی برای دشمنها تبدیل میشن. جلسات باید مخفیانه و کوتاه باشن.
وقتی داخل کالسکه شدن، اهریمن خندان پلیددل به نقاب آبی گفت: «داریم میریم سراغ گروه بازرگانی فلس سفید.»
«بله!»
کالسکه شروع به حرکت کرد. من با خونسردی به اهریمن خندان پلیددل گفتم: «با اربابان بازرگان خیلی مهربون بودین. فکر کردم شما فرمانروای اهریمنی خوشقلب هستین، نه اهریمن خندان پلیددل.»
«مگه اونها آدمهایی نیستن که برای من پول درمیارن؟ چرا باید باهاشون سرد رفتار کنم وقتی چند تا کلمه محبتآمیز باعث میشه حتی پول بیشتری برام دربیارن؟»
حرفهای اون تضاد فاحشی با اراذل و اوباش طریقت سیاه داشت که قبلتر داشتن از بازرگانها پول زور میگرفتن و اذیتشون میکردن. شرور واقعی یعنی این. کسی که در حالی که لبخند میزنه، طناب دار رو دور گردن حریفش سفت میکنه و باعث میشه اونها در یه فضای خوب، مدام رنج بکشن.
«خودِ اسمش یه اشتباهه. حدس میزنم اون "بک-گیه" از عبارت "ایلبول-بکگیه" باشه؟ قصد دارم برم سراغ گروه بازرگانی فلس سفید و دقیقاً بهشون نشون بدم چرا لقب "پلیددل" رو به دست آوردم.»
وقتی واکنشی نشون ندادم، دوباره حرف زد.
«نگران نیستی؟ فکر میکنی نمیتونم همهشون رو بکشم؟ با خودت میگی "اون تازه از بند آزاد شده، قطعاً الان اونها رو نمیکشه"؟»
«نه. میتونم حس کنم که فرمانروای اهریمنی خندان الان خیلی عصبانیه. هوای داخل کالسکه از همین حالا هم عوض شده.»
«اما چرا جلوم رو نمیگیری؟ اگه توی گروه بازرگانی فلس سفید دردسری درست بشه، ارباب جوان دوم باید مسئولیتش رو قبول کنه.»
«فرمانروای اهریمنی خندان، لطفاً کالسکه رو متوقف کنید. لطفاً خشمتون رو فروکش بدین و بیاید بریم یه جای دیگه.»
«قبول نمیکنم.»
«میدونستم این رو میگید. برای همین داشتم فکر میکردم. چطوری باید جلوتون رو بگیرم؟»
«باید خیلی سخت بهش فکر کنی.»
با این آخرین کلمات، اهریمن خندان پلیددل به کالسکه تکیه داد و چشماشو بست. من آهی کشیدم که عمداً بذارم اون بشنوه، اما چشمام که به بیرون کالسکه خیره شده بود، کاملاً آروم بود.
شب عمیق بود، اما دنیای رزمی در خواب نبود.