چپتر 101: فقط من میتونم ببینمش

نقاب آبی سریعترین مسیر رو برای رسیدن به گروه بازرگانی فلس سفید انتخاب کرد.

در نتیجه، چارهای نداشتیم جز اینکه شب رو بیرون اردو بزنیم.

شکار برای شام، درست کردن آتیش؛ لی آن پشت سر هم مشغول انجام کارهای مختلف بود، اما در نهایت نتونستم فقط تماشاچی باشم و خودم دستبهکار شدم.

«اگه میخوای آتیش خوب بسوزه، باید چوبها رو اینطوری روی هم بچینی.»

در کمال تعجب، لی آن تا حالا هیچوقت آتیش درست نکرده بود.

این اولین باری بود که اون تا این حد از فرقه اصلی دور میشد.

«خیلی خب، حالا بهت یاد میدم چطوری گوشت رو آماده کنی.»

با مهارت تمام، قرقاول و خرگوشی رو که شکار کرده بودم، پوست کندم و تمیز کردم.

«ارباب جوان، واقعاً توی این کار مهارت دارید. اینها رو کی یاد گرفتید؟»

«خب، من ذاتاً بااستعدادم، مگه نه؟»

اهریمن خندان پلیددل که به چرخ کالسکه تکیه داده بود، بدون کلمهای حرف زدن ما رو تماشا میکرد.

نقاب آبی با کمی فاصله از اون ایستاده بود و نگهبانی میداد.

گوشتهای آماده شده رو به سیخ کشیدم و شروع کردم به کباب کردنشون روی آتیش.

«حواست بهشون باشه که نسوزن. میتونی بذاری یه آدمکش فرار کنه، اما نباید بذاری گوشت بسوزه!»

«بله!»

به نظر میرسید لی آن داره لذت میبره و با دقت مشغول کباب کردن گوشتها بود.

صمیمانه امیدوار بودم اون که به خاطر حضور اهریمن خندان پلیددل و نقاب آبی تحت فشار بود، حداقل بتونه از این لحظه خاطره خوبی بسازه.

هر چی نباشه، این اولین سفرش بود.

وقتی گوشتها پخت، مقداری از اون رو به اهریمن خندان پلیددل تعارف کردم.

«بفرمایید، با ما میل کنید.»

«میلی ندارم.»

«گرسنه نیستید؟»

«مشکلی نیست.»

لی آن گوشت رو برید، با نمک و ادویه طعمدارش کرد، توی کاغذ پیچید و یه سهم برای اهریمن خندان پلیددل و یه سهم هم برای نقاب آبی برد.

«اگه مایل بودید، میتونید بعداً میل کنید.»

اون گوشت رو به هر دوی اونها داد و برگشت.

با اینکه به شدت از اهریمن خندان پلیددل میترسید، اما باز هم حواسش بهش بود.

«خب، پس ما اول میخوریم.»

من و لی آن گوشت رو تکه کردیم و مشغول خوردن شدیم.

همچنین از شرابی که موقع عبور از یه روستا خریده بودیم، نوشیدیم.

«من نمیخورم.»

حتی وقتی بهش تعارف کردم، لی آن با قاطعیت رد کرد.

به نظر میرسید نمیتونه فکر مست شدن جلوی اهریمن خندان پلیددل رو هم تحمل کنه.

اهریمن خندان پلیددل که تماشا میکرد، ناگهان لب به سخن باز کرد.

«هر چقدر هم که بهش نگاه میکنم، زیبا نیست. کجای اون قراره زیبا باشه؟»

لی آن جا خورد.

فقط از همین کلمات، احتمالاً میتونست حدس بزنه چه جور صحبتی بین من و اهریمن خندان پلیددل رد و بدل شده.

این حرف نسبت به اون بیادبانه بود، اما به نوعی، حرفی بود که به خاطر من زده شد.

این روش اون بود تا به لی آن بفهمونه که من اون رو زیبا خطاب کردم.

به جای جواب دادن، به تاریکی دوردست خیره شدم.

«اونجا، سی قدم اونطرفتر، زیر اون تختهسنگ. اون راسو رو میبینی؟»

نه تنها اهریمن خندان پلیددل، بلکه لی آن و نقاب آبی هم به جایی که اشاره کردم نگاه کردن، اما چیزی جز تاریکی مطلق ندیدن.

«اگه باورت نمیشه، برو خودت چک کن.»

اهریمن خندان پلیددل برای نقاب آبی سر تکون داد.

نقاب آبی به سمت اون نقطه پرتاب شد.

لحظهای بعد، نقاب آبی در حالی که یه راسو رو گرفته بود، برگشت.

اهریمن خندان پلیددل غافلگیر شد.

«یعنی واقعاً میتونستی اون رو ببینی؟»

«چشمهای من چیزهایی رو میبینن که تو نمیتونی ببینی، فرمانروای اهریمنی خندان.»

البته، این فقط به خاطر چشمهام نبود، بلکه به این دلیل بود که تمریناتم در انتشار انرژی که از پدرم یاد گرفته بودم، به سطح خاصی از استادی رسیده بود.

«زیبایی محافظ من چیزیه که فقط من میتونم ببینمش.»

لی آن سریع سرش رو تکون داد، انگار که میخواست بهم بگه این حرفها رو نزن، و بعد از خجالت سرش رو پایین انداخت.

اهریمن خندان پلیددل با تمسخر گفت:

«برای یه مرد، خیلی راحت این حرفهای خجالتآور رو میزنی.»

«یه مرد باید چیزی رو که لازمه، بگه. نگفتنِ حرف به خاطر اینکه خجالتآوره، یا نگفتنش چون قبلاً یه بار گفتیش. نگفتنش چون نگران بارِ خاطر شدنی. نگفتنش چون مشغولی. یا نگفتنش چون فکر میکنی با وقارِت جور در نمیاد.»

اون قسمت آخر در مورد با وقار نبودن، خطاب به اهریمن خندان پلیددل بود.

اون از این عبارت برای توصیف غذا خوردن زیر نقاب استفاده کرده بود.

«مگه یه مرد واقعی کسی نیست که چیزی رو که لازمه، به زبون بیاره؟»

همونطور که حرف میزدم، نگاهی به لی آن انداختم.

صورتش که پایین بود، چه از حرارت آتیش و چه از خجالت، سرخ شده بود.

سرت رو بالا بگیر لی آن! بدون تو، این زندگی من هیچوقت حتی شروع هم نمیشد.

***

دو روز بعد، کالسکه به گروه بازرگانی فلس سفید رسید.

همونطور که اهریمن خندان پلیددل از کالسکه پیاده میشد، از من پرسید:

«فکر کردن به اینکه چطوری میخوای جلوی من رو بگیری، تموم شد؟»

«جواب نه توی کالسکه بود و نه توی سر من. گمان کنم باید اون رو اون تو پیدا کنم.»

به تابلوی بزرگ گروه بازرگانی فلس سفید نگاه کردم.

نقاب آبی و لی آن جلو افتادن و من و اهریمن خندان پلیددل پشت سرشون حرکت کردیم.

من اینجا هم نقابم رو زده بودم.

همسفر شدن با اهریمن خندان پلیددل در حالی که نقاب داری، راحتیِ خاص خودش رو داشت.

اگه به تنهایی نقاب میزدم، خیلی جلب توجه میکردم، اما وقتی سه نفر از ما نقاب داشتیم، مردم فقط فکر میکردن ما از اون دست آدمهایی هستیم که همیشه با صورت پوشیده رفت و آمد میکنن.

وقتی نقاب آبی در زد، مردی که شبیه پیشکار بود در رو از داخل باز کرد.

شاید از دیدن ما با نقاب جا خورده بود، اما آروم موند، انگار که منتظرمون بود.

«ارباب بازرگانی منتظرن. لطفاً از این طرف بیایید.»

انتظار داشتم صدها رزمیکار توی میدون تمرین منتظر باشن، اما هیچکس اونجا نبود.

انرژیم رو آزاد کردم تا محیط اطراف رو اسکن کنم، اما حتی یه نفر هم برای شبیخون پنهان نشده بود.

انتخاب هوشمندانهای بود.

یه تلاش ناشیانه برای تحریک کردن اهریمن خندان پلیددل فقط منجر به تلفات بیدلیل میشد.

اون مرد ما رو به تالار بزرگ هدایت کرد.

نه نفر اونجا منتظر ما بودن.

رهبر اونجا اول از همه به ما خوشآمد گفت.

«من سو جونگتائه، ارباب بازرگانیِ گروه بازرگانی فلس سفید هستم.»

«من اهریمن پلید هستم.»

اهریمن خندان پلیددل با سردیِ تمام با سو جونگتائه رفتار کرد.

با توجه به بیزاریش از اعضای جناح نامتعارف، چقدر باید از مردی که روبروش ایستاده بود، ناراضی باشه؟

«ملاقات با یه فرمانروای اهریمنی از فرقه الهی مایه افتخاره.»

از طرف دیگه، سو جونگتائه مودب بود.

آروم و خونسرد، اون از اهریمن خندان پلیددل نمیترسید و میتونستم دلیلش رو در اون هشت استادی که پشت سرش به صف شده بودن، ببینم.

حضور اونها همچنین دلیل غیبت بقیه رزمیکارها رو توضیح میداد.

اون هشت استاد همگی کلاههای حصیریشون رو پایین کشیده بودن تا صورتشون رو مخفی کنن، اما انگار برای جلوگیری از درگیریهای غیرضروری از همون ابتدا، لباسهایی پوشیده بودن که هویتشون رو فاش میکرد.

روی سینهشون طرحی از یه گرگ بود که دهانش رو کاملاً باز کرده و دندانهای وحشیش رو نشون میداد.

گرگهای درنده اتحاد نامتعارف، که گفته میشد میتونن اژدها و ببرها رو از هم بدرن.

اونها کسی نبودن جز سیزده گرگ طریقت نامتعارف، برترین اساتید اتحاد نامتعارف، که میگفتن دو نفرشون با هم میتونن با یه فرمانروای اهریمنی مقابله کنن.

و حالا هشت نفر از اونها اینجا بودن.

با اینکه اهریمن خندان پلیددل اونها رو شناخت، اما هیچ ترسی از خودش نشون نداد.

در عوض، یه قلب پلید خندانِ نامحسوس از خودش ساطع کرد و بر محیط اطراف چیره شد.

وقتی اون قلب پلید خندان شروع کرد به تاثیر گذاشتن روی سو جونگتائه، طرف مقابل هم بیکار ننشست.

انگار که از قبل هماهنگ شده باشه، اون هشت استاد همگی همزمان هالههای خودشون رو آزاد کردن.

انرژی پلید اونها فوراً قلب پلید خندان رو به عقب راند و دیواری در مقابل سو جونگتائه شکل داد.

انرژی پلیدشون وحشی اما بانظم بود.

انگار در هم تنیده بودن و در عین حال نبودن؛ اونها همدیگه رو کامل میکردن و نیرویی مثل یه دژ تسخیرناپذیر رو به نمایش میگذاشتن.

نبرد هالهها، برخورد غرورها، آغاز شده بود.

اون با قلب پلید خندانش به جلو فشار میآورد، اما در عوض، دیوار انرژی پلید بود که پیشروی میکرد.

حتی اهریمن خندان پلیددل بزرگ هم نمیتونست در برابر نیروی درونیِ ترکیبشدهی هشت نفر از سیزده گرگ طریقت نامتعارف ایستادگی کنه.

از اونجایی که نمیخواستم عقبنشینیِ اهریمن خندان پلیددل رو مقابل اعضای اتحاد نامتعارف ببینم، مخفیانه انرژی اهریمنیم رو آزاد کردم.

وقتی نیروی درونی قدرتمند من به قلب پلید خندان اون اضافه شد، تقابل بین دو طرف به یه بنبست پرتنش رسید.

اونها با دیدن اینکه اهریمن خندان پلیددل به عقب رانده نمیشه، با نیروی درونی حتی قویتری فشار آوردن، اما من با بالا بردن سطح هنر رزمیم، موفق شدم اونها رو یه قدم به عقب برونم.

درست زمانی که اونها، که حالا تحریک شده بودن، میخواستن نیروی درونیشون رو باز هم بیشتر کنن.

اهریمن خندان پلیددل و من، انگار که از قبل توافق کرده باشیم، با دونستن اینکه اگه اوضاع از این فراتر بره برامون آسون نخواهد بود، همزمان انرژی اهریمنیمون رو بیرون کشیدیم.

تموم کردن ماجرا در حالی که برتریِ لحظهای با ما بود—اهریمن خندان پلیددل در نبرد هالهها به یه پیروزی کامل رسیده بود.

در واقع، میتونستم خشم و آزردگی رو که از اون هشت استاد ساطع میشد، حس کنم.

اهریمن خندان پلیددل پیامی تلهپاتیک فرستاد.

—ارباب جوان دوم، اولین باره که میفهمم نیروی درونی شما تا این حد عمیقه.

—حتماً به خاطر اینه که قلب پلید خندان شما خیلی هیبت داره. انرژی اهریمنی من صرفاً کمک کرد.

—اگه دو بار دیگه اینطوری کمک کنی، اون گلهی گرگها شروع میکنن به دم تکون دادن. همونطور که فکر میکردم، کسی که فرمانروای اهریمنی روحخوار رو کشت، شما بودید ارباب جوان دوم.

—فرمانروای اهریمنی خندان، به جلو نگاه کن، نه به من. دشمنهای ما همدیگه نیستیم، بلکه این نه نفری هستن که روبرومون ایستادن.

نگاه اهریمن خندان پلیددل به سمت سو جونگتائه چرخید، ارباب بازرگانی که اول از همه به اونها خوشآمد گفته بود.

«به نظر میرسه منتظرم بودی، پس لابد میدونی برای چی اومدم. بهتره توی انتخاب کلماتت خیلی دقت کنی.»

«فرمانروای اهریمنی، اگه جونم رو بخواید، با کمال میل تقدیمش میکنم، اما حداقل اول حرفهام رو بشنوید.»

«دارم گوش میدم. بنال.»

«روراست میگم. این گروه بازرگانی قصد داره تا هشت سال آینده تجارتش رو توی استان گوئی گسترش بده. در پایان اون هشت سال، ما تمام کسبوکارهامون رو تعطیل میکنیم و عقب میکشیم.»

دو سال از قبل گذشته بود و اضافه کردن هشت سال دیگه به این معنی بود که اتحاد نامتعارف قصد داشت برای جبران اون قتلعام، در مجموع ده سال توی استان گوئی تجارت کنه.

«قصد داری ده سال از گوشت و خون من تغذیه کنی؟»

«فرمانروای اهریمنی، گوشت و خون کسایی که کشتید، خیلی وقته پوسیده و فقط استخونهای سفیدشون باقی مونده.»

با وجود اینکه صورتش پر از نارضایتی بود، اهریمن خندان پلیددل نسنجیده عمل نکرد.

این فقط به خاطر اون هشت عضو سیزده گرگ طریقت نامتعارف نبود.

وقتی نوبت به مدیریت مسائل میرسید، اون آدم عجولی نبود.

این موضوع از اونجا معلوم بود که بعد از ترک فرقه، دنبال هوسرانی نرفت و بلافاصله برای ملاقات با اربابان بازرگان اومد.

در نهایت، اهریمن خندان پلیددل رو به سو جونگتائه کرد و گفت:

«تو هم بخشی از یه سازمانی، پس خیلی خب. من هم یه امتیازی میدم. دقیقاً یک سال از امروز. اگه بعد از یک سال هنوز توی استان گوئی پرسه بزنی و تجارت کنی، اون رو به عنوان نشانهای در نظر میگیرم که مشتاقی بری و دوستهای استخونسفیدت رو ببینی.»

با وجود تهدید آشکار، سو جونگتائه با قاطعیت سرش رو به نشونهی مخالفت تکون داد.

«یک سال شرطیه که ما هرگز نمیتونیم بپذیریم.»

«پس بیا مثل دو تا رزمیکار با مبارزه حلش کنیم. اگه ترسیدی، میتونید همگی با هم حمله کنید.»

اهریمن خندان پلیددل میدونست.

سیزده گرگ طریقت نامتعارف هم مردان مغروری بودن؛ اونها هرگز همگی با هم حمله نمیکردن.

سو جونگتائه غرق در فکر به نظر میرسید، اما من با تکنیک چشم الهیم متوجه لرزش خفیف لبهاش شدم.

اون داشت از طریق پیام تلهپاتیک با یکی از اون هشت استادِ پشت سرش صحبت میکرد.

درست همون موقع، اهریمن خندان پلیددل هم پیامی تلهپاتیک برای من فرستاد.

—لابد ناامید شدی. باید یه مبارزهی درست و حسابی راه میانداختیم.

—ناامید؟ دیدن اینکه خودِ فرمانروای اهریمنی خندان داره با آدمهای اتحاد نامتعارف مذاکره میکنه؟ این تجربهایه که یه بار توی زندگی پیش میاد. این صد برابر هیجانانگیزتر از تماشای مشت و لگد رد و بدل کردن شماهاست.

اگه این دنیا کسلکننده به نظر میاد، پس دنیای اصلی لابد یه دنیای خوابزدهست.

اهریمن خندان پلیددل از طریق پیام تلهپاتیک خندید.

این اولین بار بود که خندهش رو به صورت تلهپاتیک میشنیدم و صداش متفاوت بود.

—اگه قبول نکنن چیکار میکنی؟

—مجبور میشم همهشون رو بکشم و حدود ده سالی رو توی حبس بگذرونم. تو سه تا رو بردار، من چهار تا. اون یکی رو هم میسپاریم به نقاب آبی و اون قلب زشت.

من هم تلهپاتیک خندیدم.

البته حرف مبارزه یه شوخی بود، اما چیزی که خندهدار بود خودِ شوخی نبود، بلکه این بود که اون لی آن رو «قلب زشت» صدا کرد.

قطعاً خوب بلد بود کینه به دل بگیره.

درست همون لحظه، سو جونگتائه با قاطعیت گفت:

«به هیچ وجه.»

میدونستم این رو میگه.

دیگه این نبرد احساسیِ بیهوده کافی بود. حالا نوبت من بود که وارد عمل بشم.

«میخوام مستقیماً از زبون کسی که تصمیم گرفته این کار غیرممکنه، بشنوم.»

وقتی من که تا الان ساکت بودم قدمی به جلو گذاشتم، چشمهای همه روی من متمرکز شد.

«منظورت چیه؟ تو کی هستی که توی چنین جلسهی مهمی میای جلو؟»

در جواب سؤال سو جونگتائه، نگاهم رو به سمت یکی از مردهایی که در عقب ایستاده بود، برگردوندم.

«دست از نقش بازی کردن به عنوان رهبرِ در سایه بردار و بیا جلو تا تکلیف این رو روشن کنی.»

مخاطب من مردی بود که در مرکز اون هشت رزمیکار ایستاده بود.

«تو شخصیت اهریمن خندان پلیددل رو خوب میشناسی، پس اگه اینجا اتفاقی بیفته عجیب نخواهد بود. واقعاً مشکلی نداری؟ که جانشین اتحاد نامتعارف، توی مبارزهای در چنین جایی کشته بشه؟»

با حرف من، نه تنها اهریمن خندان پلیددل، بلکه لی آن و نقاب آبی هم جا خوردن.

چااانگ!

هر هفت نفر، به جز مردی که بهش اشاره کرده بودم، همزمان شمشیرهاشون رو بیرون کشیدن و آرایشی تشکیل دادن.

این یه آرایش شمشیری برای محافظت از اون مرد بود.

همونطور که از استادان بیهمتا انتظار میرفت، تکانهی عظیمی رو از خودشون نشون دادن.

این انرژی در مقایسه با زمانی که دیوار انرژی پلید رو ساخته بودن، به مراتب شدیدتر بود.

اگه بخوام با اصطلاحات فرقهی خودم بگم، انگار چهار فرمانروای اهریمنی داشتن از یه نفر محافظت میکردن.

مردی که وسط آرایش شمشیر ایستاده بود، به آرامی کلاه حصیریش رو برداشت.

اون مرد جوانی بود که صورتش پوشیده از زخم بود.

اگه زخمهای جان هو خوشتیپانه بود، زخمهای این مرد کریه بود.

بریده، لهشده و از شکل افتاده.

ظاهرش ترسناک بود و جو و انرژیش هم به همون اندازه تاریک و سنگین بود.

و در میان تمام اینها، چشمهای سردش میدرخشید.

«چطور من رو شناختی؟»

تارهای صوتیش هم لابد آسیب دیده بود، چون صداش مثل کشیده شدن ناخن روی فلز بود.

اون بی سا-این بود، جانشین رسمی رهبر اتحاد نامتعارف.

از اونجایی که اون همون لباسهای سیزده گرگ طریقت نامتعارف رو پوشیده بود، اینکه من شناختمش به معنی لو رفتن اطلاعات محرمانه بود.

«تو کی هستی؟»

در جواب سؤال سرد بی سا-این، پاسخ دادم:

«من کسی هستم که مرگش به اندازهی مرگ تو دردسرساز میشه.»

نقابم رو بالا زدم و روی سرم گذاشتم و گفتم:

«از ملاقاتت خوشحالم. من گئوم موگوک هستم، پسر دوم اهریمن آسمانی.»