چپتر 104: حتی اگه باعث بشه یه ذره احمق به نظر برسه
چپتر 104: حتی اگه باعث بشه یه ذره احمق به نظر برسه
من جلوی اهریمن خندان پلیددل رو نگرفتم.
«هر کاری که دلت میخواد انجام بده.»
وقتی آدم عصبانیه، باید اون خشم رو بیرون بریزه.
تا زمانی که همین لحظه برای کشتن کسی راه نمیافتاد، دلیلی نداشت که الان جلوش رو بگیرم.
طبق تجربه، بیشتر اشتباهات زمانی رخ میدن که قلب آدم عجله داشته باشه.
الان هم همینطور بود.
اگه وقتی نیازی به عجله نبود، برای متوقف کردنش قدم پیش میذاشتم، به این خاطر بود که قلب خودم احساس شتابزدگی میکرد.
در چنین مواقعی، بهترین کار این بود که فقط بذارم به حال خودش باشه.
تا زمانی که اون خشم اوجگرفته فروکش کنه.
بدون قضاوت، بدون تلاش برای متقاعد کردن، فقط آروم موندن.
لی آن و نقاب آبی که یه قدم دیرتر بیرون اومده بودن، جسدها رو بررسی کردن، در حالی که بانوی عمارت گل آسمانی جلوی اهریمن خندان پلیددل ایستاده بود.
هنوز رد خون روی صورتش باقی مونده بود.
«ارشد.»
نحوهی خطاب کردنش از «برادر بزرگ» به «ارشد» تغییر کرده بود.
«چی شده؟»
«لطفاً، یه انتقام درست و حسابی برام بگیر.»
حرفهایی از دهنش بیرون اومد که انتظارشون رو نداشتم.
«لطفاً کاری کن که از این به بعد بتونم پاهام رو دراز کنم و با خیال راحت بخوابم.»
«البته. به دنیای رزمی نشون میدم وقتی دستشون به بانوی عمارت گل آسمانی بخوره، چه اتفاقی میافته.»
بانوی عمارت گل آسمانی تعظیم کرد.
میدونستم که اون یه زن معمولی نیست، اما نمیدونستم از اون دست زنهاییه که در چنین موقعیتی چنین حرفهایی میزنه.
منظور بدی نداشتم.
تحت تأثیرش قرار گرفته بودم.
به ذهنم خطور کرد که شاید اون هم داره از هوشمندانهترین روش برای آروم کردن خشم اهریمن خندان پلیددل استفاده میکنه.
اگه در چنین زمانی پیشقدم میشد و حرفی میزد که به غرورش لطمه میزد، مثلاً میگفت: «نگرانم که به خاطر من توی خطر بیفتی»، اهریمن خندان پلیددل حتی بیشتر دچار جنون مبارزه (برزرک) میشد.
یه زوج واقعاً برازندهی هم، به پست هم خورده بودن.
درست همون موقع، نقاب آبی چیزی روی جسدها پیدا کرد.
«این توی رداشون پیدا شد.»
چیزی که نقاب آبی جلو آورده بود، یه خنجر برگ بیدی به اندازهی کف دست بود.
«این خنجریه که بخش استان گوئیِ اتحاد نامتعارف ازش استفاده میکنه. اگه اینجا رو نگاه کنین، میتونین نشان منحصربهفردشون رو ببینین.»
«داری میگی اونا حرومزادههای بخش استان گوئی بودن؟»
«نه. سطح مهارت اونا اونقدر بالا نیست که بتونن به این مکان نفوذ کنن.»
نقاب آبی برای تأیید به من نگاه کرد.
من هم با تکون دادن سر، با نظرش موافقت کردم.
«درسته. اونا قطعاً استادانی با سطح بالاتر از کسایی بودن که از عمارت گل آسمانی محافظت میکردن.»
نقاب آبی با شنیدن جواب من، با احتیاط حدسی زد.
«شک دارم که نقشهشون ترور بانو و به جا گذاشتن این خنجر برگ بیدی در صحنه بوده باشه.»
«میخواستن تقصیر رو گردن اتحاد نامتعارف بندازن؟ من رو احمق فرض کردن؟ فکر کردن چنین کلک پیشپاافتادهای جواب میده؟»
وقتی آزردگیِ ناشی از تحقیر شدن به خشم اصلیش اضافه شد، هوای اطرافمون حتی سنگینتر شد.
«شاید اون کلک میتونست مؤثر باشه.»
با حرف من، نگاه اهریمن خندان پلیددل سرد شد، اما من با آرامش صحبت کردم.
«دلیلش اینه که بانو الان زنده است. اگه این رو کنار جسد بانو پیدا میکردی، قلبت کاملاً با الان متفاوت بود. مگه نه اینکه اول به بخش استان گوئیِ اتحاد نامتعارف هجوم میبردی تا صاحب این خنجر برگ بیدی رو پیدا کنی؟»
اهریمن خندان پلیددل نمیتونست حرفم رو رد کنه.
«اونا احتمالاً برای اون طرف هم چیزی آماده کرده بودن. شاید صاحب این خنجر برگ بیدی قرار بود فرمانروای اهریمنی خندان رو تحریک کنه، یا شاید هم چیز دیگهای آماده شده بود.»
یه آدم میتونه در یک لحظه دیوانه بشه.
تلاطم و خشمی که با مرگ کسی که برات عزیزه به وجود میآد، هرگز نباید دستکم گرفته بشه.
«اگه اونا حرومزادههای اتحاد نامتعارف نیستن، پس اینا کیان؟»
با سؤال اهریمن خندان پلیددل، نقاب آبی از من پرسید.
«اونا از چه نوع هنر رزمی استفاده میکردن؟»
نقاب آبی حتی در دره بدکاران هم به عنوان یه مرد باهوش شناخته میشد.
توی اعداد و محاسبات سریع بود، برای همین میتونست دفاتر مالی رو بخونه، و همچنین اطلاعات زیادی دربارهی رزمیکارها، هنرهای رزمی و وضعیت دنیای رزمی داشت.
«اونی که اول خودش رو نشون داد، از یه خنجر استفاده کرد.»
من با بازسازی دقیق حرکت اولین مرد نقابدار که به بانوی عمارت گل آسمانی خنجر زده بود، توضیح دادم.
«و این افراد استادان استتار بودن. ما تا زمانی که خودش رو برای حمله به بانو نشون نداد، نمیدونستیم اونجاست.»
با این حرف، نقاب آبی استنتاج کرد که اونا کی هستن.
«با توجه به وضعیتی که ارباب جوان دوم نشون دادن، این حقیقت که اونا استاد استتار هستن و اینکه پنج نفر بودن، مطمئنم که اونا پنج سایه دست خونین هستن.»
«پنج سایه دست خونین؟ اسمشون رو شنیدم.»
نقاب آبی به سؤال اهریمن خندان پلیددل پاسخ داد.
«اونا استادانی متعلق به دره شب سپید هستن.»
دره شب سپید فرقهای متعلق به جناح نامتعارف بود که بدنامی قابلتوجهی در دنیای رزمی به دست آورده بود.
اونجا جایی بود که هر کار پلیدی که فکرش رو بکنین انجام میدادن، حتی برای پول آدم میکشتن.
پنج سایه دست خونین استادانی بودن که نمایندهی دره شب سپید به شمار میرفتن.
«اونا احتمالاً بدون اینکه از رابطهی بین عمارت گل آسمانی و ما خبر داشته باشن، قرارداد رو قبول کردن.»
نقاب آبی نه تنها هویت اونا، بلکه پسزمینهی پشت جسارتشون برای انجام چنین کاری رو هم حدس زد.
اون داشت درست میدید.
در زندگی من قبل از بازگشت، پنج سایه دست خونین ارتباط عمیقی با اهریمن خندان پلیددل داشتن.
هر چی نباشه، اونا به دست اون کشته شدن.
اما اونا اون موقع در اینجا به بانوی عمارت گل آسمانی حمله نکرده بودن.
به عبارت دیگه، سرنوشت اونا تغییر کرد چون اهریمن خندان پلیددل با من حرکت کرد.
اونا نمیتونستن از نتیجهی مرگ فرار کنن، اما زمان و مکانش تغییر کرده بود.
اهریمن خندان پلیددل تردید نکرد.
«میریم به دره شب سپید.»
«بله.»
نقاب آبی بلافاصله برای آمادهسازی حرکت عجله کرد.
اهریمن خندان پلیددل حتی به فکر امنیت بانوی عمارت گل آسمانی هم بود.
«تو هم فعلاً باید با من سفر کنی.»
وقتی کسی هدف قرار میگرفت، انتخاب عاقلانهای بود که تا تموم شدن این ماجرا با هم حرکت کنن.
«من از ارادهی ارشد پیروی میکنم.»
بانوی عمارت گل آسمانی با فروتنی از حرف اهریمن خندان پلیددل اطاعت کرد.
اون نگاهی به من انداخت.
میتونستم احساس رو توی چشماش حس کنم.
انگار میخواست بگه: «متوقف کردن اهریمن خندان پلیددل رو به تو میسپارم.»
وقتی آمادهسازیها تموم شد، همه سوار کالسکه شدن.
اهریمن خندان پلیددل که دید من تا لحظهی آخر سوار نمیشم، از داخل کالسکه پرسید.
«سوار نمیشی؟»
«داشتم فکر میکردم چطوری فرمانروای اهریمنی خندان رو از کالسکه بیارم بیرون.»
«بذار دلیلت رو برای تلاش برای متوقف کردنم بشنوم.»
«اتفاقی که نباید میافتاد افتاده و ما میدونیم کی پشتش بوده. اگه الان هجوم ببریم، تنها اتفاقی که میافته یه جنگه. اگه من و فرمانروای اهریمنی خندان نیروهای خودمون رو متحد کنیم، میتونیم نابودشون کنیم. حتی ممکنه یه لقب جدید بگیری، اهریمن خندانِ نابودگر.»
«داری تیکه میندازی؟»
«نه. من از دره شب سپید خوشم نمیآد. اونا انواع کارهای کثیف رو انجام میدن و برای پول آدم میکشن، پس لیاقتشون مرگه. با این حال، راه بهتری هم هست تا اینکه دستهای خودمون رو به خون آلوده کنیم.»
«اون چیه؟»
«این کار رو به کس دیگهای میسپاریم.»
«پیشنهاد میدی به کی بسپاریمش؟»
«در حال حاضر، فرمانروای اهریمنی خندان مضطربه و یه حقیقت رو فراموش کرده. ما به بی سا-این قول دادیم. اگه بهشون سرنخی دربارهی کسی که پشت این ماجراست بدیم، اونا از استان گوئی عقبنشینی میکنن و خسارات دو سال گذشته رو جبران میکنن. ما الان اون سرنخ رو داریم.»
با وجود اینکه توصیهام به صلاح خودش بود، اهریمن خندان پلیددل با لحنی کنایهآمیز بهم گفت:
«اینکه حتی توی چنین وضعیتی هم داری چرتکه میندازی، واقعاً فوقالعادهست ارباب جوان دوم، واقعاً فوقالعادهست.»
عصبانی نشدم و با آرامش سعی کردم متقاعدش کنم:
«اگه واقعاً فوقالعاده بودم، یه جوری جلوی فرمانروای اهریمنی خندان رو میگرفتم. بهم یه فرصت دیگه میدی تا جلوت رو بگیرم؟»
«بگو ببینم.»
در حالی که به چشمهاش نگاه میکردم که انگار داشتنم رو به مبارزه میطلبید، شروع کردم:
«هر چقدر هم که مجبورش کنی، رهبر دره شب سپید هیچوقت هویت کسی که استخدامش کرده رو لو نمیده. نه، اصلاً نمیتونه لو بده. لحظهای که فاش کنه کی پشت این ماجراست، دیگه هیچکس برای انجام کاری به دره شب سپید پول نمیده.»
اهریمن خندان پلیددل خودش این رو خوب میدونست.
اون بیشتر از من دربارهی آدمهای شرور اطلاعات داشت.
«نکتهی حیاتی اینجاست که نابود کردن دره شب سپید، دردسرسازتر از نابود کردن بخش استان گوئیِ اتحاد نامتعارفه.»
«چرا؟»
«سه سال پیش، دخترِ رهبر دره شب سپید و پسرِ نایبرئیس اتحاد نامتعارف با هم ازدواج کردن. این دو تا با هم فامیلن.»
اهریمن خندان پلیددل که از این موضوع بیخبر بود، جا خورد و از نقاب آبی پرسید:
«این درسته؟»
نقاب آبی که روی صندلی سورچی نشسته بود، با صدای بلند جواب داد:
«درسته.»
«چرا زودتر نگفتی؟»
«خودم هم همین الان یادم اومد.»
اهریمن خندان پلیددل با نگاهی متعجب از من پرسید:
«ارباب جوان دوم چطور این رو میدونست؟»
«داشتم با خودم فکر میکردم که بین این همه سازمان تروریستی توی دنیای رزمی، چرا باید کار رو به دره شب سپید بسپارن؛ همونجا بود که این موضوع یادم اومد.»
اهریمن خندان پلیددل قبلاً هم چندین بار شاهد ذهن تیزبین من بود، برای همین براش عجیب نبود که چنین چیزی رو به خاطر داشته باشم.
جملهی کلیدی برای متقاعد کردنش این بود:
«این یه تلهی دوگانهست.»
«منظورت چیه؟»
«کسی که پشت این ماجراست، برای هر دو احتمال برنامه ریخته بود. اگه خنجر برگ بیدی رو جا میذاشتن و تقصیر رو گردن بخش استان گوئیِ اتحاد نامتعارف میانداختن، براشون خوب بود؛ اگه هم مثل الان شبیخون شکست میخورد و دره شب سپید قربانی میشد، باز هم براشون فرقی نمیکرد. نقشهی ایجاد درگیری بین فرمانروای اهریمنی خندان و اتحاد نامتعارف در هر صورت موفق میشد.»
نگاه اهریمن خندان پلیددل سرد شد.
اینکه لبخند از چشمهاش محو شده بود، یعنی عصبانیتش تا حدودی فروکش کرده.
«چه لزومی داره طبق خواستهی اون عوضی حرکت کنیم؟ لطفاً این موضوع رو به من بسپارید.»
بانوی عمارت گل آسمانی که کنار اهریمن خندان پلیددل نشسته بود، و لی آن و نقاب آبی که روی صندلی سورچی بودن، همگی در سکوت به گفتگوی ما گوش میدادن.
خوشبختانه اهریمن خندان پلیددل آدم احمقی نبود که فقط چون بقیه دارن نگاهش میکنن، روی حرفش پافشاری کنه.
«اونوقت خیلی احمق به نظر نمیرسم؟ جوری رفتار کردم که انگار میخوام به ارباب جوان دوم نشون بدم چطور دنیا رو به دریای خون تبدیل میکنم.»
حرفهاش که از قبل بوی تسلیم شدن میداد، باعث شد لبخندی بزنم و بگم:
«هیچکس فکر نمیکنه شما احمقید، اما حتی اگه فکر کنن، مگه یه ذره احمق بودن چه اشکالی داره؟»
اهریمن خندان پلیددل خندید.
توی خندهی همیشگیاش، صدای پوزخندی از سرِ صداقت هم شنیده میشد.
«نه من و نه هیچکس دیگهای اینجا نمیخواد دریای خون ببینه. مخصوصاً بانوی ما که همین الانش هم یه سطل خون روش ریخته شده.»
اهریمن خندان پلیددل به بانوی عمارت گل آسمانی نگاه کرد.
اون هم انگار که منتظر همین لحظه بود، گفت:
«انتقامم رو بگیر! برو و همهشون رو بکش!»
اهریمن خندان پلیددل دوباره خندید:
«داری حرفی میزنی که ته دلت نیست.»
تازه اون موقع بود که بانوی عمارت گل آسمانی احساس واقعیاش رو نشون داد:
«آره. راست میگی. امروز خستهام و فقط میخوام استراحت کنم. کنار تو، برادر بزرگتر.»
دوباره اون رو «برادر بزرگتر» خطاب کرد.
اون هم حس کرده بود که خشم اهریمن خندان پلیددل کاملاً فروکش کرده.
تأمل اهریمن خندان پلیددل زیاد طول نکشید.
رو به نقاب آبی گفت:
«برو و به بی سا-این بگو که میخوام ببینمش.»
«چشم.»
نقاب آبی از کالسکه بیرون پرید، درخششی کرد و ناپدید شد.
اهریمن خندان پلیددل و بانوی عمارت گل آسمانی از کالسکه پیاده شدن.
رو به بانوی عمارت گل آسمانی گفتم:
«حتماً خستهاید، اما لطفاً تا وقتی این ماجرا تموم بشه، درست کنار فرمانروای اهریمنی خندان بمونید. اونجا امنترین جای دنیاست.»
من هم مراقب امنیت اون بودم و هم مراقب حال و هوای اهریمن خندان پلیددل، اما اون به این راحتیها بیخیال نشد:
«به نظر میرسه هنر چاپلوسیِ ارباب جوان دوم در تمام دورانها بینظیر باشه.»
این حرفش یه جورایی هم کنایه بود و هم تعریفِ از ته دل.
«این قدرتمندترین فرمیه که این روزها زیاد ازش استفاده میکنم. اما این یه چاپلوسیِ معمولی نیست. این یه هنر چاپلوسیِ مداومه؛ هنری که سعی میکنه طرف مقابل رو درک کنه و حتی جونش رو هم براش به خطر میندازه. تازه، وقتی طرف مقابل فرمانروای اهریمنی خندان باشه، یه ذره چاپلوسی چه اشکالی داره؟»
با این حرفِ با اعتمادبهنفسِ من، بانوی عمارت گل آسمانی که داشت گوش میداد، نتونست جلوی خندهاش رو بگیره:
«ببخشید که خندیدم. آخه واقعاً به نظر میرسه که لیاقت این رو داره که یه هنر الهی نامیده بشه.»
نگاه بانوی عمارت گل آسمانی به من، حاوی محبتی بود که از یه تشکرِ خشکوخالی فراتر میرفت.
اون زنی بود که من میشناختم؛ کسی که تکلیفش با لطف و کینه کاملاً روشن بود و مطمئن بودم نجات دادنش در امروز، توی مسیری که در پیش دارم کمک بزرگی بهم میکنه.
بعد از اینکه اون دو نفر داخل رفتن، لی آن که مثل یه مجسمهی سنگی روی صندلی سورچی نشسته بود، نفسی رو که حبس کرده بود بیرون داد:
«آخه چطور میتونی این همه فشار رو تحمل کنی؟»
اون حالا همون سوالی رو میپرسید که سو دهریونگ قبلاً ازم پرسیده بود.
«اگه نکنم چی کار کنم؟ مگه با این قول نیومدم بیرون که مسئولیت تمام دردسرهایی که اهریمن خندان پلیددل درست میکنه رو به عهده بگیرم؟»
«متقاعد کردن اهریمن خندان پلیددل اون هم وقتی که از کوره در رفته؟ من اگه بودم بدون معطلی فرار میکردم.»
«تو بهتر از من متقاعدش میکردی.»
«داری دستبالا میگیریم.»
«من دستبالا نمیگیرم.»
«پس چی؟»
«بانوی عمارت گل آسمانی این رو گفت. گفت که تو شبیه کسی هستی که کارهای بزرگی انجام میده.»
«نگفت دردسرهای بزرگی درست میکنه؟ احتمالاً فقط برای خوشایند شما این رو گفته ارباب جوان.»
«اگه میخواست چاپلوسیِ من رو بکنه، باید میگفت که من همونیم که قراره کارهای بزرگی انجام بده.»
«درسته.»
لی آن از کالسکه پیاده شد:
«پایه یه نوشیدنی هستی؟»
«آره.»
«بیا بریم داخل و یکی دیگه بزنیم. ازش بخوایم همون آهنگی رو هم که قرار بود قبلاً گوش بدیم، برامون بخونه.»
«همه رفتن. فکر میکنی هنوز منتظر نشسته باشن؟»
«احتمالاً حق با توئه.»
«... پس میخوای من برات بخونم؟»
«بیخیال. همینجوریاش هم به اندازهی کافی بهم سخت میگذره.»
«من صدام خوبه ها. تا حالا آواز خوندنم رو نشنیدی، نه؟»
«لازم نیست حتماً شمشیر زدن یه استاد رو ببینی تا بفهمی استاده.»
«ببین کی داره حرف میزنه، کسی که یه استادِ پنهان رو نمیشناسه. فقط وقتی بعداً صدام رو شنیدی تعجب نکن.»
همینطور که دنبال لی آن به سمت ساختمون میرفتم، یهو سرم رو بلند کردم و به آسمون شب خیره شدم.
در حالی که به ستارههای انبوه نگاه میکردم، یهو دلم برای آدمهام توی فرقه اصلی تنگ شد.
دلم میخواست از هنر جابهجایی فضا-زمان استفاده کنم تا تنهایی روی یه ساحل دراز بکشم و زیر نور گرم خورشید استراحت کنم.
دلم میخواست آهنگ لی آن رو بشنوم.