چپتر 105: آسون نیست
چپتر 105: آسون نیست
«وقتی هستن متوجه نمیشی، اما وقتی میرن قشنگ جای خالیشون حس میشه. بدون رزمیکار لی خیلی خالیه.»
جانگ هو با حرف حسرتبار سو دهریونگ موافقت کرد.
«نبودش بهشدت حس میشه.»
آنها در راه رفتن به میخانه می روان در روستای خاندان اهریمنی بودند.
جانگ هو هیکلی تنومند داشت و سو دهریونگ جثهای کوچک؛ تضاد این دو نفر باعث میشد رهگذران دوباره به آنها نگاه کنند.
«فکرش رو هم نمیکردم که دلم برای رزمیکار لی بیشتر از ارباب عمارت تنگ بشه.»
آنها قبلاً سهنفری به همراه لی آن نوشیدنی میخوردند، اما دفعه قبل فقط آن دو نفر بودند.
قطعاً نسبت به زمانی که هر سه با هم مینوشیدند، کمتر خوش میگذشت.
لی آن و سو دهریونگ همیشه با وراجیهای بیپایانشان حالوهوای جمع را هدایت میکردند.
حالا که او رفته بود و فقط جانگ هوی ساکت باقی مانده بود، جو میخانه ناخودآگاه آرام و بیروح شده بود.
البته، این موضوع یک جنبه مثبت هم داشت.
در عوضِ خوشگذرانی، نوعی جدیت وارد فضای بینشان شده بود که به آنها فرصت میداد بیشتر درباره یکدیگر بدانند.
این اولین باری بود که سو دهریونگ میفهمید رویای کودکی جانگ هو، نقاش شدن بوده است.
«رزمیکار لی حالش خوبه، مگه نه؟»
جانگ هو در پاسخ به سوال سو دهریونگ، با اطمینان گفت: «البته که هست. فکر کن با کی همراه شده. نگران نباش.»
«نگران نیستم. فقط حسودیم میشه. حتماً کلی موقعیتهای غیرقابلتصور براش پیش میاد. خیلی بهش غبطه میخورم. دلم میخواست اونجا بودم تا در کنارش غافلگیر بشم!»
«فراموش نکن که اهریمن خندان پلیددل هم کنارشه.»
«حالا که گفتی... فکر کنم همون بهتر که لرد جانگ کنارمه.»
جانگ هو خنده کوتاهی کرد.
سو دهریونگ با خودش فکر کرد که همین خنده مردانه بهتنهایی کافی است تا این دورهمی ارزشش را داشته باشد.
آرزو میکرد کاش میتوانست مثل جانگ هو بخندد.
آن دو در حالی که درباره این و آن گپ میزدند، به میخانه می روان رسیدند.
درست زمانی که میخواستند وارد شوند، صاحب میخانه، جو چون-به، بیرون آمد و با دست اشاره کرد که ساکت باشند.
«الان نمیتونید برید تو.»
«چرا؟»
«شهریاران اهریمنی اینجان.»
«کی؟»
سو دهریونگ سرش را داخل برد و نگاهی به طبقه دوم میخانه انداخت.
پشت میزی که آنها معمولاً آنجا مینوشیدند، استادش، اهریمن تیغه آسمان خونین و بودای اهریمنی روبروی هم نشسته بودند و مینوشیدند.
سو دهریونگ که جا خورده بود، بهسرعت عقبنشینی کرد.
«امروز یه جای دیگه مینوشیم.»
«بله، لطفاً همین کار رو بکنید.»
جو چون-به بعد از راهی کردن آن دو، وارد میخانه شد.
او به طبقه دوم نگاه کرد.
حتی از دور هم میتوانست تنش عجیبی را که بین اهریمن تیغه آسمان خونین و بودای اهریمنی جریان داشت، حس کند.
«برای چی میخواستی من رو ببینی؟»
بودای اهریمنی به سوال اهریمن تیغه آسمان خونین پاسخی نداد.
اصلاً شبیه بودای اهریمنیِ همیشگی نبود.
بهجای تندخوییِ معمولش، نوعی فرسودگی در وجودش دیده میشد.
بودای اهریمنی به تنهایی جامش را سر کشید.
«مگه من و تو نمیتونیم با هم یه نوشیدنی بخوریم، ارشد؟»
«ارشد؟ بعد از اون همه دفعاتی که پشت سرم بهم گفتی خائن، حالا روت میشه من رو ارشد صدا بزنی؟»
«خائن، خائنه.»
«مگه الان خودت خائن نیستی؟ با توجه به اینکه ارباب جوان اول رو رها کردی و اومدی سراغ من.»
«تو همیشه جوری رفتار میکردی که انگار همه چیز رو میدونی، حتی اون موقعها. برای همین بود که اونقدر بهم سرکوفت میزدی.»
گوشه لب اهریمن تیغه آسمان خونین بالا رفت.
اما بهجای اینکه جوابش را بدهد، جامش را خالی کرد.
تا همین اواخر هم همینطور بود.
او بودای اهریمنی را حقیر میدید.
موش کوچکی که چیزی جز طمع در وجودش نبود.
اما این غرور بعد از ملاقات با گئوم موگوک تغییر کرده بود.
«آسون نیست، مگه نه؟»
با حرف اهریمن تیغه آسمان خونین، بودای اهریمنی سرش را بالا آورد.
سعی کرد نیت پشت این کلمات را تشخیص دهد، اما اهریمن تیغه آسمان خونین فقط داشت دوباره جامش را پر میکرد.
به نظر نمیرسید که این حرف برای مسخره کردن او باشد، برای همین بودای اهریمنی ناخودآگاه به زبان آورد:
«...آسون نیست.»
بودای اهریمنی بلافاصله بعد از گفتن این حرف، پشیمان شد.
او به اهریمن تیغه آسمان خونین فرصتی برای طعنه زدن داده بود.
همانطور که انتظار میرفت، اهریمن تیغه آسمان خونین تحریکش کرد.
«تمام این مدت فکر میکردی دست راستِ ارباب جوان اول هستی، اما نیستی، مگه نه؟ تو فقط مثل یه ماهی هستی که اون توی قلاب نگهش داشته. یه کپور زرین، بهتره بگم.»
«برات اونقدر سخته که با جونیورت یه نوشیدنیِ درستوحسابی بخوری؟ اون قلب حقیر و پیچیدهات حتی اجازه همین مقدار رو هم نمیده، نه؟»
«باید بهتر رفتار میکردی. و اگه میخوای من رو ارشد صدا بزنی، پاش بمون. اگه میخوای بهم بگی "تو"، پس از همون اول شروع کن.»
«تو تا لحظه آخر هم رو اعصابی!»
بنگ!
بودای اهریمنی دستش را محکم روی میز کوبید.
میز خرد شد و هر چه روی آن بود به زمین ریخت.
«دفعه بعد، نشکنش. مسیر ما یه مسیر اهریمنیه که توش میزها رو خرد نمیکنیم.»
«داری چی میگی؟ نکنه پیر شدی و عقلت رو از دست دادی؟»
بودای اهریمنی با عصبانیت آنجا را ترک کرد.
«لعنتی!»
همان لحظهای که میز را شکسته بود، بازی را باخته بود.
فکر میکرد از پیدا کردن اهریمن تیغه آسمان خونین چه خیری نصیبش میشود؟
از اینکه قلب آشفتهاش فاش شده بود، متنفر بود.
فکر اینکه اهریمن تیغه آسمان خونین حالا حتی بیشتر از قبل به او از بالا به پایین نگاه میکند، خشمگینش میکرد.
«خیلی خب، پیرمردِ خشکیده، هر چقدر میخوای بهم سرکوفت بزن.»
اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که به پشتِ در حال دور شدنِ او نگاه میکرد، از جایش بلند شد.
اما هیچ اثری از تحقیر یا تمسخری که بودای اهریمنی انتظارش را داشت، در چهرهاش نبود.
در عوض، همان کلماتِ پر از آهی که بودای اهریمنی کمی قبل گفته بود، حالا از زبان او جاری شد.
«آره، آسون نیست.»
اهریمن تیغه آسمان خونین موقع ترک میخانه، به جو چون-به پول داد.
او هزینه میز شکسته را هم به قیمت نوشیدنیها اضافه کرد.
«مشکلی نیست.»
وقتی اهریمن تیغه آسمان خونین به او تشر زد، او بهسرعت پول را گرفت.
«درباره میز شکسته چیزی به ارباب جوان دوم نگو.»
«چی؟ بله! البته، نگران نباشید.»
و با این حرف، اهریمن تیغه آسمان خونین هم رفت.
جو چون-به لحظهای به پشت او خیره شد و بعد برای تمیز کردن میز شکسته بالا رفت.
حتی بدون حضور ارباب جوان دوم، مردم هنوز هم میآمدند.
چندی پیش، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم به تنهایی آمده و رفته بود.
او سفارش نوشیدنی داده بود اما حتی یک جرعه هم ننوشیده بود.
جو چون-به میدانست.
دلیل اینکه این آدمها به میخانه می روان او میآمدند، خوب بودن نوشیدنیها، لذیذ بودن غذاها یا دلپذیر بودن فضا نبود.
همه آنها دلتنگ کسی بودند.
* * *
در حالی که روی ارابهای که در یک زمین خالی پارک شده بود نشسته بودم و به آسمان نگاه میکردم، بی سا-این و هفت نفر از سیزده گرگ طریقت نامتعارف را دیدم که از دور نزدیک میشدند.
آنها این بار هم محل ملاقات را انتخاب کرده بودند.
یک دشت باز بدون هیچ سرپناهی.
میتوانستم بفهمم که نگران کمین کردن هستند.
درکش میکردم.
وقتی مدام تحت تهدید باشی، اعصابت همیشه تحریکپذیر است.
بله، آدم باید محتاط باشد.
اون اینقدر محتاط بود، اما در نهایت باز هم مرده بود.
بی سا-این وقتی دید که تنها اومدم، چهرهش متعجب شد.
«تنها اومدی؟»
«درسته.»
اهریمن خندان پلیددل این مسئله رو کاملاً به من سپرده بود.
با اینکه لی آن میخواست همراهم بیاد، اما اون رو پشت سر گذاشته بودم.
چهرهی بی سا-این کمی درهم رفت.
احتمالاً غرورش جریحهدار شده بود.
با اینکه هنوز جانشین رسمی نبود، اما باز هم از خون اهریمن آسمانی بود، با این حال طرف مقابلش اینطوری تنها اینطرف و اونطرف میرفت.
در مقابل، خودش با هفت نفر از سیزده گرگ طریقت نامتعارف اومده بود، که طبیعتاً باعث میشد احساس بزدل بودن بهش دست بده.
میخواستم بهش بگم.
اون غرور لعنتی همهش بیفایدهست.
اینکه غرورت جریحهدار بشه، خودش یه مسئلهی غرورآمیزه.
همهی اینا به خاطر اینه که اون هنوز جوونه.
«نگو که همین الان یه سرنخ پیدا کردی؟»
«پیدا کردم.»
با اینکه شاید انتظارش رو داشت، اما بی سا-این نتونست تعجبش رو از جواب من مخفی کنه.
«چطور اینقدر زود پیداش کردی؟»
این رو با نگاهی مشکوک پرسید.
«من اونا رو پیدا نکردم. اونا منو پیدا کردن.»
برزنتی رو که روی گاری بود کنار زدم.
پنج جسد روی اون افتاده بود.
«درست همونطور که ارباب جوان بی هشدار داده بود، یه کمین در کار بود.»
اشارهای نکردم که اونا دنبال بانوی عمارت گل آسمانی بودن.
چه از وجود عمارت گل آسمانی خبر داشتن و چه نه، تصمیم گرفتم که نیازی نیست این موضوع رو پیش بکشم.
«اینا پنج سایه دست خونین دره شب سپید هستن.»
«چطور این رو فهمیدی؟»
«شبکهی اطلاعاتی فرقهی ما رو دستکم نگیر. ما هر چقدر که لازم باشه دربارهت میدونیم.»
صورت بی سا-این درهم پیچید.
اون فقط کمی اخم کرده بود، اما چهرهش طوری تغییر کرد که انگار از عصبانیت داره میترکه.
زخمهای روی صورتش خیلی عمیق و زشت بودن.
«دره شب سپید این قرارداد رو قبول کرده. اگه بری سراغشون، باید بتونی بفهمی چه کسی پشت این ماجراست. دیگه با خودته که چطور رهبر دره شب سپید رو مجبور کنی هویت مشتری رو فاش کنه. نظرت چیه؟ این سرنخی که قول داده بودم کافی هست؟»
بی سا-این برای لحظهای سکوت کرد.
میخواست بگه که این کافی نیست، اما مگه من اجازه میدادم؟
«مطمئناً که انتظار نداشتی مغز متفکر رو پیدا کنم و سرش رو برات بیارم؟»
«نیازی نیست اینطوری تحریکم کنی. همین هم کاملاً کافیه. از امروز، گروه بازرگانی فلس سفید از استان گوئی عقبنشینی میکنه. همچنین محاسبات خسارتهای دو سال گذشته رو هم برات میفرستم.»
«این شد یه حرفی که از دهن جانشین واقعی اتحاد نامتعارف درمیاد! خب پس، دفعهی بعد همدیگه رو میبینیم.»
درست وقتی که میخواستم رو برگردونم، پیام تلهپاتیک بی سا-این بهم رسید.
—ارباب جوان دوم.
اما پیام همونجا تموم شد.
انگار که اشتباه شنیده باشم، مثل پچپچ یه شبح که باد اون رو با خودش میبره، هیچ کلمهی دیگهای دنبالش نیومد.
بی سا-این میخواست چیزی رو مخفیانه بهم بگه اما نظرش عوض شده بود.
به صورت بی سا-این خیره شدم.
به زخمهاش نگاه نکردم.
فقط توی چشماش زل زدم.
زخمهای روی صورتش باعث میشد خیلی شرورتر و قویتر از چیزی که بود به نظر برسه، اما من میتونستم ببینمش.
تصویر مرد جوونی که برای زنده موندن دستوپا میزنه.
حرف بزن، بی سا-این.
هر چی که هست، اگه میخوای سرنوشتت رو تغییر بدی، باید حرف بزنی.
اما در نهایت، بی سا-این چیزی نگفت و رو برگردوند.
سیزده گرگ طریقت نامتعارف در حالی که گاری رو میکشیدن، پشت سرش به راه افتادن.
لحظهای به پشت سرشون نگاه کردم و بعد من هم اونجا رو ترک کردم.
* * *
وقتی برگشتم، اهریمن خندان پلیددل داشت توی حیاط عمارت گل آسمانی قدم میزد.
آرام به نظر میرسید، اما من حسش میکردم.
هنوز عصبانی بود و داشت سعی میکرد خودش رو آروم کنه.
پشت سر اهریمن خندان پلیددل به راه افتادم و باهاش همقدم شدم.
«گروه بازرگانی فلس سفید موافقت کرد که از استان گوئی عقبنشینی کنه. اونا همچنین قبول کردن که خسارت دو سال گذشته رو جبران کنن.»
«ارباب جوان دوم توی چند روز مسئلهای رو حل کرد که دو سال برای من مایه سردرد بود.»
«اونا فقط به خاطر این پیشنهاد ما رو قبول کردن چون از تو میترسن، اهریمن خندان.»
«نیازی به تواضع نیست. ممنونم، ارباب جوان دوم.»
اهریمن خندان پلیددل که تشکرش رو ابراز کرده بود، از حرکت ایستاد.
«کسی که دستور قتل بانوی عمارت گل آسمانی رو داده، با دستای خودم میکشم. حتی اگه به این معنی باشه که دوباره برای چندین سال زندانی بشم.»
اهریمن خندان پلیددل به من نگاه کرد.
توی نگاهش که نظر من رو میپرسید، افکار خودم رو بهش منتقل کردم.
«البته که باید بکشیش. اون سعی کرد کسی رو که من ازش خوشم میاد بکشه، پس معلومه که باید با دستای خودم بکشمش. منم بودم میکشتمش.»
انگار که جواب من غیرمنتظره بود، چون چشمای اهریمن خندان پلیددل از خوشحالی درخشید.
«نمیخوای به فرقه برگردی؟ اینطوری میتونی از مسئولیت هر دردسری که ممکنه درست کنم فرار کنی، مگه نه؟»
«اونقدر غرق تماشای دنیای تو شده بودم که یادم رفت اصلاً چرا اینجام.»
«برگردیم؟»
«نه، دنیای بیشتری رو بهم نشون بده. بیشتر بهم نشون بده و بیا قبل از اینکه برگردیم، اون مغز متفکر رو بکشیم.»
من داشتم بیوقفه به درِ قلبش میکوبیدم.
آرزو نمیکنم که اون در مثل درِ قلب اهریمن تیغه آسمان خونین چهارتاق باز بشه.
فقط امیدوارم تا نیمه باز بشه، تا بتونیم توی اون نقطهای که نه دوست هستیم و نه دشمن، روبروی هم قرار بگیریم.
من میدونم تو کی هستی.
وقتی داشتی میمردی، از زندگیت پشیمون بودی.
از اون زندگی خالی که پر از شرارت بود.
آیا الان هم همونطوری هستی که اون موقع بودی؟
«ارباب جوان دوم، توی دنیای من دیگه چیزی برای دیدن نیست. همهش همینه. حالا باید با کسایی که قمارخونهها رو اداره میکنن و رهبران جناحهای تاریک زیردستمون ملاقات کنم. ارباب جوان دوم دنیای من رو طوری جلوه داد که انگار چیز بزرگیه، اما در نهایت، دنیای من دربارهی ترسوندن مردم و جمع کردن پوله. گاهی دست کسی رو که پول بالا میکشه قطع میکنم و گاهی کسی رو که ازش خوشم نمیاد میکشم.»
تو تغییر کردی.
توی زندگی قبل از بازگشتم، هیچوقت اینقدر صادق نبودی.
اون تویی که قبل از بازگشت دیدم پیر بود، اونقدر پیر که دیگه نمیتونست تغییر کنه.
چطور تونستم باهات دوست بشم؟
شاید اون موقع من هم درست مثل تو بودم؟
زندگی من و خودم، مثل یه فسیل با وسواسِ به دست آوردن مواد لازم برای هنر بزرگ سخت شده بودیم.
شاید تو با من احساس نزدیکی میکردی و به همین دلیل اینقدر از من خوشت میاومد.
«دنیای اهریمن خندان پلیددل فقط یه راه داره که خستهکننده نشه.»
«اون چیه؟»
«فقط وقتی که جنگ بشه. دنیا تبدیل به دریای خون میشه و تو، اهریمن خندان، توی آسمون پرواز میکنی. من نمیخوام چنین دنیایی رو ببینم. هنوز میخوام همین دنیا رو ببینم. اینکه چطور با مدیرای قمارخونهها رفتار میکنی، چطور با اون اراذل جناحهای تاریک کنار میای.»
اشتیاق خاصی که قبلاً هرگز ندیده بودم، توی چشمای اهریمن خندان پلیددل درخشید و بعد ناپدید شد.
چند قدم جلوتر رفتم، بعد رو بهش برگردوندم و گفتم:
«بیا، بریم. بریم دست اونایی رو که داشتن پولا رو بالا میکشیدن قطع کنیم.»