چپتر 106: وقتی خدای خفتهی قمار بیدار میشود
چپتر 106: وقتی خدای خفتهی قمار بیدار میشود
فعلاً، بانوی عمارت گل آسمانی رو در یکی از خانههای امنی که توسط رهبران فرقه الهی اهریمن آسمانی استفاده میشد، مخفی کردم.
آنجا با چنان رازداری و سیستم پیچیدهای اداره میشد که نیازی نبود نگران امنیتش باشم.
او بعد از خداحافظی با اهریمن خندان پلیددل، فراموش نکرد که در مورد لی آن درخواستی بکنه.
«لطفاً حسابی هوای محافظت رو داشته باش.»
با دیدن تأکید دوبارهاش، به نظر میرسید حرفهایی که قبلاً دربارهی لی آن زده بود، قطعاً فقط چاپلوسی توخالی نبوده.
«محافظم قراره هوای من رو داشته باشه.»
بانوی عمارت گل آسمانی به شوخی من لبخند زد.
احساس میکردم پیوند من با او تازه شروع شده است.
بعد از جدا شدن از او، کالسکهای که در آن بودیم دوباره به سمت مقصدی نامعلوم شروع به حرکت کرد.
«شهریار اهریمن خندان، ممکنه اون اراذل دوباره سعی کنن بهمون شبیخون بزنن. لطفاً مراقب باشید.»
«ارباب جوان دوم، شما باید کسی باشید که مراقبه.»
«دلیلی هست که به من حمله کنن؟»
«حالا که کسی که میتونستن با کشتنش من رو عصبانی کنن رفته، ممکنه تصمیم بگیرن شما رو بکشن.»
«اگه بمیرم عصبانی میشی؟»
«به خاطر رهبر فرقه، مجبورم تظاهر کنم که عصبانیام. در واقع اتفاق خوبیه. رهبر فرقه هر کاری بکنم من رو میبخشه.»
او طوری حرف میزد که انگار شوخی میکند، اما شبیه گدازهای بود که هر لحظه آمادهی فوران است.
و آن اراذل تمام تلاششان را میکردند تا آن گدازه را منفجر کنند.
از پنجرهی کالسکهی در حال حرکت به بیرون خم شدم.
فراتر از درختانی که به سرعت از کنارشان میگذشتیم، در دوردست صخرهای عمودی را میدیدم.
من قبلاً از آن صخره بالا رفته بودم.
در جستوجوی مواد لازم برای هنر بزرگ بازگشت، جایی در سرزمینهای مرکزی نبود که نرفته باشم.
آن زمان، وقتی به زندگیام بعد از بازگشت فکر میکردم، تصور میکردم بیشتر وقتم را صرف تمرین هنرهای رزمی در میدانهای تمرین میکنم، اما حالا دوباره داشتم از این مکان میگذشتم.
زندگیام بعد از بازگشت حتی شلوغتر به نظر میرسید.
در حالی که باد را حس میکردم و خاطرات زندگی گذشتهام را مرور میکردم، نگاهی به صندلی راننده انداختم.
«شما دو تا حتی یه کلمه هم با هم حرف نزدید؟ چرا یکم با هم گپ نمیزنید؟»
در همان لحظه، پیام تلهپاتیک لی آن به سمتم پرتاب شد.
—خواهش میکنم، نکنید. همین الانشم به طرز تحملناپذیری معذبه.
—خب که چی؟ میخوای تا ابد همینطوری معذب بمونی؟
—اینطوری توی سکوت سفر کردن راحتتره.
در همان لحظه بود که نقاب آبی ناگهان سؤالی از لی آن پرسید.
«کار به عنوان محافظ چطوره؟»
سؤال او من را غافلگیر کرد و لی آن هم همینطور.
البته، او احتمالاً بیشتر از روی ادب نسبت به من این سؤال را پرسیده بود تا از روی کنجکاوی واقعی دربارهی لی آن.
«همونطور که میبینی، خدمت کردن به ایشون کار آسونی نیست.»
نقاب آبی طوری که انگار موافق است، سرش را کمی تکان داد.
این بار لی آن پرسید.
«برای تو چطور، نقاب آبی؟»
«به نظر من که خوبه.»
اگر کمی با هم صمیمیتر بودند، لی آن میگفت: «با این جوابی که دادی، من رو پیش ایشون چی فرض کردی؟»
اما گفتوگوی معذبکنندهی آنها همانجا به پایان رسید.
همین هم کافی بود.
این یک شروع بود.
حالا که سد شکسته شده بود، شاید روزی میرسید که آن دو را در حال گپ زدن با هم ببینم.
بدنم را از پنجره به داخل کالسکه برگرداندم.
«آیا درسته که یه مرد واقعی اینقدر فضول باشه؟»
او میدانست من به چنین حرفهایی چه پاسخی میدهم، با این حال دوباره مزخرفات «مرد واقعی» را پیش کشید.
«به خاطر فضولی من نیست، بحث شخصیتیه. نمیتونم تحمل کنم موقعیتهای کلافهکننده رو ببینم.»
«تمایلت برای برداشتن نقاب من هم به خاطر همین کلافگیه؟»
«احتمالاً بخشی ازش همینه.»
«ارباب جوان دوم. این دقیقاً همون معنای فضول بودنه.»
اهریمن خندان پلیددل بعد از این حرف تند و تیز، سرش را برگرداند تا به بیرون پنجره نگاه کند.
اهریمن خندان عزیزم، حتی با تمام مداخلات من، تو هنوز هم یک دژ نفوذناپذیر هستی.
خندهی کوتاهی کردم و به پنجرهی مقابل نگاه کردم.
صخرهای که قبل از بازگشتم از آن بالا رفته بودم، داشت دورتر میشد.
کالسکه بعد از مدتی طولانی حرکت، به یک بازار شلوغ رسید.
بازرگانان اطراف وقتی دیدند سه رزمیکار نقابدار از کالسکه پیاده شدند، جا خوردند.
نقاب آبی راه را باز کرد و ما پشت سرش حرکت کردیم.
«ارباب جوان دوم، پول زیادی همراهت داری؟»
«دارم. چطور مگه؟»
«فکر کردم اگه پول زیادی داری، بد نیست همهاش رو توی یه قمارخونه به باد بدی.»
«اگه خدای خفتهی قمار رو بیدار کنی، ممکنه کل این قمارخونه ورشکست بشه.»
اهریمن خندان پلیددل طوری خندید که انگار حرفم مضحک است.
در انتهای کوچه، داخل یک در کوچک، دنیای جدیدی نهفته بود.
قمارخونه بزرگ و باشکوه بود.
بدون اغراق، ده برابر بزرگتر از چیزی بود که انتظار داشتم.
خیلی بزرگ بود، حتی بزرگتر از میدان بزرگ هنرهای رزمی فرقه اصلی، و پر از آدمهای بیشمار بود.
صدها میز با قماربازها پر شده بود و زیبارویان ظریفی با لباسهای بدننما در میان آنها قدم میزدند و بطریهای شراب را جابهجا میکردند.
همه چنان غرق در قمار بودند که هیچکس به ما که نقاب داشتیم توجهی نمیکرد.
آنها هیچ علاقهای نداشتند که چه کسی وارد یا خارج میشود.
«اینجا خیلی بزرگتر از اونیه که فکر میکردم.»
«میخوای یه چیز غافلگیرکنندهتر بهت بگم؟ درآمد این مکان از درآمد عمارت گل آسمانی هم بیشتره.»
او گفته بود درآمد عمارت گل آسمانی از گروه بازرگانی بیشتر است و حالا میگفت درآمد این قمارخونه از عمارت گل آسمانی هم فراتر میرود.
«اتحاد نامتعارف برای به دست آوردن تکهای از این کیک، برای راه انداختن یه قمارخونه توی این منطقه دست و پا میزنه، در حالی که اتحاد رزمی میخواد اینجا رو کاملاً تخته کنه. اون عوضیهای طریقت راستین از ما انتقاد میکنن که با معتاد کردن مردم به قمار زندگیشون رو نابود میکنیم، اما حقیقت اینه که اونها فقط چشم ندارن ببینن پول به جیب ما میره. حالا، نظرت دربارهی بودن توی این قمارخونه چیه؟»
«با دیدن اینکه همهشون وسط روز اینطوری دیوانهوار قمار میکنن، دلم میخواد همهشون رو کتک بزنم تا سر عقل بیان.»
«اگه این کار رو بکنید ارباب جوان دوم، از این به بعد فقط علف سر سفرهتون گذاشته میشه.»
«زندگی خودشونه، پس گمانم نباید دخالت کنم، درسته؟»
بدیِ چنین زندگیای همین بود.
آدم به تنهایی نابود نمیشود.
قرض گرفتن پول، دزدی، فریب دادن.
بعد از شکنجه دادن خانواده و اطرافیانشان، پایان کارشان این بود که بعد از پافشاری تا آخرین لحظه، فرو بپاشند.
با بازدید سرزدهی اهریمن خندان پلیددل، مدیران با عجله بیرون دویدند.
آنها از اینکه اهریمن خندان پلیددل شخصاً آمده بود، مثل بید میلرزیدند.
در حالی که به سمت دفتر آنها میرفتیم، به نقطهای رسیدیم که تعداد غیرعادیای از مردم دور هم جمع شده بودند.
وقتی اهریمن خندان پلیددل ایستاد، یکی از مدیران سریع گزارش داد.
«اون مرد پسر یکی از بزرگان محلیه. گاهی اوقات اینطوری شرطبندیهای سنگین میکنه. شانسش امروز فوقالعاده بوده و ما مدام داریم بهش میبازیم.»
در واقع، از چهرهی دیلر قمارخونه که روبروی او بود، میتوانستم بفهمم که کاملاً مستأصل شده است.
«همه رو روی بالا شرط میبندم.»
مرد تمام پولهای جلوی رویش را به جلو هل داد.
مبلغی که وسط بود چنان زیاد بود که چهرهی دیلر کاملاً خشک شد.
«کارش تمومه.»
با حرف اهریمن خندان پلیددل، مدیر سریع گفت:
«دیلر رو عوض میکنیم.»
«صبر کن.»
اهریمن خندان پلیددل جلوی او را گرفت و به من نگاه کرد.
«میخوای یه امتحانی بکنی؟»
«اگه ببازم قراره دستم رو قطع کنی؟»
«اون اعتمادبهنفست دربارهی ورشکست کردن قمارخونه کجا رفت؟»
«خیلهخب. اما فقط یه دور.»
من جای دیلر را گرفتم.
وقتی مرد نقابداری مثل من جلو آمد، همه جا خوردند، اما تعویض دیلر جزو حقوق قمارخونه بود.
من به سرعت ظرف حاوی هفت تاس را تکان دادم.
با مهارت من در کار با تاس، چشمان اهریمن خندان پلیددل از روی علاقه درخشید.
*تپ.*
جام تاس را زمین گذاشتم.
وقتی تاسهایی که درونش میرقصیدند ایستادند، جام را بلند کردم.
مجموع تاسها به سختی در سمت پایین قرار گرفت.
آهی از لبهای آن مرد خارج شد.
این لحظهای بود که نوار شانس او پاره شد.
دیلری که مدام به او باخته بود، نفسی از سر آسودگی کشید.
من بلافاصله میز را ترک کردم و به سمت اهریمن خندان پلیددل برگشتم.
«خوشبختانه شانس باهام یار بود.»
«واقعاً شانس بود؟»
«اگه شانس نباشه، چی میتونه باشه؟»
«شاید خدای خفتهی قمار بیدار شده.»
«اینطور نیست، پس میتونی خدای قمار رو دوباره بخوابونی.»
اما من با لبخندی مرموز، فقط کنجکاوی او را بیشتر کردم.
یک بار دیگر، راهنمایی مدیر را دنبال کردیم و از راهرویی در گوشهی قمارخونه خارج شدیم.
در آن راهرو چندین اتاق وجود داشت که به نظر میرسید محل استراحت و زندگی رزمیکارهایی است که از قمارخونه محافظت میکنند.
با عبور از اون منطقه، یه در مخفی رو باز کردیم و وارد دفتر مدیر شدیم.
مدیر دفترچههای حساب رو آورد و داد به نقاب آبی، بعدش هم وضعیت قمارخونه رو برای اهریمن خندان پلیددل توضیح داد.
گزارش داد که تقریباً هر روز چند نفر میان، چقدر درآمد دارن و از چه روشهای جدیدی برای جذب مشتری استفاده میکنن.
البته اونا هر ماه به فرقه اصلی گزارش میدادن، اما وقتی اهریمن خندان پلیددل اینطوری سر میزد، باید حضوری توضیح میدادن و گزارش میکردن.
من در سکوت صحنه رو تماشا میکردم و اهریمن خندان پلیددل حتی موقع گوش دادن به گزارش هم واکنشم رو زیر نظر داشت.
راستش رو بخواید، چطور ممکنه این فرآیند من رو تحت تأثیر قرار بده؟
با این حال، هیچ نشونهای از بیحوصلگی نشون ندادم.
سعی کردم زندگیش رو درک کنم.
تلاش کردم این رو بهش نشون بدم.
داشتم بهش میگفتم که دنیای اون برام اینقدر جالبه.
زمان قابل توجهی صرف گزارش و بررسی دفترچههای حساب شد.
اون از بریدن دست و پا حرف زده بود، اما قمارخونه بدون هیچ مشکلی و به آرومی کار میکرد.
اهریمن خندان پلیددل چند کلمهای برای تشویق مدیرها به زبون آورد.
این بخش، کلید تمام اتفاقات امروز بود.
درست مثل کاری که قبلاً با اربابان بازرگان انجام داده بود، اهریمن خندان پلیددل شخصاً داشت مدیرها رو تشویق میکرد.
بهشون یادآوری میکرد که ترسناکترین آدم داره تماشاشون میکنه.
این کار که به ظاهر بیاهمیت میاومد، کلید ثابت نگه داشتن کسبوکارش بود.
حداقل وقتی پای کار وسط بود، اهریمن خندان پلیددل از هر کسی بهتر عمل میکرد.
آیا اهریمن تیغه آسمان خونین یا فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم چنین دقت و پشتکاری داشتن؟ بعید میدونستم.
همراه با اهریمن خندان پلیددل اونجا رو ترک کردم و از میون قمارخونه گذشتیم.
پشت سرمون لی آن و نقاب آبی، و پشت سر اونا هم مدیرها میاومدن.
در حالی که داشتیم از اون مکان پر از سر و صدا و حرارت به سمت ورودی میرفتیم...
شووو! شلپ! تپ!
با صدای شکافتن باد توسط یه تیغه شروع شد و صدای پاره شدن گوشت و یه برخورد سنگین تقریباً همزمان به گوش رسید.
دو مرد در دو طرف ما ایستاده بودن.
خنجر مرد سمت راستی گردن اهریمن خندان پلیددل رو نشونه گرفته بود.
اما قبل از اینکه خنجر به گردنش برسه، نصف صورت اون مرد با ضربه کف دست اهریمن خندان پلیددل از بین رفت.
شمشیر من هم در قلب مردی که از سمت چپ هجوم آورده بود، فرو رفت.
حمله هماهنگشون واقعاً ظریف بود.
مرد سمت چپی کسی بود که بعد از بردن پول داشت شادی میکرد و برمیگشت، و اون یکی هم مردی بود که از سمت مقابل میدوید تا بهش تبریک بگه.
اونا آدمکشهایی بودن که ما رو هدف گرفته بودن.
غافلگیریشون رو دقیقاً برای لحظهای که مسیرهامون تلاقی میکرد، زمانبندی کرده بودن.
نگاه قماربازهای اطراف همزمان به سمت ما چرخید.
اما طولی نکشید که نگاهشون به همون جایی که قبلاً بود برگشت.
دو جنازه درست کنارشون افتاده بود، اما حتی یه نفر هم قمارخونه رو ترک نکرد.
در عوض، به دیلر اصرار میکردن که عجله کنه و تاس رو بریزه.
اونا رو ترسناکتر از آدمکشها دیدم.
«ارباب جوان، حالتون خوبه؟»
در جواب نگرانی لی آن، تحسینش کردم.
«مهارتهات خیلی پیشرفت کرده.»
وقتی اون آدمکش قبلاً بهم حمله کرد، شمشیر اون تقریباً به طور کامل از غلاف بیرون اومده بود.
قبلاً نمیتونست واکنش نشون بده، اما حالا تقریباً شمشیرش رو کشیده بود.
«اگه به من حمله کرده بودن، میمردم.»
«فکر نمیکنم. همین که با وجود اینکه پشت سر من بودی، تقریباً شمشیرت رو کشیدی، یعنی اگه جای من بودی، حریف رو از پا درمیآوردی. مهارتهات به این سطح رسیده.»
لی آن هنوز طوری به نظر میرسید که انگار نمیتونه باورش کنه.
اهریمن خندان پلیددل بعد از یه گفتگوی کوتاه با نقاب آبی، به سمت من اومد.
«فکر نمیکردم حتی شما رو هم هدف قرار بدن، ارباب جوان دوم.»
«احتمالاً نمیدونستن من کی هستم. نقاب زده بودم. حتماً فکر کردن یکی از زیردستهای فرمانروای اهریمنی خندانم.»
حتی اگه از هویتم خبر داشتن، باز هم ممکنه دستور رو صادر کرده باشن.
کسایی که پشت این ماجرا بودن، واقعاً میخواستن جنگی بین فرقه اصلی و اتحاد نامتعارف راه بیفته.
توی نقشه بیمحابای اونا، مگه خون اهریمن آسمانی استثنا بود؟
«اون رذلها نقشهشون رو عوض کردن.»
«چطور؟»
«قصد دارن با کشتن شما، فرمانروای اهریمنی خندان، فرقه اصلی رو به حرکت دربیارن. براشون مهم نیست اگه شکست بخورن. یه فرمانروای اهریمنی خندانِ خشمگین در نهایت راه میافته و حموم خون راه میندازه. اونی که پشت این ماجراست، انگار مصممه که از خروج شما از فرقه استفاده کنه تا به هر شکلی که شده به هدفش برسه.»
میتونستم حس کنم که گدازههای درون اهریمن خندان پلیددل داره با شدت بیشتری به جوش میآد.
آدمهای پشت این ماجرا باهوش بودن.
اگه من باهاش نیومده بودم، اون گدازهها تا الان به شکلی فوران کرده بودن.
تنها چیزی که در نظر نگرفته بودن، وجود من بود.
در همین لحظه، لی آن با احتیاط پرسید:
«اگه به خاطر این اتفاق جنگ راه بیفته، اونا هم به خطر نمیافتن؟»
سرم رو به نشونه نفی تکون دادم.
«اگه جنگی برای نابودی متقابل میشد، حرفت درست بود. اما در واقعیت، چنین جنگی رخ نمیده. حتی اگه جنگی در بگیره، با سطح معینی از فداکاری تموم میشه. طرف بازنده غرامت سنگینی میده و با آتشبس موافقت میکنه. برای اونا، جنگ هم یه جور تجارت و کسبوکاره.»
«اونا دیوونهان.»
«اونا عوضیهای به شدت خودخواهی هستن. از اون دسته آدمهایی که براشون مهم نیست هزاران نفر قربانی بشن تا خودشون به قدرت برسن.»
دوباره رو به اهریمن خندان پلیددل کردم.
«اینکه تا اینجا پیش رفتن، یعنی وقت زیادی هم ندارن. یعنی وضعیت داخل اتحاد نامتعارف اضطراریه.»
با حرفهای من، اهریمن خندان پلیددل در حالی که ازش نیت کشتار میبارید، گفت:
«قطعاً وقت زیادی براشون باقی نمونده.»
این اراده اهریمن خندان پلیددل برای کشتن همهشون بود.
اون از قبل قصد داشت مغز متفکر رو بکشه، اما این اتفاق قضیه رو قطعیتر کرد.
وظیفه من این بود که راهنماییش کنم تا فقط با مسببان این حادثه برخورد کنه، بدون اینکه به بقیه رزمیکارهای اتحاد نامتعارف دست بزنه.
اگه این هدف محقق میشد، جانشین بی سا-این و اتحاد نامتعارف در واقع از ما ممنون هم میشدن.
در اون لحظه، یکی از زیردستهای اهریمن خندان پلیددل اومد و یه پیام فوری رو رسوند.
نقاب آبی بعد از تایید اون، با نگاهی مضطرب سریع گزارش داد:
«یه گزارش فوری از عمارت فلکسای. میگه اسم شما، ارباب اهریمن خندان، توی طومار مرگ ثبت شده.»
طومار مرگ یه سازمان مرموز بود که توی خفا فعالیت میکرد و به عنوان یه جور واسطه بین آدمکشها و مشتریها عمل میکرد.
اونا با گرفتن کمیسیون پول درمیآوردن و شایعه بود که چون کینههای زیادی توی دنیا وجود داره، پول کلانی به جیب میزنن.
«مبلغ قرارداد یک میلیون یانگه. گزارش میگه آدمکشهای سیاه این درخواست رو قبول کردن. اونایی هم که همین الان بهمون حمله کردن، احتمالاً آدمکشهای همون گروه بودن.»
«با اینکه میدونستن من کی هستم قبولش کردن؟ حتی اگه موفق بشن من رو بکشن، هویتشون در نهایت فاش میشه و توسط فرقه اصلی نابود میشن، مگه نه؟»
من میدونستم چرا آدمکشهای سیاه این قرارداد رو قبول کردن.
رهبر آدمکشهای سیاه با مغز متفکر این حادثه دست به یکی کرده بود.
اون قصد داشت از این فرصت استفاده کنه تا از کار آدمکشی دست بکشه و سازمانش رو منحل کنه.
براش مهم نبود اگه همه زیردستهاش قربانی بشن.
بهش قول یه هویت جدید و یه مقام مهم توی اتحاد نامتعارف، همراه با مبلغ هنگفت یک میلیون یانگ رو داده بودن.
«با توجه به اینکه ترور شروع شده، آدمکشهای سیاه باید توی کل این استان گوی پخش شده باشن.»
با وجود گزارش نقاب آبی، اهریمن خندان پلیددل داشت لذت میبرد.
«چیکار کنیم؟ ارباب جوان دومِ عزیزمون که میگفتن از دریای خون خوششون نمیاد، نه؟»
«توی دریایی که از خون آدمکشها درست شده باشه، میتونم با لبخند شنا کنم. بیا بریم.»
نیازی نبود لی آن رو با خودمون ببریم، اما بهش گفتم:
«تو هم با ما میای، مگه نه؟»
«قصد داشتم همینجا بمونم و تا وقتی برمیگردید یه کم قمار کنم.»
«اینطوری نمیشه، محافظ عزیزم.»
«پس چارهای ندارم.»
برقی از شادی توی چشماش درخشید.
میدونستم.
میدونستم چقدر دلش میخواد با ما بیاد.
فقط چون نگران بود مبادا سربار باشه، نمیتونست خودش اول بگه.
من هیچ قصدی نداشتم که اون رو توی گلخونه بزرگ کنم.
نبرد واقعی چیزیه که باعث میشه یه رزمیکار بیشترین رشد رو داشته باشه.
و دلیلی که با اطمینان میتونستم اون رو با خودم ببرم، فقط به خاطر حضور خودم نبود.
به خاطر دسته شمشیرش بود که از تمرینات سخت صیقل خورده بود.
به خاطر پینههای کف دستش بود.
لی آن انگار که نگران باشه مبادا من نگرانش بشم، با بیخیالی گفت:
«اصلاً نگران من نباشید. قلب قراره خودش بتپه، مگه نه؟»