چپتر 109: کار تو بود؟

اهریمن خندان پلیددل داشت درباره رابطهمون میپرسید.

بالاخره مفهوم «رابطه» در تعاملات انسانیش شکل گرفته بود.

به سمتش رفتم، به خطی که کشیده بود نگاه کردم، بعد شاخه افتادهای رو برداشتم و خط جدیدی کشیدم.

این خط خیلی عقبتر از خطی بود که اون کشیده بود؛ همون خطی که یعنی جونم رو میبخشه.

«تقریباً اینجاست.»

«اونقدری که فکر میکردم جلو نرفته.»

«با اینکه از وقتی فرقه رو ترک کردیم اتفاقات زیادی رو پشت سر گذاشتیم، اما حس میکنم رابطهم با شما، فرمانروای اهریمنی خندان، راکد مونده. تنها دلیلی که اینقدر جلو اومده اینه که امروز با هم غذا و شراب خوردیم. چون این اولین باری بود که با هم نشستیم سر یه سفره.»

«فقط با خوردن و نوشیدن اینقدر تکون خورد؟ پس باید چیکار کنیم که برسه به اینجا؟»

«برای گذشتن از این فاصله، باید کلی تجربه و خاطره مشترک بسازیم. و برای اینکه تا تهش برسه... نباید حداقل یه بار جون همدیگه رو نجات داده باشیم؟»

«امتیازدهیت یه کم زیادی سختگیرانه نیست؟»

«امتیازدهی سختگیرانه نیست. این شمایی که وقتی نوبت به پذیرفتن قلب بقیه میرسه، زیادی سختگیری.»

اهریمن خندان پلیددل انگار که دیگه نمیخواست حرف بزنه، دراز کشید.

«همهش بیمعنیه. بقیه فقط بقیهان.»

به پشتِ لجبازش که به من بود نگاه کردم و بقیه شرابم رو سر کشیدم.

اهریمن خندان، اینطور نیست که مردم ندونن همه اینها زودگذره.

فقط این راهیه که باید طی کنیم.

برای همین به زندگی ادامه میدیم و جلوی خشممون رو میگیریم.

نیمخیز به عقب تکیه دادم و به آسمون نگاه کردم.

اهریمن خندان پلیددل که پشتش به من بود، نگاهی گذرا به من انداخت و اون هم به بالا خیره شد.

ستارههای بیشماری که آسمون شب رو پر کرده بودن، به یک اندازه بر مرد پلیدی که همه چیز رو بیمعنی میدونست و مردی که سرسختانه تظاهر به خوب بودن میکرد، میتابیدن.

بعد از اینکه مدتی در سکوت به ستارهها خیره موند، اهریمن خندان پلیددل ناگهان لب به سخن باز کرد.

«یه روزی باید یه مبارزه واقعی با هم داشته باشیم.»

در چنین مواقعی، نمیتونم جلوی حس دلسوزیم رو بگیرم.

حتی زیر این نور زیبای ستارهها، طوفان خونی که در قلبش میوزید، هیچ نشونهای از فروکش کردن نداشت.

«البته. یه روزی.»

***

روز بعد هم عجلهای نداشتیم.

باید مسیر برنامهریزی شده رو دنبال میکردیم و منتظر لی آن و نقاب آبی میموندیم که برای پیدا کردن مخفیگاه رهبر آدمکشهای سیاه رفته بودن.

از اونجایی که عمارت فلکسای بزرگترین شبکه اطلاعاتی رو در سرزمینهای مرکزی داشت، اگه اراده میکردن چیزی رو پیدا کنن، حتماً پیداش میکردن.

شبِ سومین روزی که من و اهریمن خندان پلیددل راه افتاده بودیم، هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی من رو از خواب بیدار کرد.

حس کردم افرادی از همه طرف دارن بهمون نزدیک میشن.

با توجه به حرکات مخفیانهشون، آدمکش بودن.

آروم نشستم و از مشک چوبی که کنار آتیش بود آب خوردم.

وقتی بلند شدم، اهریمن خندان پلیددل بدون اینکه از جاش بلند بشه، گفت:

«طبق انتظار. لحظهای که دشمنها ظاهر میشن، مثل شبح بیدار میشی.»

«اما مگه شما زودتر بیدار نبودید، فرمانروای اهریمنی خندان؟»

«نخوابیده بودم.»

حالا که فکرش رو میکنم، اهریمن خندان پلیددل شبها خوب نمیخوابید.

بیشترِ شرورهایی که میشناختم، با پاهای کشیده و آسوده میخوابیدن، اما اهریمن خندان پلیددل شروری بود که خواب به چشماش نمیاومد.

وقتی آدمکشهایی که نزدیک میشدن صدای بیدار شدن و حرف زدن ما رو شنیدن، از حرکت ایستادن، اما عقبنشینی نکردن.

به نظر میرسید بهشون دستور داده شده که به هر قیمتی ما رو بکشن.

اهریمن خندان پلیددل بلند شد.

«من حسابشون رو میرسم.»

صداش کمی برافروخته بود، شاید از هیجان ریختن خون.

«تاریکه. حالتون خوب میمونه؟»

«اینطوری بهتره.»

اهریمن خندان پلیددل به دل تاریکی رفت.

از سمتی که رفت، صدای رها شدن انگشت فاجعه خونین رو شنیدم.

پیییینگ!

در انتهای اون صدای تیز، صدای شکافته شدن گوشت به گوش رسید.

پوووک!

اون شروعِ واقعیِ مبارزه بود.

صداهای کف دست خشمگین اهریمن غایی و انگشت فاجعه خونین یکی پس از دیگری بلند شد.

از همه طرف، سلاحهای پنهان به سمت موقعیت اهریمن خندان پلیددل پرتاب میشدن.

دهها سلاح پنهان هوای شب رو میشکافتن.

از صدای انگشت فاجعه خونین و کف دست خشمگین اهریمن غایی میتونستم بفهمم که اهریمن خندان پلیددل هنوز زندهست.

صداها یه بار از چپ میاومدن، یه بار از راست.

هر بار هم بدون استثنا یه فریاد به دنبالش بلند میشد.

نشسته بودم و فقط بر اساس صداها، تصور میکردم که اهریمن خندان پلیددل چطور داره میجنگه.

به لطف تکنیک چشم الهی، اگه میخواستم میتونستم تماشا کنم، اما چشمهام رو بستم و حرکات اون و آدمکشها رو فقط بر اساس شنیدههام تصور کردم.

آدمکشها حریفهای معمولی نبودن.

به اندازه همونهایی که جلوی قمارخونه بهمون شبیخون زده بودن، مهارت داشتن.

صدای خنجرهایی که هوا رو میبریدن، سلاحهای پنهانی که پرواز میکردن، هنرهای سبکی که بین درختها جابهجا میشدن، پاره شدن گوشت و خرد شدن استخون.

انواع و اقسام صداها تاریکی رو پر کرده بود.

با چشمهای بسته، به تصور کردن ادامه دادم.

اینکه من چطور حرکت میکردم، اهریمن خندان پلیددل چطور حرکت میکرد.

اگه من یه آدمکش بودم، اونوقت چطور حرکت میکردم.

در تاریکی، من هم داشتم بدنم رو به دل معرکه میانداختم.

گاهی طرفِ اهریمن خندان پلیددل بودم و گاهی طرفِ آدمکشها.

وقتی طرف آدمکشها میرفتم و بهش حمله میکردم، پیشبینی میکردم که اون چطور حرکت میکنه.

با این حال، آدمکشها داشتن میمردن.

تاریکی که همیشه متحد آدمکشها بود، بهشون خیانت کرد.

امشب، تاریکی طرفِ اهریمن خندان پلیددل بود.

پیییینگ!

غریزی سرم رو به پهلو چرخوندم و یه انگشت فاجعه خونین از کنار گوشم رد شد.

از جایی که انگشت فاجعه خونین پرتاب شده بود، فریادی بلند شد.

نیازی نبود اونطوری حمله کنه؛ حتماً اون رو به این سمت شلیک کرده بود تا من رو امتحان کنه.

اگه جاخالی نداده بودم، گوشم کنده میشد.

چه اخلاق گندی داشت.

بعد، یه آدمکشِ ناامید جلوی من فرود اومد.

«اومدی پیش من پناه بگیری؟ یا اومدی حداقل من رو بکشی؟»

شاید حتی خودش هم نمیدونست.

«بمیر!»

آدمکش به سمتم هجوم آورد.

چطور تاریکی میتونست فقط طرفِ اهریمن خندان پلیددل باشه؟ صاحبِ واقعیِ اون احتمالاً من بودم.

شوکااک!

سینه آدمکشِ مهاجم تا استخون شکافته شد و روی زمین افتاد.

دو چشمش رو که در لحظه مرگ کاملاً باز مونده بودن، بستم.

فریادهایی که از همه طرف میاومد کمکم فروکش کرد و در نهایت، سکوت برقرار شد.

لحظهای بعد، اهریمن خندان پلیددل به جایی که من بودم برگشت.

بهش شراب تعارف کردم.

اهریمن خندان پلیددل به شراب بیتوجهی کرد و آبِ توی مشک چوبی رو سر کشید.

دیگه برای بالا زدن نقابش برای نوشیدن چیزی، تردید نمیکرد.

حرارتی که حس میکردم فقط از بوی خونِ روی بدنش نبود.

هنوز خونِ کافی نریخته بود.

«این بار، انگار اومده بودن که خودکشی کنن.»

حرف اهریمن خندان پلیددل رو اصلاح کردم.

«خودکشی نبود. اونا به قتل رسیدن.»

«به قتل رسیدن؟ منظورت اینه که توسط من؟»

«نه. توسط رهبر خودشون. مهم نیست مبلغ یک میلیون نیانگ چقدر زیاده، لحظهای که قرارداد کشتن یه فرمانروای اهریمنی رو قبول کردن، باید برای نابودی آماده میشدن. اگه در کشتن شما موفق میشدن، فرقه اصلی حسابشون رو میرسید. اگه شکست میخوردن، شما حسابشون رو میرسیدید. پس چرا باید قرارداد رو قبول میکردن؟»

«باجگیری شده بودن؟»

«فکر میکنم برعکس باشه. یعنی اون شخص پشتپرده توی اتحاد نامتعارف که این کار رو سفارش داده، علاوه بر پول، چیز دیگهای رو هم براشون تضمین کرده. احتمالا بهشون قول یه جایگاه بالا توی اتحاد نامتعارف رو داده بود.»

اهریمن خندان پلیددل به نشونه تایید سر تکون داد. «پس این حمله بیمحابای امروز هم به همین خاطر بود؟»

«آره. رهبر آدمکشهای سیاه داره خونهتکونی میکنه. داره تمام آدمکشهایی که چهرهش رو میشناسن از بین میبره تا کسی نتونه شناساییش کنه. داره آدمکشهایی رو که براش پول درآوردن و این همه مدت وفادارانه بهش خدمت کردن، دور میاندازه. و بعدش با یه هویت جدید زندگی میکنه.»

«اون از منم شرورتره؟ اصلا از شنیدنش خوشم نمیاد.»

«با این انتخاب، اون از یه شرور به یه زباله تنزل پیدا کرده.»

«ارباب جوان دوم، شما با یه نگاه همه اینها رو فهمیدید.»

کمی براش متاسف شدم. فقط چون قبلا تجربهش کرده بودم میدونستم؛ وگرنه چطور ممکن بود پشتپرده چنین اتفاقی رو یهویی بفهمم؟

«ارباب جوان دوم، وقتی اهریمن آسمانی شدید، لطفا حتما جون من رو ببخشید.»

اهریمن خندان پلیددل این رو به شوخی گفت، اما میدونستم این لحظهایه که باید حواسم رو جمع کنم. حتما یه فکر زودگذر از سرش رد شده بود. *حریفی مثل این... نباید قبل از اینکه اهریمن آسمانی بشه، بکشمش؟*

درسته، اهریمن خندان. اگه دشمنت بشم، معلومه که باید اول من رو بکشی. من توی این سفر باهات همراه شدم تا جلوی دقیقا همین موقعیت رو بگیرم. با صدایی مطمئن گفتم: «بیا با هم تلاش کنیم تا به اون خط بقا برسیم.»

انگار نامیدن خطی که کشیده بودیم به اسم «خط بقا» برای اهریمن خندان پلیددل جالب بود، چون بلند خندید. «بوی خون خیلی زیاده. خب، راه بیفتیم؟»

«مگه این بو بهتر از بوی پودر روی صورت زنها نیست؟»

«واسه من که نه.»

درست وقتی وسایلمون رو جمع کردیم تا بریم، لی آن و نقاب آبی از راه رسیدن. لی آن از دیدن جنازههایی که این طرف و اون طرف افتاده بودن شوکه شد، اما با دیدن اینکه من آسیبی ندیدم، نفس راحتی کشید.

«عمارت فلکسای مخفیگاه رهبر آدمکشهای سیاه رو پیدا کرده.»

نقاب آبی تیکه کاغذی رو بهمون نشون داد که آدرس روش نوشته شده بود. از اینجا خیلی دور نبود. اگه حتی یه ذره دیرتر میفهمیدیم، رهبر آدمکشهای سیاه تا الان خودش رو زیر سایه حمایت اون شخص پشتپرده توی اتحاد نامتعارف مخفی کرده بود. اما چون ترور همین الان شکست خورده بود، این احتمال وجود داشت که هنوز مخفیگاهش رو ترک نکرده باشه. اون هیچوقت فکرش رو هم نمیکرد که ما به این سرعت هویتش رو فاش کنیم و مخفیگاهش رو پیدا کنیم.

«بیا این دفعه یه مسابقه درستوحسابی توی هنرهای سبکی بدیم.»

اهریمن خندان پلیددل بدون اینکه منتظر جوابم بمونه، به جلو پرتاب شد. «این دفعه من اول شروع میکنم.»

نقاب آبی از دیدن اینکه اون اول پرواز کرد و رفت، جا خورد. اهریمن خندان پلیددل معمولا با آرامش راه رو برام باز میکرد و میذاشت من اول برم، برای همین نقاب آبی از دیدن اینکه اون عملا تقلب کرد تا جلو بزنه، تعجب کرد. اما چیزی که احتمالا بیشتر باعث تعجبش شد، خونسردی من بود. حتی با لی آن هم احوالپرسی کردم.

«سفر خوبی داشتی؟»

«بله. خیلی سرم شلوغ بود. از این طرف به اون طرف میدویدم. این بار چیزهای زیادی یاد گرفتم.»

اون به نقاب آبی نگاه کرد و دوباره به نشونه سلام سرش رو خم کرد. نقاب آبی هم با ادب تعظیم کرد. میتونستم حس کنم که رابطهشون کمکم داره پیشرفت میکنه.

«اما نباید برید؟ به نظر میرسه دارید مسابقه هنرهای سبکی میدید.»

«باید برم.»

باید دوباره ببرم تا بتونم دستش بندازم.

«شما دوتا وسایل رو جمع کنید و آروم بیاید.»

در یک چشمبههمزدن، قامتم از اونجا غیب شد.

***

توی یه حیاط خالی، رهبر آدمکشهای سیاه داشت هر چی که داشت رو میسوزوند. تمام اسناد محرمانه مربوط به قراردادهاش، لباسهاش، داراییهاش. اون هر چیزی رو که به خودش مربوط میشد میسوزوند. تمام آدمکشهایی که چهرهش رو میشناختن مرده بودن. نه، خودش همهشون رو کشته بود. حالا میتونست با خیالی راحت بره. اون میخواست زندگی به عنوان یه آدمکش رو که همه با انگشت نشونش میدادن پشت سر بذاره و جلوی بقیه یه زندگی آبرومندانه داشته باشه. اون میخواست در روشنایی روز از ثروت و شهرت لذت ببره. یه زندگی جدید داشت شروع میشد.

درست وقتی میخواست مخفیگاهش رو ترک کنه، سرسری نگاهی به دیوار انداخت و جا خورد. کسی با یه نقاب سفید روی دیوار نشسته بود. چیزی که شوکهش کرد این بود که اصلا نفهمیده بود اون مرد کی رسیده.

«اهریمن خندان پلیددل؟»

صداش میلرزید. اگه اون اهریمن خندان پلیددل بود، کارش تموم بود.

«نه. من برنده دوئلمون هستم.»

کسی که نقابش رو روی سرش بالا زد و نیشخند زد، کسی نبود جز گئوم موگوک. اون اصلا نمیفهمید این مرد داره چه اراجیفی میگه، اما رهبر آدمکشهای سیاه ته دلش خوشحال شد که حریفش حداقل یه مرد جوونه.

گئوم موگوک بهش گفت: «میتونستی فقط بذاری و بری.»

«داری درباره چی حرف میزنی؟»

«اگه یه شروع جدید میخواستی، لازم نبود تا اینجا پیش بری. میتونستی فقط آدمکشهای سیاه رو به یه جانشین قابلاعتماد بسپری و با مهارتهایی که داری هر جایی زندگی کنی. حتی بدون اون یک میلیون یانگ هم تا الان پول زیادی درآورده بودی، مگه نه؟»

وقتی موقعیتش رو دقیق حدس زدم، رهبر آدمکشهای سیاه از تعجب تکونی خورد.

«فکر میکنی آدمکشها اونقدر وظیفهشناس هستن که رازهای رهبر سابقشون رو که دنبال یه شروع جدیده فاش کنن؟ اونا خودشون اونقدر سرشون شلوغه که فقط میخوان زنده بمونن.»

گئوم موگوک نیت کشتن پنهانی رو از طرف رهبر آدمکشهای سیاه حس کرد. فهمید که اون مرد داره نقشه یه حمله غافلگیرانه رو میکشه، اما خودش رو به اون راه زد و به حرف زدن ادامه داد.

«اما نمیتونستی این کار رو بکنی، مگه نه؟ هر وقت چشمهات رو میبستی، حتما تصور میکردی که زیردستهات بهت خیانت میکنن. نمیتونستی با این اضطراب زندگی کنی. میدونی چرا؟ چون تو خودت اینجور آدمی هستی. اگه تو بودی، حتما رهبر خودت رو تهدید میکردی یا میکشتی تا هر چی داره رو از چنگش دربیاری.»

رهبر آدمکشهای سیاه مطیعانه گوش میداد، اما تمام ذهنش روی آستینش متمرکز بود. لحظهای که سلاح مخفی مخصوصش، چرخ باد، از توی آستینش توی دستش لغزید، پیروزمندانه لبخند زد. توی این فاصله، این یه ضربه مرگبار بود.

«اراجیفت تموم شد؟»

«تموم شد، اما مراقب باش. اون الان خیلی عصبانیه چون مسابقه رو باخته.»

«داری چه غلطی میکنی!»

درست وقتی رهبر آدمکشهای سیاه میخواست چرخ باد رو پرتاب کنه!

پیییینگ! پِوک!

ضربهای از یه تکنیک انگشت، که مثل پرتوی نور پرواز میکرد، شونه رهبر آدمکشهای سیاه رو سوراخ کرد. سرعتش اونقدر زیاد بود که نمیشد جاخالی داد. بلافاصله بعد از اون، کسی که توی آسمان اوج گرفته بود پایین اومد و موقع فرود، رهبر آدمکشهای سیاه رو زیر پا له کرد.

کوانگ!

فریاد وحشتناکی از دهان رهبر آدمکشهای سیاه بلند شد.

«واااااااای!»

کسی که روی شونه سوراخشده رهبر آدمکشهای سیاه ایستاده بود، کسی نبود جز اهریمن خندان پلیددل. اون به جای گئوم موگوک، خشمش رو سر یه هدف بیگناه خالی کرد. انگشت فاجعه خونین اون سوراخهای زیادی رو روی تمام دیوارهای اطراف ایجاد کرد.

«چرا اینقدر سریعی! چرا!»

درد شونه خردشدهش اونقدر شدید بود که فقط فریاد از دهان رهبر آدمکشهای سیاه بیرون میاومد. اون که تحتتاثیر هاله حریفش قرار گرفته بود، حتی نمیتونست به فکر ضدحمله باشه و در عوض شروع به التماس کرد.

«آخ! درد داره! لطفا! درد داره! واااااااای!»

تازه اون موقع بود که نگاه سرد از پشت نقاب سفید به رهبر آدمکشهای سیاه دوخته شد.

«تو بودی؟ همونی که میگن میگرده و از منم شرورتر رفتار میکنه؟»