چپتر 11: یک روز هم کافیه

وقتی قرصی رو که از داخل اون گوی آهنیِ بریدهشده بیرون اومده بود شناسایی کردم، مات و مبهوت موندم.

یه قرص عصاره اهریمنی!

قرص عصاره اهریمنی داروی نایابی بود که فرقه اصلی فقط هر ده سال یک بار اون رو تصفیه میکرد.

این یه قرص الهی بود که به یه مبارز اهریمنی اجازه میداد بعد از مصرفش، مقدار قابلتوجهی نیروی درونی به دست بیاره. مقدار نیروی درونیای که فرد میتونست کسب کنه، به بنیه مصرفکننده و تکنیک قلبیای که تمرین میکرد بستگی داشت.

واقعاً تحتتأثیر قرار گرفته بودم.

قرص عصاره اهریمنی یه طرف، اما بیشتر از اون، مبهوت ظرافت ساخت اون گوی شده بودم. طوری طراحی شده بود که اگه گوی با نیروی شمشیر بریده میشد، حرارت ناشی از اون، مجرای مخفی رو مسدود میکرد و مانع از بیرون اومدن قرص عصاره اهریمنی میشد.

این پاداشی بود که فقط به کسی داده میشد که اون رو با تیغه میبرید، نه با نیروی شمشیر.

در وضعیت فعلی من که بیش از هر چیزی با کمبود نیروی درونی مواجه بودم، قرص عصاره اهریمنی واقعاً هدیهای از طرف آسمانها بود.

«از دیدنت خوشحالم، قرص عصاره اهریمنی عزیزم! ممنونم پدر!»

بدون معطلی همونجا نشستم و بلافاصله قرص عصاره اهریمنی رو خوردم.

قرص عصاره اهریمنی همونطور که توی دهنم ذوب میشد، عطر تندی از خودش ساطع کرد و در تمام بدنم پخش شد. انرژی قدرتمندی در تمام گذرگاههای درونی بدنم به جریان افتاد.

روی تکنیک قلبیم تمرکز کردم و شروع به جذب تمام اون انرژی کردم. از اونجایی که در زندگی گذشتهم چندین بار داروهای نایاب مصرف کرده بودم، ذوب کردن و جذب این یکی برام کار سختی نبود. به لطف ویژگیهای منحصربهفرد پیکر رزمی آسمانیم، میتونستم انرژی بیشتری نسبت به یه فرد معمولی جذب کنم.

به این ترتیب، وارد حالت بیخودی شدم و گردش انرژی رو انجام دادم.

فقط بعد از دو شیچن بود که چشمهام رو باز کردم.

انرژی معنوی قرص عصاره اهریمنی مثل بارونِ رحمت بعد از خشکسالی، جذب گذرگاههای درونی بدنم شده بود و با چندین چرخه دقیقِ گردش انرژی، به نیروی درونی خالص تبدیل و در مرکز انرژیم ذخیره شده بود.

بلند شدم و انرژیم رو بالا بردم.

شووو! بنگ!

صدایی که از مشتِ کشیدهشدهم بیرون اومد، با قبل فرق داشت. صدای شکافتن هوا تیزتر شده بود و ضربهش طوری بود که انگار میتونست پرده گوش رو پاره کنه. از این قدرتِ بینهایت بیشتر، لذتی وصفناپذیر رو حس کردم.

«هاهاهاها!»

خندهای از سر شادیِ مهارنشدنی، مثل تندر توی غار سنگی پیچید.

«آه، نکنه...؟»

ممکنه پدرم توی اون شکار، ساطع کردن انرژی رو به این خاطر بهم یاد داده باشه تا بتونم خط برش روی گوی آهنی رو اینجا تشخیص بدم؟ شاید چون خودش هم موفق شده بود اون رو به همین شکل ببره؟

اما خیلی زود سرم رو به نشونه مخالفت تکون دادم.

پدرم هر چقدر هم که خاص بود، نمیتونست پیشبینی کنه که من به خاطر اهریمن تیغه آسمان خونین وارد غار آسمان کوچک میشم. نه، شاید فکر میکرده که من یه روزی گذرم به اینجا میافته...

چه امیدوار بوده باشه که من قرص عصاره اهریمنی رو به دست بیارم و چه فقط میخواسته آبروی اهریمن تیغه آسمان خونین رو حفظ کنه، در هر صورت من به لطف پدرم فرصت بزرگی به دست آورده بودم.

«ممنونم پدر.»

بعد از اینکه برای آرامش جسم و روحم، انرژی رو یک دور به گردش درآوردم، به سمت مرحله بعدی قدم برداشتم.

و به این ترتیب به دروازه سوم رسیدم.

یک، تشخیص بین مرگ و زندگی.

دو، در صورت شکست، بعد از پنج روز فرصت دیگهای به شما داده میشه.

سه، کسانی که آماده هستن، در دایره سرخ بایستن.

تشخیص بین مرگ و زندگی؟ این دیگه چه جور دروازهای میتونست باشه؟

و زمان تلاش مجدد به پنج روز کاهش پیدا کرده بود. به دلیلی حس میکردم این چیزی نیست که باید بابتش خوشحال باشم.

وقتی توی دایره سرخ ایستادم، میزی از کف زمین بالا اومد. لحظهای که دیدم چه چیزی روی میزه، لبخندی روی لبهام نشست.

ده نوع گیاه اونجا قرار داشت.

این دروازه، آزمونی برای تشخیص گیاهان دارویی از گیاهان سمی بود.

توی دنیای رزمی ضربالمثلی هست که میگه آدم باید مراقب پیرها، بچهها و زنها باشه، اما در حقیقت، چیزی که باید بیشتر از همه مراقبش بود، سمه. آدم نباید با بیدقتی چیزی رو که بقیه بهش تعارف میکنن بخوره یا بنوشه، و اگه مجبور شد، واجبه که با یه سوزن نقره وجود سم رو چک کنه.

بنابراین، در حالی که همه مراقب سم بودن، برام سوال بود که واقعاً چند نفر برای یادگیری نحوه شناسایی گیاهان سمی وقت گذاشته بودن. کسانی که این کار رو کرده بودن، خوشحال میشدن، در حالی که بقیه مبارزهایی که این کار رو نکرده بودن، همگی مستأصل میموندن.

من جزو گروه اول بودم.

یه بار در زندگی گذشتهم حرفی به استاد روح شبح زده بودم.

— با اطمینان میتونم بگم وقتی نوبت به کوهنوردی، شنا، غواصی و کمپینگ میرسه، من یه استاد برترم.

میتونستم نقشه سرزمینهای مرکزی رو با چشمهای بسته رسم کنم. من مردی بودم که برای پیدا کردن کپور آتشین دههزارساله به تمام گوشهکنار سرزمینهای مرکزی سفر کرده بودم.

مگه من فقط توی شنا و غواصی مهارت داشتم؟ من همچنین میتونستم انواع گیاهان دارویی و سمی رو تشخیص بدم و اثراتشون رو با جزئیات میدونستم. اگه یه گیاهشناس معمولی دانش من رو به چالش میکشید، بهش میگفتم بره به جاش همون گلهای ناقوسیش رو از خاک بیرون بکشه.

بنابراین، این بار نیازی نداشتم به پیامی که پدرم گذاشته بود نگاه کنم.

با اطمینان یکی از اونها رو برداشتم. اون تنها گیاه دارویی بین ده گیاه سمی بود.

بعد، میز پایین رفت و میز جدیدی با گیاهان متفاوت بالا اومد. این بار هم ده گیاه وجود داشت، اما با گیاهانی که قبلاً ارائه شده بود فرق میکردن.

«آه!»

برای اینکه کسی نتونه با یه حدس شانسی از دروازه رد بشه، باید دو بار پشت سر هم درست انتخاب میکرد.

میتونستم تصور کنم که این آزمون چقدر میتونسته سخت باشه. فکرش رو بکنید؛ باید هر دو بار درست بگید و هر بار ده انتخاب وجود داره. احتمال اینکه دو بار پشت سر هم درست بگید چقدر بود؟

اگه کسی میخواست با حدس زدن پیش بره، با بدشانسی ممکنه تا آخر عمرش داشت گیاه سمی انتخاب میکرد.

«در نهایت، این آزمون برای این طراحی شده که با چشیدن حل بشه.»

انگار برای تأیید این موضوع، مقدار هر گیاه سمی فقط در حدی بود که کشنده نباشه. البته اگه کسی مسموم میشد، تا چند روز زجر میکشید. با این حال، این بهترین روش بود. اگه خوششانس بودی و گیاه رو زود پیدا میکردی، سریع خارج میشدی. اگه بدشانس بودی، زمان زیادی طول میکشید.

من گیاهی رو که از سری دوم سمی نبود، انتخاب کردم.

نیمهمنتظر بودم که سری سوم گیاهان ظاهر بشه، اما اونقدرها هم بیرحمانه نبود. وقتی برای بار دوم گیاه رو درست انتخاب کردم، درِ مرحله بعدی باز شد.

برام سوال بود که آیا کس دیگهای هم بوده که مثل من در اولین تلاش، دو بار پشت سر هم گیاه درست رو پیدا کرده باشه؟ مبارزی که به هنرهای سمی علاقه داشت ممکنه بلافاصله اون رو پیدا کرده باشه، اما اکثر بقیه مدت زیادی اینجا دستوپا زده بودن.

کنجکاو بودم بدونم پدرم چه پیامی گذاشته، برای همین به سمت دیواری رفتم که مبارزها حرفهاشون رو روی اون حک کرده بودن.

— لعنت بهش! با این وضعیت دارم تبدیل به یکی از استادهای سم میشم.

— کدوم احمقی این آزمون رو طراحی کرده؟ مگه ما توی زندگی روزمرهمون چقدر با این گیاههای سمی روبرو میشیم؟

— حتماً یه سرنخی برای پیدا کردن گیاه درست وجود داره. باید مطالعهش کنم.

— دیگه حتی یادم نمیاد چند بار شکست خوردم. بهتر نیست فقط همه اون سمها رو بخورم و بمیرم؟ حالا دیگه حتی قرصهای پرهیز هم برام مثل گیاه سمی میمونن.

— باید از همون اول با دقت محاسبه میکردم. پشیمونم که به حسم اعتماد کردم.

— موفقیت در تلاش نود و ششم. اشک چشمهام رو تار کرده!

— اونقدر سم خوردم که کلی از موهام ریخته.

در پایینترین قسمت، پیامی بود که پدرم گذاشته بود.

— احمقها! به شانس تکیه نکنید.

متوجه شدم. پدرم از همون اولین تلاشش، گیاهان سمی رو یکییکی چشیده و اونها رو حفظ کرده بود. اون بلافاصله فهمیده بود که تکیه به شانس در نهایت هدر دادن وقته.

گفته بود که ظرف دو ماه خارج شده. با وجود اینکه گفته بود به شانس اعتماد نکنید، به نظر میرسید پدرم توی این دروازه کاملاً خوششانس بوده. یا شاید از قبل دانشی درباره گیاهان سمی داشته و تونسته چند تا از گزینهها رو حذف کنه.

«خوشبختانه، هم پدر و هم پسر موفق شدیم موهامون رو حفظ کنیم.»

***

دروازه چهارم، مرحله نهایی بود. لوح سنگی اعلام کرده بود که این آخرین دروازهست.

یک، از آرایش وهمی مرگ و زندگی جون سالم به در ببرید.

دو، اگه توی آرایش بمیری، در واقعیت هم میمیری.

سه، کسایی که آمادهان، توی دایره قرمز بایستن.

بهطرز غافلگیرکنندهای، دروازهای ظاهر شده بود که شکست در اون به معنی مرگ بود.

آرایش وهمی زندگی و مرگ.

آرایشی که اگه توش میمردی، واقعاً جونت رو از دست میدادی.

این بار، کلماتی که از نیاکان به جا مونده بود، متعلق به کسایی بود که زنده بیرون اومده بودن.

— واقعاً نبرد طاقتفرسایی بود.

— یه روز که اهریمن آسمانی بشم، سازنده این آرایش وهمی زندگی و مرگ رو پیدا میکنم و میکشمش.

— خیلی وحشتناک و سخت بود.

— لعنتی! کدوم احمقی همچین آرایشی رو ساخته؟

— تا آخر عمرم دیگه پام رو توی آرایش وهمی زندگی و مرگ نمیذارم.

حرفهای پدرم هم اینجا بود.

این بار خبری از فحش و نفرین نبود، فقط یه نصیحت تکجملهای دیده میشد.

— استراحت نکن.

البته که این یه راهنما برای این دروازه بود، اما در عین حال شبیه نصیحتی برای کل زندگیِ پیشِ روم به نظر میرسید.

شاید چون این دروازه آخر بود.

«آره، بدون استراحت رو به جلو پیش میرم.»

بعد از اینکه با آرامش انرژیم رو به گردش درآوردم تا کاملاً پر بشه، به سمت دایره قرمز قدم برداشتم.

به محض اینکه توی دایره ایستادم، آرایش وهمی زندگی و مرگ فعال شد و مناظر اطراف شروع به تغییر کرد.

لحظهای بعد، وسط یه برهوت ایستاده بودم.

شنی که از لای انگشتهام میریخت، درختهای خشکیدهای که برگهاشون ریخته بود، حشراتی که به سنگها چسبیده بودن؛ همهچیز واقعی بود.

نه، حس واقعی بودن میداد.

«یه آرایش سطح بالا واقعاً خیرهکنندهست.»

حسی فراتر از شگفتی بهم دست داد.

چطور میشد چنین دنیای واقعگرایانهای خلق کرد؟ این بهم فهموند که نابغههای واقعی واقعاً توی این دنیا وجود دارن.

همون موقع بود.

رزمیکارهایی همراه با بادِ شنآلود ظاهر شدن.

اونها بدون چشم، بینی یا دهان بودن؛ توهماتی که توسط آرایش ساخته شده بودن.

در مجموع سی نفر بودن.

اونها توهم بودن، اما توهماتی که جسمیت داشتن.

مثل سنگی که همین الان لمس کرده بودم، شمشیرهای اونها هم واقعی بود.

توهمات محاصرهم کردن و نیت کشتار ازشون ساطع میشد.

حتی کسی که توی هنرهای رزمی برتر استاد شده باشه، اگه تجربه نبرد واقعی نداشته باشه، توی این لحظه بدنش میلرزه.

اضطرابِ خنجر خوردن از پشت و فشاری که از طرف چندین دشمن وارد میشه، بیشتر از اونیه که آدم فکرش رو میکنه.

البته من تجربه مبارزه با دشمنهای خیلی بیشتری رو داشتم.

علاوه بر این، خیالم راحت بود چون اونها انسان نبودن.

مثل تیر به جلو شلیک شدم و فرز و سریع میونشون فرود اومدم.

تپ! تپ!

مبارزه با سوراخ کردن پیدرپیِ سینهی توهماتِ سمت چپ و راستم شروع شد.

بدون هیچ رحمی، به گردن و شکمشون خنجر میزدم، بازوهاشون رو میشکستم و سرهاشون رو خرد میکردم.

چون به هر حال آدم نبودن، نیازی نبود احساس گناه کنم.

حملات رو جاخالی میدادم و پاتک میزدم.

گاهی بدون استفاده از نیروی درونی و فقط با یه فرم حمله میکردم و گاهی هم اون رو با قدرتم آمیخته میکردم.

از اونجایی که حریفها خسته نمیشدن، میتونستم چیزهای مختلفی رو امتحان کنم.

وقتی میمردن، با صدای «بنگ» منفجر میشدن و شنیدن اون صدا هر بار بهم حال میداد.

بعد از اینکه سی نفر اول رو شکست دادم، فرصت کوتاهی بهم داده شد.

درست وقتی میخواستم سریع گردش انرژی انجام بدم، یاد حرفی افتادم که پدرم به جا گذاشته بود.

استراحت نکن.

«آه، پس منظورش این بود.»

نصیحت پدرم این بود که توی زمانِ داده شده برای گردش انرژی، نیروی درونیم رو بازیابی نکنم، بلکه به مبارزه ادامه بدم.

نصیحتی برای استفاده از همون نیروی درونیای که داشتم و مبارزه کردن جوری که انگار یه نبرد واقعیه.

توی یه مبارزه واقعی، من این تجمل رو نداشتم که اینطوری نیروی درونیم رو بازیابی کنم.

این فرصت نادری بود تا کنترل نیروی درونیم رو توی یه موقعیت نبرد واقعی تمرین کنم.

«با این حال، اینجا آرایش وهمی زندگی و مرگه، جایی که بحث مرگ و زندگی در میونه. و تو بهم میگی استراحت نکن؟ این نصیحتیه که واقعاً برازندهی توئه، پدر.»

طبق خواسته پدرم، بدون بازیابی نیروی درونیم منتظر موندم.

بعد از گذشتِ زمانی کافی برای یک دور گردش انرژی، توهمات بعدی ظاهر شدن.

این بار بیست نفر بودن.

تعدادشون کمتر بود، اما خیلی قویتر از قبلیها بودن.

حرکاتشون سریعتر بود و هنرهای رزمیای که استفاده میکردن سطح بالاتری داشت.

علاوه بر این، حالا از سلاحهای متنوعی استفاده میکردن؛ نه فقط شمشیر و تیغه، بلکه بعضیهاشون از راه دور تیراندازی میکردن و سلاحهای پنهان پرتاب میکردن.

نبرد خطرناک ادامه پیدا کرد، جایی که یه اشتباه کوچیک میتونست به قیمت جونم تموم بشه، اما راستش رو بخواید، هیجانزده بودم.

این اولین بار بعد از بازگشتم بود که میتونستم یه مبارزه واقعی رو تجربه کنم.

«خیلی کُندید! سریعتر بیاید سمتم!»

از روی شونههاشون میدویدم و با جهش از کنارشون رد میشدم و دهها سلاح پنهانِ در حال پرواز رو میون زمین و آسمون دفع میکردم.

یکی از توهمات رو تسلیم کردم و ازش به عنوان سپر استفاده کردم و حتی با چشمهای بسته باهاشون جنگیدم.

بعد از تموم شدن نبرد دوم، باز هم گردش انرژی انجام ندادم.

نمیدونستم چند مرحله دیگه باقی مونده، اما با این نیت میجنگیدم که فقط از نصف نیروی درونیِ باقیموندهم استفاده کنم.

موج سوم توهمات ظاهر شد.

این بار ده نفر بودن.

مطمئن بودم که اینها آخری هستن.

با توجه به هالهی توهماتی که این بار ظاهر شده بودن، این آخرین حدِ توانِ یه چالشگر بود.

خیلی از چالشگرها حتماً همینجا کشته شده بودن.

در واقع، دشمنهایی که این بار ظاهر شدن، بهطرز بیسابقهای قویتر و سریعتر از دو گروه قبلی بودن.

برعکس، من احساس ناامیدی کردم.

«همین الان تموم شد!»

دلم میخواست بیشتر بجنگم.

از میونشون لایی میکشیدم و جاخالی دادن از حملاتشون رو تمرین میکردم.

و وقتی فکر کردم وقت تموم کردنشه، با شکوه و عظمت کارشون رو ساختم.

چون مطمئن بودم این نبرد آخره، تمام نیروی درونیم رو توش ریختم.

شمشیرم رقص خیرهکنندهای از ضربات تیغه خلق کرد.

طبق تجربههای گذشته، ارزیابی تکنیک شمشیر آسمان پرنده بسته به حریف متفاوت بود.

در نهایت، آدم فقط چیزی رو میبینه که میشناسه، پس هرچی مهارت حریف کمتر باشه، قضاوتش بیرحمانهتره و فکر میکنه این فقط یه تکنیک شمشیر پرزرقوبرق و توخالیه.

اما هرچی حریف ماهرتر باشه، بیشتر شوکه میشه وقتی میفهمه هفت فرم شمشیری که این شکوه رو میسازن، دارای تغییرات و عمق بینهایتی هستن.

همونطور که تکنیکهای نهاییِ تکنیک شمشیر آسمان پرنده یکی پس از دیگری رها میشدن، اون ده توهم هم پشت سر هم از پا دراومدن.

اونها قویترین توهماتِ آرایش بودن، اما به سریعترین و تماشاییترین شکل ممکن نابود شدن.

صحنه انفجار دشمنها — بنگ، بنگ — درست مثل آتیشبازی به نظر میرسید.

با ناپدید شدن آخرین توهم، آرایش وهمی زندگی و مرگ در هم شکست.

سطح مهارت من اونقدر بالا بود که اون موقعیت ناامیدکنندهای که پدرم مد نظرش بود، به وجود نیومد.

اما مبارزه لذتبخشی بود و حس کردم انگار خشمی که توی سینهم انباشته شده بود، تخلیه شده.

آره، این برای من به اندازه کافی معنا داشت.

وقتی آرایش وهمی زندگی و مرگ ناپدید شد، دری که به بیرون راه داشت باز شد و یه لوح سنگی کنارش برپا شد.

یک، برای خروج، این لوح سنگی رو به کنار هل بدید.

دو، تبریک برای پشت سر گذاشتنِ صحیح و سالمِ دروازه.

امیدوارم از قدرتتون برای توسعه و شکوفایی فرقه الهی اهریمن آسمانی استفاده کنید.

و به این ترتیب، دروازههای غار آسمان کوچک به پایان رسید.

باورکردنی نبود، من تمام دروازههای غار آسمان کوچک رو فقط توی یه روز پشت سر گذاشته بودم.

وقتی این خبر پخش بشه، فرقه اصلی احتمالاً به هم میریزه.

پدرم دو ماه وقت گذاشت، اما من توی یه روز بیرون اومدم؟ بیشتر از اینکه تحسینم کنن، باور نمیکردن.

گو پیونگ-هو که باهام تمرین کرده بود، حتماً کف به دهن میاره و ادعا میکنه که تقلب کردم و نتایج رو دستکاری کردم.

پدرم و هشت فرمانروای اهریمنی هم سعی میکنن بفهمن چطور تونستم فقط توی یه روز بیرون بیام.

دردسرهایی که تمومی نداشتن.

در نهایت، تصمیم گرفتم بیرون نرم.

آره، بیا تمرین کنیم.

همینجا تمرین میکنم.

باید آبروی پدرم رو حفظ کنم، پس بهتره صد روز کامل رو اینجا بمونم و بعد برم.

خوشبختانه، کلی تمرین برای انجام دادن داشتم و حتی بیشتر از اون قرصهای ریاضتِ مزخرف اونجا روی هم انبار شده بود.

وقت تمرینه! اونم در حالی که تنهایی و قرصهای ریاضت رو میجوم.