چپتر 110: اون زیردست توئه، پس خودت باید جذبش کنی
چپتر 110: اون زیردست توئه، پس خودت باید جذبش کنی
لحظهای که چشمان رهبر آدمکشهای سیاه با چشمان اهریمن خندان پلیددل تلاقی کرد، لرزهای بر اندامش افتاد.
از آنجایی که یک مرد شرور، شرور دیگری را بهخوبی میشناسد، این حس چنان وهمآور و وحشتناک بود که او حتی درد طاقتفرسای شانهاش را هم از یاد برد.
«پرسیدم کار تو بود؟»
رهبر آدمکشهای سیاه از قبل سوال را فراموش کرده بود و اهریمن خندان پلیددل هم منتظر پاسخ نماند.
پینگ! تپ!
اهریمن خندان پلیددل تکنیک انگشت فاجعه خونین خود را رها کرد و شانه دیگر مرد هم سوراخ شد.
«آاااااااخ!»
رهبر آدمکشهای سیاه فریادی از سر درد کشید.
مهم نبود چقدر رزمیکار باتجربهای باشد، تحمل عذاب دریده شدن گوشت بدنش دشوار بود.
با تماشای این صحنه، از روی دیوار پایین پریدم و به سمت اهریمن خندان پلیددل قدم برداشتم.
«نکشش. یه چیزی هست که میخوام ازش بپرسم.»
به رهبر آدمکشهای سیاه خیره شدم و پرسیدم:
«کی بود که بهت پیشنهادی توی اتحاد نامتعارف داد؟»
البته که از قبل میدانستم او کیست.
اما باید این نام را در حضور اهریمن خندان پلیددل میشنیدم، برای همین پرسیدم.
رهبر آدمکشهای سیاه دندانهایش را روی هم فشرد، انگار که هرگز قصد پاسخ دادن نداشت.
«لطفاً پات رو بردار.»
اهریمن خندان پلیددل هنوز با پایش شانه مرد را خرد میکرد.
وقتی پایش را برداشت، شانه سوراخ شده و درهمشکسته نمایان شد.
هنرهای رزمی به کنار، او دیگر حتی نمیتوانست چوب غذاخوری را هم در دست بگیرد.
نقاط فشار هر دو شانه او را فشردم تا خونریزی بند بیاید و دردش تسکین یابد.
به او فهماندم که این درمان از سر مهربانی نیست.
«میتونی بدون حرف زدن همینجا بمیری. اما چون ما رو به زحمت انداختی، مرگت دردناک خواهد بود. اگه بهم بگی، میذارم زنده بمونی.»
رهبر آدمکشهای سیاه با چشمانی که ترکیبی از درد و ناباوری بود به من خیره شد.
عجله نکردم.
به خاطر روبرو شدن با من و اهریمن خندان پلیددل بود که به این روز افتاده بود؛ این مرد نبردهای زیادی را پشت سر گذاشته بود.
او کسی نبود که به این راحتیها دهان باز کند.
سلاح پنهانی را که وقتی میخواست از آن استفاده کند روی زمین افتاده بود، برداشتم.
این سلاح امضای او بود، چرخ باد.
شاید صاحبش رقتانگیز بود، اما این چرخ باد سلاح پنهان مرغوبی بود.
چرخ باد را به سمت دیوار پرتاب کردم.
چرخخخخخ!
چرخ باد که به سرعت میچرخید، دیوار را خراشید و سپس به دستم بازگشت.
رد عمیقی، انگار که پرندهای غولپیکر چنگالهایش را روی آن کشیده باشد، بر روی دیوار باقی ماند.
رهبر آدمکشهای سیاه از اینکه میتوانستم به این راحتی با چرخ باد کار کنم، مبهوت شده بود.
این یک سلاح پنهان خطرناک بود که اگر کسی بدون دانستن روش کار با آن، به اشتباه از آن استفاده میکرد، ممکن بود انگشتانش قطع شود.
رهبر آدمکشهای سیاه با صدایی لرزان پرسید:
«تو... تو کی هستی؟»
«حالت بهتر شد؟ حتی اونقدر فراغت داری که اسمم رو بپرسی.»
رهبر آدمکشهای سیاه فریاد زد: «پرسیدم کی هستی!»
او از قبل به این نتیجه رسیده بود که زنده نخواهد ماند.
«گئوم موگوک.»
با شنیدن نام من، رهبر آدمکشهای سیاه وحشتزده شد.
از آنجایی که با اهریمن خندان پلیددل آمده بودم، چارهای جز باور کردن هویتم نداشت.
چرخ باد را به اهریمن خندان پلیددل نشان دادم و پرسیدم:
«میتونم این رو داشته باشم؟»
«حتی اگه بهم بدیش هم چنین سلاحی رو قبول نمیکنم.»
«ممنونم.»
چرخ باد را در لباسم پنهان کردم.
میتوانستم از آن علیه دشمنانی استفاده کنم که حوصله شمشیر کشیدن برایشان را نداشتم، یا اگر زمانی با زیردستی ملاقات میکردم که از سلاحهای پنهان استفاده میکرد، آن را به عنوان هدیه به او میدادم.
در هر صورت، سلاحی بود که ارزش نگه داشتن داشت.
دوباره کنار رهبر آدمکشهای سیاه چمباتمه زدم و در سکوت به او خیره شدم.
چهرهاش لبریز از ناامیدی و پوچی بود.
همین چند لحظه پیش، او در رویای آیندهای درخشان بود، اما در یک آن به اعماق مغاک سقوط کرده بود.
حس فقدان باید برایش عظیم بوده باشد.
«تا وقتی زندهای، همیشه فرصت دیگهای هست. کی میدونه، شاید فردا تحت باززایی و بازسازی قرار بگیری و به یه استاد بیهمتا تبدیل بشی، یا با یه زیباروی بینظیر ملاقات کنی و زندگیت عوض بشه؟ فقط اسم رو بهم بگو.»
چطور ممکن بود نخواهد زنده بماند؟ حتی با شانههای خرد شده، ذهن انسان تمایل دارد فکر کند که حتماً راهی برای بازگشت وجود دارد.
«اگه اسمش رو بگم، اون من رو میکشه.»
«اگه اسمش رو بگی، ما اونو میکشیم.»
«چطور میتونم اعتماد کنم که میذاری زنده بمونم؟»
«متأسفم که این رو میگم، اما تو برای من هیچ ارزشی نداری. چه زنده بمونی و چه بمیری، چه اهمیتی داره؟»
این حرف، از قضا، متقاعدکنندهتر به نظر میرسید.
میتوانستم تردید را در رهبر آدمکشهای سیاه حس کنم.
سپس، او نامی را بر زبان آورد.
«ننگ یوپ.»
ننگ یوپ، رهبر بخش دست شبح که زبدهترین واحد اتحاد نامتعارف را هدایت میکرد.
او یکی از موفقترین استادان در اتحاد نامتعارف بود.
این یک دروغ بود.
دروغی که از میل رهبر آدمکشهای سیاه به انتقام سرچشمه میگرفت؛ او امیدوار بود که ما در تلاش برای کشتن ننگ یوپ، کشته شویم.
«خیلی خب. دروغ گفتن حق توئه، و کنده شدن بازوت هم حق منه.»
به سرعت بلند شدم، با پایم روی شانهاش فشار آوردم و شروع کردم به کشیدن بازویش.
«آاااااااااااااخ!»
من با نیت واقعی برای کندن آن، بازویش را میکشیدم.
تپ-تپ-تپ.
مهم نبود رهبر آدمکشهای سیاه چقدر بدطینت باشد، او نمیتوانست عذاب کنده شدن بازویش از بدنش را تحمل کند.
«بسه! خواهش میکنم، تمومش کن! آخ! سوک گوانچو، اون سوک گوانچوئه!»
این بار، پاسخ درست بیرون آمد.
مرد پشت این ماجرا، ارشد اعظم اتحاد نامتعارف، سوک گوانچو بود.
«واقعاً سوک گوانچوئه؟»
رهبر آدمکشهای سیاه چشمانش را به هم فشرد و دیگر چیزی نگفت.
سوک گوانچو یک استاد ارشد محترم در اتحاد نامتعارف بود که آنقدر طولانی در شورای ارشدان حضور داشت که تقریباً فراموش شده بود.
تصور اینکه او وارد نبرد قدرت شود، غیرممکن بود.
رهبر آدمکشهای سیاه هم اگر به خاطر ترغیب شخصیتی مانند سوک گوانچو نبود، هرگز تصمیم نمیگرفت سازمانش را رها کند و خودش را وقف اتحاد نامتعارف کند.
«به قولت عمل کن و بذار زنده بمونم.»
«البته...»
در آن لحظه!
تپ!
سر رهبر آدمکشهای سیاه مانند هندوانهای که به زمین کوبیده شود، منفجر شد.
کف دست اهریمن خندان پلیددل به سمت او نشانه رفته بود.
او را با تکنیک کف دست خشمگین اهریمن غایی کشته بود.
کلماتی را که میخواستم به رهبر آدمکشهای سیاه بگویم، تمام کردم:
«البته که نمیتونم. هر چی نباشه، کسی که بالای سرت ایستاده اهریمن خندان پلیددله.»
اهریمن خندان پلیددل کلمهای بر زبان نیاورد.
رهبر مردهی آدمکشهای سیاه برای او هیچ اهمیتی نداشت.
با جستجوی لباسهای مرد، پاکت ضخیمی پیدا کردم.
داخل آن مبلغ زیادی حواله بانکی بود که پس از شمارش، به یک میلیون نیانگ رسید.
با دیدن اینکه او کل مبلغ را پیشاپیش دریافت کرده بود، به نظر میرسید موفقیت یا شکست ترور اهمیتی نداشته است.
پول را به اهریمن خندان پلیددل دادم.
«این پولی هست که از قرارداد برای کشتن تو دریافت شده، فرمانروای اهریمنی خندان. مال توئه.»
اهریمن خندان پلیددل فقط پانصد هزار نیانگ برداشت و سپس پاکت حاوی پانصد هزار نیانگ باقیمانده را به من داد.
«ما نزدیک بود با هم بمیریم، پس باید تقسیمش کنیم. ردش نکن.»
«پس با کمال میل قبولش میکنم.»
اهریمن خندان پلیددل کسی نبود که بیش از حد تشنهی ثروت باشد.
اگر طمع بر او غلبه کرده بود، اکنون به عنوان فرد دیگری در برابر من ایستاده بود.
چمدانی که رهبر آدمکشهای سیاه قصد داشت با آن فرار کند، پر از گنجینه بود.
با توجه به شغلش، به نظر میرسید به جای سپردن پولهاش به یه خزانهداری، اونها رو برای امنیت بیشتر به گنجینههای باارزش تبدیل کرده.
«اگه فروخته بشن، قیمت خوبی دارن. میتونیم بعداً وقتی نقاب آبی رسید، بدیم اون بفروشه.»
«ارباب جوان دوم میتونن اونها رو بردارن.»
«اینها مال شماست، اهریمن خندان پلیددل.»
«این رو جایزهی باختن تو مسابقهی سبکبالی در نظر بگیر.»
«این جایزه خیلی بزرگیه. اگه من رو به یه نوشیدنی مهمون میکردید، خیلی ارزونتر درمیاومد.»
«یه نوشیدنی از طرف من، گرونتر از این حرفهاست.»
لبخند شادی زدم.
چیزی که بهم تعارف شده بود رو با اصرار رد نکردم.
گو وول یه بار بهم گفته بود که پول نام و نشون نداره.
ارزشش رو نحوهی استفاده از اون در هر لحظه تعیین میکنه.
اهریمن خندان پلیددل ازم پرسید:
«واقعاً باور داری که همهی اینها زیر سر سوک گوانچو بوده؟»
«مگه به خاطر همین نبود که بدون پرسیدن سوالهای بیشتر، اون رو کشتی؟»
«نه. من چون از قیافهاش خوشم نمیاومد، کشتمش.»
با فکر به اینکه احتمالاً داشت حقیقت رو میگفت، خندهی کوتاهی کردم.
«از چیزی که دیدم، به نظر نمیرسید دروغ بگه.»
«سوک گوانچو. خیلی وقت بود که این اسم رو نشنیده بودم. باید حدود نود سالش باشه. نمیتونم درک کنم چرا پیرمردی مثل اون باید طمع جایگاه رهبر اتحاد نامتعارف رو داشته باشه.»
«سوک گوانچو یه نوه داره که خیلی بهش علاقه داره. شنیدم اون نوه بینهایت جاهطلبه.»
«به خاطر محبت خانوادگی؟»
«محبت یه استاد پیر که به مرگ نزدیک شده نسبت به خویشاوندانش، احتمالاً فراتر از درک ماست. در هر صورت، اگه سوک گوانچو پشت این قضیه باشه، پایین کشیدنش کار راحتی نیست.»
اهریمن خندان پلیددل با سر تایید کرد.
با این حال، به نظر میرسید از اینکه حریفش شخص قدرتمندیه، کاملاً راضیه.
میتونستم لذت بزرگی رو از توی سوراخهای کوچیک چشمهاش بخونم.
نیم شیچن بعد، لی آن و نقاب آبی رسیدند.
«حتماً سفر سختی داشتید، اما بیاید اول به این موضوع رسیدگی کنیم و بعد استراحت کنید.»
لی آن رو با خودم به بازار بردم.
اونجا به چندین مکان مختلف رفتیم و تمام گنجینههای رهبر آدمکشهای سیاه رو فروختیم.
حتی با وجود اینکه زیر قیمت بازار فروختیمشون، مبلغ قابلتوجه چهارصد هزار نیانگ نصیبمون شد.
«فقط با همین پول میتونست بقیهی عمرش رو در رفاه زندگی کنه. چرا اینقدر طمع داشت؟ اون حتی نمیتونست قبل از مرگش همهی این پول رو خرج کنه.»
«طمع انسان پایانی نداره، مگه نه؟»
«لی آن. اگه یه وقت دیدی من دارم طمعکار میشم، باید جلوم رو بگیری. بهم پوزخند بزن و بگو: "پس چرا اون موقع رهبر آدمکشهای سیاه رو لعنت کردی؟"»
«شاید خودم اونقدر درگیر طمع خودم باشم که وقت نکنم.»
«تو؟»
«وقتی دارم هنرهای رزمی تمرین میکنم، این رو حس میکنم. من آدم خیلی طمعکاری هستم. هر روز با این میل که سریعتر به تعالی برسم و با حریفهای قدرتمند بجنگم، شکنجه میشم.»
«این به خاطر طمع تو نیست، بلکه به خاطر تکنیک شمشیر آسمان پرنده است.»
«به خاطر تکنیک شمشیر؟»
«یه هنر رزمی والایی مثل تکنیک شمشیر آسمان پرنده، آدم رو وسوسه و تحریک میکنه. خودت که میدونی اگه بلعیده بشی چه اتفاقی میافته، نه؟»
لی آن سرش رو تکون داد.
اون چون خیلی باهوش بود، حتماً منظورم رو فهمیده بود.
اون رو به خزانهداری قاره بردم.
از مجموع نهصد هزار نیانگی که تازه به دست آورده بودم، ششصد هزار نیانگ رو به نام خودم سپردهگذاری کردم و سیصد هزار نیانگ رو به لی آن دادم تا اون هم سپردهگذاری کنه.
سیصد هزار نیانگ مبلغ هنگفتی بود، برای همین وقتی اون رو بهش دادم، کاملاً شوکه شد.
«ارباب جوان، من اصلاً نمیتونم این پول رو قبول کنم!»
«این رو بهت نمیدم که باهاش نوشیدنی بخری.»
«پس برای چی؟»
«بعداً که داشتی شاخه سایه شبح رو اداره میکردی، زمانهایی میرسه که لازمه برای زیردستهات پول خرج کنی. اون موقع ازش استفاده کن.»
«اما این پول خیلی زیاده!»
«تو باید یاد بگیری چطور با مبالغ زیاد پول هم کار کنی.»
«من تو تمام عمرم اینقدر پول یکجا ندیده بودم.»
«حالا برای اینکه کسی بخواد تو رو بخره، حداقل به سیصد هزار نیانگ نیاز داره، مگه نه؟»
«هر چقدر هم که فقیر باشم، با این مبالغ وسوسه نمیشم.»
«پس چقدر لازمه؟»
لی آن لحظهای به فکر فرو رفت و بعد سه انگشتش رو بالا آورد.
«سه میلیون نیانگ؟»
لی آن سرش رو به نشونهی مخالفت تکون داد.
«اوه، سی میلیون نیانگ؟»
باز هم لی آن سرش رو تکون داد.
«...سی هزار نیانگ؟ نکنه سه هزار نیانگ؟»
تازه اون موقع بود که لبخندی زد و گفت:
«سیصد میلیون نیانگ. برو بیارش. اگه میخوای من رو با پول بخری، فقط سیصد میلیون نیانگ بهم بده.»
«حتی اگه تمام پولهای دنیا رو هم جمع کنی، به این مبلغ نمیرسه.»
«ارزش من همینه.»
نگاهی به هم انداختیم و خندیدیم.
راستش، حس خوبی داشت.
اینکه بدونی کسی که با پول خریده نمیشد، داشت همه چیزش رو برام به خطر میانداخت.
«اگه پولی برات باقی موند، برای خودت یه چیز خوشمزه بخر و بخور.»
«خیلی زیاد برام باقی میمونه.»
«میتونی همهاش رو نگه داری.»
در راه برگشت، خیلی عادی از لی آن پرسیدم:
«نظرت دربارهی نقاب آبی چیه؟»
«به نظر آدم خوبی میاد.»
«نه، منظورم به عنوان زیردستته.»
«چی؟»
لی آن جا خورد.
«زیردست من؟»
«نقاب آبی، فرماندهی جوخهی اول شاخه سایه شبح. به نظر مناسب و قابلاعتماد میاد. اسم سازمان "سایه شبح" هست و اون هم یه نقاب آبی میزنه. بهش میاد، مگه نه؟»
این رو چون از میزان وفاداری نقاب آبی خبر داشتم، گفتم.
«مسئله این نیست که بهش میاد یا نه، درسته؟ نقاب آبی کسیه که هدفش تبدیل شدن به فرمانروای اهریمنی بعدی هست. اون در واقع محتملترین کاندیداست.»
اما اون هیچوقت یه فرمانروای اهریمنی نمیشه.
چون اهریمن خندان پلیددل برای مدت خیلی طولانیای زندگی میکنه.
آیا زندگیای که به عنوان فرماندهی یه جوخه در شاخه سایه شبح شروع بشه، خیلی بهتر از زندگیای نیست که صرفِ خدمت به اهریمن خندان پلیددلِ بدخلق بشه؟
اون اول فرماندهی جوخه میشه، بعداً فرماندهی شاخه، و کسی چه میدونه دیگه ممکنه به چی تبدیل بشه.
زندگی فعلی اون یه پایان خفهکننده و از پیش تعیینشده داره، اما یه زندگی جدید، پایانی باز داره.
«اگه احساس سنگینی میکنی، میتونی فقط ازش بخوای تا زمانی که شاخه سایه شبح در روزهای اول شکل میگیره، فرماندهی جوخه باشه.»
«یعنی قبول میکنه؟»
«دلیلی نداره که قبول نکنه.»
«اِه. باز هم...»
«لی آن. فکر میکنی مقام فرماندهی جوخهی شاخه سایه شبح، پایینتر از جانشین یه فرمانروای اهریمنیه؟»
«...البته که پایینتره، مگه نه؟»
«لی آن!»
«بله!»
«تو، زیردست مستقیم من و ارباب شاخه سایه شبح، در جایگاه بالاتری نسبت به جانشین یه فرمانروای اهریمنی هستی. چون سرنوشت منه که تبدیل به اهریمن آسمانی بشم.»
لی آن که صداقت رو در کلامم حس کرده بود، سرش رو خم کرد.
«متاسفم. اصلاً قصد بیاحترامی به شما رو نداشتم، ارباب جوان. فقط عنوان فرمانروای اهریمنی هنوز برام خیلی بزرگ و باابهت به نظر میاد.»
«میدونم. از الان به بعد، معیارهات رو تغییر بده. اون وقت، فرماندهی جوخه کردنِ نقاب آبی دیگه کار چندان سنگینی به نظر نمیرسه.»
«بله.»
«و در حال حاضر، احتمال زیادی هست که نقاب آبی رد کنه. این چیزی نیست که بتونی با زور انجامش بدی. اهریمن خندان پلیددل هم به این راحتیها اجازه نمیده. باید کمکم تلاش کنیم.»
تو هنوز نمیدونی به دست آوردن قلب یه نفر چقدر سخته.
«اون زیردست توئه، پس تو باید کسی باشی که سخت تلاش میکنه تا دلش رو به دست بیاره.»
«بله.»
و به این ترتیب، به مخفیگاه رهبر آدمکشهای سیاه برگشتیم.
اهریمن خندان پلیددل که منتظرم بود، دربارهی قدم بعدی پرسید.
«حالا قصد داری چیکار کنی؟»
«رویارویی مستقیم با سوک گوانچو ممکنه منجر به جنگ بین فرقه اصلی و اتحاد نامتعارف بشه. برای همین، قصد دارم یه نفر رو در خط مقدم قرار بدم تا بجنگه.»
«اون یه نفر کی میتونه باشه؟»
«بی سا-این.»
بی سا-این، جانشین اتحاد نامتعارف، بهترین گزینه برای قرار گرفتن در مقابل سوک گوانچو بود.
به اهریمن خندان پلیددل خیره شدم و با لحنی آروم گفتم:
«من و شما، فرمانروای اهریمنی خندان، در تصمیمگیری برای جانشین اتحاد نامتعارف دخالت میکنیم.»