چپتر 115: خون زیادی ریخته میشه
چپتر 115: خون زیادی ریخته میشه
بک مانگگی در حالی که به من نگاه میکرد، ترکیبی از احساسات مختلف در چهرهاش نمایان بود.
ترس، غافلگیری، هیجان و خشم.
اولین حسی که غالب شد، غافلگیری بود.
«اینقدر جوون؟»
وقتی اولین بار نزدیک بود با شمشیر من بمیره، حتماً فکر کرده بود که من اهریمن خندان پلیددل هستم.
حتماً فکر کرده بود که اشتباه کرده.
چون هیچکس جز اهریمن خندان پلیددل نمیتونست اینقدر سریع شمشیر بزنه.
«هی، پیرمرد.»
تعارفات رو کنار گذاشتم.
نمیدونستم زندگیش چطور بوده.
اما از لحظهای که گرگ سوم رو اینجا سلاخی کرد، تمام دلایل برای احترام گذاشتن به او از بین رفت.
«گفتی داریم بازیهای روحی درمیاریم؟ مگه خودت الان مشغول همین کار نیستی؟»
«چی گفتی؟»
«چرا از قبرت خزیدی بیرون تا توی کار نسلهای بعد دخالت کنی؟ تو دوران خودت رو زندگی کردی و حتی لقب امپراتور شمشیر رو هم گرفتی. برات کافی نبود؟»
وقتی کلماتم به هدف خوردن، هوای اطرافمون سرد شد.
اما من گرمای سوزانی رو حس میکردم.
این گرمای اهریمن خندان پلیددل بود که پشت سرم به آرامی داشت نقابش رو تنظیم میکرد.
بدون اینکه حتی به چشماش نگاه کنم، میتونستم بفهمم چه حسی داره.
بله، بعضی چیزها رو میشه بدون کلام یا نگاه فهمید.
«گوش کن جوون. این چه زبون تلخیه که موقع حرف زدن با بزرگترت داری؟»
«پیرمرد، تو که در هر صورت میخوای منو بکشی. یکم بیشرمی نیست که انتظار داری باهات مودب هم باشم؟ البته اگه ذرهای شرم داشتی، شمشیرت رو به روی این جوونها نمیکشیدی، مگه نه؟»
در حالی که ریش بریدهاش رو نوازش میکرد، هوا حتی سردتر هم شد.
من نیت کشتار او رو بیشتر تحریک کردم.
«وقتی شاگردت عقلش رو از دست داد و وارد جنگ قدرت شد، تو به عنوان استادش باید جلوش رو میگرفتی. چه معنی داره که جوری از سوراخت خزیدی بیرون که انگار منتظر چنین لحظهای بودی؟ هر دوتاتون پیر و خرفت شدین؟»
سرخی خفیفی در صورت بک مانگگی پدیدار شد.
آره، عصبانی شو.
بیشتر عصبانی شو.
رو به بی سا-این و سیزده گرگ طریقت نامتعارف که دورتر ایستاده بودن، فریاد زدم:
«بیاین این پیرمردها رو برگردونیم به دل تاریخ.»
این علامتی بود برای اونها تا با سوک گوانچو درگیر بشن، در حالی که ما این سمت رو مدیریت میکردیم.
امید در چشمهای پر از ناامیدی بی سا-این جوانه زد.
اگه ما با بک مانگگی مقابله میکردیم، این نبرد بردنی بود.
از طرف دیگه، چهره سوک گوانچو در هم رفت.
او حتماً حتی توی خواب هم نمیدید که چنین متغیری در نقشهای که حتی استادش رو هم به اون آورده بود، ظاهر بشه.
بک مانگگی با سردی پرسید: «تو کی هستی، تولهسگ گستاخ؟»
«کسی که یه پیرمردِ از قلم افتاده در دفتر کل دنیای زیرین رو به دنیای پس از مرگ برمیگردونه.»
در اون لحظه، بک مانگگی با سرعت برق شمشیرش رو کشید.
فِش!
من به سختی از شمشیرِ در حال برخورد جاخالی دادم.
حمله بک مانگگی سریع و قدرتمند بود.
در همون لحظه!
هوووم!
اهریمن خندان پلیددل تکنیک انگشت فاجعه خونین خودش رو آزاد کرد.
بک مانگگی بدنش رو پیچ و تاب داد تا جاخالی بده و شمشیر من به سمتش هجوم برد.
در حالی که در یک لحظه با هم درگیر شدیم، سیزده گرگ طریقت نامتعارف و بی سا-این هم به سمت سوک گوانچو یورش بردن.
تصمیم گرفتم بدون نگرانی بابت اهریمن خندان پلیددل بجنگم.
ما قبلاً هرگز با هم هماهنگ نجنگیده بودیم و قضاوت کردم که تلاش برای یه حمله مشترک ناشیانه علیه بک مانگگی، فقط ما رو در وضعیت ضعف قرار میده.
من به اهریمن خندان پلیددل اعتماد داشتم.
او از پس خودش برمیاومد.
او خودش به موقع ملحق میشد، خودش جاخالی میداد و خودش کمک میکرد.
او به تنهایی خوب میجنگید.
بنابراین، من با ذهنیت یه نبرد تنبهتن با بک مانگگی مبارزه کردم.
جینگ!
یک بار دیگه با هم برخورد کردیم.
شمشیر چابک او سریعتر از اون بود که سیزده گرگ طریقت نامتعارف بتونن از پسش بربیان.
این حملهای بود که حتی برای اهریمن خندان پلیددل هم جاخالی دادن مکرر از اون دشوار بود.
دیدن و دفاع کردن از اون، دیگه خیلی دیر بود.
باید با تجربه و غریزه دفاع میکردم.
لحظهای که فکر میکردم «داره به سمت چپ حمله میکنه، پس من باید به سمت راست حمله کنم»، سرم از تنم جدا میشد.
فرمهای بک مانگگی که فقط روی سرعت تمرکز داشتن، به طرز خیرهکنندهای پیچیده شدن.
این تغییر ناگهانی به شدت تهدیدآمیز بود.
اما من به سختی تونستم حملاتش رو مهار کنم.
تلاش میکردم تا تحت تأثیر هاله او قرار نگیرم.
در میانه تبادل فرمها، اهریمن خندان پلیددل انگشت فاجعه خونین رو رها کرد.
حرکات ما اونقدر سریع بود که او باید در آزاد کردن تکنیکش به شدت دقت میکرد.
یه اشتباه محاسباتی کوچیک کافی بود تا من مورد اصابت قرار بگیرم.
حتی در یه نبرد دو به یک، بک مانگگی اصلاً عقبنشینی نمیکرد.
او با مهارتش داشت نشون میداد که ۸۰ سال پیش، به دست آوردن لقب امپراتور شمشیر واقعاً چه معنایی داشته.
تکنیکهای شمشیرزنی او تحسینبرانگیز بودن، اما گامبرداریاش هم فوقالعاده بود.
اگه من چهار گام باد الهی رو یاد نگرفته بودم، کاملاً مغلوب حرکات او میشدم.
او برای فرار از انگشت فاجعه خونین، در هم تنیده با من میجنگید و تکتک گامهاش به طرز نفسگیری روان بودن.
بعد از حدود ۱۰۰ تبادل، بک مانگگی که مشغول رد و بدل کردن فرمهای شمشیر بود، ناگهان نیروی کف دستش رو آزاد کرد.
این یه حمله واقعاً همهجانبه بود، اما خوشبختانه من هم برای آزاد کردن نیروی کف دست خودم و مهار اون دیر نجنبیدم.
بوم!
غرش کرکنندهای با برخورد دو نیروی کف دست بلند شد.
هر دوی ما به عقب پرتاب شدیم.
نیروی درونی ما تقریباً برابر بود.
اگه به خاطر قارچ روح سیاه دههزارساله که اخیراً خورده بودم نبود، از نظر نیروی درونی مغلوب میشدم.
وقتی از هم فاصله گرفتیم، فرصتی برای حرف زدن پیدا کردیم.
«نمیخوام غافلگیر بشم، اما دست خودم نیست. چطور کسی در سن تو میتونه چنین نیروی درونی عمیقی داشته باشه؟»
با خوشرویی جواب دادم: «رفیق، منو نمیشناسی؟»
«چی؟»
«من دوباره متولد شدم.»
برای لحظهای، او فکر کرد که من کسی هستم که میشناسه.
«کی؟»
«فکر میکنی کی؟ همون جوونی که زبون تلخی داره. چرا میپرسی کی، وقتی تو اصلاً دوستی نداری؟»
تازه اون موقع بود که بک مانگگی فهمید دارم مسخرهاش میکنم.
چهرهاش در هم رفت.
باید هر وقت فرصتی پیدا میکردم، تحریکش میکردم.
مثل همیشه، کسی که عصبانی میشه، همونیه که نبرد رو میبازه.
در حالی که برافروخته شده بود، برای اولین بار چی شمشیر از تیغهاش بیرون زد.
هوووووش!
این همون لحظهای بود که منتظرش بودم.
بوم!
چی شمشیری که من آزاد کردم با مال او برخورد کرد و انفجار بلندی رخ داد.
اهریمن خندان پلیددل با غنیمت شمردن این فرصت، پشت سر هم انگشت فاجعه خونین و کف دست خشمگین اهریمن غایی رو آزاد کرد.
از اونجایی که نبرد دو به یک بود، این به نفع ما بود.
من مدام فرم آسمان شعلهور، تکنیک گسیل چی شمشیرم رو بیرون میریختم.
اهریمن خندان پلیددل هم بیوقفه انگشت فاجعه خونین و کف دست خشمگین اهریمن غایی رو رها میکرد.
بک مانگگی دیوانهوار شمشیر میزد و نیروی کف دستش رو برای مقابله با اونها آزاد میکرد.
مجموعهای از انفجارها طنینانداز شد.
بوم! بوم! تِرق! بوم!
زمین لرزید و گرد و غبار به هوا بلند شد.
با این تبادل سهمگین، سوک گوانچو، بی سا-این و سیزده گرگ طریقت نامتعارف هم دست از جنگ کشیدن تا نتیجه رو تماشا کنن.
وقتی حملات متوقف شد و گرد و غبار فرو نشست، ما مبهوت شدیم.
او بدون اینکه آسیبی ببینه، ایستاده بود.
و بعد، تکنیک نهایی امپراتور شمشیر که از خشم زاده شده بود، نمایان شد.
سسسسس!
در مقابل او، شمشیرش داشت به چیهای شمشیر به شکل تیغه تقسیم میشد.
میتونستم بفهمم.
او قصد داشت با یک حرکت، همه رو اینجا بکشه.
نقشه داشت سیزده گرگ طریقت نامتعارف و بی سا-این رو بکشه و بعد همراه با سوک گوانچو با ما روبرو بشه.
شمشیر اهریمن سیاه رو مقابل سینهام گرفتم و شمشیر شروع به تقسیم شدن کرد.
سسسسسسسس!
فرم هفتم از تکنیک شمشیر آسمان پرنده، فرم آسمان جاری.
آیا به خاطر این بود که به تسلط کامل دوازدهستاره رسیده بودم؟ شمشیر خیلی سریعتر و به تعداد بسیار بیشتری نسبت به قبل تقسیم شد.
چی شمشیر بک مانگگی به سمت تمام افراد حاضر پرواز کرد.
شووووویک!
هوووووووش!
همزمان، چی شمشیر من هم آزاد شد.
در لحظه بعد، منظرهای باشکوه پدیدار شد.
دو نوع خط، فضا رو گلدوزی کردن.
خطوطی که برای کشتن بودن و خطوطی که برای محافظت.
به محض اینکه اون دو خط با هم تلاقی کردن، مجموعهای پیدرپی از انفجارهای ناشی از برخورد چیهای شمشیر به گوش رسید.
بی سا-این دید.
چی شمشیر بک مانگگی رو که به سمت صورتش پرواز میکرد.
اونقدر سریع بود که حتی اگه تلاش هم میکرد، نمیتونست ازش جاخالی بده.
اما چی شمشیر من سریعتر پرواز کرد، اون چی شمشیر رو درید و درست جلوی چشماش خنثی کرد.
بوم!
برای بقیه سیزده گرگ طریقت نامتعارف هم همینطور بود.
منظره دریده شدن چی شمشیری که به سمتشون میاومد توسط یه چی شمشیر دیگه، چیزی بود که احتمالاً دیگه هرگز در طول عمرشون نمیدیدن.
بوم! بوم! بوم! تِرق! بوم!
اهریمن خندان پلیددل خودش چی شمشیر رو خنثی کرد.
با اطمینان از اینکه او میتونه، من براش دفاع نکردم.
وقتی تمام چیهای شمشیرِ پران ناپدید شدن، گرد و غبار هم کاملاً فرو نشسته بود.
بک مانگگی توی دیدرس قرار گرفت.
چشماش که ترکیبی از ناباوری، تعجب و خشم بود، فقط با نیت کشتن پر شده بود.
سوک گوانچو شوکه و دستپاچه شده بود. هیچوقت فکرش رو هم نمیکرد که تکنیک نهایی و مخفی استادش خنثی بشه.
در مقابل، نگاههای بی سا-این و سیزده گرگ طریقت نامتعارف به ما پر از حیرت بود. چیزی فراتر از غافلگیری بود، مرزی با هیبت و احترام داشت.
این بار، من اولین کسی بودم که به سمت بک مانگگی هجوم بردم.
اگه تو تمام توانت رو بذاری، منم از همهچیزم مایه میذارم. اگه تو بمیری، فقط تو مردی، اما اگه من بمیرم، آدمهای خیلی زیادی میمیرن.
هر چی داشتم رو توی شمشیرم ریختم. دهها تبادل ضربه در یک لحظه گذشت. خون از بدن هر دومون پاشید. زمانی برای چک کردن اینکه کجا یا چطور زخمی شدم نبود.
این حقیقت که با وجود پوشیدن نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی و ردای محافظ شبح باز هم خون جاری میشد، یعنی اگه اونا رو نداشتم، تا الان چندین جای بدنم شکافته شده بود.
همونطور که تحمل میکردم و باز هم طاقت میآوردم، میتونستم بیصبری بک مانگگی رو حس کنم. آخرین باری که توی چنین نبرد طولانی و خونینی جنگیده بود کی بود؟ پنجاه سال پیش؟ هفتاد سال پیش؟ شاید هم هیچوقت چنین مبارزه سختی نداشت. بعد از اینکه امپراتور شمشیر شد، هیچکس جرئت نمیکرد بیپروا به چالش بکشدش.
کمک اهریمن خندان پلیددل توی این مبارزه حیاتی بود. نبرد ما سریعتر از اون بود که بتونه بیگدار به آب بزنه، اما وقتی یه فرصت واضح میدید، انگشت فاجعه خونینش رو شلیک میکرد. وقتی توی خطر بودم، انگشت فاجعه خونین نجاتم میداد. یه انگشت فاجعه خونینِ بهموقع، جریان نبرد رو عوض میکرد و بهم فرصت میداد.
در نهایت، بک مانگگی استراتژیش رو عوض کرد و سعی کرد اول اهریمن خندان پلیددل رو بکشه. لحظهای که نیت کشتنش رو نسبت به اهریمن خندان پلیددل حس کردم، مثل یه دیوونه بک مانگگی رو به عقب روندم.
اگه بهش فرصت بدم، اهریمن خندان پلیددل میمیره. این تنها فکری بود که داشتم. نمیخواستم اهریمن خندان پلیددل رو توی این مبارزه از دست بدم. نمیخواستم به دست این پیرمرد بمیره.
«اگه قرار باشه کسی بکشدش، اون منم! مرتیکه پیرِ لعنتی!»
این خواسته مستأصلانه پدیده غافلگیرکنندهای رو به وجود آورد. همهچیز از جلوی چشمم محو شد و فقط میتونستم بک مانگگی رو ببینم. انگار فقط بک مانگگی با لباس سفیدش، توی یه پسزمینه سیاه جلوی من حرکت میکرد. هیچچیز دیگهای دیده نمیشد. تمام صداها هم قطع شده بود. فقط میتونستم صداهای خودم و صداهایی که بک مانگگی تولید میکرد رو بشنوم.
تجربه حیرتانگیزی بود، اولین بار از وقتی که یادگیری هنرهای رزمی رو شروع کرده بودم. لحظهای که شمشیر بک مانگگی و شمشیر من به هم خوردن و جرقه زدن، یه تغییر دیگه رخ داد.
حالا حتی بک مانگگی هم ناپدید شده بود و چشمام فقط حرکت شمشیرش رو میدید. فقط میتونستم شمشیر خودم رو ببینم. شاید اگه زمان بیشتری میگذشت، حتی این شمشیر هم نامرئی میشد؟
کمکم شمشیر بک مانگگی رو واضحتر و واضحتر میدیدم. دیدم که با تکنیک چشم الهی تیز شده بود، بالاخره شروع به اثرگذاری کرد. نه اون کند شده بود و نه من سریعتر شده بودم. من اول با این سرعت سازگار شده بودم. چشمام عادت کرده بودن.
فقط شمشیر رو میدیدم، اما حالا پیکر بک مانگگی دوباره ظاهر شد. میتونم صورتش رو ببینم. حالا بالاخره میتونم ببینمش. اینکه داره دستوپا میزنه. اینکه پشیمونه. اینکه ترسیده.
و بعد دیدمش. تنها روزنهای که اون مردِ زمانی بینقص، از خودش نشون داد. لحظهای که درکش کردم، شمشیرم از قبل فکرم رو به عمل تبدیل کرده بود. شمشیرم و بدنم یکی شده بودن.
تپ!
لحظهای که شمشیرم قلب بک مانگگی رو شکافت، دیدم به حالت عادی برگشت. تاریکی اطراف ناپدید شد و دوباره تونستم محیط دور و برم رو ببینم.
از قبل چندین حفره توی بدن بک مانگگی ایجاد شده بود و خون ازشون جاری بود. اونا جاهایی بودن که انگشت فاجعه خونین بهشون برخورد کرده بود. نمیدونم بک مانگگی کی تیر خورده بود. بک مانگگی اونقدر خوب جنگیده بود، حتی مقابل هر دوی ما.
تعجب و شوک، پوچی و ترس. در حالی که به آخرین نگاهش که انواع احساسات رو در خودش داشت خیره شده بودم، آروم شمشیرم رو بیرون کشیدم. خستهتر و بیرمقتر از اون بودم که چیزی بهش بگم. خون از قلبش فواره زد و بک مانگگی در حالی که مرده بود، روی زمین افتاد.
اگه به تسلط کامل دوازده ستاره نرسیده بودم، این مبارزه رو میباختم. اگه همراه با اهریمن خندان پلیددل نمیجنگیدم، میمردیم. چنین اساتید هیولاصفتی از نسل گذشته توی دنیای رزمی وجود دارن. اونا توی اتحاد رزمی، توی فرقه اصلی ما و مثل اینجا، توی اتحاد نامتعارف هستن. اساتید پیری که مثل فسیل سخت شدن و یهو ظاهر میشن تا آخرین شعلهشون رو بسوزونن. برای همینه که دنیای رزمی جای ترسناکیه.
«آخ، دارم میمیرم.»
همونجا ولو شدم. فشار روی انرژی ذهنیم اونقدر زیاد بود که توان بلند کردن یه انگشتم رو هم نداشتم. حس میکردم تا وقتی کسی واقعاً نیاد که با شمشیر بهم ضربه بزنه، نمیتونم تکون بخورم. ناخودآگاه نالهای از دهنم خارج شد: «آی...»
اهریمن خندان پلیددل هم کنارم ولو شد. میتونستم چونهش رو از زیر نقابم ببینم. زیر چونهش خون خشکشده دیده میشد.
«زخمی شدی؟»
«فقط یه خراش جزئیه.»
«حتماً زشتی، واسه همین نباید بذاری صورتت آسیب ببینه!»
شاید انتظار نداشت توی چنین موقعیتی چنین حرفی بزنم، چون خنده کوتاهی کرد.
«حتی بعد از چنین مبارزه سختی، باز هم میخوای بامزه باشی؟»
«آدم نباید فرصت رو وقتی پیش میاد از دست بده.»
«ارباب جوان دوم، داری خیلی خون از دست میدی.»
«دردش وحشتناکه.»
اهریمن خندان پلیددل نقاط فشارم رو فشار داد تا جلوی خونریزی دستها، پاها، شکم و شونهم رو بگیره. وقتی این سفر شروع شد، هیچوقت فکرش رو میکردم لحظهای برسه که اون داشته باشه زخمهام رو ببنده؟
«اوضاع مبارزه اونطرف چطوره؟»
با سوالم، اهریمن خندان پلیددل نگاهی به جایی که مبارزه هنوز جریان داشت انداخت و بهم گفت: «تقریباً داره تموم میشه.»
چون نگفت که باید کمک کنیم، به نظر میرسید سمتِ بی سا-این داره پیروز میشه. مدتی در سکوت به آسمون خیره شدیم. بعد من اول حرف زدم.
«ممنونم.»
بعد از مکثی کوتاه، اهریمن خندان پلیددل گفت: «ممنونم.»
ما فقط به همدیگه گفتیم «ممنونم». هیچ حرف دیگهای اضافه نکردیم. نیازی هم نبود.
«یه نقاب جدید برات میخرن.»
«لطفاً یه بهترش رو برام بخر. این یکی اگه زیاد روی صورتم بمونه عرق میکنه.»
«خیلی خب.»
درست همون موقع بود.
«آاااخ!»
فریادی شنیده شد که نشونه پایان زندگی کسی بود. سرم رو بلند کردم و دیدم شمشیرهای بی سا-این و سه نفر از سیزده گرگ طریقت نامتعارف توی بدن سوک گوانچو فرو رفته بود. به نظر میرسید دو نفر دیگه از سیزده گرگ طریقت نامتعارف هم توی طول مبارزه قربانی شدن، چون روی زمین افتاده بودن.
بدکارها هیچوقت تنها به اون دنیا نمیرن. خودم رو به حالت نشسته درآوردم. بی سا-این به سمتم اومد. کمی دورتر ایستاد و به جسد بک مانگگی خیره شد. انگار باورش نمیشد که ما کشتیمش. برای سلام کردن سرش رو برام خم کرد. این اولین باری بود که جلوی من تعظیم میکرد.
«به لطف تو زنده موندم.»
لبخندی زدم و بهش گفتم: «منم به لطف تو نزدیک بود بمیرم.»
اون لبخند نزد. با چشمایی مصمم، در حالی که شمشیری رو نگه داشته بود که ازش خون میچکید، گفت: «قصد دارم فوراً برم و نوه سوک گوانچو رو بکشم.»
نسبت به قبل احترام بیشتری برام قائل بود و توصیهم رو هم خوب گوش میداد.
«شهادت سیزده گرگ طریقت نامتعارف ما باید مدرک کافی باشه.»
«پس حتماً یه اتحاد نامتعارف بساز که توش همین کافی باشه.»
«خب دیگه، دفعه بعد میبینمت.»
بی سا-این برای خداحافظی سرش رو خم کرد. بی سا-اینی که اولین بار دیدم و بی سا-اینِ الان، دو نفر کاملاً متفاوت بودن.
بعد از اینکه اونا جسد همرزمهاشون رو جمع کردن و رفتن، اهریمن خندان پلیددل پرسید: «برای صلاح فرقه اصلیمون، بهتر نیست یه احمقِ بزرگتر جانشین بشه، تا بی سا-این؟»
«همینطوره.»
«پس چرا بهش کمک کردی؟»
همهچیز از اونجا شروع شده بود که نوه سوک گوانچو یه تیکه آشغال بود، اما به اهریمن خندان پلیددل جواب دادم: «با این حال، اگه حریف زیادی احمق باشه که حال نمیده، مگه نه؟»
اهریمن خندان پلیددل خنده کوتاهی کرد. احتمالاً اون هم همین فکر رو میکرد. اون از اون آدمهایی بود که هر چی حریفش قویتر بود، بیشتر شعلهور میشد.
«ما هم راه بیفتیم؟»
«آاااخ، پام خیلی درد میکنه، نمیتونم راه برم. لطفاً کولم کن.»
«فیلم بازی نکن. الان داری روی اون یکی پات لنگ میزنی.»
شونهبهشونه هم، من و اهریمن خندان پلیددل در حالی که اونجا رو پشت سر میگذاشتیم، شروع به راه رفتن کردیم. توی اون مکانی که ترک کردیم، فقط نور ضعیف ماه روی صحنه سرد شدنِ آرزوهای قدیمی و حتی قدیمیتر میتابید.