چپتر 117: چشمات ورم میکنه، گریه نکن

لی آن جا خورد.

با اینکه از زمان آشنایی با من بارها غافلگیر شده بود، اما این اولین باری بود که اینطور شوکه میشد.

چشمهایش که زیر لایههای گوشت پنهان شده بود، شروع به لرزیدن کرد.

«لی آن، بالاخره اون روز رسید.»

نمیتوانست کلمهای به زبان بیاورد.

هرچند در ظاهر نشان نمیداد، اما بدون اینکه بپرسم هم میدونستم چقدر منتظر این لحظه بوده است.

«عمل چه زمانی انجام میشه؟»

«همین الان.»

«واقعاً، همین الان؟ لحظهای که اینهمه وقت منتظرش بودم، اینقدر ناگهانی رسید؟»

«چیزهایی که سرنوشت رو تغییر میدن، همیشه ناگهانی از راه میرسن. واسه همینه که وقتی به گذشته نگاه میکنی، همهچیز مثل شانس یا اتفاق به نظر میاد.»

«استرس دارم.»

«اشکالی نداره. تو میتونی استرس داشته باشی. تا وقتی که من نداشته باشم، مشکلی نیست.»

به شوخی ادای لرزیدن درآوردم، انگار که ممکن است سوزن را اشتباه وارد کنم.

فقط داشتم شوخی میکردم تا تنش او را کم کنم، اما لی آن آنقدر عصبی و هیجانزده بود که فقط با بهت نگاهم کرد و متوجه شوخیام نشد.

اگر دست من بود، از هنر جابهجایی فضا-زمان استفاده میکردم تا فضایی باشکوه باز کنم و عمل را آنجا انجام دهم، اما نیروی درونی لازم برای حفظ آن فضا، این کار را غیرممکن میکرد.

«روی اون تخت دراز بکش.»

لی آن همانطور که گفته بودم، روی تخت دراز کشید.

چندین نفس عمیق کشید.

وقتی امروز صبح از خواب بیدار شده بود، احتمالاً حتی در خواب هم نمیدید که قرار است برای هنر تصفیه سموم بدن، اینجا دراز بکشد.

شروع کردم به قرار دادن سوزنها در نقاط طبسوزنی مشخصشده.

با تکتک سوزنها، طبسوزنی را با تمام توانم انجام میدادم.

از نگاه یک ناظر، شاید شبیه کاری به نظر میرسید که هر پزشک محلیای میتوانست انجام دهد، اما برخلاف ظاهرش، این کار نیازمند سطحی والا از مهارت بود.

باید مقدار مشخصی از نیروی درونی را به سوزنها تزریق میکردم و گاهی هنگام قرار دادنشان، وردی را زیر لب میخواندم.

یک اشتباه کوچک به معنای شکست عمل بود و او دچار آسیب درونی شدیدی میشد.

در فواصل قرار دادن سوزنها، نیروی درونی را به بدنش تزریق میکردم تا جریان لجامگسیخته انرژی و خونش را آرام کنم.

بدنش از تب میسوخت و عرق مثل باران از سر و رویش میریخت.

از درد طاقتفرسا ناله و زاری میکرد.

«خیلی درد داره، نه؟ طبیعیه که درد داشته باشه.»

چیزی گفت.

میخواست بگوید که میتواند تحمل کند، اما صدایش را واضح نمیشنیدم.

عمل تا این حد دشوار و دردناک بود.

تا آخرین لحظه، عمل را با دقت تمام انجام دادم.

بعد از قرار دادن تمام سوزنهای تعیینشده، برای لحظهای بیرون رفتم.

آرام چشمهایم را بستم، چهارزانو نشستم و نیروی درونیام را تنظیم کردم.

واقعاً کار فرسودهای بود که مقدار عظیمی از انرژی ذهنی را مصرف میکرد.

قرار دادن سوزنها یک کار یکباره نبود.

بعد از بیرون کشیدن تمام سوزنها، دوباره از اول شروع کردم و آنها را با ترتیبی متفاوت قرار دادم.

هرچه عمل پیش میرفت، مصرف انرژی ذهنی بیشتر میشد و دردی که او تجربه میکرد هم شدت مییافت.

«آاااخ!»

فریادی از لبانش خارج شد.

او کسی بود که درد را بهخوبی تحمل میکرد و بسیار خویشتندار بود، اما به نظر میرسید این درد فراتر از حد تحملش است.

«دووم بیار، لی آن.»

مایه تأسف بود، اما او باید خودش بر این درد غلبه میکرد.

بعد از پایان دور دوم طبسوزنی، سطلی را که خریده بودم از آب پر کردم، سپس چند گیاه دارویی را خرد کرده و در آن مخلوط کردم.

اندازهها و ترکیب گیاهان باید دقیق میبود.

سپس، دوباره طبسوزنی را انجام دادم.

این آخرین مانع برای او هم بود.

نمیدانستم صدایم را میشنود یا نه، اما به آرامی با لی آن صحبت کردم.

«این آخریشه. خوب تحملش کن.»

دندانهایش را به هم فشرد و درد را تاب آورد.

در میان کار، نیروی درونی تزریق میکردم تا انرژی و خونش را تسکین دهم و تمام تلاشم را میکردم تا از دردش بکاهم.

«تحمل کن، لی آن.»

بعد از پایان سه دور دشوار طبسوزنی، بالاخره او را در آب دارویی غوطهور کردم.

لوله بلندی را به گلویش وصل و آن را محکم کردم تا بتواند نفس بکشد.

هر کاری که از دستم برمیآمد انجام شده بود.

تنها کاری که میتوانستم بکنم این بود که امیدوار باشم عمل با موفقیت به پایان برسد.

* * *

لی آن خواب میدید.

خواب دوران جوانیاش بود.

«میتونی هنر سنگشدگی کامل بدن رو برای ارباب جوان یاد بگیری؟»

هنر سنگشدگی کامل بدن چیست؟ میخواست بپرسد، اما فضا مناسب نبود.

استادش همیشه ترسناک بود.

«بله.»

«یادگیری هنر سنگشدگی کامل بدن عوارض جانبی داره. بدنت ورم میکنه.»

او دقیقاً نمیدانست منظور از «ورم کردن» چیست.

«این ورم هیچوقت نمیخوابه. هیچوقت.»

آن زمان هم معنای «این ورم هیچوقت نمیخوابه» را نمیفهمید.

و نمیدانست معنای سنگین آن یک کلمه، یعنی «هیچوقت»، چطور زندگیاش را اینقدر دشوار خواهد کرد.

او در آن زمان فقط هشت سال داشت.

«بازم میخوای انجامش بدی؟»

«بله.»

جو طوری بود که انگار نمیتوانست مخالفت کند.

اما فقط جو ترسناک نبود که باعث شد تصمیم بگیرد.

او میخواست کنار گئوم موگوک باشد.

از همان اولین لحظهای که گئوم موگوک را دیده بود، از او خوشش میآمد.

آیا واقعاً هیچ پشیمانیای نداشت؟

در خوابش، زمان به جلو رفت.

او مقابل یک آینه برنزی شکسته ایستاده بود.

دختر عجیبی در آینه شکسته به او زل زده بود.

آن دختر که آنقدر چاق شده بود که دیگر نمیشد تشخیص داد خودش است یا کسی دیگر، عصبانی بود.

«چرا تو اونی هستی که عصبانیه؟ منم که به خاطر تو اینقدر غمگینم.»

زمان دوباره گذشت.

او داشت از پشت سر به گئوم موگوک مست نگاه میکرد.

«لعنتی!»

او میدانست.

میدانست گئوم موگوک همین حالا چه میخواهد بگوید.

«من چی از برادرم کمتر دارم!»

اینها باید کلماتی میبود که او نمیتوانست به زبان بیاورد.

رهبر فرقه به ارباب جوان اول بیشتر اعتماد داشت و شایعاتی مبنی بر اینکه ارباب جوان اول جانشین خواهد شد، آشکارا پخش میشد.

بعد از اعلام تالار اهریمن آسمانی مبنی بر اینکه هر کسی که توانایی داشته باشد میتواند جانشین شود، افرادی که آشکارا گئوم موگوک را نادیده میگرفتند، ظاهر شدند.

برخی معتقد بودند که بیاحترامی به او، راهی برای چاپلوسی نزد ارباب جوان اول است.

همه فکر میکردند گئوم موگوک در نبرد جانشینی شکست میخورد و میمیرد.

فقط او میدانست.

که گئوم موگوک چقدر تلاش کرده بود تا پدرش را راضی نگه دارد.

بنگ!

گئوم موگوک دستش را روی میز کوبید.

بطری شرابی از روی میز شکسته افتاد و خرد شد.

او رفت و بطری شکسته را جمع کرد.

«قوی باشین، ارباب جوان.»

از یک جایی به بعد، گئوم موگوک حتی یک نگاه گرم هم به او نمیانداخت.

تمام ذهنش درگیر این بود که آیا جانشین میشود یا نه.

با این حال، او همچنان گئوم موگوک را دوست داشت.

خواب او را به روز دیگری برد.

به آن روز سرنوشتساز که همهچیز شروع به تغییر کرد.

گئوم موگوک که از تورنمنت اهریمن الهی بازگشته بود، مقابل آینه برنزی ایستاده بود.

طرز نگاهش به خودش تغییر کرده بود.

گئوم موگوک پرسید:

—چطور به نظر میام؟

خیلی وقت بود که چنین نگاه گرمی را ندیده بود.

حتماً چون در تورنمنت پیروز شده، حالش خوب است، نه؟

—توی کل دنیای رزمی از همه خوشتیپتری.

—اینطوری که مزه نمیده.

—جواب سوال کسی که حقوقم رو میده همیشه از قبل معلومه.

آخرین باری که اینطور با هم شوخی کرده بودن کی بود؟

گئوم موگوک توی آینه برنزی با دقت به اون خیره شده بود.

—چرا اینطوری نگام میکنی؟

در اون لحظه، لی آن از خواب بیدار شد و چشمهاش رو باز کرد.

سقفی غریبه جلوی چشمهاش ظاهر شد.

بعد از لحظهای، یادی آورد که اینجا همون جاییه که هنر تصفیه سموم بدن توش انجام شده بود.

«هنر تصفیه سموم بدن تموم شده؟»

آروم روی تخت نشست.

احساسی که توی بدنش داشت متفاوت بود.

بعد نگاهش به دست خودش افتاد.

دستی ظریف و یشمگون، کشیده و سفید.

«!»

قلبش هری ریخت و بعد مثل پتک شروع به کوبیدن کرد.

چشمهاش رو محکم بست.

«شاید هنوز دارم خواب میبینم.»

خواهش میکنم، بذار خواب نباشه!

با قلبی پر از استیصال، دوباره چشمهاش رو باز کرد.

دستش دیگه اون دست خرسمانند قبلی نبود.

توی رویاهاش آرزو داشت فقط یه ذره کوچیکتر بشه، اما حالا یه دست زیبا، ظریف و یشمگون داشت.

در حالی که جلوی جیغ زدنش رو میگرفت، آروم پتو رو کنار زد.

اون پاها براش غریبه بودن.

دو پای کشیده و سفیدی که جلوش دراز شده بودن، بیش از حد زیبا بودن.

در نهایت، نتونست جلوی خودش رو بگیره و جیغ کشید.

برای اولین بار تجربه کرد که چطور یه آدم وقتی از شدت شادی لبریز میشه، بیاختیار فریاد میکشه.

از تخت پایین اومد.

لحظهای که پاهاش زمین رو لمس کردن، ترسی وجودش رو گرفت که نکنه یهو پاهاش دوباره بزرگ بشن و از خواب بیدار بشه.

اما چنین اتفاقی نیفتاد.

اون لحظه، اولین قدم از زندگی جدیدش بود.

بعد از پایین اومدن از تخت، آروم به سمت آینه برنزی رفت.

«آه!»

زن غریبهای توی آینه برنزی ایستاده بود.

ناآشنا بود و در عین حال آشنا.

اجزای صورت دوران کودکیش رو داشت.

چقدر زمان گذشته بود از وقتی که چهره واقعی خودش رو دیده بود؟

صورتش زیبا و اندامش بینقص بود.

چطور یه چهره میتونست همزمان هم شکوه و هم پاکی رو با هم داشته باشه؟ چشمهای مهربونش باهوش به نظر میرسیدن و هالهای مغرور ازش ساطع میشد که کسی جرئت نمیکرد بیپروا بهش نزدیک بشه.

به هیچ توصیف دیگهای نیاز نبود.

در یک کلام، اون یه زیبایی خیرهکننده بود.

احساس میکرد الانه که اشکهاش جاری بشن، اما در کمال تعجب، اشکی نیومد.

دلیلش این بود که هنوز توی بهت بود و نمیدونست این رویاست یا واقعیت.

بعد، لباس زیر و یه لباس بلند قصر سفید رو دید که کنار تخت براش گذاشته بودن.

لحظهای که اونها رو دید، قلبش از شادی پر شد و فهمید که هیچکدوم از اینها خواب نیست.

—اینها مال کیه؟ مال یه زن خیلی لاغره.

—میخوام به کسی هدیهشون بدم.

—اگه داری لباس زیر هدیه میدی، پس حتماً اون آدم خیلی بهت نزدیکه، مگه نه؟

—آره، نزدیکیم.

لباسهایی که گئوم موگوک برای یه آدم نزدیک آماده کرده بود، برای اون بود.

لباس زیر و لباس بلند قصر رو پوشید و دوباره جلوی آینه برنزی ایستاد.

حتی از قبل هم زیباتر شده بود.

خیلی خوشحال بود که گئوم موگوک این لباسها رو دقیقاً برای همین لحظه خریده بود.

توجه و ملاحظه اون نسبت به خودش، حس خیلی خوبی بهش میداد.

حداقل در این لحظه، احساسات گئوم موگوک نسبت به اون، حتی از درمان شدن عوارض جانبی هم لذتبخشتر بود.

آروم به سمت بیرون قدم برداشت.

کسی که مشتاق دیدنش بود، توی حیاط ایستاده بود و پشتش به اون بود.

لی آن آروم صداش زد.

«ارباب جوان.»

با این حرف، گئوم موگوک به آرامی به سمت اون برگشت.

گئوم موگوک اون رو دید که با لباس بلند قصر بیرون اومده.

برای لحظهای، چشمهاش از تعجب گرد شد.

اون قبلاً وقتی بعد از تموم شدن هنر تصفیه سموم بدن، لی آن رو روی تخت میگذاشت، تغییرات زیباش رو دیده بود.

اما دیدن اون در حالی که با چشمهای باز جلوش ایستاده بود، فرق داشت.

اونقدر زیبا بود که زبونش بند اومد.

«هنر تصفیه سموم بدن با موفقیت انجام شد. تبریک میگم، لی آن.»

بالاخره اشک از چشمهای لی آن سرازیر شد.

«چشمهات پف میکنه. توی روزی مثل امروز گریه نکن.»

«اشکالی نداره اگه پف کنه. من تمام عمرم رو با پف زندگی کردم.»

«از حالا به بعد باید جور دیگهای زندگی کنی.»

«نه، زندگی من تغییری نکرده. چه قبل از اینکه هنر تصفیه سموم بدن رو روم اجرا کنی و چه حالا، من هنوز همون لی آن هستم.»

«آره، برای من هم تو هنوز همون لی آن هستی.»

لی آن دوید و گئوم موگوک رو بغل کرد.

مدت زیادی توی آغوشش گریه کرد.

حرفی از تشکر نزد.

احساس میکرد کلمات ممکنه قداست قدردانیش رو لکهدار کنن.

«میتونم دوباره بپرسم؟»

«چی رو؟»

«چرا اینقدر با من خوبی؟»

«نپرس. این سوالیه که خیلی زود مجبور میشی دوباره بپرسی.»

«چی؟»

گئوم موگوک با لبخندی مرموز، دست اون رو گرفت.

«بیا بریم. باید بریم خودنمایی کنیم.»

«پیش کی؟»

«مگه جز اون کسی هم هست؟ از بدترین آدم دنیا شروع میکنیم که بهت میگفت قلب زشت.»

با کلمات گئوم موگوک، لی آن لبخند درخشانی زد.

* * *

همراه لی آن توی خیابان قدم زدم.

مردم مثل آبی که شکافته میشه، به چپ و راست میرفتن تا راه رو باز کنن.

همه با بهت و حیرت به اون خیره شده بودن.

نه فقط مردها، بلکه زنها هم همینطور.

بچهها نگاه میکردن، پیرمردها و پیرزنها هم نگاه میکردن.

راهبها نگاه میکردن و تائوئیستها هم همینطور.

حتی سگی که واقواق میکرد هم ایستاد و بهش خیره شد.

—همه دارن بهت نگاه میکنن.

چه حسی داری؟

—خیلی تحت فشارم.

—ازش لذت ببر.

—چطوری لذت ببرم وقتی همه اونطوری زل زدن؟

—از نگاههاشون لذت ببر.

آه، کاش به من هم همینطوری نگاه میکردن.

—لطفاً، این نگاهها رو برای خودت بردار!

—وقتی بهش عادت کنی، دیگه این حرف رو نمیزنی.

وقتی به عمارت گل آسمانی رسیدیم هم اوضاع همین بود.

نگاه همه روی اون قفل شده بود.

صدای تحسین از هر گوشهای بلند میشد.

میون روسپیها، زیبارویان مشهوری وجود داشتن، اما اصلاً قابل مقایسه نبودن.

با اینکه هر دو زیبا بودن، اما لی آن وقار و نجابت خاصی از خودش ساطع میکرد.

حتی بدون ذرهای آرایش، صورتش میدرخشید.

وارد اتاقی شدیم که اهریمن خندان پلیددل و بانوی عمارت گل آسمانی اونجا بودن.

اهریمن خندان پلیددل دراز کشیده بود و سرش رو روی پای بانوی عمارت گل آسمانی گذاشته بود.

«خوشبختانه هنوز اینجایی.»

«منتظرت بودم. چی اینقدر مشغول نگهت داشته بود؟»

اهریمن خندان پلیددل نگاهی به من انداخت و بعد چشمش به لی آن که کنارم بود افتاد و جا خورد.

نیمخیز شد و نشست.

فکر میکنم زیبایی لی آن رو میشد با همین یه حرکت خلاصه کرد.

زیباییای که میتونست حتی اهریمن خندان پلیددل رو که دراز کشیده بود، وادار کنه بشینه.

«این کیه؟»

«اون قلب جدیدمه.»

«پس قلب قدیمیت چی شد؟»

«انداختمش دور.»

«نکنه اون قلب زشت رو کشتی؟»

میدونستم که داره جدی میپرسه، برای همین خندیدم.

«آره، با دستهای خودم کشتمش.»

«چرا کشتیش؟»

«چی شده؟ نکنه دلت برای اون قلب زشت تنگ شده؟»

«نه، اون هنوز پول تعمیر کالسکه رو بهم پس نداده.»

با این حرف، لی آن لبخند درخشانی زد.

وقتی لبخند میزد، انگار کل اتاق روشن میشد.

در همین لحظه، بانوی عمارت گل آسمانی خیلی عادی از اهریمن خندان پلیددل پرسید:

«از دوران جوونی من هم زیباتره، مگه نه؟»

با عجله به اهریمن خندان پلیددل نگاه کردم.

«مراقب باش! این یه تلهست، ساما.»