چپتر 118: قلب متکبر و زیبا
چپتر 118: قلب متکبر و زیبا
«خیلی زیباتر بودی.»
اهریمن خندان پلیددل با سبکی از روی تله پرید.
با این حرف او، بانوی عمارت گل آسمانی لبخند درخشانی زد.
«این حرفها رو نزن. اونقدرها هم زیبا نبودم.»
«نه. از نظر من، تو خیلی بهتر بودی.»
اهریمن خندان پلیددل که سرد و گرم روزگار را چشیده بود، نشان داد که حتی با یک شبیخون ناگهانی هم متزلزل نمیشه.
با این حال، نگاه اهریمن خندان پلیددل روی لی آن بود.
بله، برای هیچکس آسان نبود که چشم از چنین زن زیبایی بردارد.
حتی با این وجود، اهریمن خندان پلیددل لی آن را که همراه او وارد شده بود، نشناخت.
این بانوی عمارت گل آسمانی بود که لی آن را شناخت.
«تبریک میگم، رزمیکار لی.»
او آرام بود، انگار که میدونست چنین اتفاقی میافتد.
«ممنونم، بانوی عمارت.»
اهریمن خندان پلیددل با شنیدن صدای لی آن جا خورد.
چشمانش گرد شد و پرسید: «نکنه... همون قلب زشته؟ حتماً که نه؟»
آنقدر غافلگیر شده بود که کلمه «حتماً که نه» را دو بار به زبان آورد.
لی آن لبخندی زد و گفت: «بله، من همون قلب هستم؛ زشت، اما با استعدادی سرگرمکننده.»
اهریمن خندان پلیددل از جا جست و به لی آن نزدیک شد.
از نزدیک به صورت او خیره شد، انگار که میخواست در آن نفوذ کند.
لی آن زیر فشار نقاب سفید، از ترس میلرزید.
اهریمن خندان پلیددل سرش را کج کرد.
«یه شباهت جزئی هست، اما نه. قطعاً خودش نیست.»
اهریمن خندان پلیددل به من نگاه کرد.
«داری سعی میکنی مسخرهم کنی؟»
«اومدم که سر به سرت بذارم، اما اون واقعاً همون قلبه.»
«واقعاً؟»
اهریمن خندان پلیددل دوباره سر تا پای لی آن را برانداز کرد.
«امکان نداره. نه، اصلاً و ابداً!»
در حالی که به شدت انکار میکرد، برگشت تا به بانوی عمارت گل آسمانی که پشت سرش بود نگاه کند.
او با حالتی که میگفت حقیقت دارد، یک بار سر تکان داد.
اهریمن خندان پلیددل از من پرسید: «آخه چه اتفاقی افتاده؟»
«این چهره اصلی اونه. به خاطر عوارض جانبی یه هنر محافظت بدنی، وزن زیادی اضافه کرده بود.»
«اون از اول یه محافظ با چنین چهرهای بود؟ این بزرگترین هدر دادن استعداد در فرقه اصلی نیست؟»
در عین حال، این بالاترین تحسین از جانب اهریمن خندان پلیددل بود.
لی آن لبخندی زد و به او گفت: «به خاطر این بود که میخواستم از ارباب جوان محافظت کنم.»
البته، من کسی بودم که حقایق را اصلاح کرد.
«فکر میکنی چون خودش میخواست این کار رو کرد؟ تو که خوب میدونی، مگه نه؟ فرقه اصلی ما چطور اداره میشه.»
«به خاطر اینه که فرقه اصلی اینقدر بیرحمانه اداره میشه که ما میتونیم به عنوان شهریاران اهریمنی و جانشینها عمل کنیم. اما...»
نگاه اهریمن خندان پلیددل به سمت لی آن چرخید.
«به نظر میرسه این مورد یه استثنا باشه.»
تحسین جدیدی به نگاه او نسبت به لی آن اضافه شد.
این تحسین برای زیبایی او نبود، بلکه برای فداکاریاش بود.
بانوی عمارت گل آسمانی به سمت لی آن رفت و هر دو دست او را گرفت.
«تو خیلی زیبایی. تبریک میگم.»
«ممنونم.»
«حالا دنبال من بیا. من تو رو به عنوان یه رزمیکار کامل میکنم.»
«کاملم میکنید؟»
«بلد نیستی چطور آرایش کنی، مگه نه؟»
«...نه.»
او که تمام زندگیاش را به عنوان یک رزمیکار محافظ گذرانده بود، آیا هرگز به درستی آرایش کرده بود؟
«زمانهایی در زندگی هست که باید با چیزهایی غیر از تیغه بجنگی. برای یه زن، آرایش سلاحی قویتر از شمشیره.»
بانوی عمارت گل آسمانی دست او را گرفت و از اتاق بیرون برد.
لی آن هم انگار که میخواست آرایش کردن را یاد بگیرد، طوری اجازه داد او را ببرند که انگار نمیتواند مقاومت کند.
«اینجا هوا خفهست، بیا ما هم بریم بیرون.»
«بسیار خب.»
من همراه با اهریمن خندان پلیددل از اتاق خارج شدم.
محوطه اطراف اقامتگاه بانوی عمارت گل آسمانی به خوبی تزئین شده و برای پیادهروی دلپذیر بود.
«بودن با ارباب جوان دوم واقعاً مجموعهای از تجربههای غافلگیرکنندهست.»
«تصور میکنم غافلگیر شده باشی. حتی منی که عوارض جانبی هنر رزمی اون رو حل کردم، غافلگیر شدم.»
با این حال، تجربه غافلگیرکنندهای که اهریمن خندان پلیددل همین الان به آن اشاره کرد، درباره لی آن نبود، بلکه درباره نبرد قبلی بود.
«اون روز موقع مبارزه، فکر میکردم ممکنه به دست بک مانگگی کشته بشیم.»
حتی من هم نمیدونستم او تا این حد قدرتمند باشد.
اما چیز واقعاً غافلگیرکننده، قدرت بک مانگگی نبود.
این حقیقت بود که اهریمن خندان پلیددل حالا داشت احساسات صادقانهاش را فاش میکرد.
«من هم همینطور فکر میکردم.»
«اما ارباب جوان دوم اون رو کشت.»
«اگه فرمانروای اهریمنی خندان به من کمک نمیکرد، من کسی بودم که کشته میشد.»
این یک حقیقت غیرقابلانکار بود.
اهریمن خندان پلیددل با دقت به من خیره شد.
«فکر کنم میدونم فرمانروای اهریمنی خندان الان داره به چی فکر میکنه.»
«به چی فکر میکنم؟»
«پس اون الف بچه قطعاً همونیه که فرمانروای اهریمنی روحخوار رو کشته!»
اهریمن خندان پلیددل با صدای بلند خندید.
«اشتباه میکنی. مگه قبلاً بهت نگفتم؟ من از قبل باورش دارم. باورش داشتم، برای همین با بک مانگگی جنگیدم. اگه نه، بدون حتی یه نگاه به پشت سرم، اونجا رو ترک میکردم.»
«بهم باور داشتی؟ اونقدر که جونت رو به خطر بندازی؟»
بعد از لحظهای مکث، اهریمن خندان پلیددل پاسخ داد: «گمان کنم همینطوره.»
مدتی در سکوت در آنجا قدم زدیم.
تجربه غلبه بر یک موقعیت مرگ و زندگی در کنار هم، باعث تغییر عاطفی بزرگی در ما شده بود.
وقتی نقاب اهریمن خندان پلیددل نزدیک بود شکافته شود، من واقعاً خشمگین شدم.
آن اولین باری بود که فهمیدم احساساتم نسبت به اهریمن خندان پلیددل چقدر قوی است.
به نظر میرسید او هم همین احساس را داشت.
سپس، اهریمن خندان پلیددل ناگهان شاخه افتادهای را از روی زمین برداشت و خط بلندی کشید.
«الان به کجا رسیدیم؟»
من شاخهای را که او تعارف کرده بود گرفتم و روی قسمتی که قبلاً خط بقا نامیده بودیم، خطی کشیدم.
«فکر میکنم تا اینجا اومدیم.»
این دقیقاً همان جایی بود که او گفته بود اگر به آن برسم، اجازه میدهد زنده بمانم.
در آن لحظه، دیدمش.
از میان سوراخهای چشم نقاب سفید، دیدم که لبخند میزند.
دیدم که صادقانه لبخند میزند.
او بدون صدا میخندید و این خنده از روی خشم نبود.
خالص و طبیعی، او فقط لبخند میزد.
من هرگز آن لبخند را در زندگیام قبل از بازگشت ندیده بودم، اما به طرز شگفتآوری، در پایان این سفر موفق شدم آن را ببینم.
«البته، این خط بسته به اینکه من و تو در آینده چیکار کنیم، جابهجا میشه. ممکنه بیشتر به این سمت بره، یا ممکنه به نقطه شروع برگرده.»
«اگه به انتهای انتها برسیم چی میشه؟»
«تبدیل به دوستهای واقعی میشیم. با هم غذا میخوریم، با هم مینوشیم. با هم شاد میشیم و گاهی هم با هم دعوا میکنیم. اگه یکیمون در خطر باشه، اون یکی به نجاتش میره. و وقتی یکیمون زودتر بمیره، اون یکی روی قبرش شراب میریزه.»
«همهش چیزهای غیرضروری، متظاهرانه و طاقتفرساست.»
«همچنین چیزهایی هستن که وقتی واقعاً انجامشون بدی، اونقدرها هم سخت نیستن.»
من انتظار زیادی از اهریمن خندان پلیددل ندارم.
هدف اولیه رسیدن به نقطهای بود که نه دشمن باشیم و نه متحد.
حداقل، از طریق این سفر، به نظر میرسه که به آن هدف به اندازه کافی دست یافتهایم.
درست در همان لحظه، نقاب آبی در جایی که بودیم ظاهر شد.
او چیزی را که آورده بود به اهریمن خندان پلیددل داد.
یک نقاب سفید بود.
«بیا، طبق قولمون.»
اهریمن خندان پلیددل نقابی را که نقاب آبی آورده بود به من داد.
روزی که با بک مانگگی جنگیدیم، او گفته بود که نقاب جدیدی به من خواهد داد و آن قول را فراموش نکرده بود.
«ممنونم.»
نقاب جدید رو امتحان کردم.
مسلماً سبکتر و راحتتر بود.
«خوبه. فکر نکنم زیاد هم توش عرق کنم.»
«نقاب آبی خودش درستش کرده. نقاب من رو هم اون ساخته.»
«مهارتت تحسینبرانگیزه.»
با تعریف من، نقاب آبی سرش رو کمی خم کرد.
همون موقع، دو نفر به سمت ما اومدن. لی آن و بانوی عمارت گل آسمانی بودن که برای آرایش کردن رفته بودن.
نه فقط من، بلکه اهریمن خندان پلیددل و نقاب آبی هم جا خوردن.
لی آن با اون آرایش، شبیه یه زن کاملاً متفاوت شده بود. فریبنده و پرجذبه بود. گیرا و باشکوه.
«رزمیکار لی وقار خاصی داره، برای همین سعی کردم فضای متفاوتی براش ایجاد کنم.»
واقعاً حس میکردم دارم به یه زیبای بیهمتای دیگه نگاه میکنم.
آرایش سلاحِ زنه؟ اگه اینطوره، پس حتماً داریم به برترین شمشیرِ زیر آسمان نگاه میکنیم.
«از این به بعد، دیگه بهت نمیگم قلبِ زشت، بهت میگم قلبِ زیبا.»
به نظر میرسید اهریمن خندان پلیددل هم از تغییر لی آن حسابی راضیه.
همون لحظه، بانوی عمارت گل آسمانی با بیخیالی گفت: «از جوونیهای منم زیباتر شده، مگه نه؟»
با این حرف، اهریمن خندان پلیددل با لحنی سرد به لی آن گفت: «یادت نره پول کالسکه رو بدی!»
در این بین، نقاب آبی که از حرفهاشون فهمیده بود اون زیبارویِ روبروش همون لی آنه، واقعاً غافلگیر شد.
«این رزمیکار لیه؟»
لی آن به اون مردِ متعجب لبخندی زد و جواب داد: «بله، نقاب آبی. خودمم.»
«واقعاً خودِ رزمیکار لیه؟»
اونقدر شوکه شده بود که میتونستم حالت چهرهش رو پشت اون نقاب حدس بزنم.
اون جلوی اهریمن خندان پلیددل خیلی مراقب رفتار و حرفهاش بود، اما حالا حتی فراموش کرده بود که اون هم اونجاست.
نقاب آبی که تازه متوجه قضیه شده بود، عقب کشید.
همون موقع، لی آن با احتیاط بهم گفت: «میتونم اون نقاب رو بزنم؟»
با توجه به نگاههایی که توی راهِ اومدن به اینجا تحمل کرده بود، میتونستم لی آن رو درک کنم.
اون شخصیتی نداشت که از اینهمه توجه لذت ببره.
«من مشکلی ندارم، اما باید از فرمانروای اهریمنی خندان اجازه بگیری. اون بود که این رو بهم داد.»
لی آن به اهریمن خندان پلیددل گفت: «میتونم اون نقاب رو بزنم؟»
«نه!»
اونوقت دیگه نمیتونست اون صورت زیبا رو ببینه، مگه نه؟ مطمئنم داشت به همین فکر میکرد.
«چرا؟»
«آرایشی که اینهمه براش زحمت کشیدی خراب میشه. فکر کردی کی اون آرایش رو انجام داده؟»
اهریمن خندان پلیددل تا لحظه آخر فقط حقیقت رو میگفت.
بانوی عمارت گل آسمانی با خوشحالی نیشگون کوچیکی از بازوش گرفت.
اون احتمالاً تنها آدمِ روی زمین بود که میتونست از اهریمن خندان پلیددل نیشگون بگیره.
«اگه میخوای، بزنش.»
«ممنونم.»
لی آن از اجازه اهریمن خندان پلیددل غرق در شادی شد.
نقاب رو از من گرفت و روی صورتش گذاشت.
نگاهی بهم انداخت و پرسید: «چطوره؟»
«چطوره؟ این یه فریب در حقِ زیبایی و مایه ناامیدی برای تمام مردهای دنیاست.»
«بهم گفتی باید شاد باشم، مگه نه؟ فکر کنم با این شادتر باشم.»
جلو رفتم و نقاب لی آن رو تا بالای سرش بالا زدم.
«وقتی فقط خودمونیم، اینطوری راحت بزنش. اونوقت نقابت به آسمون نگاه میکنه.»
«اینطوری خوبه.»
شاید چون روی دور افتاده بود، لی آن از نقاب آبی پرسید: «ممکنه خواهشِ یه زیبارو روت اثر کنه؟»
نقاب آبی که منظورش رو نفهمیده بود، لحظهای نتونست جواب بده.
حدس زدم چی میخواد بگه.
«با وجودِ تو، هر چیزی ممکنه. حتی میتونی کاری کنی راهبی که تازه از صد سال مدیتیشن برگشته، عهدش رو بشکنه.»
«خیلی داری پیازداغش رو زیاد میکنی!»
«بعداً میبینی. میبینی که اشتباه نمیکنم.»
لی آن دوباره با نقاب آبی صحبت کرد: «حرف قبلیم شوخی بود. نقاب آبی، مایلم ازت دعوت کنم تا فرمانده جوخه اولِ سازمانی باشی که قصد دارم بسازم.»
نقاب آبی از این حرفِ غیرمنتظره جا خورد.
در حالی که اون مردد بود و نمیدونست چی جواب بده، اهریمن خندان پلیددل لب به سخن گشود.
«من بهت یه نقاب هدیه میدم و اولین کاری که باهاش میکنی اینه که سعی کنی آدمِ من رو از چنگم دربیاری.»
«لطفاً سوءتفاهم نشه. نقاب آبی حتی قبل از اینکه نقاب رو بگیرم، اولین کاندیدای من بود.»
«داری ازش میخوای مقامش رو به عنوان یه فرمانروای اهریمنی رها کنه و پستِ یه فرمانده جوخه رو بگیره. میدونی داری چی میگی؟»
«بله!»
«نقاب آبی به نظرت اینقدر احمق میاد؟»
«نه. فکر کردم اون کسیه که شجاعتِ این رو داره که حداقل برای یه بار هم که شده، خودش رو به آغوش یه زندگی جدید بندازه.»
«تو کسی هستی که بیشترین شجاعت رو داره، قلبِ متکبر! که جلوی روی من چنین حرفهایی میزنی.»
«فقط با تکیه به ارباب جوان بود که اینقدر بیپروا حرف زدم. پوزش میخوام.»
اون با احترام سرش رو جلوی اهریمن خندان پلیددل خم کرد.
دیدمش. کشمکش رو توی چشمهای نقاب آبی دیدم.
بله، اگه رهبری به این زیبایی پیشنهادی بده، هر مردی دچار تردید میشه.
اما با خودم فکر کردم که شاید این زیبایی یه مانع هم باشه.
اگه لی آنِ قبل از عمل بود، شاید میرفت، اما آدمهایی هستن که نمیخوان شبیه آدمهای کوتهفکری به نظر بیان که فقط چون اون زن زیبا شده، دنبالش راه میافتن.
«لطفاً در موردش فکر کن.»
نقاب آبی سرش رو به نشونه تایید کمی تکون داد.
اهریمن خندان پلیددل حتی بعد از دیدن این صحنه، دیگه چیزی نگفت.
به نظر میرسید حتی اگه نقاب آبی میگفت که میره، اون از اون تیپ آدمهایی بود که فقط میگفت: «احمق»، و میذاشت بره.
اگه چنین رویی از خودش نشون میداد، خطی که توی قلبم کشیده بودم، بیشتر به سمت راست متمایل میشد.
اهریمن خندان پلیددل بهم گفت: «ارباب جوان دوم. بیا دیگه برگردیم.»
«شما برید. من میمونم و قبل از رفتن، یه کم با قلبِ زیبای خودم وقت میگذرونم.»
این حرف برای خودم نبود، برای لی آن بود.
حالا که پوست انداخته بود، باید قبل از برگشتن، کمی آزادانه پرواز میکرد.
بانوی عمارت گل آسمانی مستقیماً توی قلبم رو دید.
«ارباب جوان دوم واقعاً آدمِ خوبیه.»
اهریمن خندان پلیددل در جواب گفت: «فریب نخور. ارباب جوان دوم شرورترینِ شرورهاست. اون نقاب رو نمیبینی؟ اون مردیه که با نقاب به دنیا اومده. الان دوتا آدمِ نقابدار اونجا ایستادن.»
با این حرف، بانوی عمارت گل آسمانی لبخندی زد و گفت: «برای همینه که اینقدر به هم میان.»
در حالی که میخواستم همراه لی آن برگردم و برم، رو به اهریمن خندان پلیددل کردم.
«خیلی ممنونم که دنیای شگفتانگیزی رو بهم نشون دادی. لطفاً دفعه بعد هم باز نشونم بده.»
قبل از اینکه از هم جدا بشیم، بانوی عمارت گل آسمانی گفت: «ارباب جوان دوم، از این به بعد لطفاً هوای برادر بزرگم رو داشته باش.»
در حالت عادی، این وظیفه لی آن بود که بگه: «لطفاً هوای ارباب جوان ما رو داشته باشید.»
اما بانوی عمارت گل آسمانی داشت با لحنی شوخ و در عین حال جدی، اهریمن خندان پلیددل رو به من میسپرد.
آیا چیزی توی رابطه بین من و اهریمن خندان پلیددل دیده بود؟
حداقل یه چیز قطعی بود. تنها یه نفر توی این دنیا، یعنی بانوی عمارت گل آسمانی، واقعاً نگرانش بود و درکش میکرد.
لبخندی زدم و با صدای بلند گفتم: «بله، به خاطر شما هم که شده، ارباب عمارت، از این به بعد به خوبی هوای فرمانروای اهریمنی خندان رو دارم.»
اهریمن خندان پلیددلِ سردرگم رو پشت سر گذاشتم، دست لی آن رو گرفتم و راه افتادم.
«بیا بریم، لی آن. بیا بریم تا سرزمینهای مرکزی رو ببینیم.»
از این به بعد، دنیایی کاملاً متفاوت با اون چیزی که میشناختی، روبروت گشوده میشه.