چپتر 119: لذت ببر، لی آن!
چپتر 119: لذت ببر، لی آن!
«اون نگاهها رو حس میکنی؟»
من و لی آن توی یه میخانه بودیم.
مردم دور میز اون جمع شده بودن.
با اینکه سمت دیگه میخانه کاملاً خالی بود، اما همه ترجیح داده بودن سمت ما بشینن.
اونها کمکم صندلیهاشون رو جابهجا کرده بودن تا بتونن حتی شده یه ذره از نزدیکتر به صورت اون نگاه کنن.
آروم به لی آن گفتم:
«اون مردی که اونطرف سمت چپه، شش بار بهت نگاه کرده و اون یکی سمت راستی، در حالی که تظاهر میکرد حواسش نیست، هفت بار دیدت زده. اون یارو کنارش هم که رسماً زل زده و کلاً توی هپروته. اوه، دیگه نگاه نکن! یه کم به اون خانوم جوونی که کنارته توجه کن! آخ. اون حتماً درد داشت.»
درست همون موقع، یه مشتری دیگه وارد شد.
وقتی داشت داخل رو برای پیدا کردن جا از نظر میگذروند، چشماش با دیدن لی آن گرد شد.
انگار که مسحور شده باشه، به سمت اون قدم برداشت، پاش به یه میز گیر کرد و با صورت خورد زمین.
هیچکس بهش توجهی نکرد و اون مرد هم سریع از جاش بلند شد.
بعد رفت و جایی نشست که بهترین دید ممکن رو به لی آن داشته باشه.
مرد کنارش داشت شراب میریخت و اصلاً متوجه نبود که جامش داره لبریز میشه.
«چه حسی داری؟»
«حس خوبیه.»
«خوبه؟ خجالت نمیکشی؟»
«احتمالاً من رو بدون نقاب اینجا نشوندی به این امید که چون خجالت میکشم اذیتم کنی، اما نقشهت شکست خورده. حس فوقالعادهای دارم.»
«این غیرمنتظرهست.»
«مگه بهت نگفتم که من دمهای پنهان زیادی دارم؟ میتونم هر وقت بخوام تظاهر به خجالتزدگی کنم، اما میتونم از چند تا نگاه اینطوری هم لذت ببرم.»
لی آن لبخند کوتاهی به تماشاچیها زد.
صدای نفسهای تحسینآمیز از اینجا و اونجا بلند شد.
اون پچپچ کرد:
«در ضمن، اون مرد سمت چپی شش بار نگاه نکرد، هشت بار بود.»
به خاطر همین چیزهاست که لی آن رو دوست دارم.
اون انعطافپذیره.
میدونه کی هوشش رو نشون بده و کی پنهانش کنه.
حتی با وجود عوارض جانبی هنر سنگشدگی کامل بدن که تمام عمر همراهش بود، همیشه با وقار زندگی کرده بود.
زخمهای خودش رو داره، اما غرورش رو هم حفظ کرده.
«خیلی خب، دیگه توی این میخانه به اندازه کافی خوش گذروندیم. بیا بریم یه روبنده بخریم.»
«روبنده؟»
«نمیتونی که همیشه نقاب بزنی، میتونی؟ اون نقاب رو فقط وقتی واقعاً لازمه بزن و برای استفاده روزمره از روبنده استفاده کن.»
«منم به همین فکر میکردم. اینطوری یه کم توی پولم صرفهجویی میشه.»
«با پول خودت بخرش!»
«آآآخ، لطفاً برام بخرش!»
خواهش کوچیکش باعث شد چند تا از مردها غش و ضعف کنن و درخواستش برای خریدن اون، باعث شد چندین نفر دیگه کیسههای پولشون رو محکم بچسبن.
وقتی من و اون بلند شدیم، موجی از ناامیدی و آه و افسوس فضای اتاق رو پر کرد.
نگاههای حسودانه و غبطهبرانگیز به شدت به سمت من پرتاب میشد.
بین اونها نگاههای سرزنشآمیزی هم بود، انگار که بهم میگفتن اون روبنده رو براش بخرم.
میخانه رو ترک کردیم و با هم قدم زدیم.
نقاب سفید از کمرش آویزون بود.
«از این به بعد، مردهایی پیدا میشن که وقیحانه چشمطمع به زیبایی تو دارن. انواع و اقسام پستفطرتها ظاهر میشن. کسایی پیدا میشن که سعی میکنن با زور تو رو بگیرن، یا کسایی که سعی میکنن بهت دارو بخورونن. هر نوع مردی که فکرش رو بکنی پیدا میشه.»
اعتراف میکنم.
چه قصدم بود و چه ناخودآگاهم، دلیل اینکه انجام هنر تصفیه سموم بدن رو برای اون به تأخیر انداخته بودم، همین بود.
چون نمیخواستم نگران باشم.
البته این به این معنی نیست که حالا که انجامش دادم، نگرانش نیستم.
فقط باید نگرانیهام رو به روش دیگهای برطرف کنم.
«باید قدرت محافظت از خودت رو در برابر اونها داشته باشی. قصد دارم تو رو به سطحی برسونم که بتونی با شهریاران اهریمنی روبرو بشی.»
وقتی هنر تصفیه سموم بدن رو براش انجام دادم، این تصمیم رو گرفته بودم.
لی آن تظاهر به فروتنی نکرد.
حالا که تکنیک شمشیر آسمان پرنده بهش آموزش داده شده بود، طبیعی بود که هدفش فراتر رفتن از شهریاران اهریمنی باشه.
«بیشتر تلاش میکنم تا مجبور نباشی نگران باشی.»
«بیشتر از این به خودت فشار نیار. همین حالا هم داری بیشتر از حد توان تلاش میکنی.»
اون لبخند زد و دل پیرمرد مجردی که دم غرفه میوه بود، در حالی که مات و مبهوت نگاه میکرد، لرزید.
سری به یه پارچهفروشی زدیم و من براش یه کلاه حصیری که یه روبنده بهش وصل بود خریدم.
این مزیت رو داشت که صورتش رو کاملاً میپوشوند، اما بعد از امتحان کردنش، اون قبول نکرد.
«این خیلی ناراحته. اول از همه، میدان دیدم خیلی کمه، که باعث میشه در برابر حملات غافلگیرانه آسیبپذیر باشم. فکر کنم برای استفاده از این باید به استاد بزرگتری تبدیل بشم.»
«پس فعلاً فقط یه روبنده میخریم.»
براش یه روبنده خریدم که مثل نقاب، قسمت پایین صورتش رو میپوشوند.
روبنده به تنهایی نمیتونست زیبایی اون رو پنهان کنه، اما یه کم بهتر بود.
«بعداً که جوخه سایه شبح رو راه انداختم، نقابهایی میسازم که واقعاً باحال باشن.»
با تصور اون در حالی که نقابی با اون نشان منحصربهفرد شبح زده، فکر کردم که واقعاً مرموز و جذاب به نظر میرسه.
اگه نقاب آبی اون موقع میدیدش، فکر نکنم میتونست تحمل کنه.
اون هر جا که جایی پیدا میکرد که میتونست تصویر خودش رو ببینه، از حرکت میایستاد.
با اینکه کاملاً نشونش نمیداد، اما الان چقدر باید خوشحال باشه؟
لذت ببر، لی آن!
«الان کجا میریم؟»
«میتونی از یه کوه بالا بیای؟»
«کوه؟»
«حالا که بدنت سبکتر شده، بیا از یه کوه بالا بریم. زود باش، بدو.»
بعد از کلی دویدن با استفاده از فنون سبکخیزی، به پای یه صخره سنگی رسیدیم.
«دقیقاً جای پای من بذار!»
همونطور که با استفاده از فنون سبکخیزی پشت سر من از صخره بالا میاومد، نمیتونست حتی یه کلمه حرف بزنه.
این اولین بارش بود که از چنین صخره عمودی و تندی بالا میاومد.
فقط وقتی به قله رسیدیم، تونست یه نفس راحت بکشه.
«راستش، موقع بالا اومدن خیلی ترسیده بودم.»
با اینکه در شمشیرزنی به سطح بالایی از مهارت رسیده بود، اما فنون سبکخیزیش در اون حد نبود.
«اگه بیفتم، میمیرم، مگه نه؟»
«یه استاد واقعی کسیه که نمیمیره. با مهارتهای شمشیری که تو داری، قطعاً نباید بمیری.»
«اگه قرار بود سقوط کنم، باید چه واکنشی نشون میدادم؟»
«باید حواست رو جمع میکردی و راهی برای کم کردن سرعت سقوطت پیدا میکردی.»
البته در مورد من، میتونستم درست قبل از برخورد به زمین، نیروی درونیم رو آزاد کنم و به آرومی فرود بیام، اما این کار برای لی آن در سطح فعلیش غیرممکن بود.
این کار نیروی درونی زیادی مصرف میکرد، اما اون باید از همون بالا تا جایی که میتونست سرعت سقوطش رو کم میکرد.
«همونطور که میدونی، فقط با شمشیرزنی نمیشه زنده موند. باید توی فنون سبکخیزی هم خوب باشی، شجاع باشی، قدرت قضاوت خوبی داشته باشی و آدمشناس باشی.»
«آه! گلخونه خیلی گرم بود.»
این شوخیش در مورد زندگی راحت زیر سایهی محافظت من و فرقه اصلی بود، اما من اینطوری بهش نگاه نمیکردم.
اون حتی یه بار هم توی گلخونه نبوده.
با زخمهای عاطفی ناشی از عوارض جانبی هنر رزمیش، حتی وقتی از من محافظت میکرد هم نمیتونست درست بخوابه.
این چه جور گلخونهی سختیه؟ بعد از بازگشت من هم، به خاطر تمریناتش حتی نمیتونست خواب درستی داشته باشه.
«بیرون از گلخونه بهاره یا زمستون؟»
«دنیای رزمی حتی یه بار هم به خودش بهار ندیده.»
«درست مثل این صخره ترسناک.»
اون به پایین صخره نگاه کرد.
توی گوشش پچپچ کردم:
«یادته قبلاً چی بهت گفتم؟ در مورد اینکه وقتی سقوط میکنی چیکار کنی.»
«البته. حواسم رو جمع کنم و سرعت سقوط رو کم کنم.»
«پس آمادهای.»
لحظهی بعد، از بالای صخره هلش دادم پایین.
«آآآآآآآآآ!»
با یه فریاد از سر ناچاری، سقوط کرد.
من هم پشت سرش پایین پریدم.
انتظار داشتم که با وضعیتی کاملاً آشفته سقوط کنه، اما لی آن داشت دست و پا میزد و با تمام وجود تلاش میکرد تا تعادلش رو پیدا کنه و سرعتش رو کم کنه.
با این حال، چون تجربه نداشت، بدنش خیلی منقبض بود و داشت بیدلیل نیروی درونی هدر میداد.
من فوراً سرعتم رو زیاد کردم و اون رو بین زمین و آسمون گرفتم.
لی آن که توی آغوش من بود، بالاخره احساس آرامش کرد.
«بچسب به من.»
«چشم.»
بعد، انگار که بخوام بهش یاد بدم، با استفاده از پاها و دستهام نشون دادم که چطور میشه سرعت سقوط رو کم کرد.
حتی با وجود اینکه اون رو نگه داشته بودم، سرعتم در یک لحظه کم شد.
لی آن در حالی که به من چسبیده بود، بدون اینکه حتی یه حرکت رو از دست بده، تماشا میکرد.
همونطور که سقوط میکردیم، خودم رو به سمت دیوارهی صخره پرتاب کردم.
در میان صخره غار کوچکی وجود داشت.
تنها پس از اینکه آنجا فرود آمدیم، لی آن فریاد زد:
«واقعاً فکر کردم قراره بمیرم!»
«دروغگو. باور داشتی که نجاتت میدم، مگه نه؟»
«خب، آره، ولی واقعاً غافلگیر شدم. سرعت سقوط خیلی بیشتر از اونی بود که فکر میکردم، نتونستم تعادلم رو حفظ کنم.»
«اگه مدام سقوط کنی، بهش عادت میکنی و کمکم میتونی تعادلت رو پیدا کنی.»
«بله. روشی که انجامش دادید رو حفظ کردم.»
«همین کافیه.»
«ولی نمیدونستم توی همچین جایی غار هست.»
«این مکان رو یادت بمونه، اگه یه وقت توی این منطقه تحت تعقیب بودی، اینجا پناه بگیر.»
«شما چطور از اینجا خبر داشتید؟»
«فکر میکنی این غار تنها چیزیه که ازش خبر دارم؟»
«البته که نه. واسه همین دیگه نمیپرسم. ولی اصلاً چرا اومدیم اینجا؟»
«از الان به بعد، میخوام گذرگاههای کونسپشن و گاورنرت رو باز کنم.»
این حرف رو بدون هیچ لحن جدیای گفتم، واسه همین اولش فقط پلک زد.
بعد، چشماش کمکم از تعجب گشاد شد؛ تعجبی حتی بزرگتر از وقتی که بهش گفتم میخوام هنر تصفیه سموم بدن رو روش اجرا کنم.
حداقل اون کار از قبل پیشزمینه داشت؛ اما این یکی کاملاً غیرمنتظره بود.
باز کردن گذرگاههای کونسپشن و گاورنر.
این قدمی ضروری برای تبدیل شدن به یه استاد واقعیه، اما بزرگترین خوششانسیه که فقط بخش خیلی کوچیکی از رزمیکارها میتونن تجربهش کنن.
این فرایند بهشدت خطرناک و دشواره و کم نبودن کسایی که موقع تلاش برای باز کردن بیمهابای گذرگاههاشون، جونشون رو از دست دادن.
علاوه بر این، شخصی که عمل باز کردن رو انجام میده هم ممکنه دچار بازگشت جریان خون و انرژی بشه و بمیره.
نیازی نیست دنبال نمونههای دور بگردیم.
ما، از خون اهریمن آسمانی، وقتی جوون بودیم گذرگاههامون باز شد و من هنوز به وضوح یادمه که وقتی نوبت من شد، برادرم چقدر من رو ترسوند.
اون حتماً امیدوار بود که من از ترس نتونم بر خودم غلبه کنم و دچار انحراف درونی بشم، اما من با موفقیت گذرگاههام رو باز کردم.
در هر صورت، باز کردن گذرگاههای کونسپشن و گاورنر چیزی نیست که بشه سرسری انجامش داد یا دریافتش کرد.
به همین دلیله که اساتید قدیمی فرقههای طریقت راستین، این ریسک رو فقط برای جانشینان برحق خاندانشون میپذیرن.
«واقعاً میخواید گذرگاههای کونسپشن و گاورنرم رو برام باز کنید؟»
«آره.»
«آخه چرا اینقدر در حق من خوبی میکنید... آه، واسه همین بود که گفتید نپرسم. که این سوالیه که به زودی مجبور میشم دوباره بپرسم.»
بعد از تموم شدن هنر تصفیه سموم بدن، بهش گفته بودم که سوال نپرسه.
«این یه هدیهست. هدیهای برای جشن گرفتن زندگی جدیدت.»
لی آن زبونش بند اومده بود.
دوباره اشک توی چشماش حلقه زد.
«من از گریه کردن متنفرم، ولی شما مدام اشکم رو درمیارید، ارباب جوان.»
«این چیزی نیست که بخاطرش گریه کنی.»
«حق با شماست، خوشحالم. اونقدر خوشحالم که میتونم پرواز کنم.»
«بسیار خب، شروع کنیم؟ فقط محض احتیاط اگه مشکلی پیش اومد، حرفهای آخرت رو بزن.»
«لطفاً به ارباب جوانم بگید متاسفم که نتونستم تا آخر بهشون خدمت کنم.»
«ارباب جوانت رو دعوا میکنم. بخاطر اینکه تو رو فقط واسه خودش میخواست.»
«دعوا کردنش راحت نخواهد بود. اون روز به روز داره قویتر میشه.»
نمیتونستم به حرفش نخندم.
«حالا، بیا با گردش انرژی شروع کنیم.»
اون چهارزانو نشست و شروع به اجرای تکنیک قلبش کرد.
وقتی انرژیش یک چرخه رو کامل کرد، جریان قدرتمندی از نیروی درونی رو به پشتش وارد کردم.
به آرومی، نیروی درونیم رو همراه با انرژی اون توی گذرگاههاش حرکت دادم.
«از الان به بعد، نیازی نیست جوابم رو بدی. هر اتفاقی که افتاد، نباید فریاد بزنی یا گردش انرژیت رو متوقف کنی. نباید بیهوش هم بشی.»
در حالی که اون با گردش انرژی ذهنش رو آروم میکرد، سرعت حرکت نیروی درونی من توی گذرگاههاش کمکم بیشتر شد.
گذرگاه کونسپشن از لبها شروع میشه، از سینه و شکم پایین میره و به نقطه پرینه میرسه؛ و گذرگاه گاورنر از نقطه پرینه شروع میشه، از استخوان دنبالچه و ستون فقرات بالا میره، از نقطه بایهوی میگذره و به لبها برمیگرده.
حیاتیترین لحظه، عبور از نقطه بایهویه؛ اگه مشکلی برای نقطه بایهوی که در فرق سر قرار داره پیش بیاد، آدم ممکنه فلج بشه یا جونش رو از دست بده.
خوب میدونستم که بهتره کار رو یکباره تموم کنم تا اینکه لفتش بدم.
نیروی درونی خالص و عمیقم با جسارت توی گذرگاههاش پیش رفت.
جای نگرانی نبود.
من، از بین تمام مردم، کسی بودم که داشت عمل باز کردن رو انجام میداد.
سونگجانگ، یومچئون، سئونگی، اوکدانگ، جونگوان... گذرگاهها رو با قدرتی توقفناپذیر درهم شکستم.
درست مثل وقتی که توی بارون شدید انواع و اقسام آشغالها شسته میشن و میرن، ناخالصیهایی که رگهای خونیش رو مسدود کرده بودن، شروع به پاک شدن کردن.
لی آن با درد ناآشنایی دست و پنجه نرم میکرد، اما اون به تحمل رنج عادت داشت.
من اونقدر بیرحمانه پیش میرفتم که شاید کسی فکر میکرد مگه میشه اینقدر با قدرت فشار آورد؟
تردید در اینجا منجر به حادثه میشد.
اگه با یک بار ضربه باز نمیشد، باید برمیگشتی و دوباره و دوباره امتحان میکردی.
اون وقت بود که باید با قدرت بهش میکوبیدی.
یانگگوان، یونگدو، سینجو، آمون، نوئهو، تا خودِ هوجونگ.
بعد از پاکسازی تمام گذرگاههای دیگه، به نقطه حساس رسیدیم.
«بهم اعتماد کن، لی آن.»
«بهتون اعتماد دارم.»
«حالا!»
کوا-کوا-کوا-کوا-کوا! بوم!
حتی دشوارترین نقطه یعنی بایهوی هم به شکلی تمیز پاکسازی شد و با باز شدن بقیه گذرگاهها، انسداد گذرگاههای کونسپشن و گاورنر اون از بین رفت.
در حالی که لی آن به آرومی به پهلو افتاد، لبخندی روی لبهاش نشست.
«خوب انجامش دادی، لی آن.»
لی آن بعد از اینکه نصف روز خوابید، بیدار شد.
«ارباب جوان؟ چه اتفاقی افتاد؟»
«بیا، گردش انرژیت رو امتحان کن.»
لی آن با چهرهای مضطرب نشست و گردش انرژی رو شروع کرد.
بعد از کامل کردن یک چرخه، صورتش درخشان شد.
«متفاوته، کاملاً با قبل فرق داره. نیروی درونیم خیلی خالصتر شده و جریان انرژی بدون هیچ مانعی حرکت میکنه.»
«تبریک میگم، لی آن.»
لی آن از جا پرید و خواست بهم تعظیم کنه، اما من با نیروی درونیم متوقفش کردم.
«قبلاً بهت گفتم، نه؟ این کار رو کردم تا بتونم بیشتر ازت کار بکشم، پس نیازی به تشکر نیست.»
«مگه چقدر قراره ازم کار بکشید؟ این بدهیِ لطفیه که اونقدر بزرگه که باید بخاطرش دنیای رزمی رو متحد کنم.»
«بیا قبل از متحد کردن دنیای رزمی یه چیزی بخوریم. حتماً گشنته.»
«اونقدر گشنمه که میتونم به آشپزخونه اتحاد رزمی پاتک بزنم.»
اون دم در ورودی غار ایستاد و فریاد زد:
«گذرگاههای کونسپشن و گاورنرم باز شده... آآآآآآآآآآآآآآآآ!»
دوباره لی آن رو از پشت هل دادم.
در حالی که سقوط کردنش رو تماشا میکردم که این بار دست و پا زدنش کمتر از قبل بود، من هم از صخره پایین پریدم.
یک ساعت بعد، من و لی آن توی یه میخانه در بازار مشغول غذا خوردن بودیم.
انواع غذاهای لذیذ رو سفارش دادیم و با هم خوردیم.
به نگاههای بقیه مشتریها هیچ اهمیتی ندادیم.
«این واقعاً خوشمزهست.»
«بیا کل سرزمینهای مرکزی رو بگردیم و تمام غذاهای معروف رو بخوریم.»
«اگه دوباره چاق بشم چی؟»
«اگه بخوای هم نمیتونی. وقتی برگردیم به فرقه اصلی، باید تا وقتی که به تسلط کامل توی تکنیک شمشیر آسمان پرنده برسی، توی جهنمِ تمرینات غرق بشی.»
«آه، بیا هیچوقت برنگردیم!»
هرچند حرفش از ته دل نبود، اما داشت از این لحظه نهایت لذت رو میبرد.
درست همون موقع، یه مرد جوون راهش رو از بین جمعیت باز کرد و به سمت ما اومد.
اون قدبلند و خوشقیافه بود و لباسهای گرونقیمت و پرزرقوبرقی به تن داشت و چهار مرد که شبیه رزمیکارهای محافظ بودن، پشت سرش حرکت میکردن.
لی آن طوری که انگار داره ورد میخونه، زیر لب زمزمه کرد:
«نیا اینجا، نیا اینجا. فقط بذار در آرامش غذامون رو بخوریم.»
در حالی که تماشاش میکردم، لبخند زدم.
این چیزیه که از این به بعد بارها تجربهش میکنی.
حالا، چطور از پسش برمیای؟
مرد جلوی لی آن ایستاد و با چهرهای با اعتمادبهنفس و مودبانه صحبت کرد:
«بانو، میتونم یه نوشیدنی بهتون تعارف کنم؟»
بسیار خب، لی آن.
تازه شروع شد.