چپتر 12: رقص شمشیر خواهم کرد
چپتر 12: رقص شمشیر خواهم کرد
تکنیک شمشیر آسمان پرنده رو که به استادی کامل رسونده بودم، بارها و بارها تمرین کردم.
این هنر رزمیای بود که مدتها برایش وقت گذاشته بودم، اما اجرای تکنیک شمشیر آسمان پرنده با بدنی جوانتر، حس متفاوتی داشت.
احتمالاً به همین دلیله که میگن حتی اگه تمام عمرت رو هم وقف هنرهای رزمی کنی، باز هم نمیتونی به تهش برسی.
در کنار تمرین تکنیک شمشیر آسمان پرنده، تمرین برونریزی انرژی رو هم که پدرم بهم یاد داده بود، انجام میدادم.
همچنین تمام تلاشم رو کردم تا بین انرژی درونی و بیرونی که به لطف قرص عصاره اهریمنی افزایش یافته بود، تعادل برقرار کنم.
در نتیجهی تمرینهای مداوم و پیدرپی...
نود و هفت روز بعد از ورود به این مکان، تونستم به کنترل کاملی روی قدرت افزایشیافتهام برسم.
توی برونریزی انرژی هم ماهرتر شدم و این اجازه رو بهم میداد تا تعداد رشتههای بیشتری رو آزاد کنم.
هنوز کاملاً شبیه به تار عنکبوت نبود، اما همین حالا هم میتونستم بیش از ده رشته انرژی رو به طور همزمان از بدنم خارج کنم.
«همینه. همین کافیه.»
سه روز باقیمونده رو در سکوت به آروم کردن ذهنم و سازماندهی کارهایی که باید در آینده انجام میدادم، گذروندم.
در صدمین روز از ورودم به این مکان، کتیبه سنگی رو به کناری هل دادم.
با این کار، دری که به بیرون راه داشت باز شد.
«آه، چه هوای تازهای! قرصهای ریاضت، دیگه باهاتون خداحافظی میکنم!»
در حالی که دستهام رو از هم باز کرده بودم، از اونجا بیرون اومدم.
یکی از رزمیکارهای تالار اهریمن آسمانی دم خروجی غار آسمان کوچک منتظر بود.
«اوه! ارباب جوان!»
با تعجب به من نگاه کرد.
«چرا اینقدر تعجب کردی؟»
«من اینجا منتظر بودم چون بهم دستور داده شده بود به محض اینکه ارباب جوان دوم بیرون اومدن، ایشون رو تا تالار اهریمن آسمانی همراهی کنم. اما انتظار نداشتم به این زودی بیرون بیاید. بهم گفته بودن که از امروز به بعد، باید حداقل صد روز دیگه منتظر بمونم.»
«از کی اینجا منتظری؟»
«از همین امروز اومدم.»
پدرم انتظار داشت بین صد تا دویست روز طول بکشه تا بیرون بیام.
این ارزیابی اون از استعداد من بود.
من رو خیلی دستبالا گرفته بود، نه؟
و یه چیز دیگه، حداقل فکر نمیکرد که قراره اون تو بمیرم.
در حالی که با خودم فکر میکردم شاید فرستادنم به غار آسمان کوچک بیشتر یه پاداش بوده تا مجازات، دنبال اون رزمیکار راه افتادم.
***
وقتی به تالار اهریمن آسمانی رسیدم، پدرم تنها بود.
به آرومی روی فرش قرمز به سمت صندلی رایزن اعظم، جایی که پدرم نشسته بود، قدم برداشتم.
مردم به این فرش میگن «مسیر خون». چقدر خون باید ریخته بشه تا کسی به اون جایگاه برسه؟ پدرم قبل از اینکه بتونه اونجا بشینه، مجبور شده بود شاهد ریخته شدن خون چند نفر باشه؟ و برای محافظت از اون صندلی، چقدر خون دیگه باید ریخته بشه؟
«دقیقاً صد روز طول کشید.»
با شنیدن حرف پدرم، دهنم به خارش افتاد.
دلم میخواست بگم که من همون روز اول موانع رو پشت سر گذاشتم.
که پسرش حالا دیگه همچین آدمیه.
انگار واقعاً باید یه جنگل خیزران توی تپههای پشتی پیدا کنم و اونجا داد بزنم.
«سخت بود، اما نتونستم رکورد شما رو بشکنم، پدر.»
«گوی رو درست بریدی؟»
«بدون تولید هیچ گرمایی، به خوبی بریدمش. شما سرنخ خیلی واضحی به جا گذاشته بودید، پس معلومه که باید خوب میبریدمش. توی آرایش وهمی نهایی هم استراحت نکردم.»
اون موقع بود که دیدمش.
لبخندی که روی لبهای پدرم نقش بست.
اون پوزخندی نبود که تا الان میدیدم.
یه لبخند واقعی از سر شادی بود.
اما متأسفانه، اون لبخند به محض اینکه ظاهر شد، از بین رفت.
لبخند روی لبهای پدرم مثل یه سراب میمونه.
«میبینم که یه احمقِ تمامعیار نیستی.»
«البته، فکر کردید پسر کی هستم.»
پدری که قبل از بازگشتم میشناختم، مردی بود که از مبارزه مرگ و زندگی بین فرزندانش برای جانشینی لذت میبرد.
اما حالا، فکر میکنم متوجه شدم.
اون مردیه که برای آینده فرقه، مرگ فرزندانش رو تحمل میکنه، نه کسی که از این درگیریها لذت ببره.
«اما برای چی صدام کردید؟»
پدرم قبل از اینکه هدفش از احضار من رو بگه، یه نفر رو به تالار فراخوند.
اون ساما میونگ بود، استراتژیست اعظمی که قدرتش در فرقه اصلی، بعد از یک نفر و بالاتر از ده هزار نفر بود.
«خیلی وقت بود ندیده بودمتون، استراتژیست اعظم ساما میونگ.»
«گذشتن از غار آسمان کوچک اون هم فقط در صد روز. شما فوقالعاده هستید، ارباب جوان دوم.»
اون نه تنها استراتژیست اعظم، بلکه ارباب عمارت فلکسای هم بود؛ یعنی مغز متفکر فرقه اصلی.
اون مرد قدرتمندی بود که تمام اطلاعات سرزمینهای مرکزی رو در دست داشت و مورد اعتماد عمیق پدرم بود.
«این مجازاتی بود که برای صد روز دریافت کردم.»
«مجازات؟ یا پاداش؟»
ساما میونگ لبخند معناداری زد.
«شاید سعی کرده مجازات کنه اما شکست خورده؟»
«هاهاها.»
ساما میونگ خندید و من هم باهاش خندیدم.
بعد از تموم شدن احوالپرسیها، ساما میونگ رفت سراغ اصل مطلب.
«دلیلی که امروز درخواست کردم ارباب جوان دوم رو ببینم، بحث دربارهی یکی از مسائل داخلی فرقهست.»
اون من رو برای رسیدگی به یه مسئله داخلی صدا کرده، نه برادرم رو؟ اون هم درست بعد از اینکه از غار آسمان کوچک بیرون اومدم؟ این قطعاً با گذشته متفاوته.
معمولاً مسائل داخلی به برادرم سپرده میشد.
حتی اگه اون حضور نداشت، نامهای براش فرستاده میشد تا کار رو بهش بسپارن.
نگاهم از ساما میونگ گذشت و به پدرم که روی صندلی رایزن اعظم نشسته بود، افتاد.
در نهایت، این تصمیم تحت تأثیر ارادهی پدرم گرفته شده بود.
«لطفاً بفرمایید.»
«اخیراً یه نامه بدون نام و نشون به دستمون رسیده. ادعا شده که توی سپاه اهریمنی فساد وجود داره.»
سپاه اهریمنی یکی از سازمانهای نظامی فرقه اصلی بود که به خاطر طبیعت خشنِ پیروان اهریمنیاش شهرت داشت.
«آه!»
دلیل اینکه توی دلم آه کشیدم این بود که فرمانده سپاه اهریمنی، برادر کوچیکترِ اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
باز هم پای اهریمن تیغه آسمان خونین وسط بود.
«سال گذشته هم یه نامه بدون نام و نشون رسیده بود و عمارت دنیای زیرین دربارش تحقیق کرد.»
عمارت دنیای زیرین نهادی بود که به خیانت، فساد و تخلفات رسیدگی میکرد.
به خاطر ماهیت این سازمان، همه ازش متنفر بودن، اما سازمان قدرتمندی بود که بر بقیه برتری داشت.
«اما تحقیقات اون زمان شکست خورد. هیچکس شهادت نداد و بازرس ویژه اعزامی به قتل رسید. اون عضو سپاه اهریمنی هم که اون رو کشته بود، خودکشی کرد.»
این اتفاق اونقدر بزرگ بود که من هم یادم میاومد.
از نظر همه اینطور به نظر میرسید که سپاه اهریمنی از داخل در روند تحقیقات دخالت کرده، اما هیچ مدرکی پیدا نشد.
در نهایت، پرونده ماستمالی شد.
و حالا بعد از گذشت مدتی، یه نامه بدون نام و نشون دیگه رسیده بود.
«میخوام که ارباب جوان دوم به عنوان بازرس ویژه، به این موضوع رسیدگی کنن.»
پرسیدنِ «چرا من؟» غیرضروری بود.
این مأموریت که حتی قبل از شروع شدنش بوی خطر میداد، امتحانِ پدرم بود.
درگیر شدن در پرونده فسادِ یه سازمان نخبه مثل سپاه اهریمنی، به معنای اعدام بود.
کسی که مرتکب جرم شده بود، به هر قیمتی سعی میکرد گناهش رو مخفی کنه و فقط به خاطر اینکه بازرس، پسر اهریمن آسمانی بود، باهاش راه نمیاومد.
علاوه بر این، در شرایطی که اهریمن تیغه آسمان خونین حتی بهم هشدار داده بود، حالا باید دست روی سازمانی میذاشتم که فرماندهاش برادر کوچیکتر اون بود؟
«داری منو به کام مرگ میفرستی.»
ساما میونگ به نشانه تأیید سر تکون داد.
«درسته. این مأموریت مستلزم اینه که جونت رو به خطر بندازی.»
به پدرم نگاه کردم.
پدرم که با چهرهای بیروح به من خیره شده بود، ناگهان حرف غیرمنتظرهای زد.
«مگه نگفتی رامشون میکنی و قلاده به گردنشون میندازی؟»
این حرفی بود که توی شکارگاه به پدرم زده بودم.
«اون برای وقتیه که اهریمن آسمانی بشم.»
«پس یعنی الان برای انجامش خیلی ترسیدی؟»
«نه، اگه اینطوری بگید، دیگه چارهای جز انجام دادنش ندارم...»
پدرم با فرستادن من به غار آسمان کوچک، آبروی اهریمن تیغه آسمان خونین رو حفظ کرد و حالا داشت سعی میکرد با این آزمون، اهریمن تیغه آسمان خونین رو تحت کنترل نگه داره.
دقیقاً تو سرِ پدرم چی میگذره؟
یهو یاد حرفهای پدرم تو شب شکار افتادم.
— پدر، میتونی بهخاطر خودت من رو بکشی؟
— اگه این موضوع نگرانت میکنه، نباید انقدر بیپروا از ذهنخوانی حرف بزنی.
نگاهم در میان هوا با نگاه پدرم تلاقی کرد.
نگاه بیاحساسش درست مثل همون موقعی بود که به شکار رفته بودیم، و همون موقعی که من رو به غار آسمان کوچک فرستاد.
اگه جور دیگهای بهش نگاه میکردم، این تصمیمِ پدرم نبود.
من با رفتاری متفاوت با پدرم برخورد کرده بودم و این نتیجهی انتخابِ اون بود.
در نهایت، این همون مسیری بود که خودم انتخاب کرده بودم.
«اون حرفها رو در حالی که داشتم به اون ستارههای زیبا نگاه میکردم زدم، پس باید مسئولیتش رو هم قبول کنم. انجامش میدم.»
با پذیرشِ سریعِ من، لبخند مرموزی روی لبهای پدرم نشست.
«نمیدونم چه نقشهای داری پدر، ولی یه رقص شمشیرِ باشکوه براشون اجرا میکنم.»
از طرف دیگه، ساما میونگ از پذیرشِ من تعجب کرده بود.
«حالتون خوبه؟ همونطور که گفتم، این کار خیلی خطرناکیه.»
«ولی نمیتونیم همینطوری اجازه بدیم کسایی که دارن خزانه فرقه رو غارت میکنن قسر در برن، مگه نه؟ البته یه شرط دارم.»
«چی هست؟»
«نه تنها حق بازرسی، بلکه حق اعدام فوری رو هم بهم بدید.»
حق اعدام فوری.
این به معنای امتیاز ویژهای بود که حتی اگه کسی در طول فرآیند بازرسی به ناچار هدفی رو میکشت، مسئول شناخته نمیشد.
این یه درخواست بیسابقه بود، برای همین ساما میونگ به پدرم نگاه کرد.
پدرم با تکون دادنِ سرش، اجازه رو صادر کرد.
«بسیار خب. اما لطفاً فقط زمانی از حق اعدام فوری استفاده کنید که مدرک روشنی وجود داشته باشه.»
«البته.»
«ممنونم که این وظیفه دشوار رو قبول کردید.»
«اگه یه وقت مردم، لطفاً روی سنگ قبرم حک کنید که موگوک شجاع بود.»
ساما میونگ خنده کوتاهی کرد.
«فردا یه بازرس از عمارت دنیای زیرین میفرستم تا به ارباب جوان دوم کمک کنه.»
«اگه ممکنه، یه زن زیبا رو بفرستید.»
«هاهاها. شنیده بودم که ارباب جوان دوم تازگیها جنبهی جدیدی از خودش نشون میده، واقعاً خیلی عوض شدید.»
«این رو به عنوان تعریف و تمجید در نظر میگیرم. پس با اجازهتون مرخص میشم. چون ممکنه این آخرین بارم باشه، حداقل باید یه نوشیدنی بخورم.»
بعد از اینکه با احترام دستهام رو به هم کوبیدم، داشتم میرفتم که نگاهی به پدرم انداختم و گفتم:
«پدر، مایلید با پسرتون یه نوشیدنی بخورید، چون ممکنه این آخرین بارمون باشه...»
پدرم حتی نذاشت جملهم تموم بشه و یهو بلند شد و بیرون رفت.
به ساما میونگ لبخندی زدم و گفتم:
«شاید در ظاهر بداخلاق به نظر بیاد، ولی در کمال تعجب مهربونه.»
«اصلاً اینطور به نظر نمیرسه.»
ساما میونگ هم با یه لبخند و یه جمله، تالار رو ترک کرد.
با صدای بلند صداش زدم:
«استراتژیست اعظم، شما هم دارید روز به روز بیشتر شبیه پدرم میشید.»
ساما میونگ هم پشت سرش رو نگاه نکرد.
جلوی اون دو نفر، سعی میکردم شوخی کنم و بازیگوش باشم.
برای اونها، من فقط یه جوونِ خام بودم.
همیشه تو ذهنم تکرار میکنم.
که تاریکیِ گذشته رو به این زندگی نیارم.
من دوباره متولد شدم.
جلوی تالار اهریمن آسمانی دستهام رو باز کردم و کش و قوسی به بدنم دادم.
این آزمون رو به خوبی پشت سر میگذارم و یه قدم دیگه به جایگاه جانشینی نزدیک میشم.
* * *
صبح روز بعد، لی آن بهم خبر داد که بازرسی از عمارت دنیای زیرین اومده.
«ارباب جوان، من هم همراهتون میام و کمکتون میکنم.»
اون خوب میدونست که بازرسی از سپاه اهریمنی چقدر خطرناکه.
به جای اجازه دادن، پرسیدم:
«خوشگله؟»
«بله؟»
«بازرسی که بیرون منتظره، خوشگله؟»
«بله؟»
«نکنه یه وقت خلوتِ ما رو به هم بزنی! حسودی هم نکن!»
با این حرف، لی آن جوری نگام کرد که انگار میخواست بپرسه اصلاً داری درباره چی حرف میزنی و گفت:
«بازرس یه مرده.»
«چی گفتی؟»
یه کم بعد، کسی که با راهنمایی لی آن وارد شد، مردی بود که قدش به وضوح کوتاه بود و چشمهای افسردهای داشت. و واقعاً هم یه مرد بود.
«از دیدارتون برای اولین بار خوشحالم. من سو دهریونگ هستم، بازرس ویژه عمارت دنیای زیرین.»
اسمِ اون دهریونگ، یعنی «اژدهای بزرگ» بود، ولی هیکلش کاملاً برعکس بود.
حتی صداش هم آروم و ملایم بود.
«چرا تو اومدی؟ من از استراتژیست اعظم خواسته بودم زیباترین زن عمارت دنیای زیرین رو بفرسته.»
سو دهریونگ که برای لحظهای مستأصل به نظر میرسید، شونهای بالا انداخت و جواب داد:
«لابد از نظر ایشون، من زیباترین زن به نظر میرسیدم.»
با شوخیِ سو دهریونگ، لی آن که کنارم ایستاده بود، پقی زد زیر خنده.
«داری میخندی؟ تو این موقعیتِ تراژیک؟»
لی آن سریع حالتش رو حفظ کرد.
«نه قربان.»
«آه، امیدوار بودم بعد از مدتها یه خلوتی با یه زیبارو داشته باشم.»
آهی مصنوعی کشیدم.
«خیله خب، بریم سر اصل مطلب. هر چی درباره سپاه اهریمنی میدونی بهم بگو. بهتره لکنت نگیری. بهت نشون میدم چه سرنوشتِ غمانگیزی در انتظار کسیه که جای یه زیبارو رو گرفته.»
با حرفهای نیمهشوخیِ من، سو دهریونگ جوری توضیح داد که انگار منتظر همین لحظه بود.
«سپاه اهریمنی، تحت فرمانِ فرمانده سپاه اهریمنی، در مجموع از شش جوخه تشکیل شده. به عنوان سازمانی که فقط از دستورات مستقیم رهبر فرقه پیروی میکنه، هر جوخه سی عضو داره و با فرمانده سپاه اهریمنی، در مجموع شامل صد و هشتاد و یک عضو میشه. نایبرئیس نداره؛ فرمانده جوخه اول این نقش رو ایفا میکنه و دست راستِ فرمانده سپاه اهریمنی محسوب میشه.»
«خوب حفظ کردی.»
«این هم اطلاعاتِ اعضای سپاه اهریمنی هست.»
اون یه دسته ضخیم از اسناد رو بهم داد.
پروندهای بود که شامل طرحِ چهره و سوابقِ تمام اعضای سپاه اهریمنی میشد.
یه صفحه تصادفی از توش برداشتم.
«درباره جونگپیو بهم بگو.»
فکر کردم محاله این یکی رو هم حفظ کرده باشه، ولی اون جوری جواب داد که انگار منتظر بود.
«اون عضو جوخه اول سپاه اهریمنی هست و سال هفتم خدمتش رو میگذرونه. هنر رزمیِ شاخصش یه تکنیک کف دست به اسم کف دست روحطلب هست و شخصیتِ خیلی بیرحمی داره. به الکل و قمار علاقه داره و چندین بار دردسر درست کرده، ولی سپاه اهریمنی روی کارهای اون سرپوش گذاشته.»
با تعجب پرسیدم:
«چی؟ از کجا میدونی؟ دوستته؟ دشمنته؟»
«نه قربان.»
یه سند دیگه برداشتم و پرسیدم.
این بار هم دقیقاً اون شخص رو میشناخت هر چی لازم بود رو میدونست.
«نگو که هر صد و هشتاد نفرشون رو حفظ کردی؟»
«بله. اگه دقیقتر بخوام بگم، صد و هشتاد و یک نفر.»
«تو یه نابغهای.»
«این پروندهای هست که من مدتهاست دارم روش تحقیق میکنم.»
«نه، نه. اگه همهی اینها رو حفظ کردی، تو یه نابغهای، یه نابغهی واقعی.»
«ممنون میشم اگه اون رو به عنوان یه تلاش در نظر بگیرید.»
«اوه، متواضع هم که هستی. دیگه داری جور دیگهای به چشمم میای.»
اون کوتاه بود و چهرهی نسبتاً افسردهای داشت، ولی حالا اون فضای افسرده مثلِ بدخلقیِ یه نابغه به نظر میرسید.
«لابد دلیلی داشته که به جز زیبارو بودن، من رو فرستادن، مگه نه؟»
«اوه، فقط متواضع بودن که صفا نداره، پس یه کم هم خودنمایی میکنی. تو به عنوان نفر اول وارد عمارت دنیای زیرین شدی، نه؟»
«از کجا فهمیدید؟»
«همینه! لی آن، شنیدی؟ در جوابِ سؤالِ "نفر اول بودی؟"، جوابی مثلِ "از کجا فهمیدید؟" همون چیزیه که میگم. چقدر باحال، چقدر باحال. ولی متأسفانه، لابد دوستدختر نداری.»
«چرا اینطور فکر میکنید؟»
«مگه تو خونه آینه نداری؟»
«متأسفانه ندارم.»
«چی؟ آینه؟ زن؟»
«نه، جرئتِ مقاومت در برابر یه مافوقِ بیادب رو.»
«هاهاها.»
با صدای بلند خندیدم.
یه جورایی از این یارو خوشم میاد.
خیله خب، بذار ببینیم چقدر کارش درسته.
«خب، فرمانده سپاه اهریمنی چه جور آدمیه؟»