چپتر 120: نه فرقه مار آسمانی، بلکه فرقه خورشید آسمانی
چپتر 120: نه فرقه مار آسمانی، بلکه فرقه خورشید آسمانی
لی آن پیامی از طریق انتقال صدا برایم فرستاد.
— چیکار کنم؟
— داره بهت پیشنهاد میده که برات نوشیدنی بخره، پس خودت ردیفش کن.
تصمیم گرفتم تماشا کنم و ببینم او چطور از پس این موقعیت برمیآید.
— این اولین باریه که یه همچین اتفاقی برام میافته.
— برای منم اولین باریه که از کنار دارم تماشاش میکنم.
— واقعاً هر کاری دلم خواست بکنم؟
— راحت باش.
— پس واقعاً انجامش میدم.
تکنیک شمشیر آسمان پرنده خوب است و باز کردن گذرگاههای رن و دو هم عالیست، اما مهمترین سلاحی که میتواند از او محافظت کند، تجربه است.
مرد خودش را معرفی کرد.
«من گوک سا هستم، رهبر جوان فرقه خورشید آسمانی.»
او لباس ابریشمی گرانی به تن داشت و مچها و انگشتانش با انواع جواهرات گرانقیمت آراسته شده بود.
حتی بادبزنش هم با سنگهای قیمتی درخشان مرصع شده بود.
«شاید اسم فرقهم به گوشتون خورده باشه؟»
«نه. دانش من محدوده، برای همین فرصت نکردم چیزی دربارهش بشنوم. متأسفم.»
«اصلاً حرفش رو هم نزنید، قابل درکه.»
در حقیقت، فرقه خورشید آسمانی در این حوالی فرقه نسبتاً شناختهشدهای بود.
فقط از روی پوشش او مشخص بود که گوک سا از آن دست افرادی است که به نام خانوادگیاش مینازد، بنابراین با نشناختن او، لی آن بزرگترین سلاحش را از او گرفته بود.
«و بانوی جوان متعلق به کدوم فرقه هستن؟»
«یه فرقه بینامه که توی یه روستای دورافتادهست، برای همین شما نمیشناسیدش.»
«پس، دستکم میتونید اسمتون رو بهم بگید، بانوی جوان؟»
«نقاب سفید.»
او به نقاب سفیدش فکر کرده و اینطور جواب داده بود.
گوک سا از اسم عجیب «نقاب سفید» کمی دستپاچه شد، اما خیلی زود لبخندی زد و گفت:
«خب، بانوی نقابسفید. نظرتون چیه برای صحبت کردن به یه جای دیگه بریم؟»
«یه کم سخته. ما همین الان وسط یه گفتوگو هستیم.»
تازه آن وقت بود که گوک سا نگاهی به من انداخت.
او از وقتی نشسته بود، واقعاً حتی یک نگاه هم به من نینداخته بود.
«و شما کی باشید، قهرمان جوان؟»
در حالی که لی آن برای معرفی من تردید داشت، من زودتر جواب دادم.
«من محافظِ بانوی نقابسفید هستم.»
برای لحظهای، چهره گوک سا کمی درهم رفت.
نگاهش میگفت: «چرا یه محافظ باید سر همون میزی بشینه که اربابش نشسته؟» با همین یک واکنش، تمام شخصیت او برملا شد.
پیامی از طریق انتقال صدا برای لی آن فرستادم.
— برای امروز، من محافظت میشم.
تو تمام عمرت رو به عنوان محافظ من زندگی کردی، پس یه روزش که اشکالی نداره، درسته؟ لذتش رو ببر.
یه همچین فرصتی همیشه پیش نمیاد.
— خیلی زیاد ازش لذت میبرم.
گوک سا به لی آن گفت:
«به نظر میرسه با محافظتون خیلی صمیمی هستید.»
لی آن در حالی که چشمانش پر از شیطنت بود، به من نگاه کرد و گفت:
«هر چقدر هم بهش میگم بره دنبال زندگی خودش، قبول نمیکنه از کنارم جم بخوره.»
گوک سا با غیظ به من نگاه کرد.
نگاهش گویای همه چیز بود. «ارباب تو زیباست، برای همین میخوای نزدیکش بمونی و یه حرکتی بزنی، نه؟»
«کنجکاوم بدونم اصلاً چه حرفی ممکنه با یه محافظ داشته باشید.»
«ما درباره همه چی حرف میزنیم.»
«اگه اجازه بدید یه نصیحت بهتون بکنم، بهتره فاصلهتون رو با محافظها حفظ کنید.»
لی آن در جواب حرفهای گوک سا گفت:
«محبت کردن به یه محافظ مثل جمع کردن امتیاز برای اینه که یه روز ازشون بخوای به جای تو بمیرن، مگه نه؟»
درونم به خنده افتادم.
او داشت تمام حرفهایی را که زمانی به خودش گفته بودم، تحویل خودم میداد.
گوک سا با نگاهی که میگفت «این چه اراجیفیه»، زبان باز کرد.
«دلیلش این نیست.»
«پس چیه؟»
«به زیردستها اگه رو بدی، حتماً فکرهای بد به سرشون میزنه. برای خودشون هم خوب نیست.»
او قیافهای جدی به خود گرفت، اما با آن همه جواهراتی که به خودش آویزان کرده بود، از کدام تجربه زندگی حرف میزد؟ میتوانستم حس کنم که اینها فقط بلوفهایی برای باحال به نظر رسیدن جلوی یک زن است.
«بامزهای.»
«بله؟ آه، درسته. دیدن زیردستهایی که فکرهای منحرفانه دارن میتونه بامزه باشه.»
«نه، منظورم اینه که خودت بامزهای، ارباب جوان گوک.»
گوک سا برای لحظهای جا خورد.
به نظر میرسید انتظار نداشت او به این صراحت «بامزه» خطابش کند.
«خیلی خب، اون نوشیدنی رو برام بخر. بریم به گرونترین میخانه این شهر و گرونترین شراب رو بخوریم.»
لی آن از جایش بلند شد.
«چی شده؟ وقتی درخواست شراب گرون کردم نظرت عوض شد؟»
«چطور ممکنه؟ بریم.»
میخانه را ترک کردیم.
لی آن متفاوت از چیزی که انتظار داشتم رفتار میکرد.
هرگز فکر نمیکردم به این راحتی با یک قرار نوشیدنی موافقت کند.
مدت کوتاهی بعد، در یک اتاق مخصوص در گرانترین میخانه روستا نشسته بودیم.
«ارباب جوان گوک. حالا که داریم خوش میگذرونیم، بیا همه دوستات رو صدا کن. مرد، زن، همه رو صدا کن تا با هم خوش بگذرونیم. چی شده؟ نکنه دوستی نداری؟»
چهره گوک سا کمی سرخ شد.
«توی دنیای رزمی، تنها کسی که میتونی بهش اعتماد کنی خودتی.»
به نظر میرسید از جوانی اینطور آموزش دیده بود.
اینکه به هیچکس اعتماد نکند.
«انگار واقعاً هیچ دوستی نداری. خب پس، من باید برای ارباب جوان گوکِ تنهامون یه دوست باشم.»
لی آن با شادابی منحصربهفردش، این جمعِ احتمالاً دلگیر را رهبری میکرد.
جو اتاق به شدت روشن شد و به نظر میرسید او واقعاً سعی دارد از این لحظه لذت ببرد.
انگار با خودش فکر میکرد: «میخوای بنوشی؟ عالیه، چرا که نه؟ حالا که اینطوره، بیا حسابی خوش بگذرونیم!»
در این میان، ضیافت باشکوهی برپا شد.
همانطور که از ظاهرش پیدا بود، هنر رزمی شاخص او، چیزی جز پول نداشتن نبود.
«این شراب هر بطریش بیش از ۵۰ یانگ قیمت داره.»
با فخرفروشی گوک سا، لی آن تظاهر به تعجب کرد.
«این اولین باریه که یه همچین شراب گرونی میبینم! خب، با کمال میل مینوشمش. اوه، یه جام هم به محافظ من بدید.»
لی آن منتظر جواب او نماند و شراب را ریخت.
«محافظ گئوم، یه جام بنوش. خیلی گرونه، پس هیچی تهش باقی نذار.»
«قبل از اون، اجازه بدید اول بررسیشون کنم.»
یک سوزن نقره بیرون آوردم و شراب و غذاها را یکییکی چک کردم.
البته گوک سا تمام مدت اخم کرده بود، اما لی آن لبخندی زد و به او گفت:
«ارباب جوان گوک، قطعاً شما کاری نمیکنید که به غذاها دستبرد زده بشه، مگه نه؟ اگه این کار رو بکنید بدجوری به دردسر میافتید! واقعاً بدجوری.»
«من رو چی فرض کردید! زنها بدون اینکه لازم باشه به این کلکها متوسل بشم، برام صف میکشن.»
با این حرف، لی آن لبخند شیرینی زد.
لبخندی دلربا که میتوانست قلب یک دشمن را هم نرم کند.
«میدونستم. بیا، بیا بنوشیم.»
هر سه نفرمان جامهایمان را به هم زدیم.
لی آن بعد از خالی کردن جامش، ابراز تأسف کرد.
«حیفه که یه همچین شراب نابی رو فقط دو نفری بنوشیم. محافظهای بیرون!»
این بار، او محافظهای گوک سا را که بیرون بودند صدا زد.
چهار محافظ وارد اتاق شدند.
«ارباب جوان گوک، چرا با اونا هم نمینوشیم؟»
بلافاصله، چهره گوک سا ناراضی شد.
یکی از آن چهار محافظ قدمی به جلو گذاشت.
«ما خوبیم. باید از ارباب جوان محافظت کنیم.»
لی آن به او گفت:
«ارباب جوان واقعاً اون بیرون احساس امنیت میکنه؟»
با این حرف پرمعنای او، محافظ نتوانست چیزی بگوید.
هر چه باشد، او فقط نگهبانِ بساطِ نوشیدنیِ یک رذل بود که با پولش به دنبال فریب دادن زنها میگشت.
طولی نکشید که لی آن با ملایمت گوک سا را متقاعد کرد.
«ارباب جوان گوک، زیاد سخت نگیر. فقط داریم یه نوشیدنی با هم میخوریم. بیا، بفرما بشین.»
محافظها نگاهی به گوک سا انداختند.
وقتی لی آن قیافهای کمی ناامید به خود گرفت، گوک سا دیگر نتوانست مقاومت کند.
او سری تکان داد و آن چهار مرد نشستند.
«بیاید همگی، یه جام از شراب من بنوشید.»
او برایشان شراب ریخت.
شاید لی آن نسبت به آنها احساس همذاتپنداری میکرد.
هر چه باشد، خودش هم زمانی یک محافظ بود.
«خیلی خب، همگی بنوشیم!»
او جامش را بالا برد و همگی با هم نوشیدیم.
«واو، این شراب واقعاً خوشمزهست. ارباب جوان گوک، لطفاً بیشتر سفارش بدید! اوه، نکنه خیلی گرونه؟»
«مزخرفه! هر چقدر دلت میخواد سفارش بده.»
زیبایی او بر همه چیز چیره شده بود.
وقتی شادابی و سرزندگیِ منحصربهفردش هم به آن اضافه میشد، هیچچیز نمیتوانست سد راهش شود.
اصلاً فکرش رو هم نمیکردم که بشه با چنین آدمهایی چنین جوی راه انداخت.
اون هیچ قید و بندی نداشت.
چون نسبت به بقیه پیشداوری نمیکرد، هیچکس در کنارش احساس ناراحتی یا معذب بودن نداشت.
میتونستم بفهمم که این فقط به خاطر حضور من در کنارش نیست.
به خاطر اعتمادبهنفس دوبارهای بود که به مهارتهاش پیدا کرده بود.
باز شدن رگهای پیشین و پسینش حتماً اعتمادبهنفسش رو حسابی بالا برده بود.
شراب خوردیم و دربارهی همهچیز گپ زدیم.
محافظها که در ابتدا خیلی تودار و محتاط بودن، کمکم یکییکی شروع کردن به جواب دادن به سوالها، و حتی چیزهایی رو شد که خودِ گوک سا هم ازشون خبر نداشت.
«ده روز پیش پسردار شدی؟ اوه، تبریک میگم!»
لی آن، گوک سا رو که مشخص بود چیزی نمیدونسته، بازخواست نکرد. در عوض، فضایی صمیمی برای همه ایجاد کرد.
«بسیار خب، یه هدیه از طرف ارباب جوانمون در راهه! هدیه! هدیه!»
تحسینش میکردم.
داشت کاری میکرد که گوک سا بدون اینکه غرورش جریحهدار بشه، به زیردستش تبریک بگه.
راستش رو بخواید، در اون لحظه با خودم فکر کردم: «اون از منم بهتره.»
گوک سا تا حالا به محافظهاش هدیه نداده بود، برای همین نمیدونست باید چیکار کنه.
لی آن با آرامش باهاش صحبت کرد.
«آدمهایی رو میشناسم که دوست دارن خطکشی کنن.»
چاپستیکهاش رو برداشت، توی شراب زد و یه خط طولانی روی میز کشید.
«این نقطه شروع استخدامه و اینم پایانش. اگه به این انتها برسن، ممکنه حتی به جای اربابشون جونشون رو فدا کنن. رفتن تا ته خط؟ این واقعاً کار سختیه. اما محافظها آرزوش رو دارن. اونا آرزو میکنن رابطهشون با کسی که ازش محافظت میکنن به این انتها برسه. با اینکه رسیدن به این نقطه به معنی مرگ خودشونه. این محافظهایی که اینجا نشستن، همینطوری هستن.»
با حرفهای آرومِ اون، چهار محافظ کمی منقلب شدن.
حرفهاش خطاب به من هم بود.
داشت میگفت که خودش هم همینطوریه.
«شما دربارهی محافظها زیاد میدونید.»
این سوال رو یکی از محافظها پرسید.
«وقتی جوون بودم تجربهش کردم.»
در اون لحظه، گوک سا به اون محافظ تشر زد.
نگاهش میگفت: «تو کی هستی که صدات رو بلند میکنی؟» محافظی که صحبت کرده بود، خودش رو جمع کرد و سرش رو پایین انداخت.
لی آن با ملایمت به گوک سا گفت:
«اگه با اون چشمها به آدمها نگاه کنی، اون خط در جهت مخالف حرکت میکنه.»
«باورش برام سخته. اینکه کسی بتونه خالصانه جونش رو فدای یکی دیگه کنه. شما باورش میکنید، بانوی جوان؟»
لی آن سرش رو تکون داد و جامش رو جلو برد.
«چرا شما هم سعی نمیکنید باورش کنید، ارباب جوان گوک؟»
«اگه اعتماد کنی، از پشت خنجر میخوری.»
«و فکر میکنید اگه اعتماد نکنید، خنجر نمیخورید؟»
«!»
«ما اغلب خیانت رو به اعتماد ربط میدیم. اما این فقط از دیدگاه کسیه که بهش خیانت شده. "من اینقدر بهت اعتماد داشتم، چطور تونستی بهم خیانت کنی!" اما برای کسی که خیانت میکنه، دلیلش این نیست که اربابش بهش اعتماد نداشته، مگه نه؟ معمولاً دلایل دیگهای داره، درسته؟ پول، قدرت، یا مسائل شخصی خودش. من حتی یه بار هم ندیدم کسی بگه: "من به اربابم خیانت کردم چون بهم اعتماد نداشت." این فقط بهونهایه که بعداً میارن. که چون بهشون اعتماد نشده، خیانت کردن. پس حرف من اینه که اعتماد کردن مشکلی نداره! خیانت در هر صورت یه بحث جداست!»
«این سفسطهست!»
«پس بیاید به سلامتی سفسطهی امروز یه جام بزنیم!»
گوک سا نمیتونست جامی رو که لی آن بهش تعارف کرده بود رد کنه.
اون داشت مست میشد، اما لی آن فقط تظاهر به مستی میکرد.
من میدیدمش.
اون داشت مخفیانه مستی رو از نوک انگشتهاش بیرون میکشید.
به نظر میرسید که داره بدون هیچ فکری خوشگذرانی میکنه، اما در واقع خیلی محتاط بود.
عالی بودی، لی آن!
— این رو کی یاد گرفتی؟ اینکه چطور مستی رو بیرون بکشی؟
— وقتی جوون بودم یاد گرفتم.
فقط تا الان مهارت لازم برای انجام دادنش رو نداشتم.
آه، چه حیف شد.
اون شراب گرونقیمت!
انگار که تازه یادش اومده باشه، با هیجان گفت:
«اوه، راستی. هدیهی بچه! هدیه! بهش یه هدیه بده!»
همونطور که اون با هیجان فریاد میزد، گوک سا کیسهی پولش رو درآورد.
«بیشتر! بیشتر! بیشتر!»
در نهایت، مبلغ نسبتاً زیادی از کیسهی پول خارج شد.
«مشکلی نیست.»
«بگیرش. برای بچه لباس بخر.»
«ممنونم.»
لی آن در حالی که بهش نگاه میکرد، شستش رو به نشونهی تایید نشون داد.
«ارباب جوان گوک! خیلی باحالی!»
«چیزی نبود.»
صورت گوک سا بیدلیل سرخ شد.
به لطف اون، جو حتی بهتر هم شد و ما تمام شب رو نوشیدیم.
با اینکه تازه همدیگه رو دیده بودیم، اما انواع و اقسام داستانها رو برای هم تعریف کردیم.
این اولین باری بود که گوک سا و محافظهاش چنین بزم شرابی با هم داشتن.
از اونجایی که لی آن جو رو هدایت میکرد، همه مثل کسی که زیر یه بارون ملایم خیس شده باشه، غرق در لذتِ مهمونی شده بودن.
دربارهی همهجور مسائل پیشپاافتادهای حرف زدیم و تمام شب رو نوشیدیم.
دربارهی هنرهای رزمی، دربارهی پول درآوردن و دربارهی خانوادههامون صحبت کردیم.
چون لی آن، که قلب تپندهی جمع بود، با همه با صداقت رفتار میکرد، همهی اونها ناخودآگاه خودِ واقعیشون رو نشون دادن.
اونقدر با شادی نوشیدیم که از خداحافظی دلگیر بودیم.
«ارباب جوان گوک، دفعهی بعد که به این شهر بیام، اول از همه به فرقه مار آسمانی سر میزنم.»
«فرقه مار آسمانی نیست، فرقه خورشید آسمانیه.»
«آه، ارباب جوان گوکِ ما از فرقه خورشید آسمانی. باید من رو یادت بمونه. ارباب جوان گوک، از امروز ما رفیقِ همپیالهایم.»
با شنیدن کلمهی «رفیقِ همپیاله»، گوک سا نتونست خوشحالی خودش رو پنهان کنه.
شاید وقتی امروز برای اولین بار بهش نزدیک شد، با این نیت شروع کرد که هر طور شده باهاش بخوابه.
اما حالا، با کلمهی «رفیق» تحت تاثیر قرار گرفته بود.
«و تا وقتی دوباره همدیگه رو ببینیم، حق نداری راه بیفتی و هر زنی رو اغوا کنی! هنرهای رزمیت رو هم تمرین کن. بذار دفعهی بعد که همدیگه رو میبینیم، باحالتر به نظر برسی. فهمیدی؟»
«فهمیدم.»
در کمال تعجب، گوک سا داشت سرش رو به نشونهی تایید تکون میداد.
مطمئن نبودم، اما به نظر میرسید که اون از امروز به بعد تغییر میکنه.
اون حتی به من هم مقداری پول توجیبی داد.
«خوب مراقب این بانوی جوان باش.»
«بله، ممنونم.»
آه، گوک سا هیچوقت نمیفهمه.
که من در همین لحظه چقدر تحت تاثیر قرار گرفته بودم.
نه تحت تاثیر گوک سا، بلکه تحت تاثیر لی آن.
توی یه شب، کاری کرد که پنج تا مرد شیفته و والهی جذابیتش بشن.
راستش رو بخواید، شش نفر بودن.
من هم واقعاً تحت تاثیرش قرار گرفته بودم.
و به این ترتیب، ما اونجا رو ترک کردیم.
اون دوردستها، گوک سا و محافظهاش که داشتن ما رو تماشا میکردن، به نظر میرسید که برای خداحافظی دلدل میکنن.
«راستش رو بخوای، اولش نگرانت بودم.»
«نگران من؟ چرا؟»
«که فریب مردها رو بخوری و تحت تاثیرشون قرار بگیری. که هیجانزده بشی و دردسر درست کنی. که از مردها ناامید بشی و آسیب ببینی.»
وقتی اونا اول ظاهر شدن، فکر کردم همهچیز با کتک خوردن گوک سا تموم میشه، یا بدتر از اون، با مزاحمتهاش خودش رو به کشتن میده.
اما به شکلی تموم شد که هرگز انتظارش رو نداشتم.
اگه گوک سا رو به عمارت دنیای زیرین میبردم تا بترسه و کتک بخوره، آیا باز هم اینطوری تغییر میکرد؟ حس میکردم اون مثل خورشیدی بود که کتی رو که باد نتونست بکنه، از تن درآورد.
«و حالا چی؟»
«حالا برعکسش نگرانم.»
«چه جور نگرانیای؟»
«نگران مردها هستم. اگه بذارم وارد دنیا بشی، تمام مردهای دنیای رزمی نابود میشن. ثروتشون رو به باد میدن، برای اینکه قوی به نظر برسن با تمرین کردن خودشون رو دیوونه میکنن و از غم فراق بیمار میشن.»
لی آن زد زیر خنده.
«خودت که میدونی من چند تا دم دارم، نه؟»
با دیدن امروزِ اون، ایمان قوی پیدا کردم که باید بهش کمک کنم تا در تکنیک شمشیر آسمان پرنده به تسلط کامل برسه.
هر چی قویتر میشد، آدم جذابتری میشد.
«خب حالا کجا میریم؟»
«اگه به یه آدم دیگه مثل گوک سا برخوردیم، دوباره با هم وقت میگذرونیم و غذاهای خوشمزه میخوریم. توی راه مناظر زیبا رو میبینیم. و میریم که یه عروسی رو ببینیم.»
«عروسی کی؟»
«یکی هست. یه عروسی که دارم با خودم کلنجار میرم بهم بزنمش یا نه.»
«چرا باید عروسی یکی دیگه رو بهم بزنی؟»
«مگه نه؟»
«این قراره جالب بشه! من تا حالا یه عروسی درست و حسابی ندیدم!»
اون با هیجان به جلو دوید.
همونطور که به سمت خورشیدِ در حال طلوع در دوردست میدوید، شبیه یه تابلوی نقاشی شده بود و من هم به آرومی در اون تصویر محو شدم.